ថ្ងៃ ច័ន្ទ ទី ១៨ ខែ ធ្នូ ឆ្នាំរកា នព្វស័ក ព.ស.២៥៦១  
ស្តាប់ព្រះធម៌ (Mp3)
ស្តាប់ការអានព្រះត្រៃបិដក (Mp3)
ស្តាប់​ការបង្រៀនព្រះធម៌ (Mp3)
ស្តាប់​ការអាន​សៀវ​ភៅ​ធម៌​ (Mp3)
កម្រងធម៌​សូត្រ​ផ្សេង​ៗ (Mp3)
កំណាព្យ និង ស្មូត្រ (Mp3)
ព្រះពុទ្ធសាសនា និងសង្គម (Mp3)
បន្ទុកសៀវភៅ (eBook)
បន្ទុកវីដេអូ (Video)
ទើបស្តាប់/អានរួច
វិទ្យុផ្សាយផ្ទាល់
វិទ្យុកល្យាណមិត្ត
ទីតាំងៈ ខេត្តបាត់ដំបង
ម៉ោងផ្សាយៈ ៤.០០ - ២២.០០
វិទ្យុមេត្តា
ទីតាំងៈ រាជធានីភ្នំពេញ
ម៉ោងផ្សាយៈ ២៤ម៉ោង
វិទ្យុគល់ទទឹង
ទីតាំងៈ វត្តគល់ទទឹង
ម៉ោងផ្សាយៈ ២៤ម៉ោង
វិទ្យុសំឡេងព្រះធម៌
ទីតាំងៈ រាជធានីភ្នំពេញ
ម៉ោងផ្សាយៈ ២៤ម៉ោង
វិទ្យុ The Buddhist
ទីតាំងៈ សហរដ្ឋអាមេរិក
ម៉ោងផ្សាយៈ ២៤ម៉ោង
វិទ្យុវត្តម្រោម
ទីតាំងៈ ខេត្តកំពត
ម៉ោងផ្សាយៈ ០៤.០០​​​ - ២២.០០
វិទ្យុមង្គលបញ្ញា
ទីតាំងៈ ខេត្តកំពង់ចាម
ម៉ោងផ្សាយៈ ៤.០០ - ២២.០០
មើលច្រើនទៀត​
តំណគួរកត់សម្គាល់
សមាជិកទើបចូល (អម្បាញ់មិញ)
ទិន្នន័យសរុបនៃការចុចចូល៥០០០ឆ្នាំ
ថ្ងៃនេះ ៦,៤៣៧
Today
ថ្ងៃម្សិលមិញ ៦៣,៣៥១
ខែនេះ ១,១៧៤,៥៥០
សរុប ៥២,៩៧១,១៥៧
free counters
កំពុងទស្សនា ចំនួន
ធម៌ជំនួយស្មារតី
images/articles/2032/Untitled-1-Recovered.jpg
ផ្សាយ : ១៨ វិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០១៧ (អាន: ៣៧៥២ ដង)
ជ​រា​សូត្រ​ ជីវិត​នេះ​មាន​ប្រ​មាណ​តិច​ហ្ន៎ សត្វ​តែង​ស្លាប់​ថយ​អំពី​ ១០០​ឆ្នាំ ប្រ​សិន​បើ​រស់​ហួស​ពី​ ១០០​ឆ្នាំ សត្វ​នោះ​នឹង​ស្លាប់​ដោយ​ជរា​ជា​ប្រាកដ​ ។ ជន​ទាំង​ឡាយ​តែ​ង​សោក ព្រោះ​វត្ថុ​ដែល​ប្រ​កាន់​ថា របស់​យើង សេចក្តី​ប្រ​កាន់​ជា​របស់​ទៀង​ទាត់​មិន​មាន​ឡើយ ជីវិត​នេះ​មាន​ការ​ព្រាត់​ប្រាស​ចាក​របស់​ដែល​មាន​ជា​ធម្ម​តា អ្នក​ប្រាជ្ញ​លុះ​ឃើញ​ដូច្នេះ​ហើយ រមែង​មិន​នៅ​គ្រប់​គ្រង​ផ្ទះ​ឡើយ ។ បុរស​សំគាល់​របស់​ណា​ថានេះ​ជា​របស់​អញ​ រមែ​ង​លះ​របស់​នោះ​ដោយ​មរណៈ ឯ​អ្នក​ប្រាជ្ញ​រាប់​អាន​ព្រះ​រតន​ត្រ័យ​ ជ្រាប​ច្បាស់​នូវ​ទៅ​សនុ៎ះ ហើយ​មិន​បង្អោន (ចិត្ត​) ទៅ ដើម្បី​សេចក្តី​ប្រ​កាន់​ថា របស់​យើង​ឡើយ ។ បុរស​អ្នក​​ភ្ញាក់​ (​ពី​ដេក​)​ រមែង​មិន​ឃើញ​រូបា​រម្មណ៍​ជា​ដើម​ ដែល​មក​ជួប​ប្រ​ទះ​ ដោយ​យល់​សប្តិ​ យ៉ាង​ណា​មិញ​ បុគ្គល​ មិន​ឃើញ​ជន​ជា​ទី​ស្រ​ឡាញ់​ ដែល​ធ្វើ​កាល​កិរិយា​ទៅ​កាន់​ លោក​ខាង​មុខ​ ក៏​យ៉ាង​នោះ​ដែរ ។ ជន​ទាំ​ង​នោះ​ដែល​គេ​ឃើញ​ហើយ ឮ​ហើយ​ គេ​តែង​ហៅ​ឈ្មោះ​ កាល​លះ​លោក​នេះ​ទៅ​ នៅ​សល់​តែ​ឈ្មោះ​សម្រាប់​ហៅ​ប៉ុណ្ណោះ ។ ពួក​សត្វ​មាន​សេចក្តី​លោភ​ តែ​ង​មិន​លះ​បង់​ នូវ​សេចក្តី​ខ្សឹក​ខ្សួល​នឹង​សេចក្តី​កំណាញ់​ ក្នុង​វត្ថុ​ដែល​ជា​ទី​រាប់​អាន​បាន​ឡើយ ព្រោះ​ហេតុ​នោះ អ្នក​ប្រាជ្ញទាំង​ឡាយ​ ដែល​ឃើញ​ព្រះ​និព្វាន​​ថា​ជា​ទី​​ក្សេម​ហើយ រមែង​លះ​បង់​សេច​ក្តី​ប្រ​កាន់​បាន ។ ភិក្ខុ​ណា​ មិន​សម្តែង​ខ្លួន​ក្នុង​ភព​ (​ថ្មី​ទៀត​) អ្នក​ប្រាជ្ញ​ ទាំង​ឡាយ ហៅ​អំពើ​នោះ របស់​ភិក្ខុ​នោះ អ្នក​ប្រ​ព្រឹត្ត​រួញ​រា​ អ្នក​កប់ប្រ​សព្វ​អា​សនៈ​ ស្ងាត់ ថា​ជា​សភាព​សម​រម្យ​ហើយ ។ អ្នក​ប្រាជ្ញ​មិន​បាន​អា​ស្រ័យ​ ក្នុង​អា​យ​តនៈ​ ទាំង​អស់​ឡើយ មិន​ធ្វើ​សត្វ​នឹង​សង្ខារ​ឲ្យ​ជា​ទី​ស្រ​ឡាញ់ ទាំង​មិន​ធ្វើ​សត្វ​នឹង​សង្ខារ​ឲ្យ​មិន​ជា​ទី​ស្រ​ឡាញ់ សេចក្តី​ខ្សឹក​ខ្សួល​និង​សេចក្តី​កំណាញ់​ មិន​ជាប់​ក្នុង​សន្តាន​ របស់​ព្រះ​ខីណា​ស្រព​នោះ ដូច​ទឹក​មិន​ប្រ​ឡាក់​លើ​ស្លឹក​ឈូក​ ដូច្នោះ​ដែរ ។ ដំណក់​ទឹក​មិន​ដក់​នៅ​លើ​ស្លឹក​ឈូក​ ដូច​ម្តេច​ ក្តី ទឹក​មិន​ទទឹក​ផ្កា​ឈូក ដូចម្តេច​ក្តី អ្នក​ប្រាជ្ញ​មិន​ជាប់​នៅ​ក្នុង​អារម្មណ៍​នី​មួយ​ សូម្បី​អា​រម្មណ៍​​ដែល​ឃើញ​ ដែល​ឮ ដែល​ប៉ះ​ពាល់​ ក៏​ដូច្នោះ​ដែរ ។ មួយទៀត​ ព្រះ​អរហន្ត​មិន​សំគាល់​ក្នុង​អា​រម្មណ៍​នី​មួយ​​ សូម្បី​អា​រម្មណ៍​ដែល​ឃើញ ដែល​ឮ ដែល​ប៉ះ​ពាល់​ ដោយ​វត្ថុ​នោះ​ៗ​ឡើយ ទាំង​មិន​ប្រា​ថ្នា​ការ​ស្អាត ដោយ​វត្ថុ​ដទៃ​ទេ ព្រោះ​ព្រះ​អរហន្ត​នោះ​មិន​ត្រេក​ត្រ​អាល មិន​ប្រាស​តម្រេក (ដូច​កល្យាណ​បុថុជ្ជន​នឹង​សេក្ខៈ​) ។ ចប់ ជរា​សូត្រ​ ដកស្រង់​ពី​ព្រះ​ត្រៃ​បិដក ភាគ ៥៤ ទំព័រ ២៧៥-២៧៧ ដោយ​៥០០០​ឆ្នាំ
images/articles/1780/Untitled-1-Recovered.jpg
ផ្សាយ : ១៨ វិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០១៧ (អាន: ៤៩៩៨ ដង)
ព្រះ​សម្មាសម្ពុទ្ធ​ជាម្ចាស់​បាន​ត្រាស់​សម្ដែង ហេតុ​ជា​គ្រឿង​ត​នៃ​ពៀរ និង​ហេតុ​ជា​គ្រឿង​ស្ងប់​រម្ងាប់​នៃ​ពៀរ​ ថា៖ ន ហិ វេរេនវេរានិ សម្មន្តីធ កុទាចនំ អវេរេន ច សម្មន្តី ឯស ធម្មោ សនន្តនោ។ សេចក្ដី​ថា៖ ក្នុង​កាល​ណាៗ ក៏​ដោយ ធម្មតា​ពៀរ​ទាំង​ឡាយ​ក្នុង​លោក​សន្និវាស​នេះ មិន​ដែល​ស្ងប់​រម្ងាប់​ដោយ​ការ​ចង​ពៀរ​ឡើយ; ដោយ​ពិតពៀរ​ទាំង​ឡាយ​តែង​ស្ងប់​រម្ងាប់​ដោយ​ការ​មិន​ចង​ពៀរ, ធម៌​នេះ ជាធម៌​ចាស់​មាន​យូរ​ណាស់​មក​ហើយ។ អធិប្បាយ​ចំពោះ​តែ​បទ​ដែល​ទាក់ទង​គ្នា ដោយ​រឿង​ខន្តី​សេចក្ដី​អត់ធន់​ម្យ៉ាង ដូច​តទៅ​នេះ៖បណ្ដា​បទ​ទាំង​ឡាយ ត្រង់​បទ​ថា អវេរេន ច សម្មន្តិ ដូច្នេះ មាន​សេចក្ដី​ថា ពៀរ​ដែល​នឹង​ស្ងប់​រម្ងាប់ ឈប់​ចង​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក​នោះ លុះ​តែ​មាន​ទឹក​ចិត្ត​យ៉ាង​ត្រជាក់វិសេស​គឺ ខន្តី​ ( សេចក្ដី​អត់ធន់ ) មេត្តា ( សេចក្ដី​ស្រឡាញ់ ) ឬ​មាន​យោនិសោមនសិការ និងបច្ចវេក្ខណញ្ញាណ គឺ​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​ដោយយោបល់ ពិចារណា​ឲ្យ​ឃើញ​ទោស​នៃ​សេចក្ដី​ក្រោធ​ខឹង និង គុណានិសង្ឃ​នៃ​សេចក្ដី​អត់ធន់ ទើប​ពៀរ​នោះ​ស្ងប់​រម្ងាប់​ទៅ​បាន; មាន​គួរនា​ដូច​ទី​កន្លែង​ណា​មួយ ដែល​ប្រឡាក់​ដោយ​របស់​មិន​ស្អាត​មាន​ទឹក​មាត់​ជាដើម លុះ​តែ​គេ​យក​ទឹក​ដែល​ថ្លា​ទៅ​ដុស​លាង ទើប​ជ្រះស្អាត មាន​ក្លិន​ល្អ​ដូច​ដើម​ទៅ​វិញ​បាន។ ដក​ស្រង់​ចេញ​ពី​សៀវភៅ ឱវាទបាតិមោក្ខ ដោយ​៥០០០​ឆ្នាំ​
images/articles/1990/Untitled-1-Recovered.jpg
ផ្សាយ : ១៨ វិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០១៧ (អាន: ១១៥៦០ ដង)
បុរស​ស្ត្រី​​ដែល​បាន​គ្នា​ជា​គូ​ស្រករ​ហើយ​ត្រូវ​ប្រ​តិ​បត្តិ​ធម៌​ប្រាំ​ ៗ ម្នាក់ ទើប​បាន​សុខ​ដល់​គ្នា​បាន​ គឺ​ប្តី​ ត្រូវ​ទំនុក​បម្រុង​ប្រពន្ធ​ របស់​ខ្លួន​ដោយ​ធម៌​ ៥យ៉ាង​គឺ ១. ត្រូវ​រាប់​អាន​លើក​មុខ​ប្រ​ពន្ធ​ថា​ ជា​ប្រ​ពន្ធ​ពិត​ប្រាកដ​ ២. ត្រូវ​កុំ​មើល​ងាយ​ប្រ​ពន្ធ​របស់​ខ្លួន​ ដូច​ទាសី​ ៣. ត្រូវ​កុំ​ក្បត់​ចិត្ត​ប្រ​ពន្ធ​ដោយ​មាន​ស្រី​ដទៃ​ទៀត​ ៤. ត្រូវ​ប្រ​គល់​ការ​ងារ​ក្នុង​ផ្ទះ​ឲ្យ​ដល់​ប្រ​ពន្ធ​ ត្រួ​តត្រា ៥. ត្រូវ​រក​គ្រឿង​អលង្កា​ឲ្យ​ប្រ​ពន្ធ ចំណែក​ប្រពន្ធ​ ត្រូវ​ប្រ​តិ​បត្តិ​ស្វា​មី​ដូច​ជា​ទេ​វតា​ក្នុង​ផ្ទះ ត្រូវ​គោរព​ស្វា​មី​ដោយ​ធម៌​ ៥​ យ៉ាង​គឺ ១. ត្រូវ​ចេះ​តាក់​តែង​ភោជ​នា​អា​ហារ​ ឲ្យ​មាន​ឱ​ជា​រស​ឆ្ងាញ់ពិសា ជូន​ស្វា​មី ដូច​ជា​ នាង​អមរា​ កាល​ចាត់​ចែង​បម្រើ​ព្រះ​មហោ​សថ​ ជា​ស្វា​មី​របស់​នាង​ដូច្នោះ ២. ត្រូវ​រាប់​អាន​ញាតិ​មិត្ត​វង្ស​ត្រកូល​ខាង​ស្វាមី ៣. ត្រូវ​កុំ​ក្បត់​ចិត្ត​ប្តី ដោយ​មា​ន​ប្រុស​ដទៃ ៤. ត្រូវ​ចេះ​ថែ​ទាំ​រក្សា​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​ដែល​ស្វាមី​រក​បាន​មក ៥. ត្រូវ​ជា​ស្រី​ឈ្លាស​វៃ​ក្នុង​ការ​គ្រប់​គ្រង​ផ្ទះ​ និង​ជា​អ្នក​មិន​ខ្ជិល​ច្រ​អូស​ក្នុង​កិច្ច​ការ​ទាំង​ពួង​ គឺ​ជុស​ជុល​ ដេរ​ប៉ះ គ្រីប​ ប៉ាក់ ចាក់ អន្ទង ត្បាញ​រវៃ ការខាង​ស្រី​ទាំង​ប៉ុន្មាន ត្រូវ​ឲ្យ​ចេះស្ទាត់​ទាំង​អស់ ។ ដក​ស្រង់​ពី​សៀវភៅ​ ឧបោសថ​សីល​​ រៀប​រៀង​ដោយ ភិក្ខុ​សីល​ប្បញ្ញោ​ ឆៃ​ សុផល្លី ដោយ​៥០០០​ឆ្នាំ
images/articles/1986/Untitled-1-Recovered.jpg
ផ្សាយ : ១៨ វិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០១៧ (អាន: ៣៦៦២ ដង)
នៅ​ក្នុង​បិដក​លេខ​ ៣០ ទំព័រ​ ១១៨ ព្រះ​អង្គ​ទ្រង់​ត្រាស់​អំពី​ ការ​មិន​ជាប់​នៅក្នុង​រស មាន​សេច​ក្តី​ថា​៖ សាវត្ថី​និ​ទាន គ្រា​នោះ​ឯង​ ព្រះ​មាន​ព្រះ​ភាគ​ ទ្រង់​ស្បង់​ប្រ​ដាប់​បាត្រ​ និង​ចីវរ​ក្នុង​បុព្វ​ណ្ហ​សម័យ​ សេ្តច​ចូល​ទៅកាន់​លំនៅ​របស់​ឧទយ​​ព្រាហ្ម​ណ៍​អស់​វរៈ​ពី​រ​ដង​ ។ លំ​ដាប់​នោះឯង​ ឧ​ទយ​ព្រាហ្មណ៍​យក​បាយ​ដាក់​ពេញ​បាត្រ​ព្រះ​មាន​ព្រះ ភាគ ។ ព្រះ​មាន​ព្រះ​ភាគ​ ទ្រង់​ស្បង់​ប្រ​ដាប់​បាត្រ​និង​ចីវរក្នុង​បុព្វណ្ហ​សម័យ​ សេ្តច​ចូល​ទៅ​កាន់លំនៅ​របស់​ឧ​ទយ​ព្រាហ្មណ៍​ អស់​វរៈ​បីដង ។ ឧ​ទយ​ព្រាហ្មណ៍​ ក៏​យក​បាយ​ដាក់​ពេញ​បាត្រ​ព្រះ​មាន​ព្រះ​ភាគ​ជា​គម្រាប់​ពី​រ​ដង ។ ព្រះ​មាន​ព្រះ​ភាគ​ ទ្រង់​ស្បង់​ប្រ​ដាប់​បាត្រ​និង​ចីវរ​ ក្នុង​បុព្វ​ណ្ហ​សម័យ​ ស្តេច​ចូលទៅកាន់​លំនៅ​របស់ឧ​ទយ​ព្រាហ្មណ៍​ ជា​គម្រប់​បីដង ។ ឧទយ​ព្រាហ្មណ៍​ ក៏​យក​បាយ​ដាក់​ពេញ​បាត្រ​ព្រះ​មាន​ព្រះ​ភាគ​ជា​គម្រប់​បីដង ។ ហើយ​ពោល​ពាក្យ​នេះ​ និង​ព្រះ​មាន​ព្រះ​ភាគ​ថា ព្រះ​សមណគោតម នេះ​ជា​អ្នក​ជាប់​ចិត្ត​ក្នុង​រស​ ទើប​និមន្ត​មក​រឿយ​ៗ​ ។ ព្រះ​មាន​ព្រះភាគ​ត្រាស់​ថាៈ ភ្លៀង​បង្អុរ​ចុះ​រឿយៗ​ ជន​ទាំង​ឡាយ​ ក៏​ព្រោះពូជ​រឿយៗ អ្នក​ភ្ជួរ​រាស់​ទាំង​ឡាយ​ ភ្ជួរ​រាស់​ស្រែ​រឿយ​ៗ​ តែង​នាំ​ស្រូវ​ទៅ​កាន់​ដែន​ក៏​រឿយៗ ។ ស្មូម​ទាំង​ឡាយ​សូម​រឿយ​ៗ ម្ចាស់​ទាន​ទាំងឡាយ​ ក៏​ឲ្យ​រឿយ​ៗ លុះ​ម្ចាស់​ទាន​ទាំង​ឡាយ​ឲ្យ​រឿយ​ៗ​ហើយ រមែង​ទៅ​កាន់​ឋាន​សួគ៌​ក៏​រឿយ​ៗ​ ។ អ្នក​រូត​ទឹក​ដោះ​គោ​ទាំងឡាយ​ រូត​រឿយ​ៗ កូន​គោ​ក៏​ចូល​ទៅ​រក​មេ​គោ​រឿយ​ៗ អ្នក​ល្ងង់​ខ្លៅ​លំបាក​ផង ញាប់​ញ័រ​ផង​រឿយៗ តែង​ចូល​ទៅកាន់​គក៌ក៏​រឿង​ៗ​ ទាំង​កើត​ទាំង​ស្លាប់​ក៏​រឿយ​ៗ ។ គេ​នាំ​ទៅកាន់​ទី​ស្ម​សាន​ក៏​រឿយ​ៗ ចំណែក​អ្នក​មាន​បញ្ញា​ដូច​ជា​ផែន​ដី​ លុះ​បាន​នូវ​មគ្គ​ហើយ មិន​កើត​ក្នុង​ភព​ថ្មី​ទៀត​រឿយ​ៗ​ឡើយ ។ កាល​ព្រះ​មាន​ព្រះ​ភាគ​ ត្រាស់​យ៉ាង​នេះ​ហើយ ឧ​ទយ​ព្រាហ្មណ៍​បាន​ពោល​ពាក្យ​នេះ​ នឹង​ព្រះ​មានព្រះ​ភាគ​ថា បពិត្រ​ព្រះ​គោតម​ដ៏​ចម្រើន ច្បាស់​ពេក​ណាស់ បពិត្រ​ព្រះ​គោតម​ដ៏​ចម្រើន ច្បាស់​ពេក​ណាស់ ។ល។ សូម​ព្រះ​គោតម​ដ៏​ចម្រើន ចាំ​ទុក​នូវ​ខ្ញុំ​ព្រះ​អង្គ​ថា ជា​ឧ​បាសក​អ្នក​ដល់​នូវ​ព្រះ​រតនត្រ័យ​ជា​ទី​ពឹង​ ស្មើ​ដោយ​ជី​វិត​តាំង​ពី​ថ្ងៃ​នេះ​ជា​ដើម​រៀង​ទៅ ។ ដក​ស្រង់​ពី​សៀវភៅ​ ទាន​យម​បុណ្យ​ រៀប​រៀង​ដោយ ភិក្ខុ​សីល​ប្បញ្ញោ​ ឆៃ​ សុផល្លី ដោយ​៥០០០​ឆ្នាំ
images/articles/1951/Untitled-1-Recovered.jpg
ផ្សាយ : ១៨ វិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០១៧ (អាន: ៣៩៧៣ ដង)
ធម្ម​សញ្ញក​ត្ថេរា​ប​ទាន​ មាន​ពិ​ធី​ឆ្លង​មហា​ពោ​ធិ​ព្រឹក្ស​ របស់​ព្រះ​មាន​ព្រះ​ភាគ​ព្រះ​នាម​វិបស្សី​ ឯ​ព្រះ​សម្ពុទ្ធ​ជា​ច្បង​ក្នុង​លោក​ ប្រសើ​រ​ជាង​នរៈ​ ទ្រង់​ឋិត​នៅ​ទៀប​ដើម​ពោ​ធិ​ព្រឹក្ស​ ។​ក្នុង​សម័យ​នោះ​ ព្រះ​មាន​ព្រះ​ភាគ​ ទ្រង់​មាន​ភិក្ខុ​សង្ឃ​ចោម​រោម​ ទ្រង់​ប្រ​កាស​សច្ចៈ​៤​ ទ្រង់​បន្លឺ​ឡើង​នូវ​វាចា​ដ៏​អង់​អាច​ ។ ព្រះ​សម្ពុទ្ធ​មាន​កិលេស​ជា​គ្រឿង​បិទ​បើក​ហើយ ទ្រង់​សម្តែង​ធម៌​ដោយ​បម្រួញ​ផង​ ដោយ​ពិស្តារ​ផង​ ទ្រង់​ញ៉ាំង​មហា​ជន​ឲ្យ​រលត់​ទុក្ខ ។ ខ្ញុំ​បាន​ស្តាប់​ធម៌​ របស់​ព្រះ​សម្ពុទ្ធ​អង្គ​នោះ​ ទ្រង់​ជា​ឆ្នើម​ក្នុង​លោក​ ប្រ​កប​ដោយ​តា​ទិ​គុណ​ ហើយ​ថ្វាយ​បង្គំ​ព្រះ​បាទា​ របស់​ព្រះ​សាស្តា​ រួច​ឈម​មុខ​ទៅ​កាន់​ឧត្តរ​ទិស​ហើយ​ចៀស​ចេញ​ទៅ​ ។ក្នុង​កប្ប​ទី​ ៩១​ អំពី​កប្ប​នេះ​ ក្នុង​កាល​នោះ​ ព្រោះ​ហេតុ​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ស្តាប់​ធម៌ ខ្ញុំ​មិន​ដែល​ស្គាល់​ទុគ្គតិ​ នេះ​ជា​ផល​នៃ​ការ​ស្តាប់​ធម៌​​ ។ ក្នុង​កប្ប​ទី​ ៣៣ អំពី​កប្ប​នេះ​ ខ្ញុំ​​បាន​កើត​ជា​ស្តេច​ចក្រ​ពត្តិ​មួយ​អង្គ​ ព្រះ​នាម​សុត​វា​ ជា​ម្ចាស់​ផែន​ដី​ ទ្រង់​មាន​កម្លាំង​ច្រើន ។បដិ​សម្ភិ​ទា​ ៤ វិមោក្ខ​ ៨​ និង​អភិញ្ញា​ ៦​ នេះ​ ខ្ញុំ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ជាក់​ច្បាស់​ហើយ ទាំង​សាសនា​ របស់​ព្រះ​ពុទ្ធ​ ខ្ញុំ​បាន​ប្រ​តិ​បត្តិ​ហើយ ។ បាន​ឮ​ថា ព្រះ​ធម្ម​សញ្ញកត្ថេរ​ មាន​អា​យុ​ បាន​សម្តែង​នូវ​គាថា​ទាំង​នេះ​ ដោយ​ប្រការ​ដូច្នេះ ។​ចប់​ ធម្ម​សញ្ញកត្ថេរា​បទាន ។ ដកស្រង់​ទាំង​ស្រុង​ចេញ​ពី​ បិដកភាគ ៧៤ ទំព័រ ៤-៥ ដោយ​៥០០០​ឆ្នាំ
images/articles/2288/Untitled-1-Recovered.jpg
ផ្សាយ : ១៣ វិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០១៧ (អាន: ៨២០ ដង)
ការ​​ឈប់​​បៀត​​បៀន ធ្វើ​​មនុស្ស​​សត្វ​​ឲ្យ​​បាន​​ទទួល​ទុក្ខ​លំបាក​កាយ លំបាក​ចិត្ត ឈប់​ផ្តាច់​បង់​ជីវិត​មនុស្ស សត្វ ឲ្យ​ឈ្លាត​ការ​រស់​នៅ ដើម្បី​តែ​សេចក្តី​សុខ​ខ្លួន​ឯង ឬ អ្នក​ដទៃ, ឈប់​ឆបោក លួច​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​អ្នក​ដទៃ មិន​ប្រព្រឹត្ត​ខុស​នឹង​ប្រពន្ធ​កូន​អ្នក​ដទៃ រៀន​រក​វិធី​អប់រំ​កាយ បើ​ចិត្ត និង​វាចា​ចង់ កាយ​ថា​កុំ​ចង់ នេះ​ហៅ​ថា ធ្វើ​បុណ្យ​ផ្លូវ​កាយ ថ្នាក់​សីល ។ សូម្បី​ការអប់រំ សាង​ខ្លួនឲ្យ​ជា​មនុស្ស​មាន​កិរិយា​មារយាទ ថ្លៃថ្នូរ មាន​សេចក្តី​ចេះ​ដឹង ក៏​ហៅ​ថា ធ្វើ​បុញ្ញកម្ម ។ ការ​ជួយ​ទំនុក​បម្រុង​មាតា​បិតា ដោយ​វិធី​ជួយ​គ្រប់​បែប​យ៉ាង ឲ្យ​លោក​បាន​ស្រួល​ផ្លូវ​កាយ ផ្លូវ​ចិត្ត ឬ​បង្អោន​ខ្លួន​ជា​ពុទ្ធ​បរិស័ទ ជួយ​ទំនុក​បម្រុង​ចិញ្ចឹម​ព្រះសង្ឃ អ្នក​ទ្រទ្រង់​គុណ​ធម៌ ដោយ​ប្រតិបត្តិ​ធម៌​វិន័យ តាម​ពុទ្ធោវាទ ជួយ​មនុស្ស​កម្សត់ ឥត​ទីពឹង គោរព​ប្រតិបត្តិ​ចំពោះ​ត្រកូល​រៀម​ច្បង ចាស់​ព្រឹទ្ធាចារ្យធ្វើ​អ្នក​ដទៃទទួល​បាន​សេចក្តី​សុខ ចេះ​ទំនុក​បម្រុង​ចិញ្ចឹម​ខ្លួនឯង និង​ប្រពន្ធ​កូន ឲ្យ​បាន​សេច​ក្តី សុខ ដោយ​សេចក្តី​មិន​លោភ មិន​ក្រោធ មិន​វង្វេង​ជាហេតុ នេះ​ហៅ​ថា ធ្វើ​បុណ្យ​ផ្លូវ​កាយ​ថ្នាក់​ទាន ។ ការ​បង្អោន​កាយ ជួយ​ធ្វើ​កិច្ច​ធុរៈ​អ្នក​ដទៃ គ្រួសារ ភូមិ​ស្រុក សង្គម​ជា​មួយ​គ្នា ដោយ​មេត្តា​ករុណា ។ បើ​ជន​ប្រុស​ស្រី​ណា​មាន​កិច្ច​ធុរៈ ឬ មាន​ទុក្ខ​ធុរៈ​អ្វី​មួយ​កើត​ឡើង ដូច​ជា​ឈឺ​ចាប់ ឬ អគ្គិភ័យ ឆេះ​ផ្ទះ​ជា​ដើម បាន​ខ្វល់​ខ្វាយ​ជួយ​មើល​ថែទាំ ដោយ​រក​ឱសថ ( ថ្នាំ​កែ​ជម្ងឺ ) រក​គ្រូពេទ្យ​ជួយ​ព្យាបាល​បំបាត់​ជម្ងឺ​ទាំង​នោះ និង​ដោះ​ស្រាយ​ទុក្ខ សម្តែង​កាយ​សាមគ្គី ស្មោះ​សរ​ចំពោះ​គ្នា​ទាំង​ទី​ចំពោះ​មុខ ទាំង​ទី​កំបាំងមុខ នេះ​ក៏​​ហៅ​ថា ធ្វើ​បុណ្យ​ផ្លូវ​កាយ​ថ្នាក់​សីលផង ថ្នាក់​ទាន​ផង ។ កាល​បើ​នឿយ​ណាយ​ធុញ​ទ្រាន់ ចំពោះ​កាម​ដែល​ជា​គ្រឿង​ចង​សត្វ ឲ្យ​នៅ​ច្រឡូក​ច្រឡំ នៅ​វឹកវរ​ក្នុង​ពួក​ក្រុម ហើយ​គេច​ចៀស​ចេញ​ចាក​ពួក​ទៅ​រក​ទី​ស្ងាត់ នៅ​អប់រំ​កាយ​អប់រំ​ចិត្ត​ដោយ​ឥរិយាបថ​ទាំង ៤ ណា​មួយ មាន​ការ​ដេក ដើរ ឈរ អង្គុយ តាំង​ស្មារតី​ចម្រើន​សមាធិ ដោយ​ការ​ធ្វើ​សមថៈ​ក្តី វិបស្សនា​ក្តី​ ដើម្បី​ឲ្យ​ស្ងប់ចិត្ត នោះ​ហៅ​ថា ធ្វើ​បុណ្យ​ផ្លូវ​កាយ​ថ្នាក់​ភាវនា ។ ដកស្រង់ចេញពីសៀវភៅ បុញ្ញបទីប រៀបរៀងដោយៈ ព្រះសង្ឃវត្តរាជនិវេសនារាព្រះពន្លា វាយអត្ថបទដោយៈ ឧបាសក សូត្រ តុលា ដោយ​៥០០០​ឆ្នាំ
images/articles/2281/Untitled-1-Recovered.jpg
ផ្សាយ : ១៣ វិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០១៧ (អាន: ១០៦២ ដង)
ពុទ្ធ​បរិស័ទ​ជា​អ្នក​រក្សា​ព្រះពុទ្ធសាសនា ត្រូវ​តែ​បាន​ដឹង​អំពី​ដំណើរ​ពង្សាវតា​ក្នុង​ព្រះពុទ្ធ​ខ្លះ ៗ ដើម្បី​ងាយ​ស្រួល​ក្នុង​ការ​ថែរក្សា និង​បាន​ជ្រះថ្លា​រឹតតែ​ខ្លាំង​ដោយ​អំណាច​បាន​ដឹង អំពី​ការ​ត្រាស់​ដឹង​របស់​ព្រះពុទ្ធ ។ពុទ្ធកាល ឬ គឺ​កាល​ដែល​ព្រះពុទ្ធ​គង់​ព្រះជន្ម​នៅ​ក៏ ឬ​ហៅ​បាន​ថាពោធិកាល​ឬ ពោធិសម័យ​ក៏​បាន ។ ពោធិកាល​នៃ​ព្រះសក្យមុនីសព្វញ្ញូពុទ្ធ
images/articles/2190/Untitled-1-Recovered.jpg
ផ្សាយ : ១៣ វិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០១៧ (អាន: ២៦៤៣ ដង)
មនុស្ស​យើង​ម្នាក់ៗ ត្រូវ​ការ​សភាព​ត្រជាក់​ចិត្ត​ចង់​បាន​នូវ​សេចក្ដី​ស្ងប់​ចិត្ត ហើយ​គិត​ធ្វើ​យ៉ាង​ណា ឲ្យ​ខ្លួន​បាន​សប្បាយចិត្តជារៀងរាល់ថ្ងៃ បុគ្គល​ខ្លះ​គិត​ដូច្នេះ​ហើយ​ក៏​ទៅ​ដើរ​លេង​តាម​ឆ្នេរ​សមុទ្រ​ខ្លះ ព្រៃភ្នំខ្លះ ទៅកាន់​ប្រាសាទ​បុរាណ​ខ្លះ ទៅកាន់ឧទ្យាន​ផ្កាតូច ធំខ្លះ ទៅកាន់ស្រុក​ឆ្ងាយ​ជិត​ខ្លះ ទៅ​មើល​ល្បែង​របាំ​ច្រៀងរាំខ្លះ ស្ដាប់​តន្ត្រីខ្លះ ជិះយានជំនិះ​តាមដងវិថី​តូចធំ​ខ្លះ​ទៅកាន់​ទីផ្សារ​លក់​ទំនិញ​ខ្លះ​រហូត​ដល់ ហ៊ាន​បរិភោគ​ទឹកស្រវឹង ទៀត​​ផង គឺ​ដើម្បី​ឲ្យ​ខ្លួន​បាន​សប្បាយ បានត្រជាក់ចិត្ត​រួច​ផុត​អំពី​គំនរ​ភ្លើង​គឺ​សេចក្ដី​ទុក្ខសោក ប៉ុន្តែ​ការ​ដើរ​ទស្សនា​ទាំង​អស់​នេះ​មិន​អាច​បាន​ធូរ​ស្រាល​អំពី​សេចក្ដី​ទុក្ខ​សោក​បាន​ឡើយ ឬ​បើ​បានធូរ​ស្រាល​ខ្លះ​នោះ​ក៏​បាន​បន្តិចបន្តួច​ប៉ុណ្ណោះ​ប្រៀប​ដូច​ជា​ថ្នាំ​ស្ពឹក​ដែល​គេ​ចាក់​ដើម្បី​កុំ​ឲ្យ​ឈឺ​ក្នុងរយៈ​ពេល​ខ្លី គឺ​១ម៉ោង២ម៉ោង​ ឬ១ថ្ងៃ​ប៉ុណ្ណោះ ដូច្នេះ​ការ​ដើរ​គ្រប់​ទីកន្លែង​មិនមែន​ជា​ដំណោះ​ស្រាយ​ធ្វើ​ឲ្យ​ធូរ​ស្រាល​បានត្រជាក់​ចិត្ត​ដូច​ជា​ការ​ធ្វើ​ទាន​រក្សា​សីល​ចំរើន​មេត្តា​ចិត្ត​ព្រោះ​ការ​រក្សា​សីល​ជាដើមទើប​អាច​រំលត់​នូវ​សភាព​ក្ដៅ​ក្រហាយ​ក្នុង​ចិត្ត​បាន គប្បី​ជ្រាប​ថា​សេចក្ដី​សុខមិនមែន​នៅ​ឆ្ងាយ​អំពី​ក្នុង​ចិត្ត​របស់​ខ្លួន​ទេ ហើយ​សេចក្ដី​ទុក្ខ ក៏​នៅ​ក្នុង​ចិត្ត​ដែរ ដូច្នេះ​ការ​ត្រាច់​ទៅ​កាន់​ទីឆ្ងាយៗ ក៏​មាន​ចិត្ត​រួម​ដំណើរ​ទៅជាមួយ​ដែរ ដូច្នេះ​សេចក្ដី​ទុក្ខ​ក៏​វា​មាន​នៅ​ក្នុង ទី​នោះ​បើ​មាន​បញ្ញា​នោះ​ឯង​ក៏​រំលត់​នូវ​សេចក្ដី​ទុក្ខ​នោះ​បាន។ - មនត្រជាក់ទេ បើ​នៅ​តែ​ឱប​ភ្លើង - មិនត្រជាក់​ទេ បើ​នៅ​តែ​ប្រកាន់ - មិនត្រជាក់​ទេ បើនៅតែ​ជាប់ជំពាក់ ​- មិនត្រជាក់ទេ បើ​នៅ​តែ​ខឹង​ក្រោធ​ច្រើន - មិនត្រជាក់ទេ បើ​នៅ​តែ​មាន​គំនិត​ខូច - មិនត្រជាក់ទេ បើ​នៅ​តែ​មាន​គំនិត​យល់​ខុស - មិនត្រជាក់ទេ បើ​នៅ​តែ​ច្រណែន​អ្នក​ដទៃ - មិនត្រជាក់ទេ បើ​នៅ​តែ​ទ្រុស្ដ​សីល - មិនត្រជាក់ទេ បើ​មិន​មាន​បញ្ញា នត្ថិ សន្ដិ បរំ សុខំ ពុំមានសេចក្ដី​សុខ​ដទៃ ក្រៅអំពី​សេចក្ដី​ស្ងប់​ឡើយ។ ដកស្រង់ចេញពីសៀវភៅ មេត្តាចិត្ត រៀប​រៀង​ដោយ កែវ វិមុត្ត ដោយ​៥០០០​ឆ្នាំ
images/articles/2321/Untitled-1-Recovered.jpg
ផ្សាយ : ១៣ វិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០១៧ (អាន: ៦៥៣ ដង)
សម្រាប់​ទោសដែល​ត្រូវទទួលអំពី​ការសម្លាប់​សត្វ​នេះ​ស្រេច​ហើយ​តែ​សត្វ​នោះ​មានរាងកាយ​ធំ ឬ​តូច និងមានគុណធម៌​ឬ​មិនមានគុណធម៌។ បើសត្វ​ដែលត្រូវស្លាប់​នោះ ជាសត្វ​ធំ ដូចជា ដំរី សេះ គោ ក្របីជាដើម មានទោសច្រើន បើសត្វ​ដែលស្លាប់​នោះ ជាសត្វ​តូច មានស្រមោច មូស​ជាដើម ក៏មាន​ទោសតិច។ ក្នុងរវាង​សត្វតិរច្ឆាន​ជាមួយ​មនុស្ស ការ​សម្លាប់​មនុស្ស​មាន​ទោស​ច្រើន​ជាងការ​សម្លាប់​សត្វតិរច្ឆាន ព្រោះមនុស្សជាសត្វ​ប្រសើរ​ជាងសត្វ​តិរច្ឆាន សម្រាប់​មនុស្ស​និង​មនុស្ស​ដូចគ្នា បើ​សម្លាប់​អ្នក​មាន​សីល មានគុណធម៌ ដូចភិក្ខុ សាមណេរ ឧបាសក ឧបាសិកាជាដើម ក៏មានទោសច្រើន តែបើមនុស្ស​ដែលត្រូវសម្លាប់​នោះ ជាមនុស្ស​មិនមានគុណធម៌ មិនមានសីល ដូចជាពួកចោរ ឬអ្នកកាចសាហាវ​ជាដើម ក៏មានទោសតិច។ សម្រាប់​អ្នក​សម្លាប់​មាតាបិតា ព្រះអរហន្ត​នោះ រមែង​មានទោស​ធ្ងន់​ក្រៃលែង គឺត្រូវទោស​អនន្តរិយកម្ម។ បើ​អ្នក​ដែល​ត្រូវសម្លាប់នោះ មានរាងកាយប៉ុនគ្នា និង​មានគុណធម៌ស្មើគ្នា ក៏ត្រូវកាត់តាមប្រយោគ​នៃការសម្លាប់​នោះ បើ​ខណៈសម្លាប់​នោះ ប្រើ​សេចក្ដីព្យាយាម​ច្រើន ក៏​មាន​ទោសច្រើន បើបើសេចក្ដីព្យាយាម​តិច ក៏មានទោសតិច។ ដកស្រង់ចេញពីសៀវភៅ សីល៥ជាធម៌របស់មនុស្ស រៀប​រៀង​ដោយ មេត្តាបាលោ ទឹម សឿត ដោយ​៥០០០​ឆ្នាំ
images/articles/2202/Untitled-1-Recovered.jpg
ផ្សាយ : ១៣ វិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០១៧ (អាន: ៣១២៦ ដង)
បញ្ញា​ដែល​បាន​ពិចារណា ឃើញ​សង្ខារ​ធម៌​ទាំង​ឡាយ តែង​មាន​ការ​អស់​ទៅ សូន្យ​ទៅ​នោះ​ព្រោះក្នុងសត្តន្តបិដក ខុទ្ទកនិកាយ បដិសម្ភិទាមគ្គ ក្នុងភង្គញាណនិទ្ទេស ដែល​សម្ដែង​អំពី​ប្រាជ្ញា​ឃើញ ការ​អស់​ទៅ​សូន្យ​ទៅបែកធ្លាយ​ទៅនៃ​សង្ខារធម៌ លោក​បាន​ពន្យល់​ដោយ​ព្រះអដ្ឋកថា ចំពោះ​ព្រះពុទ្ធដីកា ដែល​ព្រះអង្គ​សម្ដែង​ថា តស្ស ចិត្តស្ស ភង្គំ អនុបស្សតិ គឺ​សម្ដែង​អំពី​វិបស្សនា ដែល​បាន​ឃើញ​អំពី​ការ​បែកធ្លាយ​ទៅនៃចិត្ត​នោះ ដែលចិត្តនោះឯង លោកបានលើក​ជាឧទាហរណ៍ថា រូបារម្មណាចិត្តំ គឺ​ចិត្ត​ដែល​មាន​រូបារម្មណ៍ ឧបជ្ជេត្វាភិជ្ជតិ មានការ​កើត​ឡើង និង​បែក​ធ្លាយ​គឺ​ថា​ចិត្ត​នោះ​ឯង​ដឹង​នូវ រូបារម្មណ៍​បាន​ជាដើមហើយ​មាន​ការ​ដែល​កើត​ឡើង និង​បែក​ធ្លាយ​ទៅ​ចំពោះ​ចិត្ត​ដែល​មាន​ការ​ដឹង​អារម្មណ៍ ហើយ​មានការ​បែកធ្លាយ​ទៅ​គឺ​ចិត្ត​នោះ​ឯង វិបស្សនា​បាន​ឃើញ​ក្នុង​ព្រះអដ្ឋកថា​លោក​បាន​ពន្យល់​ទៀត​ថា ព្រោះ​ចិត្ត​ដទៃ។ សភាព​នៃ​ជីវិត​របស់​យើង​ជា​សង្ខារ​ធម៌ គឺ​មាន​ការ​កើត នឹង​រលត់​ដូច​ការ​ដែល​ធ្លាប់​បាន​ពិចារណា​ហើយ គឺ​មាន​តំណ​គ្នា​រវាង​សង្ខារ​ធម៌ ដូច្នេះ​តំណនៃ​សង្ខារធម៌​នោះ​ឯង​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ឃើញ​ថា ហាក់​ដូច​ជា​មិន​បែក​ធ្លាយ ប៉ុន្តែ​សេចក្ដី​ពិត​គឺ​តំណ​នៃ​សង្ខារ​ធម៌ ប៉ុន្តែ​ជាមួយ​គ្នា​នឹង​តំណ​នៃ​សង្ខារ​ធម៌​ដែល​កើត​ឡើង ចុះ​ត្រង់​ការ​រលត់​ទៅ​នៃ​សង្ខារ​ធម៌​នោះ​ម៉េច​ក៏​យើង​មិន​ឃើញ​ផង​ទៅ​ព្រោះ​វា​មាន​តំណ​នៃ​ការ​កើត​ត​ជាប់​គ្នា ដូច​ជា​របស់​នោះ​មិនបែក​ធ្លាយ អាការៈ​ដែល​រលត់​ទៅ​នៃ​សង្ខារ​ធម៌​នោះ​មិនបែកធ្លាយ អាការៈ​ដែល​រលត់​ទៅ​នៃ​សង្ខារ​ធម៌​នោះ​ក៏រលត់​ជាប់​គ្នា​ដែរ ការ​ដែល​រលត់​ជាប់​គ្នា​នេះ ដូចម្ដេច​ក៏​មិន​ឃើញ​ការរលត់​ជាប់​គ្នា​របស់​សង្ខារ​ធម៌​ផង ថា​មិន​បាន​អប់រំ​បញ្ញា មិន​បាន​ឃើញ​ការ​កើត​ប្រាកដ​នៃ​សង្ខារ​ធម៌​តែ​មួយ​លក្ខណៈៗ ម្លោះ​ហើយ​ក៏​សម្គាល់​ថា​របស់​នោះ​ទៀង មិន​ឃើញ​ពី​ការ​ដែល​កើត​ឡើង​នឹង​រលត់​ទៅយ៉ាង​ឆាប់រហ័ស​ទេ តែ​ចំពោះ​ការ​អប់រំ​បញ្ញា​រមែង​ឃើញ​សង្ខារ​ធម៌​ដែល​កើត​បន្ត​គ្នា ចំពោះ​ចិត្ត​វិញ្ញាណ​នោះ​រមែង​កើត​បន្ត។ យើង​ចង់​ឲ្យ​អ្នក​ដទៃ​ដូច​យើង​ទៅ​គេ​មិន​ដូច​យើង យើង​កើត​ទុក្ខ សួរ​ថា ដែល​កើត​ទុក្ខ​ហ្នឹង​មក​ពី​គេ​មិនដូច ឬ មក​ពីចិត្ត​មាន​ទោស​ចេតសិក​ប្រកប​មក​ជាមួយ​រឿង​នោះ​ជួយ​ខ្លួន​ឯង​មិន​ទាន់​បាន​ផង ចង់​ជួយ​អ្នក​ដទៃមិនទាន់​ជា​បាន​ជួយ​អ្នក​ដទៃ​ផង ខ្លួន​ឯង​ដួល​តូង......! ការ​សន្សំ​អធ្យាស្រ័យចរិត​ផ្សេងៗ​ពីគ្នា ធ្វើ​ម៉េច​ឲ្យ​គេ​ដូច​យើង​បាន។ ដកស្រង់ចេញពីសៀវភៅ ជំនួយសុខភាពផ្លូលចិត្ត១ រៀប​រៀង​ដោយ សាមណេរ ចាន់ សុជន ដោយ​៥០០០​ឆ្នាំ
images/articles/1274/Untitled-1-Recovered.jpg
ផ្សាយ : ១៣ វិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០១៧ (អាន: ៥៨៣៨ ដង)
កូន​ជា​ទី​ស្រឡាញ់!កូន​ដឹង​ទេ​ថា (ជីវិត​មាន​តម្លៃ​ថ្លៃ​ក្រៃ​លែង ) មិន​ថា​ជីវិត​របស់​យើង​ឬ​របស់​អ្នក​ដទៃ សុទ្ធ​តែ​មាន​តម្លៃ​ទាំង​អស់គឺ​មាន​តម្លៃ​ទាំង​ដល់​ខ្លួន​ឯង ទាំង​ដល់​អ្នក​ដទៃ ។ ដូច្នេះ​ហើយ​ទើប​ក្នុង​សីល​៥ បាន​លើក​យក​ការ​វៀរ​ចាក​នូវ​ការ​សម្លាប់​សត្វ​ទុក​ជា​សិក្ខាបទ​ទី១ ព្រោះ​មក​អំពី​ជីវិត​ជា​របស់​សំខាន់​ហ្នឹង​ឯង ។ មនុស្ស​យើង​សំខាន់​សម្រាប់​ខ្លួន​ឯង​ណាស់ សត្វ​ដទៃ​បុគ្គល​ដទៃ សុទ្ធ​តែ​សំខាន់​សម្រាប់​ខ្លួន​គេ
images/articles/2084/Untitled-1-Recovered.jpg
ផ្សាយ : ១៣ វិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០១៧ (អាន: ៤៥៣៧ ដង)
ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​រក​បាន​មកហើយ មិន​មែន​ថា​មិន​ត្រូវ​អស់​ទៅ​វិញ​នោះ​ទេ ប៉ុន្តែ​គួរ​តែ​ឲ្យ​អស់​ក្នុង​ហេតុ​ដែល​គួរ​អស់។ ព្រះពុទ្ធសាសនា​បាន​បង្រៀន​ឲ្យ​មនុស្ស​ចេះ​បែងចែក​ទ្រព្យជា ៤ ចំណែក​ក្នុង​ការ​ចំណាយ​គឺ ១/ ចិញ្ចឹម​ជីវិត​ខ្លួន​ឯង មាតាបិតា បុត្រ ភរិយា ឬ​ទាសកម្មករ​ដែល​នៅ​ជា​មួយ​ខ្លួន។ ២/ ចាយទ្រព្យ​ដើម្បី​ការពារ​ទ្រព្យ គឺ​ចាយ​ដោយ​ការ​វៃឆ្លាតដើម្បី​ដោះ​ខ្លួន​ឯង​ឲ្យ​រួច​ពី​សេចក្ដី​អន្តរាយ​ផ្សេងៗ ដូច​ជា​អន្តរាយ​ព្រោះ​ភ្លើង ព្រោះទឹក ឬ​ក៏​អន្តរាយ​ព្រោះ​ចោរ​ជាដើម។ ៣/ ចាត់ចែង សម្រាប់​ជួយ​សង្គ្រោះ​ញាតិ​និង​ទុក​សម្រាប់​ទទួល​ភ្ញៀវ ដែល​មក​ពី​ចម្ងាយ... ( សំដៅ​ដល់​ពលី៥យ៉ាង មាន​ញាតិ​ជាដើម ) ។ ៤/ ចាត់ចែង​បរិច្ចាគទាន ដល់​សមណព្រាហ្មណ៍ អ្នក​មាន​សីល​ជាទី​ស្រឡាញ់។ ការ​អស់​ទៅ​នៃ​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ តាម​វិធី​ដែល​រៀបរាប់​មក​នេះ ឈ្មោះ​ថា​អស់​ទៅ​ដោយប្រពៃ មិន​គួរ​ឲ្យ​ស្ដាយ​ឡើយ តែ​ដែល​អស់​ទៅ​ហើយ ថែម​ទាំង​ជួយ​ឲ្យ​រង្គៀស​នោះ គឺ​សំដៅ​យក​ការ​ចំនាយ​ប្រាក់ ក្នុងរឿង​អបាយមុខ​ផ្សេងៗដូចជា: - ចំណាយក្នុង​ការ​ដើរលេងស្រី - ចំណាយ​ក្នុង​ការ​ផឹកទឹក​ស្រវឹង និង​សេពគ្រឿងញៀន​ផ្សេងៗ - ចំណាយ​ក្នុង​ការ​សប្បាយ​បរិភោគ ក្នុង​ភាព​ជា​អ្នក​លេង​ស៊ី - ចំណាយ​ក្នុង​ការ​លេង​ល្បែង​ស៊ីសង - ចំណាយ​ក្នុង​ការ​ ដើរ​លេង​តាម​ច្រកល្ហក​រឿយៗ​នៅ​ពេល​យប់​ព្រលប់ - ចំណាយ​ក្នុង​ការ​ដើរ​មើល​មហោស្រព ឬ​ល្បែង​ច្រៀង​រាំ​រឿយៗ - ប្រកប​រឿយៗ នូវ​ការ​ខ្ជិល​ច្រអូស - សេពគប់​បាប​មិត្ត។ សេចក្ដី​ដូច​បាន​រៀបរាប់​មក ខាង​លើ​នេះ សុទ្ធ​តែ​ជា​អបាយ​មុខ​ទាំង​អស់ បូរាណ​ពោល​ថា " អបាយមុខ ជង្រុកហិន " ដូច្នេះ​ត្រូវ​តែ​ជៀសវាង​ឲ្យ​ឆ្ងាយ បើ​មិន​ដូច្នេះ​ទេ ពិត​ជា​បង់​ទាំង​ទ្រព្យ អភ័ព្យទាំង​បុណ្យ និង​ធ្ងន់​ដោយ​បាប​មិន​ខាន។ ជីវិត​របស់​យើង​ម្នាក់ៗ មាន​តម្លៃ​ណាស់សម្រាប់​រង្វង់​ក្រុម​គ្រួសារ។ ស្វាមីភរិយា តែងត្រូវ​ការ​ភាព​ស្មោះ​ត្រង់​រវាង​គ្នា​និង​គ្នា កូន​ប្រុស​ស្រី​តែង​ត្រូវ​ការភាព​កក់ក្ដៅ​ពី​ឪពុកម្ដាយ ចំណែកឪពុកម្ដាយ ក៏​ត្រូវ​ការ​នូវ​ភាព​ឱនលំទោន​និង​ការ​ស្ដាប់​បង្គាប់​ពី​កូន​វិញ​ដែរ។ ដូច្នេះ បើ​សមាជិក​នីមួយៗ​នាំ​ក្រុម​គ្រួសារ​ណា មិន​យក​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​ទៅ​ចំណាយ​ក្នុង​រឿង​អបាយ​មុខ​ផ្សេងៗ​ទេ ក្រុម​គ្រួសារ​នោះ​ ពិត​ជា​មាន​សុភមង្គល មិន​មាន​ការ​ទាស់​ទែង​ខ្វែង​គំនិត​គ្នា​ឡើយ។ ការ​ចិញ្ចឹម​ជីវិត​ស្មើ​នេះ សំដៅ​ដល់​ការ​ដឹង​ប្រមាណ​ក្នុង​ការ​ចាយវាយ​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ មិន​ខ្ជះខ្ជាយ ឬ​ថា​មិន​ហ៊ឺហា​តាម​សម័យ គឺ​ចេះ​សម្លឹង​មើល​កាល​ជា​អនាគត ព្រោះ​មនុស្ស​គ្រប់​គ្នា​ដែល​កើត​ពេញ​លក្ខណៈ​ជា​មនុស្ស បើ​មិន​ស្លាប់​ពីក្មេង​ទេ គង់​តែ​នឹង​ក្លាយ​ទៅ​ជា​អ្នក​គ្រប់គ្រង​ក្រុម​គ្រួសារ​មួយ​មិន​ខាន ហើយ​អ្នក​ដែល​អាច​គ្រប់គ្រង់​ក្រុម​គ្រួសារ​បាន​ល្អ មិន​មែន​ជា​មនុស្ស​ខ្ជះខ្ជាយ​ឬ​ថា ជា​មនុស្ស​គ្មាន​គំនិត​នោះ​ឡើយ។ ដកស្រង់​ចេញ​ពី​សៀវភៅ ប្រយោជន៍​បី​ប្រការ រៀប​រៀង​ដោយ ភិក្ខុវជិរប្បញ្ញោ សាន សុជា ដោយ​៥០០០​ឆ្នាំ
images/articles/2079/Untitled-1-Recovered.jpg
ផ្សាយ : ១៣ វិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០១៧ (អាន: ៤១២៨ ដង)
មនុស្សខ្លះ សិក្សា​ចំណេះ​ដឹង​ទូទៅ​បាន​ច្រើន​ក៏​ពិត​មែន តែ​មិន​បាន​ហ្វឹកហាត់​អប់រំទូន្មាន​ខ្លួន ទើប​ប្រមាទ​ក្នុង​ការ​ធ្វើ​ការ​និយាយ និង​ការ​សម្ដែង​ចេញ​ផ្សេងៗ​ទៀត។ ការ​ធ្វើ ការ​និយាយ និង​ការ​សម្ដែង​ចេញ​ផ្សេងៗ​ទៀត​របស់​មនុស្ស គឺ​ជា​ការ​ប្រាប់​ឲ្យ​ដឹង​ដល់​ការ​អប់រំ​ទូន្មាន​ខ្លួន មិនមែន​ប្រាប់​ពី​ការ​សិក្សា​នូវ​ចំណេះ​ដឹង​ផ្សេងៗ​នោះ​ទេ។មនុស្ស​យើង បើ​មិន​ហ្វឹកហាត់​អប់រំ​ទូន្មាន​ខ្លួន​ឯង​ហើយ ទោះ​ជា​អ្នក​ណា​ក៏​ដោយ ក៏​មិន​អាច​មក​បង្វឹក​ឲ្យ​ទៅ​ជា​មនុស្ស​ល្អ​បាន​ដែរ ប្រៀប​ដូច​ជា​អ្នក​ពូកែ​បើក​រថយន្ត ថា​បើ​រថយន្ត​ខូច​ទៅ​ហើយ​នោះ នឹង​បើកបរ​យ៉ាង​ដូច​ម្ដេច​ទៅ។ ដកស្រង់ចេញពីសៀវភៅ មេរៀនជីវិត រៀប​រៀង​ដោយ លោកគ្រូអគ្គបណ្ឌិត ប៊ុត សាវង្ស ដោយ​៥០០០​ឆ្នាំ
images/articles/2326/Untitled-1-Recovered.jpg
ផ្សាយ : ០៩ វិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០១៧ (អាន: ១៤២១ ដង)
វត្ត​អារាម​ជា​កន្លែង​សក្ការៈ​បូ​ជា ជា​ទី​គោ​រព​ យើង​មិន​ត្រូវ​សម្តែង​កិ​រិយា​មិន​គប្បី​សោះ​ឡើយ អ្នក​ជិះ​កង់ ម៉ូតូ ទោចក្រ​យាន​យន្ត​គ្រប់​ធុន ត្រូវ​ឈប់​ ដឹង​ បណ្តើរ ចូល​ទៅ​ក្នុង​វត្ត​ដោយ​គោរព​ព្រោះ​មិន​ឆាប់​ លឿន ឬ​យូរ​ជាង​គ្នា​ប៉ុន្មាន​ឡើយ​ចម្ងាយ​ប៉ុណ្ណឹង ។ អ្នក​ពាក់​មួក​ ទទូ​ក្រ​មា កន្សែង ត្រូវ​ដោះ​ចេញ​ពី​ក្បាល​នៅ​ពេល​ចូល​ក្នុង​វត្ត ។មិន​ត្រូវ​នាំ​គ្នា​ជជែក​ឡូ​ឡា​ក្នុង​ទី​អារាម​ឡើយ ។ នា​រី​ជា​ឧបា​សិ​កា ត្រូវ​សង្រួម​ឫក​ពារ​ឲ្យ​នឹង​ធឹង មុន​នឹង​ចូល​ទៅ​កាន់​ទី​អារាម​កុំ​ធ្វើ​ភ្នែក​ក្រ​ឡិប​ក្រ​ឡាប់ កុំ​រ​ពឹស​ភ្នែក កុំ​ងាក​ឆ្វេង​ស្តាំ​រាប់​រយ​ផង​ពេក កុំ​ញញឹម​ញញែម​ខិប​កខុប​ពេក​គួរ​មើល​ចាស់​ទុំ​ផង ។ កុំ​ពោល​ពាក្យ​អា​វា​សែ​នៅ​ទី​អារាម ។ កុំ​ស្លៀក​ខោ​ជើង​កំ​ប៉ុង​នៅ​ពាក់​កណ្តាល​ស្មង កុំ​ស្លៀក​សម្ពត់​តឹង​របៀប​ខ្លី ចូល​ទៅ​បត់​ជើង​ថ្វាយ​បង្គុំ​ព្រះ​ពុទ្ធ​ដិ​មារ ឬ​ព្រះ​សង្ឃ ។ ត្រូវ​ពាក់​អាវ​ក​តូច ហើយ​ចង់​ពានា​ក្រ​មា​ទៀត​ផង​ទើប​ពេញ​លក្ខណៈ​ជា​អ្នក​ចូល​វត្ត ។ កុំ​និយាយ​ចំ​អែ​ចំ​អន់​ព្រះ​សង្ឃ​ដោយ​ប្រ​ការ​មិន​គប្បី ។ កុំ​ពាក់​គ្រឿង​សម្រើប ។ បុរ​ស​ជា​ឧបា​សក ត្រូវ​ប្រើ​ពាក្យ​សម្តី​ឲ្យ​សមរម្យ គោរព​ព្រះ​សង្ឃ​ដែល​ស្មោះ​ត្រង់​ព្រះ​ពុទ្ធ​សា​សនា ។ ពេល​ថ្វាយ​បង្គំ​ព្រះ​ពុទ្ធ​ដិ​មាករ ឬ​ថ្វាយ​បង្គំ​ព្រះ​សង្ឃ ត្រូវ​ងាក​ទៅ​ព្រះ​ពុទ្ធ​ដិ​មា​ករ ឬ​ព្រះ​សង្ឃ កុំ​ថ្វាយ​បង្កំ​តិត​តូង ហើយ​ក្បាល​កុំ​ងាក​មក​ចរ​ចារ​ជា​មួយ​អ្នក​ឯណា​មួយ​ទៀត​ឲ្យ​សោះ ព្រោះ​ការ​ធ្វើ​ដូច្នេះ​នាំ​ឲ្យ​សៅ​ហ្មង​ដល់​អ្នក​ដែល​គេ​គោរព​បូជា​ចំ​ពោះ​ព្រះ​ពុទ្ធ​សាស​នា ។ កុំ​ឈោង​ដៃ​ឬ​តោង​សណ្តោង​យក​អ្វី​រំ​លង​លើ​ព្រះ​ពុទ្ធ​ដិ​មាករ ។ អ្នកដែល​ចូឡ​ទៅ​កាន់​ទី​វត្ត​អា​រាម មិន​ត្រូវ​លួច​យក​របស់អ្វី​​ជា​ទ្រព្យ​ដែល​ព្រះ​ពុទ្ធ​សាស​និក​ជន​បាន​ខំ​រៃ​គ្នា​ទុក​សម្រាប់​វត្ត​មក​ធ្វើ​ជា​ទ្រព្យ​របស់​ខ្លួន​ទេ ។ អ្នក​មិន​មែន​ជា​ពុទ្ធ​សា​ស​និកជន មិន​ត្រូវ​ប្រ​មាថ​មើល​ងាយ​វត្ថុ​ពុទ្ធ​ពូ​ជា ឬ​ព្រះ​សង្ឃ​ដែល​ស្មោះ​ត្រង់​ដោយ​ប្រ​ការ​ណា​មួយ​ទេ ។ អ្នក​ដែល​ប្រ​ព្រឹត្ត​ខុស​នឹង​បញ្ញត្តិ​ព្រះ​ពុទ្ធ មិនមែន​មាន​ឈ្មោះ​ថា​អ្នក​គាំ​​ទ្រ​ព្រះ​ពុទ្ធ​សា​សនា​ទេ ក្នុង​ករណី​ដែល​បន្លំ​របៀប​ណាមួយ ស្រេច​នៅ​លើ​សំ​ពាយ​បុណ្យ​បាប​របស់​គេ​ទៅ​ចុះ ។ យើង​ជា​ពុទ្ធ​សាស​និក​ជន ក៏​មិន​គប្បី​ត្មិះ​តិះ​ដៀល​ដល់​សាស​នា​ណាមួយ ដោយ​រំ​លោភ​លើ​ព្រះ​វិ​ហារ​នៃ​សាស​នា​ផ្សេង ៗ នោះ​ទេ ព្រោះ​គេ​មាន​សិទ្ធុ​គ្រប់​គ្រាន់​ខាង​ជំ​នឿ ។ ដកស្រង់ចេញពីសៀវភៅៈ សុជី​វធម៌ សម្រាប់​បុរស​និង​ស្រ្តី រៀបរៀងដោយៈ កញ្ញា សាន់​ នាង វាយអត្ថបទដោយៈ ឧបាសក សូត្រ តុលា ដោយ៥០០០ឆ្នាំ
images/articles/476/322.png
ផ្សាយ : ០៩ វិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០១៧ (អាន: ២៩១៣៨ ដង)
សំពះខ្មែរ ខ្មែរ​លើក​ដៃ​សំពះ ដោយ​លើក​ដៃ​ទាំង​ពីរ ផ្គុំ​គ្នាជា​រាង​ក្រពុំ​ឈូក ដោយ​សារ​ប្រជា​ជន​ខ្មែរ​​ គោរព​ប្រតិបត្តិ​ព្រះពុទ្ធ​សាសនា។ សំពះ​កម្ពស់​ត្រឹម​ដើម​ទ្រូង​ មនុស្ស​ដែល​មាន​វ័យ​ ​ឬ​បុណ្យ​សក្តិ​ស្មើ​គ្នា ឬ​ជា​មិត្តភក្តិ​​ គេគប្បី​លើក​ដៃ​សំពះ​គ្នាទៅវិញ​ទៅមក​​ ដោយ​ដាក់​ដៃ​ត្រឹម​ដើម​ទ្រូង។ សំពះកម្ពស់​ត្រឹម​មាត់ អ្នក​ដែល​មាន​ឋានៈ​តូច​ ឬ​អាយុ​តិច សំពះ​អ្នក​ដែល​មានឋានៈខ្ពស់​ ឬអ្នក​មានអាយុ ច្រើន​ជាង​ ​គប្បី​លើក​ដៃ​ប្រណមដោយ​ចុង​ម្រាម​នៅ​​ត្រឹម​មាត់​​ ឯ​អ្នក​ដែល​មាន​​​​ឋានៈ​ខ្ពស់​ឬអា​យុ​ច្រើន ត្រូវ​សំពះ​តប​វិញ​ដោយ​ប្រណម​ដៃ​កម្ពស់​ដើម​ទ្រូង។ សំពះ​កម្ពស់​ត្រឹម​ចុង​ច្រមុះ កូន​សំពះ​ឪពុក​ម្តាយ ចៅសំពះ​យាយ សិស្សសំពះគ្រូ គប្បី​លើក​ដៃ​ឡើង ហើយ​ដាក់​ម្រាម​ដៃ​ត្រឹម​ចុង​ច្រមុះ។ សំពះ​កម្ពស់​ចិញ្ចើម សម្រាប់​ថ្វាយបង្គុំ​ព្រះ​សង្ឃ វត្ថុ​សក្តិ​សិទ្ធ​ ថ្វាយ​បង្គុំ​ព្រះ​មហាក្សត្រ​។ ខ្លឹមសារ​សង្ខេប កម្ពស់​ដើម​ទ្រូងៈ សម្រាប់​វ័យ​ ឋានៈ​ស្មើ​គ្នា ឬមិត្តភក្តិ កម្ពស់​មាត់ៈ វ័យ​ចាស់​ជាង ឋានៈធំជាង​ ឬ​ចៅហ្វាយ កម្ពស់​ច្រមុះ: មាតាបិតាជីដូន​ជីតា ឬគ្រូ​បាអាចារ្យ កម្ពស់​ចិញ្ចើមៈ ព្រះ​មហាក្សត្រ ព្រះសង្ឃ​ឬវត្ថុ​សក្តិ​សិទ្ធ កម្ពស់​ចិញ្ចើម​ឡើង​លើៈ ទេវតា​ ព្រះ​ឥន្ទ​ព្រះព្រហ្ម ឬបួង​សួង។ ដកស្រង់ចេញពី ដោយ៥០០០ឆ្នាំ
images/articles/1297/Untitled-1-Recovered.jpg
ផ្សាយ : ០៩ វិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០១៧ (អាន: ២០១៤ ដង)
កូន​ខ្លះ​ទោះ​បី​ឪពុក​ម្ដាយ​ខំ​ទូន្មាន​ប្រៀន​ប្រដៅ អប់​រំ​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ តែ​នៅ​អាច​ខូច​បាន ព្រោះ​ឥទ្ធិពល​ខាង​ក្រៅ​អូស​ទាញ ។ឥទ្ធិពល​គឺ​កម្លាំង​ដ៏​មាន​ប្រសិទ្ធ​ភាព​ខាង​ក្រៅ បាន​ដល់​សង្គម​ សាលា​ឬមិត្ត​ភ័ក្តិ។ កាល​បើ​ក្នុង​សង្គម​សម្បូរ​ទៅ​ដោយ​អំពើ​ទុយ៌ស ដូច​ជា បងធំ ផឹកស៊ី រាំច្រៀង ជា​ដើម ធ្វើ​ឲ្យ​កូន​បែរ​ងាក​ទៅ​តាម​សង្គម​អូស​ទាញ​ផង​ដែរ។ ព្រោះហេតុ​នោះត្រូវ​ប្រុង​ប្រយ័ត្ន​ជានិច្ច កុំ​ឲ្យ​កូន​សេពគប់​បុគ្គល​ដែល​មាន​និស្ស័យ​មិន​ល្អ ចរិត​មិន​ល្អ ហើយ​នាំ​កូន​ទៅ​ដើរ​លេង​មិន​មាន​ខក​ខាន។ យើង​ត្រូវ​ខំព្យាយាម​ហាម​ឃាត់​កូន​មិន​ឲ្យ​ដើរ​ជា​មួយ​បុគ្គល​ប្រភេទ​នោះ​ឡើយ។ សម័យ​ឥឡូវ​ជា​សម័យ​ទំនើប​ឬ​គេ​ថា "សម័យ​កុំព្យូទ័រ"នេះ មនុស្ស​មាន​ រាគៈ ទោសៈ មោហៈច្រើន ឃើញ​គុណ​ជា​ទោស ឃើញ​ទោស​ជា​គុណ។ ឥទ្ធិពល​ខាង​ក្រៅ​នាំ​ឲ្យ​ខូច​បាន ដូច​ព្រះ​រាជ​កុមារ​អជាសត្តុគ្រា​ដំបូង ទ្រង់​មិន​ទាន់​ដល់​ថ្នាក់​ឃោរឃៅ​យង់ឃ្នង​ទេ​ តែ​អាស្រ័យ​ការ​សេព​គប់​ភិក្ខុ​ទេវទត្ត ក៏​ហ៊ាន​ធ្វើ​ឃាត​ព្រះ​បិតា​ដែល​ជា​ធម្មិករាជ​បាន។ ដូច្នេះ​ឥទ្ធិពល​ខាង​ក្រៅ​នេះ ត្រូវ​ប្រុង​ប្រយ័ត្ន​ឲ្យ​មែន​ទែន មិន​ត្រូវ​ធ្វើ​លំៗ នោះ​ទេ។ មាតាបិតា​ជា​ឥទ្ធិពល​ទី១ របស់​កូន កាល​បើ​មាតា​បិតា​ប្រព្រឹត្ត​ធ្វើ​ឲ្យ​មាន​កំហុស ធ្វើ​ឲ្យ​កូន​មាន​ចិត្តធ្លាក់​លិច​ចុះ​ក្នុង​ហេតុ​មិន​ប្រក្រតី​ដូច​ជា​ឈឺចុកចាប់​ក្នុង​ចិត្ត ព្រោះ​ទង្វើ​របស់​មាតាបិតា​មិន​ជាទី​ពេញ​ចិត្ត​របស់​ខ្លួន រហូត​ដល់​កូន​ទៅ​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​មិន​សមរម្យ​បាន ។ សាលា​ក៏​ឥទ្ធិពល​ដ៏​មាន​កម្លាំង​ខ្លាំង​មួយ​ដែរ ព្រោះ​កាល​កូន​ទៅ​សាលា​ជួប​ជា​មួយ​មិត្ត​ភក្តិ​មិន​ល្អ ក៏​នាំ​ឲ្យ​ខូច​បាន ឃើញ​កូន​ទៅ​បាត់ៗ បើ​មិន​ប្រយ័ត្ន​ទេ កូន​ទៅ​ដើរ​លេង​មិន​ចូល​សាលា​ក៏​មាន។ សម័យ​យើង​នេះ​ កូន​អាង​ឡេះ​ថា​ទៅ​សាលាៗ ទៅ​រៀន​គួរៗ តែ​ជួន​កាល​កូន​ទៅ​ដើរ​លេង​មិន​បាន​ចូល​សាលា​បន្តិច​សោះ​ក៏​មាន។ ព្រោះ​ហេតុ​នោះ​ត្រូវ​ប្រយ័ត្ន​ប្រយែង​ចំពោះ ឥទ្ធិពល​ខាង​ក្រៅ​ឲ្យ​មែន​ទែន​ កុំ​ធ្វេស​ប្រហែស​។ ដក​ស្រង់​ចេញ​ពី​សៀវភៅ ចិញ្ចឹម​កូន​តាម​គន្លង​ធម៌ ដោយ​៥០០០​ឆ្នាំ
images/articles/1193/Untitled-1-Recovered.jpg
ផ្សាយ : ០៩ វិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០១៧ (អាន: ៧៣១៧ ដង)
កូន​ជាទី​ស្រឡាញ់! ធម៌​ដែល​នឹង​ធ្វើ​ឲ្យ​គូ​គ្រង​នៅ​ជា​មួយ​គ្នា រហូត​ត​ទៅ​នោះ ក៏​គឺ​ការ​ស្មោះ​ត្រង់​ដល់​គ្នា មិន​ក្បត់​ចិត្ត​គ្នា រក្សា​ពាក្យ​សន្យា​ថា​ស្មោះ​ត្រង់​ដល់​គ្នា​ តាំង​តែ​ពី​ដំបូង​មក​នោះ​ឯង ។ សច្ចៈ​តាំង​ចិត្ត​ស្មោះ​ត្រង់​ មាន​តួនាទី​ធ្វើ​ជា​សោរ​មាស ចាក់​បេះ​ដូង​ស្វាមី​និង​បេះ​ដូង​ភរិយា​ឲ្យ​ជាប់​គ្នា ។ កាល​បើ​មាន​សច្ចៈ​ចិត្ត​មួយ​ថ្លើម​មួយ​ហើយ អ្វី​ដទៃ​ផ្សេង​ទៀត ដូច​ជា ការ​យល់​ចិត្ត​គ្នា ការ​ឲ្យ​អភ័យ សេចក្តី​អត់​ធន់​ការ​បរិច្ចាគ​លះ​បង់ ការ​ទូន្មាន​ចិត្ត​និង​ការ​ដឹង​គុណ​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក​ជា​ដើម​ក៏​រមែង​តាម​មក​ដង្ហែ​សច្ចៈ ។ ការ​ស្មោះ​ត្រង់​នឹង​គ្នា​រវាង​ភរិយា​ស្វាមី ជា​ហេតុ​ធ្វើ​ឲ្យ​គ្រួសារ​រស់​នៅ​សុខ មិន​ឈ្លោះ​ប្រកែក​ទាស់​ទែង​លែង​លះ​គ្នា មិន​រង្កៀស​សង្ស័យ​គ្នា មិន​ប្រច័ណ្ឌ​គ្នា​ជាដើម​ដូច្នេះ ការ​ស្មោះ​ត្រង់​ជា​សភាវៈ​ល្អ​ខ្លាំង​ណាស់​សម្រាប់ភរិយាស្វាមី គួរ​ថែរក្សា​ថ្នាក់​ថ្នម​ទុក​ឲ្យ​ល្អ​ជា​ទី​បំផុត ។ ដល់​ពេល​កូនមាន​គ្រួសារ កូន​ត្រូវ​ចាប់​យក​នូវ​ការ​ស្មោះ​ត្រង់​នេះ​មក​រក្សា​ទុក​កុំ​ខាន ដើម្បី​ឲ្យ​គ្រួ​សារ​របស់​កូន​បាន​សុខ​សប្បាយ​និង​ភ្លឺ​ស្វាង ។ បើ​ចំណែក​ខាង​ណា​មួយ​មិន​ស្មោះ​ត្រង់​ទៅ​វិញ​នោះ និង​រស់នៅ​មិន​បាន​សុខ​ឡើយ កូន​គិត​មើល​ចុះ ការ​ដែល​ត្រូវ​ឃើញ​មុខ​គ្នា​នឹង​រស់​នៅ​ជាមួយ​មនុស្ស​ដែល​មិន​ស្មោះ​ត្រង់​នោះ តើ​មាន​ការ​ចង្អៀត​ចង្អល់​តូច​ចិត្ត លំបាក​ចិត្ត​យ៉ាងណា កូន​គង់​តែ​គិត​ឃើញ​មិន​ខាន​ដូច្នេះ ទើប​ប្តី​ប្រពន្ធ​មិន​ត្រូវ​ប្រព្រឹត្ត​ឲ្យ​ជា​មនុស្ស​នៅ​ក្រៅ​បេះ​ដូង​របស់​គូគ្រង​ឡើយ ពោល​គឺ​មិន​ត្រូវ​ក្បត់​ចិត្ត​គ្នា ។ មនុស្សយើង បើ​សូម្បី​តែ​សច្ចៈ​ចំពោះ​គូ​គ្រង​ដែល​ខ្លួន​ស្រឡាញ់ រក្សា​មិន​បាន​ទៅ​ហើយ តើ​ត្រូវ​ការ​អ្វី​ឲ្យ​គូគ្រង​របស់​ខ្លួន​បានទៅ ហើយ​នឹង​ត្រូវ​ការ​សេចក្តី​ល្អ​អ្វី​ដទៃ​ទៀត​បាន​ដែរ​ទៅ ។ ការ​ដែល​គួរ​ជឿ​ទុក​ចិត្ត​និង​យសសិរី របស់​មនុស្ស​យើង​នោះ គឺ​ចាប់​ផ្តើម​ពី​សច្ចៈ​នេះ​ឯង ។ មាន​តែ​មនុស្ស​ដែល​រក្សា​នូវ​សច្ចៈ មាន​ការ​ស្មោះ​ត្រង់​ប៉ុណ្ណោះ​ដែល​គួរ​ឲ្យ​ជឿ​ទុក​ចិត្ត​បាន ចំណែក​មនុស្ស​​ដែល​ខ្វះ​សច្ចៈ សូម្បី​តែ​ជា​មួយ​នឹង​អ្នក​ដទៃ​នោះ ជា​ការ​លំ​បាក​នឹង​ឲ្យ​ជឿណាស់ ។ គ្រប់​ទី​កន្លែង ដែល​គេ​តែង​ប្រកាន់​រហូត​មក គឺ​ថា​ជា​ការ​អាប់​ឳន​កិត្តិយស ខ្លាំង​ណាស់ ក្នុង​រឿង​ដែល​មិន​មាន​ចិត្ត​មួយ​ថ្លើម​មួយ ហើយ​ទៅ​រំលែក​ចែក​ចិត្ត​ឲ្យ​ដល់​អ្នក​ដទៃ​ជា​ពិសេស​ស្រ្តី​ខ្មែរ ....។ បើ​កូន​ប្រុស​ស្រី មាន​បំណង​ចង់​ជួប​ភរិយា​ស្វាមី ឲ្យ​មាន​សេចក្តី​សុខ​សាន្ត​ត​ភព​ជាតិ​កំណើត រហូត​ដល់​បរម​សុខ​គឺ​ព្រះ​និព្វាន កូនត្រូវ​តែ​ជា​គូ​គ្រង​ដែល​មាន​សទ្ធា​ស្មើគ្នា មាន​សីល​ស្មើ​គ្នា មាន​ការ​បរិច្ចាគ​ស្មើគ្នា និង​មាន​បញ្ញា​ស្មើគ្នា ព្រម​ទាំង​ចេះ​និយាយ​ស្តាប់​គ្នា​មាន​ហេតុ​មាន​ផល​ជា​គោល​កាន់​យក មិន​ចចេស​អាង​អញ​យ៉ាង​នេះ​អាងអញ​យ៉ាង​នោះ​ឡើយ ។ អត្ថបទ​នេះ​ដក​ស្រង់​ចេញ​ពី​សៀវភៅៈ ពាក្យ​ពេចន៍​ម៉ែ​ឳ រៀបរៀង​ដោយៈ អគ្គបណ្ឌិត ធម្មាចារ្យ ប៊ុត សាវង្ស វាយអត្ថបទ​ដោយៈ កញ្ញា ជា ម៉ានិត ដោយ៥០០០ឆ្នាំ
images/articles/2386/45e4tverstbe54vyrdsgve5ydrgtw4verdx.jpg
ផ្សាយ : ០៩ វិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០១៧ (អាន: ១១១៤ ដង)
ពាក្យ​ថា​ប្រយោជន៍ (​ជាភាសា​សំស្ក្រឹត ភាសា​បាលីបយោជន) បើ​ជា​ភាសាខ្មែរ ដំណើរ​ដែល​គួរ​ប្រកប អ្វីៗ ដែលគេ​ត្រូវ​ការ ដែល​គេ​ប្រកប​ទៅ​កើត​ការ ផល​សម្រេច​អំពី​ការ​ប្រកប ប្រយោជន៍​ក្នុង​លោក​នេះ ប្រយោជន៍​ក្នុង​បរលោក​បុគ្គល​គប្បី​ធ្វើ​អំពើ​ណា ដែល​មាន​ប្រយោជន៍ មិន​គួរ​ធ្វើ​អំពើ​ណា ដែល​ឥត​ប្រយោជន៍​ឡើយ។ បាន​ដល់​អ្វីៗណា​ដែល​កើត​បាន​មក អំពី​ការ​ព្យាយាម​ធ្វើ​ព្យាយាម​រៀន ព្យាយាម​អាន​សូត្រ​ទន្ទេញ កត់​ចំណាំ​ចាំស្គាល់​យល់ ចេះ​ដឹង​បាន អ្វី​នោះ​ឯងចាត់​ថា​ផល​ប្រយោជន៍។ បើ​តាម​ន័យ​នេះ ពាក្យ​ថា​ប្រយោជន៍ ឃើញ​ថា​ផ្សេង​អំពី​ពាក្យ​ថាគុណ ត្រង់​ដែល​មានន័យ​ថា សភាវធម៌ ដែល​ចម្រើន​ឡើង​ដោយ​លក្ខណៈ​របស់​ខ្លួន ឬ​សភាវធម៌​ដែល​គួរ​សន្សំ​ឲ្យ​កើត​មាន​បាន​ដល់​ផ្នែក​ខាង​ល្អ​តែម្យ៉ាង។ ពាក្យ​ថា​គុណ​នេះ សំដៅ​យក​តែ​នាមធម៌​ប៉ុណ្ណោះ ពុំ​បាន​សំដៅ​យក​ដល់​រូបធម៌ ដូច​ពាក្យ​ថាប្រយោជន៍​ផង​ទេ។ ដូច្នេះ​យើង​ចង់​និយាយ​ថា​ជាគុណ​ប្រយោជន៍ យ៉ាង​នេះ​ជាដើម ដើម្បី​សម្ដែង​បញ្ជាក់​ឲ្យ​បាន​ច្បាស់​លាស់​ថា ផល​ដែល​កើត​បាន​មក​អំពី​ការព្យាយាម​នោះ គឺ​ជា​សម្មាវាយាមៈការ​ព្យាយាម​ត្រូវ ព្យាយាម​ប្រពៃ ទើប​ផល​ដែល​កើត​អំពីការ​ព្យាយាម​នោះ ចាត់​ជា​ផល​បាន​មក​ប្រកប​ដោយ​គុណ គឺ​សេចក្ដី​ល្អ​ជា​គុណ​ប្រយោជន៍ បើ​ពុំ​នោះសោត​ទេ​នឹង​បាន​ជាមិច្ឆាវាយាមៈ ការ​ព្យាយាម​ខុស ព្យាយាម​មិន​ប្រពៃ​មិន​ល្អ ផលដែល​ត្រូវ​បាន​មក ក៏​ឈ្មោះ​ថា​មិន​ល្អ យើង​ពុំ​អាច​ប្រើ​ពាក្យ​ថាគុណ​ភ្ជាប់​ជាមួយ​ពាក្យ​ថា​ប្រយោជន៍​បែប​នោះ​បាន​ទេ។ ឧទាហរណ៍ដូច​ជា​ពួក​ចោរ ព្យាយាម​លួចឆ្មក់​ឆក់​ប្រវ័ញ្ច កេង​បន្លំ​បោក​ប្រាស់​បានទ្រព្យ​សម្បត្តិ​អំពី​អ្នក​ដទៃ​មក អ្វីៗ​ដែល​បាន​មក​នោះ ហៅ​បាន​ត្រឹម​ជាផល​ប្រយោជន៍​ប៉ុណ្ណោះ ពុំ​បាន​ចាត់​ថា​ជាគុណ​ប្រយោជន៍​ទេ។ដូច្នេះពាក្យ​ថា​ប្រយោជន៍ យើង​អាច​និយាយ​បាន​ទាំង​ផ្នែក​អាក្រក់​ផង ទាំង​ផ្នែក​ល្អ​ផង ដែល​ផ្ទុយ​អំពី​ពាក្យ​ថា​គុណ​ទើប​មានពាក្យ​ពោល​ថា ត្រូវ​ធ្វើ​អំពើ​ណាដែល​ជាប្រយោជន៍​ត្រង់​នេះ​សំដៅ​យក​អំពើ​ដែល​ជាគុណ ដើម្បី​ឲ្យ​បាន​ជាផល​ប្រយោជន៍​នោះ ទៅជាគុណ​ដែល កុំ​ធ្វើ​អំពើ​ណា​ដែល​ពុំ​មាន​ជា​គុណ នាំ​ឲ្យ​បាន​តែ​ផល​ជា "អគុណ" ។ សូម្បី​តែ​អង្គមគ្គ​ទាំង​ប្រាំបី ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ​ព្រះអង្គ​ទ្រង់​ត្រាស់​បញ្ជាក់​ឲ្យ​បានច្បាស់ថា មគ្គ​ដែល​ប្រកប​ដោយ​គុណ គឺ​សម្មាសមគ្គ មគ្គ​ដែល​ប្រាសចាក​គុណ​គឺ មិច្ឆាមគ្គដូច្នេះ​ជាដើម។ ដូច​ពាក្យ​ថា ប្រយោជន៍​នេះ ក្នុង​ព្រះពុទ្ធសាសនា ព្រះដ៏មានព្រះភាគ​ព្រះអង្គ​ទ្រង់​បាន​សម្ដែង​បញ្ជាក់ ឲ្យ​ព្យាយាម​បំពេញ​ទាំង​ជា​ប្រយោជន៍​ក្នុងលោក​នេះ និង​ប្រយោជន៍​ក្នុងបរលោក ក៏​បាន​ដល់​ប្រយោជន៍ដែល​ជា​គុណ ឬ​ហៅ​ថាគុណប្រយោជន៍នោះឯង។ ដកស្រង់ចេញពីសៀវភៅ គុណមាតាបិតា រៀប​រៀង​ដោយ ឧបាសក ម៉ិញ សាវ៉ាន ដោយ៥០០០ឆ្នាំ
ស្ថាបនាខែពិសាខ ព.ស.២៥៥៥ ដោយ៥០០០ឆ្នាំ ។ ជាធម្មទាន ៕
Top Best 10 pro