ថ្ងៃ ព្រហស្បតិ៍ ទី ១៥ ខែ មេសា ឆ្នាំជូត ទោ​ស័ក ព.ស.​ ២៥៦៤  
ស្តាប់ព្រះធម៌ (Mp3)
ស្តាប់ការអានព្រះត្រៃបិដក (Mp3)
ស្តាប់​ការបង្រៀនព្រះធម៌ (Mp3)
ស្តាប់​ការអាន​សៀវ​ភៅ​ធម៌​ (Mp3)
កម្រងធម៌​សូត្រ​ផ្សេង​ៗ (Mp3)
កម្រងកំណាព្យនិងស្មូត្រ (Mp3)
កម្រងបទភ្លេងនិងចម្រៀង (Mp3)
ព្រះពុទ្ធសាសនានិងសង្គម (Mp3)
បន្ទុកសៀវភៅ (eBook)
បន្ទុកវីដេអូ (Video)
ទើបស្តាប់/អានរួច
វិទ្យុផ្សាយផ្ទាល់
វិទ្យុមេត្តា
ទីតាំងៈ រាជធានីភ្នំពេញ
ម៉ោងផ្សាយៈ ២៤ម៉ោង
វិទ្យុកល្យាណមិត្ត
ទីតាំងៈ ខេត្តបាត់ដំបង
ម៉ោងផ្សាយៈ ៤.០០ - ២២.០០
វិទ្យុឱវាទព្រះពុទ្ធ
ទីតាំងៈ រាជធានីភ្នំពេញ
ម៉ោងផ្សាយៈ ៤.០០ - ២២.០០
វិទ្យុសំឡេងព្រះធម៌
ទីតាំងៈ រាជធានីភ្នំពេញ
ម៉ោងផ្សាយៈ ២៤ម៉ោង
វិទ្យុគល់ទទឹង
ទីតាំងៈ វត្តគល់ទទឹង
ម៉ោងផ្សាយៈ ២៤ម៉ោង
វិទ្យុវត្តខ្ចាស់
ទីតាំងៈ ខេត្តបន្ទាយមានជ័យ
ម៉ោងផ្សាយៈ ០៤.០០​​​ - ២២.០០
វិទ្យុពន្លឺត្រៃរតន៍
ទីតាំងៈ ខេត្តតាកែវ
ម៉ោងផ្សាយៈ ៤.០០ - ២២.០០
មើលច្រើនទៀត​
ការជូនដំណឹង
ទិន្នន័យសរុបនៃការចុចចូល៥០០០ឆ្នាំ
ថ្ងៃនេះ ៣៥,៩៨១
Today
ថ្ងៃម្សិលមិញ ១៦៣,៩៥៣
ខែនេះ ៣,៨១៧,៧៧៣
សរុប ១៨៧,៦៥៣,៩៨៨
free counters
កំពុងទស្សនា ចំនួន
អានអត្ថបទ
ផ្សាយ : ២៩ កក្តដា ឆ្នាំ២០១៩ (អាន: ៧០៨៤ ដង)

សម្រេច​ព្រះនិព្វាន ក៏​ព្រោះ​ចិត្ត



 
សម្រេច​ព្រះនិព្វាន ក៏​ព្រោះ​ចិត្ត

ពាក្យ​ថា សម្រេច​ព្រះនិព្វាន​ក៏​ព្រោះ​ចិត្ត​នោះ មាន​សេចក្ដី​ថា បុគ្គល​ដែល​បង្ហាត់​ចិត្ត​ដោយ​សមថវិធី និង​វិបស្សនា​វិធី​ដរាប​ដល់​កើត​បញ្ញា​ឃើញ​សភាវធម៌​តាម​ពិត មាន​ចិត្ត​មិន​បាន​ប្រកាន់​ខ្ជាប់​តាម តណ្ហា មានះ ទិដ្ឋិ ធ្វើ​ចិត្ត​ឲ្យ​ស្រុត​ស្រក​ចាកកិលេស​ទាំង​តូច​ទាំង​ធំ រំលត់​កិលេស​ព្រម​ទាំង​កង​ទុក្ខ​ទាំង​អស់​លោក​ឲ្យ​ឈ្មោះ​ថា​ដល់​ព្រះ​និព្វាន ទាំង​នេះ​ក៏​សម្រេច​មក​អំពី​ការ​ប្រតិបត្តិ​ផ្លូវ​ចិត្ត​ទាំង​អស់។ ហេតុ​ដូច្នោះ​បាន​ជា​ព្រះដ៏មាន​ព្រះភាគ​ទ្រង់​សម្ដែង​ថា

ទុរង្គមំ ឯកចរំ អសីរីរំ គុហាសយំ
តេ ចិត្តំ សញ្ញាមេស្សន្តិ មោក្ខន្តិ មារពន្ធនា។

សេចក្ដី​ថា៖ ពួក​ជន​ឯណា​សង្រួម​ចិត្ត ដែល​មិន​មាន​សរីរៈ ដែល​ត្រាច់​ទៅ​តែ​ម្នាក់​ឯង តែង​ទទួល​អារម្មណ៍​ក្នុង​ទីឆ្ងាយ​មាន​គុហា​គឺ​មហាភូតរូប ៤ (​ដី ទឹក ភ្លើង ខ្យល់) ជាទីអាស្រ័យ​នៅ​បាន ពួក​ជន​នោះ​ឯង​តែង​ផុត​ចាក​ចំណង​នៃ​មារ។

សេចក្ដី​ប្រតិបត្តិ​ក្នុង​ផ្លូវ​ព្រះនិព្វាន ក៏​សុទ្ធ​តែ​សម្ដែង​ជាប់​ដោយ​ការ​ប្រតិបត្តិ​ផ្លូវ​ចិត្ត​ទាំង​អស់។ ហេតុ​ដូច្នោះ​បាន​ជា​លោក​ពោល​ថា សម្រេច​ព្រះនិព្វាន​ក៏​ព្រោះ​តែ​ចិត្ត។

ម្យ៉ាង​ទៀត ចិត្ត​នេះ ជា​ធម្មជាតិ​សំខាន់​បំផុត​ក្នុងរាងកាយ​ដូច​ពុទ្ធភាសិត​ថា៖

មនោបុព្វង្គមា ធម្មា មនោសេដ្ឋា មនោមយា
មនសា ចេ បទុដ្ឋេន ភាសតិ វា ករោតិ វា
តតោ នំ ទុក្ខមន្វេតិ ចក្កំវ វហតោ បទំ។

សេចក្ដីថា៖ ធម៌​ទាំង​ឡាយ មាន​ចិត្ត​ជា​ប្រធាន មាន​ចិត្ត​ជា​ធំ សម្រេច​តែ​អំពី​ចិត្ត បើ​បុគ្គល​ណា​មួយ​និយាយ​ពាក្យ​សម្ដី​ឬ​ធ្វើ​ការ​អ្វី តាម​ចិត្ត​ដែល​អាក្រក់ ចិត្ត​អាក្រក់​នោះ​ឯង​តែង​ក​ឲ្យកើត​សេចក្ដី​ទុក្ខ​លំបាក​ជាប់​តាម​គេ​ទៅ ដូច​ជា​កង់​រទេះ​ដែល​វិល​ជាប់​តាម​ស្នាម​ជើង​គោ

មនោបុព្វង្គមា ធម្មា មនោសេដ្ឋា មនោមយា
មនសា ចេ បសន្នេន ភាសតិ វា ករោតិ វា
តតោ នំ សុខមន្វេតិ ឆាយាវ អនុបាយិនី។

សេចក្ដី​ថា៖ ធម៌​ទាំង​ឡាយ មាន​ចិត្ត​ជា​ប្រធាន មាន​ចិត្ត​ជា​ធំ សម្រេច​តែ​អំពី​ចិត្ត បើ​បុគ្គល​ណា​និយាយ​ពាក្យ​សម្ដី​ឬ​ធ្វើ​ការ​អ្វី តាម​ចិត្តជ្រះថ្លា ចិត្ត​ជ្រះថ្លា​នោះ​ឯង​តែង​ក​ឲ្យ​កើត​ជា​សេចក្ដី​សុខ ជាប់​តាម​គេ​ទៅ ដូច​ជា​ស្រមោល​អន្ទោល​តាម​ប្រាណ​ជា​ប្រក្រតី នោះ​ឯង។ សេចក្ដី​នេះ សម​នឹង​បុរាណ​សុភាសិត​ថា៖

រីបុណ្យ​និង​បាប  អំពើ​សុភាព               នោះ​វា​តែង​តាម​
ដូច​ស្រមោល    អន្ទោល​តាម​ប្រាណ   ពុំ​ដែល​ចៀស​បាន
                          ត្រង់​ក្ដី​ទុក្ខ​សោក។

កាល​បើ​ចិត្ត​ជា​ធម្មជាតិសំខាន់​បំផុត​ដូច្នេះ​ហើយ សាធុជន​ដែល​ប្រាថ្នា​សេចក្ដី​សុខ​សេចក្ដី​ចម្រើន គួរ​តែ​រក្សា​ចិត្ត​តាម​ពុទ្ធភាសិត​ដែល​ទ្រង់​ដាស់​តឿន​ថា៖

សុទុទ្ទសំ សុនិបុណំ យត្ថកាមនិបាតិនំ
ចិត្តំ រក្ខេថ មេធាវី ចិត្តំ ទន្តំ សុខាវហំ។

សេចក្ដី​ថា៖ បុគ្គល​ជា​បណ្ឌិត​មាន​ប្រាជ្ញា​គួរ​តែ​ខំ​បីបាច់​រក្សាចិត្ត ដែល​ឃើញ​បាន​ដោយ​កម្រ ដែល​ល្អិត​ពន់ពេក ដែល​លង់​ទៅ​ក្នុង​អារម្មណ៍​ឯណានីមួយ​ហើយ មិន​ងាយ​នឹង​ទាញ​ឲ្យ​ងាក​ចេញ​មក​វិញ​បាន ចិត្ត ដែល​អ្នក​ប្រាជ្ញ​បាន​ថែរក្សា​ហើយ តែង​នាំ​សុខ​មក​ឲ្យ​ជា​អនេក។

ឯការ​រក្សា​ចិត្ត​នោះ ក៏​គឺ​ប្រយ័ត្ន​ចិត្ត​មិន​ឲ្យ​ប្រឡាក់​ប្រឡូស​ដោយ​គ្រឿង​សៅហ្មង ឲ្យ​ស្អាត​ផូរផង់​នៅ​ជា​ប្រក្រតី​នោះ​ឯង។
ចិត្ត​នេះ ព្រះដ៏មានបុណ្យ​ជាម្ចាស់​ត្រាស់​ទេសនា​ថា៖

បភស្សរមិទំ ភិក្ខវេ ចិត្តំ តញ្ច ខោ
អាគន្តុកេហិ ឧបក្កិលេសេហិ ឧបកិលិដ្ឋំ

ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ! ចិត្ត​នេះ ជាធម្មជាតិដ៏ស្អាត​ផូរផង់​ ប៉ុន្តែ​រមែងសៅហ្មង​ដោយ​ឧបក្កិលេស ទាំង​ឡាយដែល​ចូល​មក​ថ្មី គួរ​នា​ដូច​វត្ថុ​គ្រឿង​ប្រើប្រាស់​ទាំង​ពួង​មាន​សំពត់​ជាដើម ដែល​នៅ​ថ្មី​នៅ​ឡើយ សុទ្ធ​តែ​ជា​របស់​ស្អាត​ល្អ​ទាំង​អស់ ប៉ុន្តែ​វត្ថុ​ទាំង​នោះ​រមែង​សៅហ្មង​ដោយ​គ្រឿង​មិន​ស្អាត​ទាំង​ឡាយ ដូច​ធូលី​ជាដើម​ដែល​ចូល​មក​ប៉ះ​ពាល់​ជា​ខាង​ក្រោយ។

ឯឧបក្កិលេសនោះ​សោត ក៏​ជា​អកុសល​ជាតិ​ដែល​កើត​មក​អំពី​ចិត្ត ហើយ​ត្រឡប់​ប្រទូស្ដ​ចិត្ត​ឲ្យ​សៅហ្មង ឲ្យ​ខូច​វិញ ដូច​ច្រែស​ដែល​កើត​អំពី​ដែក ហើយត្រឡប់​ស៊ី​ដែក​ឲ្យ​ខូច​ទៅ​ដូច្នោះ។ ឧបក្កិលេស​គ្រឿង​សៅហ្មង​ចិត្ត​នោះ ព្រះដ៏មាន​ព្រះភាគ​ជា​ម្ចាស់​ត្រាស់​ទេសនា​ថា មាន ១៦ យ៉ាង។

ដក​ស្រង់​ចេញ​ពី​សៀវភៅ ឱវាទបាតិមោក្ខ
ដោយ​៥០០០​ឆ្នាំ​
 
Array
(
    [data] => Array
        (
            [0] => Array
                (
                    [shortcode_id] => 1
                    [shortcode] => [ADS1]
                    [full_code] => 
) [1] => Array ( [shortcode_id] => 2 [shortcode] => [ADS2] [full_code] => c ) ) )
អត្ថបទអ្នកអាចអានបន្ត
ផ្សាយ : ៣០ កក្តដា ឆ្នាំ២០១៩ (អាន: ៤៩១៤៣ ដង)
របៀបបង្ហាញ​ខ្លួន​ដល់​ភ្ញៀវ
ផ្សាយ : ៣១ កក្តដា ឆ្នាំ២០១៩ (អាន: ២៣៣៩ ដង)
មាន​ជី​វិត​ គឺ​ពិត​ជា​មាន​សេចក្តី​ទុក្ខ
ផ្សាយ : ២៨ កក្តដា ឆ្នាំ២០១៩ (អាន: ៧៨៧០ ដង)
កិច្ចបដិបត្តិចំពោះអ្នកដទៃ
ផ្សាយ : ០៨ តុលា ឆ្នាំ២០២០ (អាន: ៦១០០ ដង)
សេចក្តី​ពោល​អំពី​ខ្លួន​ជា​ទីពឹង​របស់​ខ្លួន
ផ្សាយ : ២៥ កក្តដា ឆ្នាំ២០១៩ (អាន: ១២៥១៧ ដង)
កា្លហាន​តស៊ូ​ចំពោះ​សេចក្តី​លំបាក
៥០០០ឆ្នាំ ស្ថាបនាក្នុងខែវិសាខ ព.ស.២៥៥៥ ។ ផ្សាយជាធម្មទាន ៕