ថ្ងៃ អង្គារ ទី ១៥ ខែ តុលា ឆ្នាំកុរ ឯក​ស័ក ព.ស. ២៥៦៣  
ស្តាប់ព្រះធម៌ (Mp3)
ស្តាប់ការអានព្រះត្រៃបិដក (Mp3)
ស្តាប់​ការបង្រៀនព្រះធម៌ (Mp3)
ស្តាប់​ការអាន​សៀវ​ភៅ​ធម៌​ (Mp3)
កម្រងធម៌​សូត្រ​ផ្សេង​ៗ (Mp3)
កម្រងកំណាព្យនិងស្មូត្រ (Mp3)
កម្រងបទភ្លេងនិងចម្រៀង (Mp3)
ព្រះពុទ្ធសាសនានិងសង្គម (Mp3)
បន្ទុកសៀវភៅ (eBook)
បន្ទុកវីដេអូ (Video)
ទើបស្តាប់/អានរួច
វិទ្យុផ្សាយផ្ទាល់
វិទ្យុកល្យាណមិត្ត
ទីតាំងៈ ខេត្តបាត់ដំបង
ម៉ោងផ្សាយៈ ៤.០០ - ២២.០០
វិទ្យុមេត្តា
ទីតាំងៈ រាជធានីភ្នំពេញ
ម៉ោងផ្សាយៈ ២៤ម៉ោង
វិទ្យុឯកភ្នំ
ទីតាំងៈ ខេត្តបាត់ដំបង
ម៉ោងផ្សាយៈ ៤.០០ - ២២.០០
វិទ្យុផ្កាយព្រឹក
ទីតាំងៈ ខេត្តបាត់ដំបង
ម៉ោងផ្សាយៈ ៤.០០ - ២២.០០
វិទ្យុគល់ទទឹង
ទីតាំងៈ វត្តគល់ទទឹង
ម៉ោងផ្សាយៈ ២៤ម៉ោង
វិទ្យុសំឡេងព្រះធម៌
ទីតាំងៈ រាជធានីភ្នំពេញ
ម៉ោងផ្សាយៈ ២៤ម៉ោង
វិទ្យុមង្គលបញ្ញា
ទីតាំងៈ ខេត្តកំពង់ចាម
ម៉ោងផ្សាយៈ ៤.០០ - ២២.០០
មើលច្រើនទៀត​
ការជូនដំណឹង
ទិន្នន័យសរុបនៃការចុចចូល៥០០០ឆ្នាំ
ថ្ងៃនេះ ៥៤,៣២១
Today
ថ្ងៃម្សិលមិញ ៧៦,៣២៥
ខែនេះ ៨៩២,២១៧
សរុប ១១១,៥៥៧,៥៦៥
free counters
កំពុងទស្សនា ចំនួន
អានអត្ថបទ
ផ្សាយ : ៣០ កក្តដា ឆ្នាំ២០១៩ (អាន: ៤៩៧៧ ដង)

កម្មដ្ឋាន ២ យ៉ាង



 
កម្មដ្ឋាន ២ យ៉ាង

កម្មដ្ឋាន ២ យ៉ាង គឺ សព្វត្ថកកម្មដ្ឋាន (កម្មដ្ឋាន​មាន​ប្រយោជន៍ក្នុងកុសល​ធម៌​ទាំង​ពួង) ១។ បណ្ដាល​កម្មដ្ឋាន​ទាំង​ ២ យ៉ាង​នោះ មេត្តា (​ដែល​ផ្សាយ​ទៅ) ក្នុង​ជន​ផ្សេងៗ មាន​ពួក​ភិក្ខុ​ជាដើម​ក្ដី​ មរណស្សតិ (​ការ​រលឹក​ដល់​សេចក្ដី​ស្លាប់)ក្ដី ឈ្មោះ​ថា សព្វត្ថកកម្មដ្ឋាន។ ព្រះអាចារ្យ​ពួក​ខ្លះ​ពោល​ថា អសុភសញ្ញា (​ជាសព្វត្ថកកម្មដ្ឋាន ក៏​មាន)។ ពិត​មែន​ មេត្តា (​នោះ) ជាដំបូង ភិក្ខុ​អ្នក​ចម្រើន​កម្មដ្ឋាន ត្រូវ​កំណត់​យក​ពួក​ភិក្ខុ​នោះ​ហើយ ចម្រើន​ទៅ​ក្នុង​ពួក​ភិក្ខុ​ដែល​នៅ​ក្នុង​សីមា (​ជាមួយ​គ្នា) ដោយន័យ​ថា "​សីមដ្ឋកភិក្ខុសង្ឃេ សុនិតា ភវន្តុ អព្យាបជ្ឈា សូមភិក្ខុ​សង្ឃ​ទាំង​ឡាយ​ដែល​នៅ​ក្នុង​សីមា ចូរ​ជា​អ្នក​មាន​សេចក្ដី​សុខ មិនបៀតបៀន​គ្នា​ចុះ" អំពី​នោះ​គប្បី​ចម្រើន​ទៅ​ក្នុង​ពួក​ទេវតា ដែល​នៅ​ក្នុង​សីមា​(នោះ) បន្ទាប់​ពី​នោះ គប្បី​ចម្រើនទៅ​ក្នុង​ឥស្សរជន​ក្នុង​គោចរគ្រាម ហើយ​ទើប​ចម្រើន​នៅ​ក្នុង​មនុស្ស (​អ្នក​ស្រុក) ក្នុង​គោចវគ្រាមនោះ រហូត​ទៅ​ដល់ (សត្វតិរច្ឆាន) ទាំង​ពួង។ ក៏​ឯដោយមេត្តា (ដែល​ផ្សាយ​ទៅ) ក្នុងពួក​ភិក្ខុ លោក​រមែង​ធ្វើ​ឲ្យ​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ​ដែល​រួម​ជាមួយ​គ្នា​មាន​ចិត្ត​ទន់ភ្លន់ (​ក្នុង​ខ្លួន​លោក​បាន)។

កាល​ដូច្នោះ ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ ក៏​ជា​សុខ​សំវាស (​មាន​ការ​រួម​ជាសុខ) សម្រាប់​លោក។ ដោយ​មេត្តា (ដែល​ផ្សាយ​ទៅ) ក្នុង​ពួក​ទេវតា​ដែល​នៅ​ក្នុង​សីមានោះ លោក​នឹង​ជា​អ្នក​ដែល​ទេវតា​ទាំង​ឡាយ អ្នក​មាន​ចិត្ត​ដែល​មេត្តា​នោះ​ធ្វើ​ឲ្យ​ទន់ភ្លន់​ហើយ ចាត់​ការ​រក្សា​យ៉ាង​ល្អ ដោយ​ការ​រក្សា​ដែល​ជា​ធម៌​ដោយ​មេត្តា។ (​ដែល​ចម្រើន​ទៅ) ក្នុង​ឥស្សរជន​ក្នុង​គោចរគ្រាម លោក​នឹង​ជា​អ្នក​ដែល​ឥស្សរជន​ទាំង​ឡាយ អ្នក​មាន​ចិត្ត​ដែល​មេត្តា​នោះ​ធ្វើ​ឲ្យ​ទន់ភ្លន់​ហើយ ចាត់​ការ​រក្សា​ប្រុង​ប្រយ័ត្ន​យ៉ាង​ល្អ ដោយ​ការ​រក្សា​ដែល​ប្រពៃ​តាម​ធម៌។ ដោយ​មេត្តា (​ដែល​ចម្រើន​ទៅ) ក្នុង​មនុស្ស​ទាំង​ឡាយ​ក្នុង​គោចរគ្រាម​នោះ លោក​រមែង​ជាអ្នក​ដែល​មនុស្សទាំង​នោះ អ្នក​មាន​ចិត្ត​ដែល​មេត្តា​នោះ ធ្វើ​ឲ្យ​ជ្រះថ្លាហើយ មិន​មើល​ងាយ​ត្រាច់​ទៅ (​បាន​តាម​សប្បាយ)។ ដោយ​មេត្តា (ដែល​ចម្រើន​ទៅ) ក្នុង​ពួក​សត្វ (សត្វតិរច្ឆាន) ទាំង​ពួង លោកនឹង​ជាអ្នក​មាន​ការ​ត្រាច់​ទៅ មិន​ទើស​ទាក់​ក្នុង​ទីទាំង​ពួង។

ម្យ៉ាង​ទៀត ដោយ​ មរណស្សតិ កាល​លោក​គិត​ថា អវស្សំ មយា មរិតព្វំ យើង​នឹង​ត្រូវ​ស្លាប់​ពិត​ប្រាកដ ដូច្នេះ នឹង​លះ​អនេសនា (ការ​ស្វែង​រក​ដែល​មិន​សម​គួរ) ចេញ​បាន មានសេចក្ដី​សង្វេគ ចម្រើន​ខ្ពស់​ឡើង​ជា​អ្នក​មាន​ការ​ប្រព្រឹត្ត​មិន​ធូរថយ (​ក្នុង​សម្មាបដិបត្តិ)។ ម្យ៉ាង​ទៀត​លោក​មាន​ចិត្ត​ដែល​បាន​សន្សំ (អប់រំ) ហើយ​ក្នុង​អសុភសញ្ញា​អារម្មណ៍​ទាំង​ឡាយ​សូម្បី​ជាទិព្វ រមែង​មិន​ទាន់​ចិត្ត (របស់​លោក) ដោយ​ធ្វើ​ឲ្យ​លំបាក​បាន។ ដោយ​ប្រការ​ដូច​ពោល​មក​ដូច​នេះ កម្មដ្ឋាន ៣ មានមេត្តា​ជាដើម លោក​ទើប​ហៅ​ថា សព្វត្ថកកម្មដ្ឋាន ព្រោះ​ហេតុ​ជាកម្មដ្ឋាន​ដែល (​កុល​បុត្រ​គប្បីប្រាថ្នា) ត្រូវ​ការ គឺ​គប្បី​ប្រាថ្នា​ក្នុង​ភាវនានុយោគទាំង​ពួង ព្រោះសេចក្ដី​ជាកម្មដ្ឋាន​មានឧបការៈ​ច្រើន​ប្រការ ១ ហេតុ​ជាទីតាំង​នៃ​ការងារ គឺ​ការ​ប្រកប​ប្រឹងប្រែង​រឿយៗ នូវ​យោគភាវនា​ដែល​បំណង​ប្រាថ្នា​ប្រការ ១។


ចំណែកថា កម្មដ្ឋាន​ណាក្នុង​កម្មដ្ឋាន​ទាំង ៤០ សមគួរ​ដល់​ចរិយារបស់​បុលបុត្រ​ណា កម្មដ្ឋាន​នោះ លោក​ហៅថា បារិហារិយកម្មដ្ឋាន​របស់​កុលបុត្រ​នោះ ព្រោះ​ជា​កម្មដ្ឋាន​ដែល​កុលបុត្រនោះ គួរ​បរិហារ​ជានិច្ច និងព្រោះ​ជា​បទដ្ឋាន​នៃ​ភាវនាជាន់​ខ្ពស់​របស់​លោក​ផង លោក​អ្នក​ឲ្យកម្មដ្ឋាន​ទាំង ២ យ៉ាង ដូចពោល​មក​នេះ អ្នក​នោះ​ឈ្មោះ​ថា (​កម្មដ្ឋាន​ទាយក) អ្នក​ឲ្យ​កម្មដ្ឋាន​ព្រះយោគាវចរ​ត្រូវ​ចូល​ទៅ​រក​អ្នកឲ្យ​កម្មដ្ឋាន​នោះ។

ពាក្យ​នេះ លោក​ពោល​ទុក​ក្នុង​គម្ពីរវិសុទ្ធិមគ្គ ចំណែក​ក្នុង​អដ្ឋកថា​វិន័យ​លោក​ពោល​ទុក​ថា៖

ក៏​បណ្ដា​អារម្មណ ៣៨ ប្រការ កម្មដ្ឋាន​ណា​ដែល​សមគួរ​ដល់​ចរិត​របស់​កុលបុត្រ​ណា កម្មដ្ឋាន​នោះ លោក​ហៅ​ថា បារិហារិយកម្មដ្ឋាន ព្រោះ​ជា​កម្មដ្ឋាន​ដែល​កុលបុត្រ​នោះ គួរ​បរិហារ​ទុកជានិច្ច ដោយន័យ​តាម​ដែល​ពោល​ហើយ​នុ៎ះ​ឯង។ តែ​ក្នុង​តតិយបារាជិក​នេះ អានាបានកម្មដ្ឋាន​នេះ​ឯង លោក​ហៅ​ថា​បារិហារិយកម្មដ្ឋាន។

ក្នុង​គម្ពីរសារត្ថទីបនីដីកា លោក​ពោល​ទុក​ថា៖

ភិក្ខុ​អ្នក​ប្រកប​ក្នុង​កម្មដ្ឋាន ឈ្មោះ​ថា កម្មដ្ឋានិកោ ប្រែថា​អ្នកប្រកប គឺ​អ្នក​ប្រកប​រឿយៗ នូវ​ភាវនា ដែល​ភិក្ខុ​អ្នកប្រកប​កម្មដ្ឋាន​នោះ។ ពាក្យ​ថា កំណត់ គឺ​កំណត់​កាត់​យ៉ាង​នេះ​ថា ភិក្ខុ​ទាំង​ពួង​ក្នុង​វិហារ​នេះ។ បទ​ថា សហវាសីនំ ប្រែ​ថា ភិក្ខុ​អ្នកនៅ​រួម​គ្នា។ ពាក្យ​ថា ធ្វើឲ្យ​កើត​មាន​ចិត្ត​មុទិតា គឺ​ធ្វើ​ចិត្ត​ឲ្យ​ទន់​កើត​ឡើង​ក្នុង​ខ្លួន។ ក៏​ប្រយោជន៍ដោយ​ការ​ធ្វើ​ឲ្យ​កើត​ភាព​ជា​អ្នក​មាន​ចិត្ត​ទន់ភ្លន់​របស់​អ្នក​នៅ​រួម​គ្នា​ជាដើម​នេះ គប្បី​សម្ដែង​ដោយ​មេត្តានិសង្សសូត្រ ដែល​ប្រព្រឹត្ត​ទៅ​ដោយ​ន័យ​ជាដើម​នេះ ជាទីស្រឡាញ់​របស់​មនុស្ស​ទាំង​ឡាយ​ជាដើម។

ពាក្យ​ថា ជាអ្នកមាន​ការ​ប្រព្រឹត្តិ​ទៅ​មិនធូរថយ គឺ​មិន​ជាអ្នក​មាន​សេចក្ដី​ប្រព្រឹត្តិ​ធូរថយ មានសេចក្ដី​ព្យាយាម​ថោកថយ​ក្នុង​សម្មាបដិបត្តិ សេចក្ដី​ថា ជា​អ្នក​ប្រកប​ព្យាយាម​ក្នុង​អារម្មណ៍​សូម្បី​ជាទិព្វ អធិប្បាយ​ថា នឹង​បាច់​ពោល​ទៅ​ថ្វី​ក្នុង​អារម្មណ៍​ក្រៅ​នេះ។ ពាក្យ​ថា ក្នុង​គ្រប់​ទីស្ថាន គឺ​ក្នុង​កិច្ច​ដែល​សមណៈ​គប្បី​ធ្វើ​គ្រប់​យ៉ាង ឬ​ក្នុង​ការ​តាម​ប្រកបកម្មដ្ឋាន​ទាំង​ពួង។

ពាក្យ​ថា គប្បី​ត្រូវ​ការ គឺ​គប្បី​ត្រូវ​ការ​ដោយ​អំណាច​ការ​សេព​រហូត​ថ្នឹកក្នុង​ខាង​ដើម។ ការ​ប្រកប​រឿយៗ នូវ​ការ​ចម្រើន​ការ​ប្រកប ឈ្មោះ​ថា យោគានុយោគោ ប្រែ​ថា ការ​ប្រកប​រឿយៗ​នូវ​សេចក្ដី​ព្យាយាម។ កម្ម ដោយ​ការ​ប្រាថ្នា គឺវត្ថុ​ដែល​គួរ​ធ្វើ បាន​ដល់ ការ​ប្រកប​រឿយៗ នូវ​យោគៈនោះ​នៃ​កម្ម គឺ​ការ​ប្រកប​រឿយៗ​នូវ​យោគៈនោះ។ ពាក្យ​ថា ព្រោះភាពជា​បទដ្ឋាន គឺ​ព្រោះ​ហេតុ​នៃ​ការ​សម្រេច។


លោក​អាចារ្យ​ពោល​តាម​ន័យ​ដែល​មក​ហើយ ក្នុងបាលី​ថា​ក្នុង​អារម្មណ៍ ៣៨ ដូច្នេះ​នេះ​នោះ​ឯង ដោយ​វោរអាកាសកសិណ និង​អាលោកកសិណចេញ ព្រោះ​កសិណទាំង ៨ ដែល​ជា​អារម្មណ៍​របស់​រូបជ្ឈាន មាន​បឋវីកសិណជាដើម លោកបានពោល​ទុក​ដោយ​សរុប​ក្នុង​បាលី ដោយ​ធ្វើ​អាលោកកសិណឲ្យចូល​ចុះ​ក្នុង​ឱទាតកសិណ និង​ធ្វើ​បរិច្ឆិន្នាកាសកសិណ ឲ្យ​ចូល​ចុះ​ក្នុង​កសិណុគ្ឃាដិមាកាសកសិណ។ ក៏​កាល​កាន់​យក​អាកាស​កសិណ និង អាលោកកសិណទុកមួយផ្នែក តាមន័យ​អដ្ឋកថា ក៏​ជាកម្មដ្ឋាន ៤០ នេះឯង។

ដកស្រង់ចេញពីសៀវភៅ កម្ម​ដ្ឋាន​និទ្ទេស
រៀប​រៀង​ដោយ ភិក្ខុ សុវណ្ណជោតោ ភួង សុវណ្ណ

ដោយ​៥០០០​ឆ្នាំ
 
Array
(
    [data] => Array
        (
            [0] => Array
                (
                    [shortcode_id] => 1
                    [shortcode] => [ADS1]
                    [full_code] => 
) [1] => Array ( [shortcode_id] => 2 [shortcode] => [ADS2] [full_code] => c ) ) )
អត្ថបទលោកអ្នកអាចនឹងចូលចិត្តអាន
ផ្សាយ : ៣០ កក្តដា ឆ្នាំ២០១៩ (អាន: ១១៤៧១ ដង)
សេចក្តី​ជ្រះ​ថ្លា​​ក្នុង​ព្រះ​សង្ឃ​
ផ្សាយ : ២៨ កក្តដា ឆ្នាំ២០១៩ (អាន: ៦៥២២ ដង)
ឲ្យ​មិត្ត​ស្ដាប់​នូវពាក្យ​មាន​ប្រយោជន៍
៥០០០ឆ្នាំ ស្ថាបនាក្នុងខែវិសាខ ព.ស.២៥៥៥ ។ ផ្សាយជាធម្មទាន ៕