ថ្ងៃ សុក្រ ទី ២០ ខែ តុលា ឆ្នាំរកា នព្វស័ក ព.ស.២៥៦១  
ស្តាប់ព្រះធម៌ (Mp3)
ស្តាប់ការអានព្រះត្រៃបិដក (Mp3)
ស្តាប់​ការបង្រៀនព្រះធម៌ (Mp3)
ស្តាប់​ការអាន​សៀវ​ភៅ​ធម៌​ (Mp3)
កម្រងធម៌​សូត្រ​ផ្សេង​ៗ (Mp3)
កំណាព្យ និង ស្មូត្រ (Mp3)
ព្រះពុទ្ធសាសនា និងសង្គម (Mp3)
បន្ទុកសៀវភៅ (eBook)
បន្ទុកវីដេអូ (Video)
ទើបស្តាប់/អានរួច
វិទ្យុផ្សាយផ្ទាល់
វិទ្យុកល្យាណមិត្ត
ទីតាំងៈ ខេត្តបាត់ដំបង
ម៉ោងផ្សាយៈ ៤.០០ - ២២.០០
វិទ្យុមេត្តា
ទីតាំងៈ រាជធានីភ្នំពេញ
ម៉ោងផ្សាយៈ ២៤ម៉ោង
វិទ្យុសំឡេងព្រះធម៌
ទីតាំងៈ រាជធានីភ្នំពេញ
ម៉ោងផ្សាយៈ ២៤ម៉ោង
វិទ្យុ The Buddhist
ទីតាំងៈ សហរដ្ឋអាមេរិក
ម៉ោងផ្សាយៈ ២៤ម៉ោង
វិទ្យុវត្តម្រោម
ទីតាំងៈ ខេត្តកំពត
ម៉ោងផ្សាយៈ ០៤.០០​​​ - ២២.០០
វិទ្យុមង្គលបញ្ញា
ទីតាំងៈ ខេត្តកំពង់ចាម
ម៉ោងផ្សាយៈ ៤.០០ - ២២.០០
វិទ្យុពន្លឺត្រៃរតន៍ តាកែវ
ទីតាំងៈ ខេត្តតាកែវ
ម៉ោងផ្សាយៈ ០៤.០០ - ២៣.០០
មើលច្រើនទៀត​
តំណគួរកត់សម្គាល់
សមាជិកទើបចូល (អម្បាញ់មិញ)
ទិន្នន័យសរុបនៃការចុចចូល៥០០០ឆ្នាំ
ថ្ងៃនេះ ៣,០៧៩
Today
ថ្ងៃម្សិលមិញ ៧១,២៦៣
ខែនេះ ១,៤០៩,៤៧១
សរុប ៤៨,៦៧៣,១៦០
free counters
កំពុងទស្សនា ចំនួន
ធម៌ជំនួយស្មារតី
images/articles/1246/Untitled-1-Recovered.jpg
ផ្សាយ : ០៦ កញ្ញា ឆ្នាំ២០១៧ (អាន: ៧០៤៣ ដង)
កូន​ជា​ទី​ស្រឡាញ់!ក្នុង​ពេល​សន្ទនា​គ្នា​នោះ រមែង​គេច​មិន​ផុត​ពី​ការ​លើក​យក​បុគ្គល​នេះ បុគ្គល​នោះ មកនិន្ទា ឬ​ពិចារណា​ថា​យ៉ាង​នេះ​យ៉ាង​នោះ​ឡើយ ។ កូន​ត្រូវ​ហាត់​ធ្វើ​ចិត្ត​ឲ្យ​ធ្ងន់​ក្នុង​រឿង​នេះ ព្រម​ទាំង​ឲ្យ​ធ្ងន់​ត្រចៀក​ផង ពោល​គឺ​កុំ​ជា​មនុស្ស​ត្រចៀកស្រាល ជឿ​ពាក្យ​និយាយ​របស់​អ្នក​ណា​ៗ​ដោយ​ងាយៗ​នោះ ។ ដោយ​ចំពោះ​យ៉ាង​សំខាន់ បើ​កូន​ជា​អ្នកធំ ជា​អ្នក​បង្គាប់​បញ្ជា ជាអ្នក​ដឹក​នាំឬ​ក៏​ជា​មេ​គ្រួសារ​កូន​ត្រូវ​តែ​ប្រយ័ត្ន​ឲ្យ​ណាស់ ជា​អ្នក​ដឹក​នាំ ឬ​ក៏​ជា​មេ​គ្រួសារ​កូន​ត្រូវ​តែ​ប្រយ័ត្ន​ឲ្យ​ណាស់ ព្រោះ​មាន​មនុស្ស​ខ្លះ​និយាយ​ដោយ​មិន​ទទួល​ខុស​ត្រូវ​ និយាយ​ទៅ​តាម​ចិត្ត​ដែល​ចង់​និយាយ មិន​គិត​ដល់​ផល​ដែល​ប៉ះ​ពាល់​ទៅ​លើ​អ្នក​ដទៃ​ថា​តើ​អ្នក​ដទៃ​ក្តៅ​ក្រហាយ ឬ​ខូច​កេរ្តិ៍​ឈ្មោះ​យ៉ាង​ណា ។ អ្នក​ខ្លះ​និយាយ​ព្រោះ​ស្រួល​មាត់ ចង់​ឃើញ​អ្នក​ស្តាប់​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​នឹង​ស្តាប់ ឬ​ក៏​ភ្ញាក់​ផ្អើល​ទៅ​តាម​ពាក្យ​និយាយ​របស់​ខ្លួន ។ អ្នក​ខ្លះ​និយាយ​ព្រោះ​ត្រូវ​ការ​ឲ្យ​គេ​បែក​បាក់​គ្នា​ខ្លះ​ទៀត​និយាយ​ព្រោះ​ចង់​សង្កត់​សង្កិន​គេ ។ ល ។ មាន​សព្វ​មាន​គ្រប់​រឿង​រ៉ាវ​ក្នុង​ពាក្យ​សម្តី​អ្នក​និយាយ ។ កូន​ស្តាប់​មនុស្ស​ទាំង​ឡាយ​និយាយ​ហើយ កូន​ត្រូវ​ថ្លឹង​ថ្លែង​ឲ្យ​ល្អ កុំ​ប្រញាប់​ជឿ ត្រូវ​ទុក​ពាក្យ​សម្តី​អ្នក​ដទៃ​នឹង​ត្រចៀក​សិន​ចុះ កុំ​ទាន់​យក​មកប្រើ​ការ ត្រូវ​ពិសោធ ត្រូវ​ពិចារណា​ឲ្យ​បាន​សព្វ​គ្រប់ ដូច្នេះ​កូន​នឹង​មិន​បាន​ខូច​ចិត្ត​មិន​បាន​ក្តៅ​ក្រហាយ​ក្នុង​កាល​ជា​ខាង​ក្រោយ​ឡើយ ។ មនុស្ស​ត្រចៀក​ស្រាល​ឆាប់​ជឿ​គេ​ពេក រមែង​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្លួន​ឯង​ក្តៅ​ក្រហាយ​ស្តាយ​ក្រោយ បែប​នេះ​មាន​ច្រើន​នាក់​ណាស់​មក​ហើយ ។ ម្យ៉ាង​ទៀត​មនុស្ស​ត្រចៀក​ស្រាល​នោះ​រមែង​ធ្វើ​ឲ្យ​ភរិយា​ស្វាមី​ខ្លួន​ឯង​លែង​លះ​គ្នា ចែក​ផ្លូវ​គ្នា​ដើរ ធ្វើ​ឲ្យ​គ្រួសារ​ដួល​រលំ នៅ​មិន​ជា​សុខ ពុំ​នោះ​ទេ ត្រូវ​សង្ស័យ គ្នា​ឬ​ត្រូវ​ក្រំ​ចិត្ត ។ ល។ បែប​នេះ​ក៏​មាន​ច្រើន​មក ហើយ​ដែឬ​ដូច្នេះ​កូន​ត្រូវ​ប្រយ័ត្ន​ខ្លួន​ទុក​ជាមុន ទើប​ជា​ការ​ល្អ ។ អត្ថបទ​នេះ​ដក​ស្រង់ចេញ​ពី​សៀវភៅៈ ពាក្យ​ពេចន៍​ម៉ែឪ រៀបរបៀ​ដោយៈ អគ្គបណ្ឌិត ធម្មាចារ្យ ប៊ុត សាវង្ស វាយ​អត្ថបទ​ដោយៈ កញ្ញា ជា ម៉ានិត ដោយ​៥០០០​ឆ្នាំ
images/articles/1302/Untitled-1-Recovered.jpg
ផ្សាយ : ០៥ កញ្ញា ឆ្នាំ២០១៧ (អាន: ៦៦៥ ដង)
នៅ​ក្នុង​ខ្ទម​មួយ​ដ៏​តូច​ប្រក់​ទៅ​ដោយ​ស្បូវ​សែន​ត្រជាក់​រហឹម​និង​មាន​ខ្យល់​បក់​ប៉ះ​ឮ​ក្រោក ៗ នឹង​មាន​សំឡេង​សត្វ​តូច ៗ យំ​ជុំ​វិញ​ផ្ទះ​របស់​ខ្ញុំ ។ ពេល​នោះ​មាន​ភ្លើង​ចង្កៀង​ប្រេង​កាត​ឆេះ​ភ្លឹប​ភ្លែត ៗ នៅ​ជិត​ឪពុក​ខ្ញុំ ស្រាប់​តែ​មាន​សំឡេង​ឪពុក​ខ្ញុំ​ហៅកូន​មក​ថា កូន​មាស​ឪពុក សូម​កូន​មក​អង្គុយ​ទី​នេះ ឪពុក​នឹង​ទូន្មាន​កូន។ កូន​មាន​ឪពុក​ ឪពុក​ធ្លាប់​ជា​អ្នក​នៅ​វត្ត ធ្លាប់​សិក្សា​ព្រះពុទ្ធវចនៈ​នៃ​ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ​ហើយ​ឃើញ​ថា មាន​តែ​ព្រះ​ពុទ្ធវចនៈ​នៃ​ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ​ទេ ទើប​ដឹង​នាំ​ឪពុក​ដើរ​តាម​គន្លង​ល្អ​ ឥឡូវ​ឪពុក​នឹង​នាំ​ព្រះពុទ្ធវចនៈ​នៃ​ព្រះ​ពុទ្ធ​អង្គ​នោះ ប្រាប់​ដល់​កូន។ កូន​មាស​ឪពុក​ ចូរ​កូន​លះបង់​នូវ​កម្មក្កិលេស គឺ​អំពើ​ដ៏សៅហ្មង ៤ ប្រការ​ផង មិន​ធ្វើ​បាប​កម្ម​អំពើ​អាក្រក់ ព្រោះ​ហេតុ​៤យ៉ាង មិន​សេព​នូវ​អបាយ​មុខគឺ​ប្រធាន​នៃ​សេចក្ដី​វិនាស​នៃ​ភោគៈ ៦ យ៉ាង​ផង។ កូន​មាស​ឪពុក​ តើ​កម្មក្កិលេស ៤ យ៉ាង​ដូច​ម្ដេច? គឺ​ការ​សម្លាប់​សត្វ​ ជា​កម្មក្កិលេស​ទី១ ការ​លួច​ទ្រព្យ​គេ​ជា​កម្មក្កិលេស​ទី​២ ការ​ប្រព្រឹត្ត​ខុស​ក្នុង​កាម ជា​កម្មក្កិលេស​ទី​៣ ការ​និយាយ​កុហក ជា​កម្មក្កិលេសទី៤។ កូន​មាស​ឪពុក​ ចូរ​កូន​លះ​បង់​ឲ្យ​បាន​នូវ​កម្មក្កិលេស​ទាំង ៤ ប្រការ​នេះ​ឲ្យ​បាន​ណា!។ កូន​មាស​ឪពុក​កូន​មិន​ត្រូវ​ធ្វើ​បាបកម្ម​ ព្រោះ​ហេតុ ៤ យ៉ាង​ទេ គឺៈ ១- ឆន្ទាគតិ លុះ​អគតិ​ព្រោះ​ស្រលាញ់ ក៏​ធ្វើ​បាបកម្ម ២- ទោសាគតិ លុះ​អគតិ​ព្រោះ​ស្អប់ ក៏​ធ្វើ​បាបកម្ម ៣- មោហោគតិ លុះ​អគតិ​ព្រោះ​ល្ងង់ ក៏​ធ្វើ​បាបកម្ម ៤- ភយាគតិ លុះ​អគតិ​ព្រោះ​ខ្លាច ក៏​ធ្វើ​បាប​កម្ម។ កូន​មាស​ឪពុក កូន​មិន​ត្រូវ​សេព​ធម៌​ជា​ប្រធាន​នៃ​សេចក្ដី​វិនាស ទ្រព្យ ៦ យ៉ាង​ទេ​គឺ៖ ១- ផឹក​ទឹក​ស្រវឹង ២- ដើរ​លេង​ខុស​កាល​វេលា ៣- ដើរ​មើល​មហោស្រព ៤- ការ​លេង​ល្បែង​ភ្នាល់ ៥- ការ​សេព​គប់​បាប​មិត្រ ៦- ការ​ខ្ជិល​ច្រអូស កូន​មាស​ឪពុក ចូរ​កូន​ដឹង​ថា បុគ្គល​ផឹក​ទឹក​ស្រវឹង​មិន​មែន​នាំ​មក​នូវ​ភាព​ចម្រើន​ទេ គឺ​នាំ​មក​នូវ​ការ​វិនាស​សព្វ​គ្រប់​ប្រការ​រហូត​ដល់​ឃើញ​បច្ចុប្បន្ន កូន​ចូរ​ចង​ចាំ​ថា ទោស​នៃ​ការ​ផឹក​សុរាមាន ៦ ប្រការគឺ៖ ១- វិនាស​ទ្រព្យ​ដែល​ឃើញ​ជាក់​ស្ដែង​ខ្លួន​ឯង ២- កា​រក​ឲ្យ​កើត​ជម្លោះ ៣- ហេតុ​នាំ​ឲ្យ​កើត​រោគគ​ទាំង​ឡាយ ៤- ការ​នាំ​ឲ្យ​ខូច​ឈ្មោះ ៥- ការ​បង្ហាញ​កេរ្តិ៍ខ្មាស ៦- ធ្វើ​ឲ្យ​បញ្ញា​មាន​កម្លាំង​ថយ កូន​មាស​ឪពុក​ ចូរ​កូន​ដឹង​ថា មនុស្ស​ដែល​ដើរ​លេងតាម​ច្រក​ល្ហក​ខុស​កាល​វេលា​(ពេលយប់)​មាន​ទោស​ ៦ ប្រការ​គឺ៖ ១- អ្នក​នោះ​ឈ្មោះ​ថា មិន​គ្រប់​គ្រង​រក្សា​ខ្លួន ២- អ្នក​នោះ​ឈ្មោះ​ថា មិន​គ្រប់​គ្រង់​រក្សារ​ប្រពន្ធ​កូន ៣- អ្នក​នោះ​ឈ្មោះ​ថា មិន​គ្រប់​គ្រង​រក្សា​ទ្រព្យសសម្បត្តិ ៤- សេចក្ដី​រង្កៀស​តែង​តែ​កើត​មាន​ដល់​កន្លែង​ខ្លួន​ទៅ​ដល់​ ៥- ពាក្យ​មិន​ពិត​តែង​ធ្លាក់​មក​ត្រូវ​បុគ្គល​នោះ ៦- បុគ្គល​នោះ​ឈ្មោះ​ថា បំពេញ​នូវ​ធម៌ជា​ទុក្ខ​ច្រើន​កូន​មាន​ឪពុក​ មនុស្ស​ដែល​ចូល​ចិត្ត​ដើរ​មើល​ល្បែង​មហោស្រព​មាន​ទោស ៦ យ៉ាង​គឺ៖ ១- របាំ​ក្នុង​ទី​ណា ក៏​ទៅ​ក្នុង​ទី​នោះ ២- ចម្រៀង​ក្នុង​ទី​ណា ក៏​ទៅ​ក្នុង​ទី​នោះ ៣- ការ​ប្រគុំ​ក្នុង​ទីណា ក៏​ទៅ​ក្នុង​ទៅ​នោះ ៤- គេ​ប្រជុំ​រឿង​ព្រេង​ឥតប្រយោជន៍​ក្នុង​ទី​ណា​ក៏​ទៅ​ទី​នោះ ៥- ល្បែង​វាយ​គង​ក្នុង​ទី​ណា ក៏​ទៅក្នង​ទី​នោះ ៦- ល្បែង​វាយ​រនាត​ក្នុង​ទី​ណា ក៏​ទៅក្នង​ទី​នោះ កូន​មាស​ឪពុក​ មនុស្ស​ដែល​ចូល​ចិត្ត​លេង​ល្បែង​ស៊ី​សង រមែងមាន​ទោស ៦ ប្រការ​គឺ៖ ១- បុគ្គល​នោះ​បើ​ឈ្មោះ​គេ រមែង​បាន​ពៀរ ២- បើ​ចាញ់​គេ​តែង​សោក​ស្ដាយ​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ ៣- វិនាស​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​ដែល​ឃើញ​ជាក់​ស្ដែងទាន់​ភ្នែក ៤- កាល​ទៅ​សាលា​វិនិច្ឆ័យ​គេ មិន​ជឿ​ស្ដាប់​ពាក្យ ៥- ពួក​មិត្រ​តែង​លះ​បង់​ចោល ៦- ជា​បុគ្គល​ដែល​គេ​មិន​ត្រូវ​ការ​ដណ្ដឹង​ឬ​ឲ្យ​កូន​ស្រីព្រោះ​គេ​គិត​ថា បុរស​បុគ្គល​អ្នក​លេង​ល្បែង​ភ្នាល់​មិន​អាច​ចិញ្ចឹម​ប្រពន្ធ​បាន​ទេ។ កូន​មាស​ឪពុក បុគ្គល​ដែល​ជា​អ្នក​សេព​គប់​បាប​មិត្ត​មាន​ទោស​ ៦ ប្រការ​គឺ៖ ១- ជន​ណា​ជា​អ្នក​លេង​ល្បែង​ភ្នាល់​ ជា​មិត្ត​នោះ​ ២- ជន​អ្នក​លេង​ស្រី ៣- ជន​អ្នក​ផឹក​សុរា ៤- ជន​អ្នក​បោក​ប្រាស​បញ្ឆោត​អ្នក​ដទៃ ៥- ជន​អ្នក​បំបាត់​ប្រវញ្ចន៍​អ្នក​ដទៃ​ក្នុង​ទី​ចំពោះ​មុខ ៦- ជន​អ្នក​ឆក់​ដណ្ដើម​ទ្រព្យ​អ្នក​ដទៃ កូន​មាស​ឪពុក​បុគ្គល​ទាំង​ ៦ ពួក​នេះ តែង​តែ​ជា​មិត្ត​របស់​អ្នក​នោះ​ឯង។ កូន​មាស​ឪពុក បុគ្គល​អ្នក​ខ្ជិល​ច្រអូស​មិន​ធ្វើ​ការងារ​ដោយ​អាង​ហេតុ​ ៦ ប្រការ​គឺ៖ ១- ត្រជាក់​ណាស់ ២- ក្ដៅ​ណាស់ ៣- ល្ងាច​ណាស់ ៤- ព្រឹក​ណាស់ ៥- ឃ្លាន​ណាស់ ៦- ស្រេក​ណាស់ កូន​មាស​ឪពុក​ បុគ្គុល​ដែល​ខ្ជិល​ច្រអូស​យ៉ាង​នេះ មិន​អាច​ធ្វើ​ឲ្យ​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​ដែល​មាន​ហើយ ឲ្យ​តាំង​នៅ​បាន​ឡើយ ហើយមិន​អាច​ញ៉ាំង​ទ្រព្យ​មិន​ទាន់​មាន ឲ្យ​មាន​ឡើង​ទេ។ ដក​ស្រង់​ចេញ​ពី​សៀវភៅ ចិញ្ចឹម​កូន​តាម​គន្លង​ធម៌ ដោយ​៥០០០​ឆ្នាំ
images/articles/1612/Untitled-1-Recovered.jpg
ផ្សាយ : ០៥ កញ្ញា ឆ្នាំ២០១៧ (អាន: ៦៦២០ ដង)
កូនៗ​ទាំង​ឡាយ​ សូម​កូន​ចងចាំថា សុខភាព​ជា​កត្តា​ចម្បងសម្រាប់​ជីវិត​យើង​ណា​កូន ដូច្នេះ​កូន​ត្រូវ​ចេះ​ថែរក្សា​សុខភាព​របស់​ខ្លួន​ឯង​ណា​កូន​មិន​មាន នរណា​អាច​ថែរក្សា​សុខផាព​យើង​បាន​ក្រៅ​អំពី​ខ្លួន​យើង​ឡើយ ។យ៉ាង​នេះ​ហើយ​បាន​ជា​ម៉ែ ចង់​ប្រាប់កូនៗ​ទាំង​ឡាយ​ឲ្យ​ចេះ​ថែរក្សា​សុខភាព​ខ្លួន​ឯង ព្រោះ​កូន​បែក​អំពី​ម៉ែ​ឆ្ងាយ ពុក​ម៉ែ​បារម្ភ ខ្លាច​កូន​មាន​រោគ​ច្រើន​ណា​កូន​ម៉ែសូម​កូន​ចង់ចាំ​ពាក្យ​ទូន្មាន​របស់​ព្រះសាស្ដា​ខ្លះៗ ក្រៅ​ពី​កូន​សិក្សា​នៅ​សាលា​ណា​កូន សូម​កូន​សិក្សា​ដូច​តទៅ..... អាយុ​វឌ្ឍន​ធម៌គឺ​វិធី​ថែរក្សា​សុខភាព​ល្អ និង​ចម្រើន​អាយុ​ឲ្យ​បាន​វែង​ផង​ណា​កូន​ម៉ែ។ ដោយ​សារ​អាយុវឌ្ឍធម៌នេះ​ឯង ទើប​ព្រះអង្គ​អាច​ចម្រង់​ព្រះជន្ម​បាន​រហូត​ដល់ ៨០ វស្សា​ទើប​ចូល​និព្វាន ឯការ​ថែរក្សា​អាយុនោះ​មិន​មាន​អ្វី​ច្រើន​នោះ​ទេ គឺ​មាន​តែ ៧ យ៉ាង​ប៉ុណ្ណោះ ១. សប្បាយ​ការី ចេះ​ធ្វើ​សេចក្ដី​សប្បាយ​ឲ្យ​ដល់​ខ្លួន​ឯង គឺ​អនុវត្ត​ទៅតាម​ក្បួន​អនាម័យ និង​ក្បួន​សុខភាព ដូចជា​ឥរិយាបថ​ទាំង ៤ គឺ ដេក ដើរ ឈរ អង្គុយ ត្រូវ​ផ្លាស់​ប្ដូរ​ឲ្យ​បាន​សមរម្យ មាន​ការ​​ហាត់​ប្រាណ​បញ្ចេញកម្លាំង សម្អាត​ខ្លួន​ប្រាណ​កូន។ ២. សប្បាយេ មតញ្ញូ មាន​ប្រមាណ ស្គាល់​ល្មម ស្គាល់​ប្រមាណ​នៅក្នុង​សប្បាយ​ទាំង​ឡាយ ដូច​ជា​បរិភោគ​រហូត​ទាល់​តែ​ហល់​មើល​សម្លឹង​ទូរទស្សន៍ រហូត​ដល់​ទៅ​ព្រិល​ភ្នែក ហៀរ​ទឹក​ភ្នែក ផឹក​រហូត​ដល់​ក្អែ​ចេញ​មក​វិញ។ ម្យ៉ាង​វិញ​ទៀត គឺ​ចេះ​ជ្រើសរើស​របស់​ណា​មិន​ហុចទោស​យក​មក​បម្រើ​សេចក្ដី​សប្បាយ​របស់​ខ្លួន​ដូច​ជា​ស្រា បារី កញ្ឆា ជាដើម​នេះ​សុទ្ធ​តែ​ជា​របស់​នាំឲ្យ​ទោស សប្បាយ​ត្រូវ​ចេះ​ស្គាល់​ប្រមាណ​ក្នុង​ការ​ជ្រើស​រើស​របស់​ទាំង​នេះ មក​ប្រើ​ផង​ដែរ។ ៣. បរិណតភោជី បរិភោគ​តែ​អាហារ​ណា​ដែល​រលាយ​ងាយ ក្រពះ​ស្រួល​កិន មិន​នាំ​ឲ្យ​ខូច​ក្រពះ និង​ទំពា​ឲ្យ​បាន​ម៉ដ្ឋ​ល្អ។ ៤. កាលចារី ស្គាល់​ពេលវេលា​ក្នុង​ការ​ធ្វើការ ធ្វើ​ត្រូវ​សម​ពេល​ធ្វើ​មាន​ពេល មាន​វេលា ស្គាល់​ថា​គួរ​ធ្វើ​ការ​ប៉ុន្មាន​ម៉ោង សម្រាក​កាយ​ប៉ុន្មាន​ម៉ោង រៀន​សូត្រ​ប៉ុន្មាន​ម៉ោង​ជាដើម។ ៥. ព្រហ្មចារី ប្រព្រឹត្ត​ព្រហ្មចរិយធម៌ អ្នក​ដែល​ជា​គ្រហស្ថត្រូវ​ចេះ​កំណត់​កាមារម្មណ៍​របស់​ខ្លួន ត្រូវ​វៀរចាក​នូវ​ការ​សេពសន្ថវៈ​ខ្លះ ព្រោះអ្នក​ល្មោភ​ក្នុង​កាម​គុណ នឹង​នាំ​ឲ្យ​បាក់​កម្លាំង​ថែម​ទាំង​វិនាស​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ។ ៦. សីលវា មាន​សីល ប្រព្រឹត្ត​ល្អ មិន​ធ្វើ​អ្វី​ដែល​ខុស​ច្បាប់​ក្នុងប្រទេស ដែល​សង្គម​គេ​ស្អប់​ខ្ពើម​ណា​កូន។ ៧. កល្យាណ​មិត្ត មាន​កល្យាណ​មិត្ត មិត្តល្អ មិត្ត​ដែល​មិន​បបួល​ទៅរកអបាយមុខ​ទាំង ៤ គឺ​ស្រី ស្រា ល្បែង អំពើពាលា។ ទាំង​អស់​នេះ​តើ​កូន​អាច​ធ្វើ​បាន​ទេ? ប្រសិន​បើ​កូន​ធ្វើ​បាន​នោះ​ល្អខ្លាំង​ណាស់​ណា​កូន​ម៉ែ តែ​បើ​កូន​មិន​អាច​ធ្វើ​បាន​ទេ កូន​ត្រូវ​តែ​ព្យាយាម​ណា​ទាំង​នេះ​ជា​កត្តា​សំខាន់ សម្រាប់​ជីវិត​កូន​ព្រម​ទាំង​អ្នកដទៃ​ណា​កូន​ម៉ែ។ ដកស្រង់ចេញ​ពី​សៀវភៅ ក្តីសង្ឃឹមអ្នកមានគុណ ដោយ​៥០០០​ឆ្នាំ​
images/articles/998/Untitled-1.jpg
ផ្សាយ : ០៤ កញ្ញា ឆ្នាំ២០១៧ (អាន: ៨៧៦៧ ដង)
ខ្ញុំ​បានស្តាប់​យ៉ាងនេះ ។ សម័យមួយ​ ព្រះមានព្រះភាគ​ ទ្រង់​គង់នៅក្នុង​វត្តជេតពន របស់​អនាថបិណ្ឌិកសេដ្ឋី ជិត​ក្រុងសាវត្ថី។ គ្រានោះ​ឯង មានទេវតា ១អង្គ កាលដែលរាត្រី​បឋមយាម កន្លងទៅ​ហើយ មាន​រស្មី​ដ៏​រុង​រឿង បានញ៉ាំងវត្តជេតពនជុំវិញទាំងអស់អោយភ្លឺស្វាង​ ចូលទៅគាល់​ព្រះមានព្រះភាគ លុះចូលទៅដល់ ក្រាបថ្វាយបង្គំព្រះមានព្រះភាគ ហើយស្ថិតក្នុងទីសមគួរ ។ លុះទេវតានោះ​ ឋិតនៅ​ក្នុងទៅ​សមគួរហើយ ទើប​ក្រាបបង្គំទូលព្រះមានព្រះភាគ ដោយគាថាដូច្នោះថា ៖បរាភវន្តំ​ បុរិសំ មយំ បុឆ្ឆាម គោតមំ ភវន្តំ បុជ្ឋុមាកម្ម កឹ បរាភវតោ មុខំ ។ យើងទាំងឡាយ​មកដើម្បីសូម​ទូលសួរព្រះគោតមដ៏ចំរើន (ដោយគិតថា) យើងទាំងឡាយសូមសួរ​ អំពីបុរសបុគ្គល​ ដែលមាន​សេចក្តីវិនាស ចុះអ្វីជា​ប្រធាននៃសេចក្តីវិនាស។ ព្រះមានព្រះភាគត្រាស់ថា ៖ ១-បុរសដែលចំរើន ជាបុគ្គល គឺបណ្ឌិត​ ដឹងបាន​ដោយងាយ បុរសដែល​វិនាស ជាបុគ្គល គឺបណ្ឌិតដឹង​បានដោយងាយ​ដែរ បុគ្គលប្រាថ្នាធម៏ រមែងចំរើន អ្នកស្អប់ធម៏រមែងវិនាស ។ យើងទាំងឡាយដឹងច្បាស់នូវហេតុនោះថា នោះជាសេចក្តីវិនាសទី១ បពិត្រ​ព្រះ​មាន​ព្រះ​ភាគ​សូមព្រះអង្គ សំដែងនូវហេតុទី ២ អ្វីជាប្រធាននៃសេចក្តីវិនាស។ ២-បុគ្គលមានពួកអសប្បុរសជាទីស្រលាញ់ មិនធ្វើសេចក្តីស្រលាញ់ចំពោះពួកសប្បុរស​ ពេញចិត្តចំពោះ​ធម៏របស់ពួកអសប្បុរស នោះជាប្រធាននៃសេចក្តីវិនាស។ យើងទាំងឡាយដឹងច្បាស់នូវហេតុនោះថា នោះជាសេចក្តីវិនាសទី២ បពិត្រព្រះ​មាន​ព្រះ​ភាគ​សូមព្រះអង្គ សំដែងនូវហេតុទី ៣ អ្វីជាប្រធាននៃសេចក្តីវិនាស ៣- ជនអ្នកដេកលក់ច្រើនក្តី និយាយច្រើនក្តី មិនខ្មីឃ្មាតក្តី ខ្ជិលច្រអូសក្តី ប្រាកដតែខាងក្រោត​ក្តី នោះជាប្រធាន​នៃសេចក្តីវិនាស។ យើងទាំងឡាយដឹងច្បាស់នូវហេតុនោះថា នោះជាសេចក្តីវិនាសទី៣ បពិត្រ​ព្រះ​មាន​ព្រះ​ភាគ​សូមព្រះអង្គ សំដែងនូវហេតុទី ៤ អ្វីជាប្រធាននៃសេចក្តីវិនាស។ ៤- បុគ្គល​ជានអ្នកស្តុកស្តម្ភ តែមិនចិញ្ចឹមមាតាក្តី បិតាក្តី ដែលចាស់មានវ័យកន្លង​ហើយ នោះជាប្រធាន​នៃសេចក្តីវិនាស។ យើងទាំងឡាយដឹងច្បាស់នូវហេតុនោះថា នោះជាសេចក្តីវិនាសទី៤ បពិត្រ​ព្រះ​មាន​ព្រះ​ភាគ​សូមព្រះអង្គ សំដែងនូវហេតុទី ៥ អ្វីជាប្រធាននៃសេចក្តីវិនាស។ ៥- បុគ្គលបញ្ជោត​ព្រាហ្ម​ក្តី សមណៈក្តី ឬអ្នកសូមដ៏ទៃក្តី ដោយពាក្យកុហក នោះជា​ប្រធាននៃសេចក្តីវិនាស។ យើងទាំងឡាយដឹងច្បាស់នូវហេតុនោះថា នោះជាសេចក្តីវិនាសទី៥ បពិត្រ​ព្រះ​មាន​ព្រះ​ភាគ​សូមព្រះអង្គ សំដែងនូវហេតុទី ៦ អ្វីជាប្រធាននៃសេចក្តីវិនាស។ ៦- បុគ្គលមានទ្រព្យ​ ជាគ្រឿងត្រេកអរច្រើន មានប្រាក់ សម្បូរភោជន បរិភោគនូវភោជនមានរស់ឆ្ងាញ់តែម្នាក់ឯង នោះជាប្រធាននៃសេចក្តី​វិនាស។ យើងទាំងឡាយដឹងច្បាស់នូវហេតុនោះថា នោះជាសេចក្តីវិនាសទី៦ បពិត្រព្រះមានព្រះ​ភាគ​សូមព្រះអង្គ សំដែងនូវហេតុទី ៧ អ្វីជាប្រធាននៃសេចក្តីវិនាស។ ៧- ជនដែលរឹងត្អឹងដោយអាងជាតិក្តី រឹងត្អឹងដោយអាងទ្រព្យ​ក្តី រឹងត្អឹងដោយគោត្រកូលក្តី ហើយមើលងាយញាតិរបស់ខ្លួន នោះ​ជា​ប្រធាន​នៃសេច​ក្តីវិ​នាស។ យើងទាំងឡាយដឹងច្បាស់នូវហេតុនោះថា នោះជាសេចក្តីវិនាសទី៧ បពិត្រព្រះមានព្រះ​ភាគ​សូមព្រះអង្គ សំដែងនូវហេតុទី ៨ អ្វីជាប្រធាននៃសេចក្តីវិនាស។ ៨- ជនអ្នកលេងស្រីក្តី សុរាក្តី លេងល្បែងភ្នាល់ក្តី រមែង​ញ៉ាំងទ្រព្យ ដែលខ្លួន​បានហើយ​អោយវិនាសទៅ ​នោះជាប្រធាននៃសេចក្តីវិនាស។ យើងទាំងឡាយដឹងច្បាស់នូវហេតុនោះថា នោះជាសេចក្តីវិនាសទី៨ បពិត្រព្រះមានព្រះ​ភាគសូមព្រះអង្គ សំដែងនូវហេតុទី ៩ អ្វីជាប្រធាននៃសេចក្តីវិនាស។ ៩- ជនមិនត្រេកអរ​និងប្រពន្ឋរបស់​ខ្លួន ហើយបែរទៅខូចចំពោះពួកស្រីពេស្យា ឬ ខូចចំពោះ​ប្រពន្ឋបុគ្គល​ដ៏ទៃ នោះ​ជាប្រធាន​នៃសេចក្តីវិនាស។ យើងទាំងឡាយដឹងច្បាស់នូវហេតុនោះថា នោះជាសេចក្តីវិនាសទី៩ បពិត្រព្រះ​មានព្រះ​ភាគសូមព្រះអង្គ សំដែងនូវហេតុទី ១០ អ្វីជាប្រធាននៃសេចក្តីវិនាស។ ១០- បុរស​ដែលមានវ័យកន្លងហើយ នាំយកស្រ្តី (ក្មេង) ដែលមានដោះក្បំដូចជាផ្លែទន្លាប់ រមែងដេកមិន​លក់ ព្រោះសេចក្តីប្រចណ្ឌ័ចំពោះ​ស្រ្តីនោះ នោះជា​ប្រធាននៃសេចក្តីវិនាស។ យើងទាំងឡាយដឹងច្បាស់នូវហេតុនោះថា នោះជាសេចក្តីវិនាសទី១០ បពិត្រព្រះមានព្រះភាគសូមព្រះអង្គ សំដែងនូវហេតុទី ១១ អ្វីជាប្រធាននៃសេចក្តីវិនាស។ ១១- បុរសបគ្គលតាំងស្រ្តីអ្នកលេងខ្ជះខ្ជាយ ឬ បុរសបែបនោះដែរក្នុងឋានៈជាជំ នោះ​ជាប្រធាននៃសេចក្តីវិនាស។ យើងទាំងឡាយដឹងច្បាស់នូវហេតុនោះថា នោះជាសេចក្តីវិនាសទី១១ បពិត្រព្រះមានព្រះ​ភាគសូមព្រះអង្គ សំដែងនូវហេតុទី ១២ អ្វីជាប្រធាននៃសេចក្តីវិនាស។ ១២- បុគ្គលដែលកើតក្នុង​ខត្តិយត្រកូល មានភោគៈតិច តែមានសេចក្តីប្រាថ្នាធំ ទៅប្រាថ្នារាជ​សម្បត្តិ នោះជា​ប្រធាននៃសេចក្តីវិនាស។ បុគ្គលជាបណ្ឌិត បរិបូណ៌ដោយ​ការឃើញដ៏ប្រសើរ ពិចារណាឃើញច្បាស់ នូវ​សេចក្តី​វិនាសទាំងនោះក្នុងលោក បណ្ឌិតនោះ រមែងគប់​រកនូលលោក ដែល​មាន​សេចក្តី​សុខ​ដ៏​ក្សេម​ក្សាន្ត។ (ដកស្រងចេញពី សុត្តនិបាត ឆដ្ឋំ បរាភវសុត្តំ បិដកលេខ ៥៤ ទំពរ័ ៣៦-៤១) វាយអត្ថបទដោយ ឧបាសក ទី វ៉េងណៃ ដោយ​៥០០០​ឆ្នាំ​
images/articles/1323/fdgdg-dfgvfg-dfgvg-sd.gif
ផ្សាយ : ០៤ កញ្ញា ឆ្នាំ២០១៧ (អាន: ៥៥១២ ដង)
កូន​ត្រូវ​ចាំ​ជា​និច្ច​ថាៈការ​ឈ្នះ​ដ៏​ក្រៃ​លែង​ជាទី​បំផុត​គឺ​ការ​ឈ្នះ​ចិត្ត​ខ្លួន​ឯង​ព្រោះ​ហេតុ​នេះ កូនត្រូវ​ហ្វឹក​ហាត់​បង្គាប់​ខ្លួន​ឯង​ឲ្យ​បាន​កាល​ដែល​កូន​បង្គាប់​ខ្លួន​ឯង​បាន​ហើយ កូន​ធ្វើ​អ្វីៗ​ក៏​បាន​សម្រេច​ដែរ ។ អត្ថបទ​នេះ​ដកស្រង់​ចេញ​ពី​សៀវភៅៈ កូន​មាស​ឪពុក រៀប​រៀង​ដោយៈ អគ្គបណ្ឌិត ធម្មចារ្យ ប៊ុត សាវង្ស វាយ​អត្ថបទ​ដោយៈ កញ្ញា​ ជា ម៉ានិត ដោយ​៥០០០​ឆ្នាំ
images/articles/1588/Untitled-1-Recovered.jpg
ផ្សាយ : ០៤ កញ្ញា ឆ្នាំ២០១៧ (អាន: ៥៨៤៩ ដង)
បាយ​ដែល​បរិភោគ​ទទួល​ទៀន​ បើ​រឹង​ស្រួយ​ពេក​ទៅ​ក៏​គេ​លំបាក​ទំពា ពិបាក​លេប ឯ​សំពត់​អាវ​ស្លៀក​ពាក់​វិញ​ បើ​សាច់​គ្រោត​គ្រាត​ខ្លាំង ក៏​មិន​មាន​អ្នក​ណា​និយម​ស្លៀក​ពាក់​ដែរ។ បាយ​ដែល​គេ​និយម​បរិភោគ គឺ​បាយ​ទន់​មាន​ជ័រ ល្មម​ល្មៃ មិន​ជ្រាយ​ពេក មិន​ស្រួយ​ពេក នឹង​មិន​ឆៅ ឯ​សំពត់​អាវ​គឺ​គេ​ត្រូវ​ការ​សំពត់​សាច់​ម៉ដ្ឋ សាច់​ទន់​ល្អ​ល្អិត​ស្លៀក​ពាក់​ទៅ​សប្បាយ​កាយ។ សេចក្ដី​នោះ​យ៉ាង​ណា​ចំពោះ​មនុស្ស​យើង​ដែល​មាន​កិរិយា​រឹង​ៗ​គ្រោត​គ្រាត មិន​ចេះ​ទន់​ភ្លន់ មាន​ពាក្យ​សម្ដី​មិន​សុភាព​រាបសា រមែង​មិនមាន​បុគ្គល​ណា​និយម​ចូល​ចិត្ត​រាប់​រក​ឡើយ ព្រោះ​រឿង​គ្រោត​គ្រាត ច្រងេង​ច្រងាង មិន​ទន់ភ្លន់ មិន​រាប់សា រមែង​មិន​ជា​ការ​ពេញចិត្ត​របស់​មនុស្ស​ដោយ​ទូទៅ។ កិរិយា​ទន់ភ្លន់ វាចា​សុភាព​ជា​ស្នេហ៍​ដ៏​ប្រសើរ​ធ្វើ​ឲ្យ​មនុស្ស​និយម​ចូល​ចិត្ត​ស្និតស្នាល ដូច​បាយ​ល្អ​មាន​រសជាតិគួរ​ដល់​ការ​ទទួល​ទាន និង​ដូច​សំពត់​សាច់ម៉ដ្ឋ ទន់​ល្មៃ​ដែល​ជា​ទី​ពេញ​និយម​នៃ​មនុស្ស​ទាំង​ឡាយ​ដូច្នោះ​ឯង។ ដោយ​ហេតុ​នេះ មនុស្ស​ដែល​មាន​កិរិយា​មារយាទ​ល្អ និង​មាន​ពាក្យ​សម្ដី​ទន់ភ្លន់ រាបសា ដូចផ្កា​ក្រអូប ឬផ្អែមល្ហែម​ដូច​ទឹក​ឃ្មុំ ទើប​មាន​ប្រៀប​លើ​មនុស្សដែល​រឹង​គ្រោតគ្រាត ខាង​ផ្នែក​ចរិយា​មារយាទ​ និង​ពាក្យ​សម្ដី។ ដកស្រង់​ចេញ​ពី​សៀវភៅ ពន្លឺ​ធម៌​ព្រះពុទ្ធ ដោយ​៥០០០​ឆ្នាំ​
images/articles/1357/Untitled-1-Recovered.jpg
ផ្សាយ : ០៤ កញ្ញា ឆ្នាំ២០១៧ (អាន: ៧០៥៦ ដង)
ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​ជា​លទ្ធ​ផល​របស់​ការងារ​ក៏​ពិត​មែន​ហើយ ប៉ុន្តែ​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​មិន​មែន​អាច​ជួយ​ឲ្យ​មនុស្ស​អស់​ការ​សៅហ្មង​បាន​ឡើយ បើ​បាត់​បង់​ស្មារតី​ បុរសស្ត្រី​នឹង​ដល់​នូវ​សេចក្ដី​សៅហ្មង​ដោយ​សារ​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​នោះ​ឯង សូម​មនុស្ស​ទាំង​អស់​គ្រប់​គ្នា កុំ​ធ្វើ​ការងារ​ ដើម្បី​បាន​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​តែ​ម្យ៉ាង​ឲ្យ​សោះ តែត្រូវ​ធ្វើ​ការងារ​ដើម្បី​រំដោះ​ខ្លួន​ឯង​ ឲ្យ​រួច​អំពី​ការ​សៅហ្មង ប្រៀប​បី​ដូច​ពពួក​ប្រែត​ដែល​សុំឲ្យ​ញាតិ​ធ្វើ​បុណ្យ​ឧទ្ទិស​ឲ្យ ដើម្បី​ខ្លួន​បាន​រួច​អំពី​ទី​ដ៏​ថោក​ទាប​ដូច្នោះ​ឯង នេះ​ជា​តម្លៃ​នៃ​ការងារ​ ដែល​មាន​សម្រាប់​មនុស្ស​គ្រប់​គ្នា យើង​អាច​ធ្វើ​បុណ្យ​ឧទ្ទិសឲ្យ​ដល់​ញាតិ សុំ​ឲ្យ​ពួក​ប្រេត​ជា​ញាតិ រួច​ចាក​អំពី​ទីឋាន​ដែល​បាន​កើត​ជា​ប្រេត​នោះ ប៉ុន្តែ​សូម​មនុស្ស​លោក​កុំ​ភ្លេច​ធ្វើ​បុណ្យ​ឧទ្ទិស​ឲ្យ​ខ្លួន​ឯង ដើម្បី​ខ្លួន​ឯង​បាន​រួច​អំពី​មនុស្ស​ប្រេត​ក្នុង​ជាតិ​នេះ​ផង។ អ្នក​ដទៃ​ធ្វើ​ល្អ​មក​លើ​យើង​គឺ វា​ល្អ​ពិត​ហើយ ប៉ុន្តែ​មិន​មែនជា​អំពើ​ល្អ​របស់​យើង​ឡើយមនុស្ស​មិន​មាន​នូវ​អំពើ​ល្អ​ខ្លួន​ឯង មិន​អាច​ជួយ​ខ្លួន​ឯង​បាន​ទេ​ទាំង​អ្នក​ដទៃ​ក៏​មិន​អាច​ជួយ​បាន​ដែរ។ គុណ​តម្លៃ​នៃ​ការងារ​មនុស្ស​គ្រប់​គ្នា​ត្រូវ​សិក្សា​ស្វែង​យល់​ថា​ការងារ​បំរើ​តណ្ហា ជា​ការងារ​មាន​តម្លៃ​ទៅ​វិញ។ ដើម្បី​ឲ្យ​បាន​ត្រាស់​ដឹងជា​ព្រះ​សម្មាសម្ពុទ្ធ ព្រះ​បរមពោធិសត្វបាន​ធ្វើ​ការងារ​ច្រើន​ណាស់ ទាំង​ឋិន​នៅ​ក្នុង​ពេល​វេលា​ដ៏យូរ​អង្វែង​ក្រៃ​លែង គ្រប់​ការ​អស្ចារ្យនៃ​ព្រះ​សម្មាសម្ពុទ្ធ​ជា​ម្ចាស់​ គឺ​ជា​លទ្ធ​ផល​នៃ​ការងារ​ដែល​ព្រះ​អង្គ​បាន​ធ្វើ​ កាល​ដែល​ព្រះអង្គ​នៅ​ជា​ព្រះ​ពោធិសត្វ​នៅ​ឡើយ។ ក្នុង​ពេល​នេះ​យើង​មិន​អាច​ធ្វើ​ជា​ព្រះ​ពុទ្ធ​ទៅ​បាន​ទេ ប៉ុន្តែ​យើង​អាច​ធ្វើ​នូវ​ការងារ ដែល​ការងារ​នោះ​អាច​ជួយ​ឲ្យ​យើង​បាន​នូវ​ឋានៈ​ដែល​យើង​ត្រូវ​ការ។ នៅ​ក្នុង​លោក​នេះ មិ​ន​មាន​អ្វី​ដែល​បាន​មក​ដោយ​ឯងៗ ដែល​មិន​មែន​ជា​លទ្ធ​ផល​នៃ​ការងារ​របស់​ខ្លួន​ឯង​នោះ​ទេ​គ្រាន់​តែ​ថា ការងារ​នោះ មាន​ការងារ​ខ្លះ​យើង​បាន​ធ្វើ​ហើយ​ក្នុង​ជាតិ​នោះ និង​មាន​ការងារ​ខ្លះ​ទៀត យើង​បាន​ធ្វើ​អំពី​ជាតិ​មុន​មក​ ការ​យល់​ដឹង​អំពី​លទ្ធផល​នៃ​ការងារ​យ៉ាង​នេះ រមែង​កាត់​បន្ថយ​នូវតណ្ហា ដែល​តែង​ប្រាថ្នា​ក្នុង​វត្ថុ​ទាំង​ពួង​មិន​មាន​ទី​បំផុត​នោះ ឲ្យ​ថយ​កម្លាំង ហើយ​បាន​ញ៉ាំង​សេចក្ដី​សន្ដោស​ឲ្យ​ចម្រើន ព្រោះ​ហេតុ​តែ​ការ​បាន​យល់​ដឹង​នោះ​ឯង។ ដកស្រង់ចេញពីសៀវភៅ មនុស្សនិងការងារ ដោយ​៥០០០​ឆ្នាំ
images/articles/2012/Untitled-1-Recovered.jpg
ផ្សាយ : ០២ កញ្ញា ឆ្នាំ២០១៧ (អាន: ៤៧៧៣ ដង)
ធម្ម​តា​រាងកាយមនុស្ស​ រមែង​តែង​តែ​ប្រ​ព្រឹត្ត​ទៅ​កាន់​​ជ​រា​ភាព​និង​ការ​ថម​ថយ​កម្លាំង​ពលំ ។ តែ​ទោះ​ជា​រាង​កាយ​ខ្សោយ​កម្លាំង​ ឬ​ត្រូវ​បច្ចា​មិត្រ​បៀត​បៀន​ ឲ្យ​គ្រាំ​គ្រា​ក៏​ដោយ​ចិត្ត​នៅ​តែ​ភ្លឺ​ថ្លា​ល្អ, សូម្បី​តែ​កំពុង​ឈឺ​ ចិត្ត​អាច​ស្ងប់​បាន ។ រាង​កាយ​ប្រៀប​ដូច​ជា​យាន រថយន្ត រថ​ហោះ ឬ​ទោ​ចក្រ​យាន ។ យើង​ប្រើ​រាង​កាយ ប៉ុន្តែ​យើង​មិន​ត្រូវ​ការ​អនុ​ញ្ញាតិ​ឲ្យ​រាង​កាយ​ប្រើ​យើង​ឡើយ ។ ប្រ​សិន​បើ​យើង​គ្រប់​គ្រង​ចិត្ត​បាន​ហើយ​ សូម្បី​តែ​នៅ​ពេល​ប្រ​ឈម​មុខ​ នឹង​ការ​ឈឺ​ចុក​ចាប់​ ក្នុង​រាង​កាយ​ ក៏​ចិត្ត​នៅ​តែ​ភ្លឺថ្លា​ និង​គិត​អ្វី​​បាន​តាម​បំណង​ដែរ ។ ព្រះ​អរហន្ត​សម្ពុទ្ធ​ទ្រង់​ត្រាស់​ទូន្មាន​ថា " ចូរ​ថែរ​ក្សា​សុខ​ភាព​របស់​អ្នក​ ព្រោះ​វា​ជា​គ្រឹះ​នៃ​ការ​ជឿន​លឿន​នូវ​អ្វី​ៗ​ទាំង​អស់​ " ។ នៅ​ពេល​យើង​គិត​ដល់​ជំងឺ​ផ្លូវ​កាយ យើង​នឹក​ឃើញ​ដល់​សម្តី​ប្រ​ជា​ជន​ខ្មែរ​ យើង​ដែល​តែង​តែ​ពោល​ថា " រាង​កាយ​ឈឺ​ធម្ម​តា តែ​ចិត្ត​មិន​ឈឺ​ទេ " ។ ដកស្រង់ចេញពី "សៀវភៅមួយ​ជំហាន​ម្តង" រៀប​រៀង​ដោយ សម្តេច​ ព្រះ​មហា​ឃោសនន្ទ ដោយ​៥០០០​ឆ្នាំ
images/articles/1750/Untitled-1-Recovered.jpg
ផ្សាយ : ០២ កញ្ញា ឆ្នាំ២០១៧ (អាន: ២២៦១៤ ដង)
គឺសភាវធម៌ម៉្យាងដែលប៉ះខ្ទប់នឹងសំលេង រួចក៏រលត់ បាត់ទៅវិញភ្លាម សោត​បសាទ​រូប​មិន​ទៀង ​មិនមែនជាសត្វ បុគ្គល ។ ការឮ គឺសោតវិញ្ញាណ មិនមែនជាត្រចៀក មិនមែន ជាសំលេង ប៉ុន្តែ​សភាវ​ធម៌​ទាំង​បី​មាន​ជា​ប្រក្រតី​ធម្មតា ព្រះសម្មា​សម្ពុទ្ធទ្រង់ត្រាស់សំដែង​នូវសភាវធម៌ប្រក្រតីធម្មតា ឱ្យជា​ទីតាំង​នៃ ការ​​បដិបត្តិរំលត់​តណ្ហា មានៈ ទិដ្ឋិ សភាវធម៌ ជាប្រក្រតី​ធម្មតាៗ ក្នុងជីវិត​ប្រក្រតី​ប្រចាំថ្ងៃ ព្រះ​សាស្តា​ទ្រង់ ត្រាស់​ក្នុងមហា​​​សតិប្បដ្ឋាន​​សូត្រ សភាវធម៌​នៅក្នុងមហា​សតិប្បដ្ឋាន​សូត្រ ជា​សភាវ​ធម្មតា ដែលគ្រប់​គ្នា​តែងមាន ទាំង​មនុស្ស ទាំងទេវតា ទាំងព្រះឥន្ទ្រ ទាំង ព្រះព្រហ្ម ទាំង​ការ សិក្សា​រលឹក​​ពិចារណា​​ទៀតសោត ក៏សិក្សា​ចំពោះតែ​សភាវធម៌​ណា ដែល​កើត​​ឡើង​កំពុងប្រាកដ​សេចក្តី​សំខាន់គឺ សតិបញ្ញា ត្រង់ធម៌​ដែលជា​អារម្មណ៍អ្វីក៏​ដោយជាកុសល ឬ ជា​អកុសល ឬជាអព្យាកតៈ ដោយពុំចាំ​បាច់​ស្វែងរកក្នុង ទី​ណា​ៗ​ដទៃ​អំពី​​ប្រក្រតី​ពិត​ៗនៃ​ជិវិត​ឡើយ ​។ ស្រង់​ចាកពី​សៀវភៅ​ ជំនួយ​សតិ​ភាគ​៣ ដែល​រៀប​រៀង​ដោយ អគ្គ​បណ្ឌិត​ ធម្មាចារ្យ ប៊ុត-​សាវង្ស​ ។ ដោយ​៥០០០​ឆ្នាំ​
images/articles/862/Untitled-1.jpg
ផ្សាយ : ០២ កញ្ញា ឆ្នាំ២០១៧ (អាន: ៧៨៨៤ ដង)
១ នាទី​មាន​ប្រយោជន៍ មិន​អប់​រំ​ចិត្ត​ ជា​ការ​ភ្លាំង​ភ្លាត់​របស់​មនុស្ស​ ក្នុង​លោក​បច្ចុប្បន្ន​ច្រើន​ដោយ​សម្ភារៈ ការ​ប្រជែង​គ្នា​ក៏​មាន​ច្រើន​ណាស់​ សេច​ក្តី​ត្រូវ​ការ​ក៏​ច្រើន​ អំពើ​ឃោ​រឃៅ​ក៏​ច្រើន ។ មនុស្ស​យើង​សព្វ​ថ្ងៃ​ រក​តែ​និយាយ​ឲ្យ​ត្រូវ​ថា​ ចង់​បាន​អ្វី​ឲ្យ​ពិត​ប្រាកដ​នោះ​ ក៏​និយាយ​មិន​បាន​ដែរ​ ។សេចក្តី​សុខ​សឹង​ដោយ​ប្រ​ក្រ​តី​ជា​របស់​រក​បាន​ងាយ​ ក៏​ត្រឡប់​ទៅ​ជា​រក​បាន​ដោយ​លំបាក​វិញ​ នេះ​ព្រោះ​មក​អំពី​ការ​ភ្លាំង​ភ្លាត់​របស់​មនុស្ស​យើង​ ពោល​គឺ​មនុស្ស​យើង​មាន​ការ​ព្រ​ងើយ​កន្តើយ​ដល់​ការ​អប់​រំចិត្ត​ មិន​ឃើញ​តម្លៃ​ក្នុង​ការ​ដុស​ខាត់​សម្អាត​ចិត្ត​របស់​ខ្លួន​ហ្នឹង​ឯង​ ។ ស្រង់​ចេញ​ពី​ សៀវភៅ " មេរៀន​ជី​វិត​ " រៀប​រៀង​ដោយ លោក​គ្រូ​អគ្គ​បណ្ឌិត​ ប៊ុត-សា​វង្ស​ ។ ដោយ​៥០០០​ឆ្នាំ​
images/articles/2097/Untitled-1-Recovered.jpg
ផ្សាយ : ០២ កញ្ញា ឆ្នាំ២០១៧ (អាន: ២៩៥៦ ដង)
ទេវតា​មក​គាល់​ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ ហើយ​បាន​ក្រាប​ទូល​ថា ជីវិត​នេះ​មាន​តិចណាស់ កាល​ជរា​នាំ​ចូល​ទៅ​រកសេចក្ដី​ស្លាប់​ហើយ ការ​តតាំង​ទប់ទល់​ពុំ​មាន​ឡើយ។ អ្នក​ឃើញ​ភ័យ​ចំពោះ​សេចក្ដី​ស្លាប់ គួរ​ធ្វើ​បុណ្យ​ទាំង​ឡាយ​ដែល​នាំ​សេចក្ដី​សុខ​មក​ប្រគល់​ឲ្យ ។ ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ ទ្រង់​ត្រាស់​ដូច​ពាក្យ​ទេវតា​ខាង​ដើម​ដែរ តែ​កន្លែង​ដែល​ទេវតា​ទូល​ព្រះអង្គ​ថា គួរ​ធ្វើ​បុណ្យ​ទាំង​ឡាយ​នោះ ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ​ទ្រង់​ត្រាស់​ផ្សេង​ដោយ​ឡែក ថា អ្នក​សម្លឹង​សេចក្ដី​ស្លាប់ គួរ​លះ​បង់​នូវ​លោកាមិស​ទាំង​ឡាយ ចោល​ចេញ ( លោកាមិសំ បជហេ សន្តិបេក្ខោ ) លោកាមិស គឺ​ជា​នុយ​របស់​លោក បាន​ដល់​អារម្មណ៍​ជា​ទី​តាំង​នៃ​តម្រេក​ផ្សេងៗ។ ទេវតា​ពោល​ក្នុង​បរិយាយ​ថ្នាក់​ក្រោម ចំណែក​ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ​ជា​អង្គ​ម្ចាស់ ត្រាស់​ក្នុង​បរិយាយ​ថ្នាក់​ខ្ពស់។ ដកស្រង់ចេញពីសៀវភៅ មេរៀនជីវិត រៀប​រៀង​ដោយ លោកគ្រូអគ្គបណ្ឌិត ប៊ុត សាវង្ស ដោយ​៥០០០​ឆ្នាំ
images/articles/2007/Untitled-1-Recovered.jpg
ផ្សាយ : ០២ កញ្ញា ឆ្នាំ២០១៧ (អាន: ៤៨១៣ ដង)
ឥ​ទ្ធិបាទ​ធម៌​ បាន​ដល់​មូល​ដ្ឋាន​គ្រឹះ​នៃ​ការ​សម្រេច​គោល​បំណង​ក្នុង​ការ​សិក្សា​មាន ៤ ៖ ក. ឆន្ទៈ ស្រឡាញ់​ពេញ​ចិត្ត​ក្នុង​ការ​ងារ​ ខ. វិរយៈ ព្យា​យាម​ឲ្យ​អស់​ពី​កម្លាំង​កាយ​ចិត្ត​ គ. ចិត្តៈ យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​ចាត់​ចែង​ការ​ងារ​យ៉ាង​ហ្មត់​ចត់​ ឃ. វិមំសា ត្រិះ​រិះពិ​ចារ​ណា​ រក​គន្លឹះ​ដោះ​ស្រាយ​ បញ្ហា​លំ​បាក គ្រប់​យ៉ាង​ដោយ​មិន​ចុះ​ចាញ់ ។ សរុប​មក​វិញ​ ការ​ងារ​សម្រេច​ ឬ​មិន​សម្រេច​ ឋិត​នៅ​លើ​ខ្លួន​ឯង​ បើ​យើង​មិន​ខំ​ដោយ​ខ្លួន​ឯង​ទេ អនា​គត​នឹង​ក្លាយ​ជា​មនុស្ស​ល្ងង់​ មនុស្ស​ពាល ។ ដក​ស្រង់​ពី​សៀវភៅ " មង្គល​ជីវិត " រៀប​រៀង​ដោយ ភិក្ខុ គូ-សុភាព ដោយ​៥០០០​ឆ្នាំ
images/articles/1312/Untitled-1-Recovered.jpg
ផ្សាយ : ០២ កញ្ញា ឆ្នាំ២០១៧ (អាន: ៧០៤៨ ដង)
មនុស្ស​គ្រប់​រូប​ដែល​កើត​មក​ក្នុង​លោក រមែង​មាន​ការ​ទាក់​ទង​គ្នា​ដោយ​ពាក្យ​និយាយ​ពាក្យ​និយាយ​មាន​អំណាច​ក្រៃ​លែង កូន​ត្រូវ​យល់​ដូច​ត​ទៅៈ ១. ពាក្យ​និយាយ​អាច​ដូរ​ផ្លាស់​ហេតុ​អាក្រក់ ឲ្យ​ក្លាយ​មក​ជា​ហេតុ​ល្អ​បាន ។ ២. ពាក្យ​និយាយ​អាច​ដូរ​ផ្លាស់​មនុស្ស​ដែល​មាន​ទុក្ខ​ឲ្យ​ភ្លេច​ទុក្ខ​បាន ។ ៣. ពាក្យ​និយាយ​អាច​ដូរ​ផ្លាស់​មនុស្ស​ខ្ជិល ឲ្យ​មក​ជា​អ្នក​មាន​ព្យាយាម​បាន ។
images/articles/2110/Un7643titled-1.jpg
ផ្សាយ : ៣១ សីហា ឆ្នាំ២០១៧ (អាន: ២២៦៩ ដង)
មនុស្ស​ទាន់​សម័យ ភាគ​ច្រើន​ត្រូវ​បាន​គេ​និយាយ​សំដៅ​ទៅ​លើ​មនុស្ស ដែល​ប្រើប្រាស់​នូវ​របស់​ទំនើបៗ​ និង​មនុស្ស​​ដែល​ចូលចិត្ត​ដើរ​លេង​កម្សាន្ត ច្រៀង​រាំ​ជាដើម​ហើយ​ឲ្យ​តម្លៃ​ទៅ​លើ អ្នក​ដែល​ប្រើប្រាស់​របស់​របរ​អន់​ឬ​ថោក និង​មិន​ចូល​ចិត្ត​រាំ​ច្រៀង​ជាដើម ថា​ជា​មនុស្ស​មិន​ទាន់​សម័យ​ទៅ​វិញ ។ ការ​ប្រើប្រាស់​នូវ​របស់​ដែល​ទំនើប និង​ដែល​មាន​តម្លៃ​ច្រើនបើ​អ្នក​ប្រើ​មាន​ចំណេះ​ដឹង​ខ្ពង់ខ្ពស់ និង​មាន​សតិស្មារតី​ក្នុង​ការ​ប្រើប្រាស់​ឲ្យ​បាន​ជា​ប្រយោជន៍ សម​ទៅ​នឹង​របស់​នោះ​នេះ​ចាត់​ថា ជា​ការ​ប្រើប្រាស់​នូវ​របស់​សម​តាម​ឋានៈ មិន​មែន​ជា​ការ​ខ្ជះខ្ជាយ​ឡើយ តែ​បើ​​ប្រើប្រាស់​ដោយ​សេចក្ដី​វង្វេង​ព្រោះ​គ្រាន់​តែ​ដើម្បី​ភាព​ហ៊ឺហា និង​ការបង្អួត​ដល់​ភ្នែក​អ្នក​ដទៃ ការ​ប្រើប្រាស់​របៀប​នេះ ឈ្មោះ​ថា​ជា​ការ​ដុត​បំផ្លាញ​ខ្លួន​ឯង​ដោយ​ពិត​ប្រាកដ។ មនុស្ស​ដោយ​ច្រើន​គិត​ថា គេ​ខំ​ស្វែង​រក​នូវ​សម្ភារៈ​ទំនើប​ផ្សេងៗ គឺ​ដើម្បី​យក​មក​បម្រើ​នូវ​សេចក្ដី​សប្បាយ​របស់​ខ្លួន​​ឯង តែ​គេ​មិន​បាន​ដឹង​ទាល់​តែ​សោះ​ថា ខ្លួន​គេ​កំពុង​តែ​ក្លាយ​ជា​អ្នក​បម្រើ​នៃ​សម្ភារៈ​ទាំង​អស់​នោះ ក្នុង​ក្របខ័ណ្ឌ​នៃ​ការ​បម្រើ​តណ្ហា​របស់​ខ្លួន​ឯង​ទៅ​វិញ ។ គេ​សង្កេត​ឃើញ​ថា ស្ទើរ​តែ​គ្រប់​ពិធី​បុណ្យ តែង​មានការ​ច្រៀង​រាំ​យ៉ាង​អស់​ដៃ ជួន​កាល​អាច​ហ៊ាន​សេពសុរា​ក្នុង​កម្មវិធី​បុណ្យ​នោះ​ក៏​សឹង​មាន ដោយ​គិត​ថា ទង្វើ​បែប​នេះ​នឹង​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្លួន​គេ​ទៅ​ជា​មនុស្ស​ទាន់​សម័យ។ តែ​បើ​ពិចារណា​ឲ្យ​ដិត​ដល់​ទៅ ទង្វើ​បែប​នេះ មិន​មែន​ជា​ការងារ​នៃ​អ្នក​ទាន់​សម័យ​ទេ ព្រោះ​គេ​គ្មាន​បាន​ទទួល​ផល​ប្រយោជន៍អ្វី សូម្បី​តិចតួចឡើយ បាន​តែ​ការ​ងងុយ​ដេក ខាតការងារ បង់​ទាំង​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​ទៀត​ផង ឯ​អ្នក​ចំណេញ គឺ​ម្ចាស់​តន្ត្រី និង​អ្នក​លក់ដូរ​ឯណោះ​ទេ ដូច្នេះ​ការ​សប្បាយ​របស់​គេ ឈ្មោះ​ថាជាការ​បម្រើ​សម័យ​ដោយ​ពិត ។ ឯអ្នក​វិទ្យាសាស្ត្រ ដែល​ជា​អ្នក​បង្កើត​នូវ​ឧបករណ៍​តន្ត្រី ឬ​គ្រឿង​ស្រវឹង​ផ្សេងៗ​នោះ ខ្លួន​គេ​ផ្ទាល់​មិន​បាន​វង្វេង​ដោយ​ឧបករណ៍​ទាំង​នេះ​ឡើយ គេ​ខិតខំ​ធ្វើ​យ៉ាង​ណា​ដើម្បី​បង្កើត​សម្ភារៈ​ថ្មីៗទៀត ដើម្បី​យក​លុយ ពី​មនុស្ស​បម្រើ​សម័យ​ឲ្យ​បាន​ច្រើន។ ដកស្រង់​ចេញ​ពី​សៀវភៅ ដំណើរជីវិត រៀបរៀងដោយ ភិក្ខុវជិរប្បញ្ញោ សាន សុជា ដោយ​៥០០០​ឆ្នាំ
images/articles/2094/Untitled-1-Recovered.jpg
ផ្សាយ : ៣១ សីហា ឆ្នាំ២០១៧ (អាន: ២៤៩២ ដង)
កូន​គឺ​ជាអ្នក​បន្ត​ចម្លង​នូវ​អ្វីៗ​គ្រប់​យ៉ាង​ទាំង​អស់​ពី​មាតាបិតា តាំង​ពីសាច់ឈាម ចិត្ត​គំនិត ការ​ប្រព្រឹត្ត និង​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​ពី​មួយ​ជំនាន់​ទៅ​មួយ​ជំនាន់​ទៀត​ ដរាប​ណា​នៅ​តែ​មាន​មាតា​បិតា​រស់​នៅ ។ ដូច្នេះ ទើប​មាតាបិតា​ជា​មេពុម្ព​របស់​កូន មេពុម្ព​របស់​សង្គម មេពុម្ព​របស់​ប្រទេស និង​ជា​មេពុម្ព​មនុស្ស​លោក ។ បើ​មេពុម្ព​យ៉ាង​ណា​វត្ថុ​ដែល​ចេញ​ពីពុម្ពក៏​យ៉ាង​នោះ​ដែរ។ក្នុង​ទស្សនៈ​ពុទ្ធសាសនា មនុស្ស​ម្នាក់​ៗ កើត​មក​តែង​មាន​ទីពឹង​ទីអាស្រ័យ​សម្រាប់​ជា​កម្លាំង​ក្នុង​ការ​ដើរ​លើ​ផ្លូវ​ជីវិត ។ ទីពឹង​នេះ មាន ៣ យ៉ាង​គឺ ពឹង​លើ​ខ្លួន​ឯង ពឹង​លើ​សង្គម និង​ពឹង​លើ​ធម្មជាតិ ។ បើ​តាម​ពុទ្ធភាសិត ព្រហ្មាតិ មាតាបិតរោ បុព្វាចរិយាតិ វុច្ចរេ អាហុនេយ្យា ច បុត្តានំ បជាយ អនុកម្បកា ដែលប្រែ​ថា មាតាបិតា​ជា​ព្រហ្ម​របស់​បុត្រ ជា​បុព្វាចារ្យ ជាអាហុនេយ្យៈរបស់​បុត្រទាំង​ឡាយ និង​ជា​អ្នក​អនុគ្រោះ​ដល់​ពួក​សត្វ​លោក នោះ​ខ្ញុំ​យល់​ថា មាតាបិតា​មាន​សារសំខាន់​ណាស់​សម្រាប់​សត្វ​លោក​ទាំង​ឡាយ​ដែល​មាន​ជីវិត​ជា​ឯកជន​ ដែល​រស់​នៅ​ក្នុង​សង្គម និង​ដែល​ពឹងពាក់​ទៅ​លើ​ទ្រព្យសម្បត្តិ​ធម្មជាតិ។ ឬ​បើ​នឹង​និយាយ​ផ្ទុយ​មក​វិញ យើង​អាច​និយាយ​ថា ទាំង​បុគ្គល​ម្នាក់ៗ ទាំង​សង្គម​ទាំង​មូល និង​ទាំង​ធម្មជាតិ​ដែល​នៅ​ជុំ​វិញ​យើង ឬ​ពិភពលោក​នេះ សុទ្ធ​តែ​ត្រូវ​ពឹង​ពាក់​លើ​មាតាបិតា​ទាំង​អស់ ព្រោះ​ជា​កត្តា​កំណត់​នូវ​ការ​រីកចំរើន ឬ​ថយ​ក្រោយ​ និង​ការ​គង់វង្ស ឬ​រលំរលាយ ។មាតាបិតា​បង្កើត​កូន​ឲ្យ​ទៅ​ជា​កសិករ កម្មករ ឧស្សាហករ ពាណិជ្ជករ គ្រូ អ្នកស្រាវជ្រាវ អ្នក​វិទ្យាសាស្ត្រ អ្នក​បួស ទាហាន និង​ជា​ចៅកូវរដ្ឋ។ បើ​មាតាបិតា​បាន​បំពេញ​នាទី​ខ្លួន​ជា​អាហុនេយ្យបុគ្គល​របស់​បុត្រ​គឺ ជា​អ្នក​បាន​បំពេញ​នាទី​ឬ​បដិបត្តិ​ធម៌​របស់​មាតាបិតា​ដោយ​ប្រពៃ ( សុបដិបន្នោ ) ។ជាអ្នក​បំពេញ​នាទី ឬ​បដិបត្តិ​ធម៌​ដោយត្រង់ គឺ​បដិបត្តិ​ជា​មជ្ឈិមាបដិទា​មិន​តឹង​ពេក មិន​ធូរ​ពេក ដោយ​ឈរ​លើ​ដ្ឋាន​ទាំង ៨ គឺ​ការ​យល់ត្រូវ ការ​គិត​ត្រូវ ការ​ប្រព្រឹត្ត​ត្រូវ ការ​ចិញ្ចឹម​ជីវិត​ត្រូវ ការ​ព្យាយាម​ត្រូវ ការ​មាន​សតិរលឹកត្រូវ និង​ការ​តម្កល់​ចិត្ត​ឲ្យ​នឹង​ត្រូវ​ហើយ​នោះ កសិករ កម្មករ ... និង​ចៅកូវរដ្ឋទាំង​នោះ ក៏​នឹង​ទៅ​ជា​កសិករ​ល្អ កម្មករ​ល្អ ... និង​ចៅកូនរដ្ឋ​ល្អ​ជា​មិន​ខាន ។ ហើយ​បើ​មាតាបិតា​នៃ​ជំនាន់​នីមួយៗ បំពេញ​នាទី​ដោយ​ប្រពៃ និង​ដោយ​ត្រង់​គ្រប់ៗ​ជំនាន់​នោះ សង្គម​យើង​ពិភពលោក​យើង​នេះ​នឹង​មិន​មាន​សភាព​ឃោរឃៅ ប្រកួតប្រជែង​ខ្ទេចខ្ទី​ទ្រព្យ​ធម្មជាតិ​ដូច​សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ​ឡើយ។ ម្នាក់​ៗ​នៅ​ក្នុង​សង្គម នឹង​មាន​សេចក្ដី​មេត្តា​ដល់​គ្នានឹង​គ្នា សង្គម​មនុស្ស​នឹង​គួរ​ឲ្យ​ចង់​រស់​នៅ​ជាង​បច្ចុប្បន្ន​នេះ​ជា​មិន​ខាន ហើយ​ធម្មជាតិ ក៏​នឹង​នៅ​ជា​គូ​ជីវិត​សម្រាប់​មនុស្ស​ជាតិ ជា​និរន្តន៍តទៅ ។ ដកស្រង់ចេញពីសៀវភៅ ជីវិតអាពាហ៍ពិពាហ៍ រៀប​រៀង​ដោយ ឥន្ទបញ្ញោភិក្ខុ ហ មណីចិន្ដា ដោយ​៥០០០​ឆ្នាំ
images/articles/2008/Untitled-1-Recovered.jpg
ផ្សាយ : ៣១ សីហា ឆ្នាំ២០១៧ (អាន: ៣៧៨៧ ដង)
ក. ផឹក​ស្រា សេព​គ្រឿង​ញៀន​ជា​ដើម ខ. ដើរ​លេង​យប់​អាធ្រាត​ ហួស​កាល​វេលា គ. មើល​មហោ​ស្រព​ ល្បែង​របាំ ច្រើន​ហួស​ហេតុ ឃ. លេង​ល្បែង​ស៊ី​សង ល្បែង​ភ្នាល់​ជា​ដើម ង. សេព​គប់​មិត្ត​ភក្ភិ​អា​ក្រក់ ច. ខ្ជិល​ច្រ​អូស​ មិន​ប្រឹង​ប្រែង​រៀន​សូត្រ​ ហេតុ​ទាំង​ ៦ យ៉ាង​នេះ មិន​អាច​ឲ្យ​សម្រេច​គោល​បំ​ណង​ក្នុង​អនា​គត​បាន​ទេ ពី​ព្រោះ​អ្នក​នោះ បាន​បាត់​បង់​ស្មា​រតី​ ក្នុង​ការ​រៀន​សូត្រ​អស់​ហើយរវល់​តែ​លេង​សប្បាយ​ហ៊ឺ​ហា មិន​បាន​គិត​អំពី​ដំណើរ​ជីវិត​ដែល​ត្រូវ​រស់​នៅ បន្ត​វែង​ឆ្ងាយ​ទៅ​មុខ​ទៀត​ ។ ដើម្បី​ស្វែង​រក​អនា​គត​ដ៏​ភ្លឺ​ស្វាង​ ម្នាក់​ៗ​ត្រូវ​រៀប​ចំ​កា​រងារ​ក្នុង​ជីវិត​ឲ្យ​បានល្អ​ច្បាស់​លាស់​ ពេល​បឋម​វ័យ​ ត្រូវ​ខំ​សិក្សា​រៀន​សូត្រ​ ពេល​មជ្ឈឹម​វ័យ​ ត្រូវ​ខំ​រក​ស៊ី​ចិញ្ចឹម​ជីវិត​ ពេល​បច្ឆឹម​វ័យ​ ត្រូវ​ស្វែង​រក​ទី​ពឹង​សម្រាប់​ខ្លួន​ឯង​ ក្នុង​បរ​លោក​ សូម​កុំ​ប្រើ​ពេល​វេលា​ដោយ​ឥត​ប្រ​យោជន៍ ។ ដក​ស្រង់​ពី​សៀវភៅ " មង្គល​ជីវិត " រៀប​រៀង​ដោយ ភិក្ខុ គូ-សុភាព ដោយ​៥០០០​ឆ្នាំ
images/articles/2703/cwew55xtpic.jpg
ផ្សាយ : ៣០ សីហា ឆ្នាំ២០១៧ (អាន: ១៤៦ ដង)
ព្រះអាទិត្យរះខ្ពស់ អស់កំណត់ហើយក៏ទាប រួចលិចទៅវិញ បញ្ហាទុក្ខសោកទាំងឡាយដែលបានកើតឡើង​ដល់កំពូល បើយើងដោះ​ស្រាយ មិនចេញទេបើកដៃ ឲ្យវាប្រព្រឹត្តិទៅតាមយថាហេតុ របស់វាទៅ ក្នុងស្មារតី​សង្ឃឹម​ តាមសភាវៈពិតថា ឲ្យតែដល់កំណត់វានឹងលិចបាត់ទៅ តាមពេលវេលាដោយខ្លួន​ឯង​ទេ ។ អ្នកដែលមិនយល់ តែងខំបង្កើនទុក្ខសោក តាមរយៈការ​គិតឲ្យ ហួសពីសន្ទុះរបស់វា ដរាបទៅដល់ការសម្លាប់ខ្លួនឲ្យឆាប់បានរួចផុតទុក្ខសោក ដែលនេះគ្រាន់​តែជាការឆោតល្ងង់ ព្រោះស្លាប់តែរូបកាយ ឯចិត្តមានទុក្ខត្រូវទៅចាប់ជាតិនៅកន្លែងដែលមានទុក្ខកាន់តែខ្លាំង « គ្រាប់ស្វាយត្រូវតែដុះចេញជាកូនស្វាយ ចិត្តកំពុងតែមានទុក្ខត្រូវតែទៅកើតនៅកន្លែងដែលមានទុក្ខ នេះជាសច្ចៈធម៌ » ។ បើយើងត្អូញត្អែរថាៈ ខ្ញុំលំបាកខ្លាំងណាស់ ខ្ញុំអស់កម្លាំងខ្លាំងណាស់ ខ្ញុំពិតជាឈឺហើយ ខ្ញុំធុញថប់ណាស់ ខ្ញុំជួបតែរឿងអាក្រក់រហូត ខ្ញុំអភ័ព្វណាស់ កំសត់ណាស់ ......។ មានន័យថាយើងគ្មានសមត្ថ​ភាពធ្វើឲ្យរឿងនោះចេញទៅឲ្យឆ្ងាយពីជីវិតយើង យើងព្រមឲ្យជីវិតជួបតែរឿងអាក្រក់គ្រប់យ៉ាងដោយមិនព្រមរើបំរះចេញពីផលអាក្រក់។ យើងស្រូបទាញយក ព្រឹត្តិការណ៍អាក្រក់ មកកាន់ជីវិតឲ្យកាន់តែ ច្រើនឡើងទៀត តាមច្បាប់ឋាមពល យើងបានបន្ថែមទំងន់ទុក្ខ ទៅលើបញ្ហា ដែលកំពុងតែមានស្រាប់ ។ តាមការពិត ជីវិតទាំងអស់គ្នាគឺសុទ្ធ​​តែ​ដូចជាមនុស្សធ្លាក់ជ្រោះដែលមាន ជំរៅខុសៗគ្នា ហើយប្រឹងប្រវារឡើងមកវិញតាមជញ្ជាំងភ្នំ បើមិនប្រឹង​ប្រវារតោងឡើងមកវិញទេ នឹងធ្លាក់ចុះកាន់តែជ្រៅជាមិនខាន ហេតុនេះមានតែត្រូវគិតឲ្យកើតការ​តស៊ូ​ព្យាយាមតែប៉ុណ្ណោះ ! ! ! ។ មុននឹងធ្វើអ្វីមួយគប្បីគិត បើសិនជាភ្នែកយើងបើកពិតមែន យើងនឹងឃើញអ្វីដែលគួរមើល និងមិនគួរមើលជាមិនខាន ! សូម្បីត្រចៀកក៏ដូចគ្នា ! ។ ជីវិតឥតធម៌ គឺជាជីវិតពោរពេញទៅដោយគ្រឿងកង្វល់ ! ខ្វល់ណាស់ ! ខ្វល់នឹងរឿងមិនទាន់កើត ខ្វល់នឹងរឿងកន្លងហួស ! ខ្វល់នឹងគិតជិះជាន់គេ ខ្វល់នឹងត្រូវគេជិះជាន់ ! ខ្វល់នឹងរក្សា ខ្វល់នឹងការស្វែងរក ខ្វល់នឹងការមិនពេញចិត្ត ខ្វល់នឹងការបោកប្រាស់ ខ្វល់នឹងការបាត់បង់ ! ខ្វល់រហូតខូចចិត្តចង ក លោតទឹក ផឹកថ្នាំ រត់ចូលឡាន សម្លាប់ខ្លួន ! លោកនេះងងឹតណាស់ ! បើមិនបានរត់រកធម៌ជាប្រទីបទេ គេនឹងលោះព្រលឹងព្រោះតែរឿងរ៉ាវក្នុងលោកនេះ ! ។ ជីវិតមានធម៌ គឺជាជីវិតស្បើយទុក្ខកង្វល់ ព្រោះលោកនេះគឺតែអញ្ចឹង ! ធម៌នាំឲ្យចេះពេញចិត្ត ចេះរស់ជាមួយការបាននិងការបាត់បង់ រៀនរស់ជាមួយបញ្ហា កំណត់ដឹងនូវទុក្ខ ធ្វើឲ្យសោមនស្សញាណបានកើតឡើង ត្រជាក់ក្សេមក្សាន្តមិនក្រហល់ក្រហាយជាមួយការរស់នៅ ឃើញសត្វលោកប្រព្រឹត្តិទៅតាមកម្មរៀងៗខ្លួន ! ! ! គួរឲ្យសង្វេគណាស់ ! ។ ដកស្រង់ពី ហ្វេសប៊ុក Thong Nidamony ដោយ៥០០០ឆ្នាំ
images/articles/2073/Untitled-1-Recovered.jpg
ផ្សាយ : ៣០ សីហា ឆ្នាំ២០១៧ (អាន: ៥៣៥៤ ដង)
មិត្ត​មិន​គួរ​សេពគប់​៤យ៉ាងៈ ១/ មិត្ត​គិត​តែ​ប្រយោជន៍​ផ្ទាល់​ខ្លួន ​មាន ​៤ ក- មិត្ត​ ដែល​ចង់​បាន​តែ​ប្រយោជន៍​ផ្ទាល់​ខ្លួន គឺ​គិត​តែ​ប្រយោជន៍​ផ្ទាល់​ខ្លួន មិន​គិត​ដល់ប្រយោជន៍​មិត្ត ចេះ​ត្រេកអរ​តែ​ខាង​បាន​អំពី​មិត្ត​តែ​មិន​ចេះ​បរិច្ចាគ​ឲ្យ​មិត្ត​វិញ​ទេ ។ ខ- មិត្ត​ ប្រាថ្នា​របស់​ច្រើន​ដោយឲ្យ​របស់​តិចតួច គឺ​ថា​កាល​បើ​មាន​របស់​អ្វី​ឲ្យ​មិត្ត គឺ​គេឲ្យ​បន្តិចបន្តួច​ប៉ុណ្ណោះ តែ​គេ​ចង់​បាន​ពី​មិត្ត​មកវិញច្រើនៗដូច​ជា​ដាក់​នុយ​ដើម្បី​ស្ទូច​ត្រី​អ៊ីចឹង​ឯង។ គ- មិត្ត​ដែល​មិន​ជួយ​កិច្ចការ​មិត្ត នៅ​ពេល​ដែល​មិត្ត​មាន​ភ័យ ស៊ី​សេចក្ដី​នឹង​ភាសិត​បូរាណ​ថា " ចូលព្រៃ​សត្វ​សាហាវ ស្រែក​អំពាវគ្នា​មក​ជុំ បាន​ស្ករ​ឬ​ទឹក​ឃ្មុំ​ពួន​សម្ងំ​ឆី​តែ​ឯង "។ ឃ- មិត្ត​ដែល​សេពគប់​មិត្ត ព្រោះហេតុ​តែ​ប្រយោជន៍​ផ្ទាល់​ខ្លួន បុគ្គល​ប្រភេទ​នេះ គឺ​មិន​បាន​សម្លឹង​ឃើញ​នូវ​គុណ​ធម៌ និង​ទឹកចិត្ត​របស់​មិត្ត​នោះ​ទេ​ គឺ​សម្លឹង​ឃើញ​តែ​យសសក្ដិ និង​ទ្រព្យសម្បត្តិ​របស់​មិត្ត​ប៉ុណ្ណោះ ដូច​មាន​ពាក្យ​ថា " ហុត​ទឹក​សម្លឹង​កាក ទាញ​ច្រវា​ក្រាក​សំឡឹង​ត្រើយ " ។ ២/ មិត្ត​ល្អ​តែ​សម្ដី ៤ យ៉ាង ក- មិត្ត​ទទួល​រាក់ទាក់​ដោយ​របស់ ដែល​កន្លង​ទៅ​ហើយ មិត្ត​ប្រភេទ​នេះ​ល្អ​តែ​មាត់ ដូច​ជា​និយាយ​ថា " ព្រឹកមិញ​នេះ ខ្ញុំ​មាន​ខ្នុរ​ទុំ​ច្រើន​ណាស់​ ខ្ញុំ​ទើប​តែ​លក់​អស់​អម្បាញ់​មិញ​នេះ​ឯង បើ​មិត្ត​មក​ទាន់​ពី​ព្រឹក​ ខ្ញុំ​នឹង​ឲ្យ​មិត្ត​ខ្លះ " ។ ខ- មិត្ត​ទទួលរាក់ទាក់​ដោយ​របស់ ដែល​មិន​ទាន់​មក​ដល់ បុគ្គល​ប្រភេទ​នេះ ចូលចិត្ត​សន្យា​ណាស់ តែ​មិន​គោរព​តាម​ពាក្យ​សន្យា​ទេ កាលកំណត់​មក​ដល់ ចេះ​តែ​ដោះ​ខ្លួន​ដោយ​អាង​លេស​ថា​យ៉ាង​នេះ​យ៉ាង​នោះ។ គ- មិត្ត​ដែល​សង្គ្រោះ​មិត្ត ដោយ​អំពើ​មិន​ជា​ប្រយោជន៍ បុគ្គល​ប្រភេទ​នេះ​និយាយ​ទៅ​កាន់​មិត្ត ហាក់​ដូច​ជា​ខ្លួន​ឯង​មាន​ចិត្ត​ល្អ តែ​គ្មាន​បាន​ការ​អ្វី​ទាំង​អស់ ដូច​ជា​និយាយ​ថា " ទាស់​តែ​ខ្ញុំ​មាន​វិទ្យុ​តែ​១ បើ​ខ្ញុំ​មាន​២ ខ្ញុំ​ពិត​ជា​ឲ្យ​មិត្ត​ឯង​១ហើយ "។ ឃ- មិត្ត ដែល​មិត្ត​មាន​កិច្ច​ធុរៈ​ជា​បន្ទាន់ក៏​សំដែង​អាង​របស់​ដែល​ខូច​ទៅ​ហើយ ដូច​ជា​ពេល​ដែល​មិត្ត​មាន​ធុរៈ​ម្ដាយ​ឈឺ​ធ្ងន់ ហើយ​ពឹង​ឲ្យ​មិត្ត​ជួយ​ជូន​ទៅ​ពេទ្យ ខ្លួន​ក៏​ពោល​ឡើង​ថា " សោកស្ដាយ​ណាស់​សម្លាញ់ ឡាន​ខ្ញុំ​ខូច​បាត់​ទៅ​ហើយ បើ​មិន​ដូច្នោះ​ទេ ខ្ញុំ​នឹង​ជូន​ទៅ​ភ្លាម" ។ បើ​ពិត​ជា​មិត្ត​ល្អ​មែន សូម្បី​ឡាន​របស់​ខ្លួន​ខូច​មែន​ក៏​ដោយ​ក៏​នៅ​តែ​រក​មធ្យោបាយ​ជូន​ទៅ​ឲ្យ​ទាល់​តែ​បាន។ ៣/ មិត្ត​និយាយ​ចាក់​បណ្ដោយ ៤ យ៉ាង ក- មិត្ត ព្រមឲ្យ​មិត្ត​ធ្វើ​បាប ដូច​ជា​ព្រម​ឲ្យ​មិត្ត​សម្លាប់​សត្វ ឬ​លួច​ទ្រព្យ​គេ​ជា​ដើម។ អ្នក​ដែល​ព្រម​ឲ្យ​មិត្ត​ធ្វើ​បាប​ដូច្នេះ គឺ​ជា​ការ​បិទ​ផ្លូវ​សួស្ដី​ហើយ​បើក​ផ្លូវ​អន្តរាយ​អោយ​មិត្ត​ដោយ​ប្រាកដ។ ខ- មិត្ត ដែល​ព្រម​ឲ្យ​មិត្ត​ធ្វើ​អំពើ​ល្អ ការ​ដែល​គេ​ព្រម​ឲ្យ​មិត្ត​ធ្វើ​ល្អ​នោះ មិន​សំដៅ​ដល់​ការអនុគ្រោះ​ដោយ​ចិត្ត​ល្អ​ទេ គ្រាន់​តែ​និយាយ​ចាក់​បណ្ដោយ​ឲ្យ​ពីរោះ​ស្ដាប់​តែ​ប៉ុណ្ណោះ។ គ- មិត្ត​និយាយ​សរសើរ​មិត្ត តែ​ក្នុង​ទី​ចំពោះ​មុខ មនុស្ស​ប្រភេទ​នេះ គេ​និយាយ​ល្អ​ក្នុង​ទី​ចំពោះ​មុខ​មិត្ត មិន​មែន​ដោយ​ចិត្ត​ល្អ​នោះទេ គោល​បំណង​គឺ​ចង់​តោង​យក​ផល​កម្រៃ​ពី​មិត្ត​ប៉ុណ្ណោះ។ ឃ- មិត្ត ពោល​ទោស​មិត្ត​ក្នុង​ទី​កំបាំង​មុខ បុគ្គល​ប្រភេទ​នេះ គឺ​ជា​រោគ​ដំបៅ​សង្គម គេមិន​មាន​គំនិត​ស្ថាបនា​មិត្ត​ឲ្យ​បាន​ល្អ​ឡើយ ជា​មនុស្ស​មិន​ចេះ​ជួយ​ការពារ​មិត្ត​ឡើយ មាន​វាចា​គួរ​ឲ្យ​ខ្ពើមជាង​លាមក។ ៤/ មិត្ត​នាំ​ឲ្យ​ប្រព្រឹត្ត​ផ្លូវ​វិនាស​មាន​៤​យ៉ាង​ ក- មិត្ត ជា​សម្លាញ់​អ្នក​ប្រកប​រឿយៗ​នូវ​ការ​ផឹក​ទឹក​ស្រវឹង​គឺ​សុរានិង​មេរ័យ ដែល​ជា​ទីតាំង​នៃ​សេចក្ដី​ប្រមាទ អ្នក​ផឹក​ទឹក​ស្រវឹង​មិន​សូវ​បាន​នាំ​មក​នូវ​ប្រយោជន៍ពិត​ប្រាកដ ដល់​មិត្ត​ឡើយ ព្រោះ​គេ​ច្រើន​តែ​និយាយ​ធូរ​នៅ​ពេល​ដែល​គេ​ស្រវឹង​ប៉ុណ្ណោះ ដូច​មាន​ពាក្យ​និយាយ​តៗ​គ្នា​ថា​ "ស្វាងតឹង ស្រវឹងធូរ"។ ខ- មិត្ត ជាសម្លាញ់​អ្នក​ប្រកប​រឿយៗ​នូវ​ការ​ត្រាច​ទៅ​កាន់​ច្រក​ល្ហក​ខុស​កាល ការ​ដើរ​លេង​យប់​មិន​ជា​ការ​ល្អ​ទេ ជួន​កាល​អាច​ជាន់​ដានចោរ​ទៀត​ផង។ បើ​នៅ​ជាសិស្ស ត្រូវ​ទុក​ពេល​វេលា​មើល​មេរៀន ឬ​ធ្វើ​លំហាត់​វិញ​ទើប​ប្រសើរ​ត្រូវ​តាំង​ចិត្ត​ថា " អញ​ត្រូវ​តែ​បាន​ពិន្ទុ​ល្អ​ជានិច្ច " ។ បើ​ជា​ប្ដី ត្រូវ​តែ​នៅ​ការពារ​ផ្ទះសម្បែង ដើម្បី​ផ្ដល់​ភាព​កក់ក្ដៅ​ដល់​កូន​ប្រពន្ធ។ បើ​ជា​ប្រពន្ធ​រឹត​តែ​ត្រូវ​គិត​ឲ្យ​ណាស់​អំពី​បញ្ហា​នេះ ប្រយ័ត្ន​ចាញ់​សត្វ​បក្សី ព្រោះ​សត្វ​បក្សី​មិន​ងាយ​ភ្លេចពេល​ចូល​ទ្រនំ​ឡើយ។ គ- មិត្ត ជាសម្លាញ់​អ្នក​ប្រកប​រឿយៗ​ក្នុង​កិរិយា​ដើរ​មើល​ល្បែង​មហោស្រព ការ​ដើរ​មើល​មហោស្រព គឺ​ជា​ការ​ញៀន​ម្យ៉ាង​ដែល​អ្នកត្រូវ​ការ​ប្រយោជន៍​ត្រូវ​តែ​លះ​បង់ ព្រោះ​ជា​ការ​ខាង​បង់​ពេល​វេលា ខាង​បង់​ទាំង​ទ្រព្យ។ ឃ- មិត្ត ជាសម្លាញ់​អ្នក​ប្រកប​រឿយៗ​នូវ​ល្បែង​ភ្នាល់ ដែល​ជា​ទីតាំង​នៃ​សេចក្ដី​ប្រមាទ ការ​យកអ្នក​លេង​ល្បែង​ជា​មិត្ត សូម្បី​ពេល​នេះ​យើង​មិន​ទាន់​ក្លាយ​ជា​អ្នក​លេង តែ​យូរៗ​ទៅ​ គង់​តែ​រមាស​ដៃ​តាម​គេ​មិន​ខាន កាល​បើ​កើត​រោគ​រមាស់​ដៃ​ហើយ មិន​ងាយ​គ្រូ​ណា​ព្យាបាល​ជា​ឡើយទ្រព្យ​សម្បត្តិ​កប់​ទុក​ទីណា ក៏​ត្រូវ​វិនាស​ដែរ។ គ្រប់​ប្រភេទ​នៃ​បុគ្គល ដែល​បាន​រៀប​រាប់​មក​ខាង​លើ សុទ្ធ​តែ​ជា​បុគ្គល​ដែល​មិន​គួរ​សេពគប់ទាំង​អស់​ ត្បិត​សភាពជា​បុថុជ្ជន ហើយ​ថែម​ទាំង​មិន​សូវ​បាន​ស្ដាប់​ធម៌​របស់​សប្បុរស​ទៀត មិន​អាច​មាន​សតិ​សម្បជញ្ញៈគ្រប់គ្រាន់ ក្នុង​ការ​គ្រប់គ្រង​ខ្លួន​មិនឲ្យ​ឆ្លង​តាម​គេ​បាន​នោះ​ទេ ព្រោះ​ប្រាជ្ញា​ស្មារតី​នៅ​ទន់ខ្សោយ​ណាស់ ប្រៀប​ដូច​ជា​ដៃ​មាន​ដំបៅ កាល​បើ​លូក​ទៅ​ក្នុង​ថ្នាំ​ពិស ពិត​ជា​ជ្រាប​ចូល​មិន​ខាន​ឡើយ ដូច្នេះ​គួរ​តែ​កុំ​សេពគប់​ឬ​កុំ​យក​ជា​គ្នា​ទើប​ប្រសើរ។ ដកស្រង់​ចេញ​ពី​សៀវភៅ ប្រយោជន៍​បី​ប្រការ រៀប​រៀង​ដោយ ភិក្ខុវជិរប្បញ្ញោ សាន សុជា ដោយ​៥០០០​ឆ្នាំ
ស្ថាបនាខែពិសាខ ព.ស.២៥៥៥ ដោយ៥០០០ឆ្នាំ ។ ជាធម្មទាន ៕
Top Best 10 pro