ថ្ងៃ ច័ន្ទ ទី ២៩ ខែ ឧសភា ឆ្នាំរកា នព្វស័ក ព.ស.២៥៦១  
ស្តាប់ព្រះធម៌ (Mp3)
ស្តាប់ការអានព្រះត្រៃបិដក (Mp3)
ស្តាប់​ការបង្រៀនព្រះធម៌ (Mp3)
ស្តាប់​ការអាន​សៀវ​ភៅ​ធម៌​ (Mp3)
កម្រងធម៌​សូត្រ​ផ្សេង​ៗ (Mp3)
កំណាព្យ និង ស្មូត្រ (Mp3)
ព្រះពុទ្ធសាសនា និងសង្គម (Mp3)
បន្ទុកសៀវភៅ (eBook)
បន្ទុកវីដេអូ (Video)
ទើបស្តាប់/អានរួច
ព្រះមហាគន្ធកុដិ (កាម៉េរ៉ាសុវត្ថិភាព)
វិទ្យុផ្សាយផ្ទាល់
វីដេអូផ្សាយផ្ទាល់
វិទ្យុកល្យាណមិត្ត
ទីតាំងៈ ខេត្តបាត់ដំបង
ម៉ោងផ្សាយៈ ៤.០០ - ២២.០០
វិទ្យុមេត្តា
ទីតាំងៈ រាជធានីភ្នំពេញ
ម៉ោងផ្សាយៈ ២៤ម៉ោង
វិទ្យុសំឡេងព្រះធម៌
ទីតាំងៈ រាជធានីភ្នំពេញ
ម៉ោងផ្សាយៈ ២៤ម៉ោង
វិទ្យុ The Buddhist
ទីតាំងៈ សហរដ្ឋអាមេរិក
ម៉ោងផ្សាយៈ ២៤ម៉ោង
វិទ្យុឆ្នាំងមាស
ទីតាំងៈ ខេត្តកំពង់ឆ្នាំង
ម៉ោងផ្សាយៈ ០៤.០០​​​ - ២២.០០
វិទ្យុពន្លឺត្រៃរតន៍ តាកែវ
ទីតាំងៈ ខេត្តតាកែវ
ម៉ោងផ្សាយៈ ០៤.០០ - ២៣.០០
វិទ្យុពន្លឺត្រៃរតន៍ ត្បូងឃ្មុំ
ទីតាំងៈ ខេត្តត្បូងឃ្មុំ
ម៉ោងផ្សាយៈ ០៤.០០ - ២៣.០០
មើលច្រើនទៀត​
តំណគួរកត់សម្គាល់
សមាជិកទើបចូល (អម្បាញ់មិញ)
ទិន្នន័យសរុបនៃការចុចចូល៥០០០ឆ្នាំ
ថ្ងៃនេះ ៨,៩១២
ថ្ងៃម្សិលមិញ ៤៣,៨៤៦
ខែនេះ ១,១៩៩,៤៩២
សរុប ៤២,៥៧៣,៥៦១
free counters
កំពុងទស្សនា ចំនួន
អានអត្ថបទ
ផ្សាយ : ០៤ ឧសភា ឆ្នាំ២០១៥ (អាន: ៣៨៣ ដង)

ជុំវិញរឿងព្រះនិព្វាន



 
ជុំវិញរឿងព្រះនិព្វាន

បើមានពាក្យ​អះអាង​ថា (មិនមានទេ ព្រះនិព្វាន​នោះ ព្រោះ​មិនមែន​វត្ថុដែល​គប្បី​រក​បាន ដូចស្នែង​ទន្សាយ​ដូច្នោះ) យ៉ាង​នេះ ចម្លើយ​គប្បីមាន ថា ព្រះនិព្វាន​មិនមាន ក៏​មិនមែន ព្រោះ​ព្រះនិព្វាន​នោះ ជាធម្មជាតិ ដែលគប្បី​រកបាន​ដោយ​ឧបាយ ពិតហើយ ព្រះនិព្វាន​នោះ​រមែង​រក​បាន​ដោយ ឧបាយ​ពោល​គឺ​ការ​បដិបត្តិ ដែល​សមគួរ​ដល់​ព្រះនិព្វាន​នោះ ដូច​លោកុត្តរ​ចិត្ត​របស់​បុគ្គល​ដទៃៗ ព្រះអរិយៈ​រមែង​ដឹង​បាន​ដោយ​ចេតោបរិយញ្ញាណ ដូច្នោះ​ព្រោះហេតុនោះ (មិនគួរ​ពោលថា ព្រះនិព្វាន​មិន​មាន ព្រោះមិន​មែន​វត្ថុ​ដែល​គប្បី​បាន) ដែល​ថា​បុថុជ្ជន​ល្ងង់​ខ្លៅ (​មិន​បានប្រសព្វ​វត្ថុ​ណា ក៏​ថា​វត្ថុ​នោះ​មិន​មាន) ដូច្នេះ​មិនគួរ ព្រោះ​អ្នក​បាន​ប្រសព្វ​មាន​ហើយ។

ម្យ៉ាង​ទៀត មិនគួរ​ពោល​ថា ព្រះនិព្វាន​មិនមាន ព្រោះហេតុអ្វី ព្រោះ​មិន​ជាមោឃៈ​នៃការ​បដិបត្តិពិត​ហើយ បើ​ព្រះនិព្វាន​មិនមានការ បដិបត្តិ​ត្រូវ​ដែល​សង្គ្រោះ​ក្នុងខន្ធ ៣ មាន សីលក្ខន្ធ​ជាដើម ដែលមាន សម្មាទិដ្ឋិ​ជាប្រមុខ ក៏​ត្រូវ​ជាមោឃៈ​តែ​ថា ការបដិបត្តិ​ត្រូវនេះ​មិនជាមោឃៈ ព្រោះ​ជាហេតុ​ឲ្យ​ដល់ព្រះនិព្វានបាន។

បើ​មានពាក្យ​ជំទាស់​ថា ការ​មិន​ជាមោឃៈ នៃការ​បដិបត្តិ​នោះ មិន​មាន​ទេ ព្រោះ​ការបដិបត្តិ​នោះ ជាហេតុឲ្យការ​ដល់​មិន​មាន ដូច្នេះសោតពាក្យ​ឆ្លើយ​គប្បី​មាន​ថា ការ​មិន​មានជាព្រះនិព្វាន​ក៏​មិនមែន ព្រោះ​មិនមាន​ការសម្រេច​ព្រះនិព្វាន​ណា​ដោយសារ​មិន​មាន​ខន្ធអតីត និង​អនាគត (ទោះ​មិនមាន​ខន្ធ​អតីត អនាគត ក៏គង់​សម្រេច​ព្រះនិព្វាន​បានដែរ)។

បើ​ជំនាស់​ទៀត​ថា មិនមែន​តែ​ខន្ធ​អតីត អនាគត​នោះ ប៉ុណ្ណោះ​ទេ​សូម្បី​ការ​មិន​វត្តមានខន្ធ គឺខន្ធបច្ចុប្បន្ន​ទាំងឡាយ ក៏​ជានិព្វាន​ដែរ ដូច្នេះ​សោត​គប្បី​ឆ្លើយ​ថា មិនត្រូវ​ព្រោះព្រះនិព្វាន​មាន មិនមែន​ដោយសារ​ការ​មិន​មាន​ខន្ធទាំងឡាយ​នោះ​ទេ ម្យ៉ាងទៀត ព្រោះការវត្តមាន​ខន្ធមិនមាន​ព្រះនិព្វាន​ក៏​ដល់​នូវ​ការ​មិនមាន​ដែរឬ មិនមែន​មាន​វត្តមានខន្ធ ហើយព្រះ​និព្វាន​មិនមាន​នោះ​ទេ និង​ទោស គឺការ​មិនសម្រេច​សឧបាទិសេសនិព្វានធាតុ ក្នុងខណៈ​នៃមគ្គចិត្ត ក៏អាស្រ័យ​វត្តមានខន្ធ​ដែរ (គឺ​ថា​ក្នុងខណៈ​នៃមគ្គនឹងសម្រេច​និព្វាន​មិនបាន។

បើ​ជំទាស់​ទៀត​ថា ទោស​មិន​មាន ព្រោះក្នុងខណៈនៃមគ្គនោះ កិលេស​ទាំងឡាយ​ក៏មិនប្រព្រឹត្ត​ទៅ ដូច្នេះសោត គប្បីឆ្លើយថា មិនបានព្រោះ​បើ​ក្នុង​ខណៈ​នៃមគ្គ កិលេស​មិនប្រព្រឹត្ត​ទៅ អរិយមគ្គ​ក៏គ្មានប្រយោជន៍​ពិត​ហើយ កាល​បើ​យ៉ាង​នោះ កិលេស​ទាំងឡាយ មិនមានមក​តាំងពី​មុន​ខណៈ​នៃអរិយមគ្គ ព្រោះដូច្នោះអរិយមគ្គក៏គ្មានប្រយោជន៍។

ព្រោះហេតុដូចដែលពោល​មក​នោះ ប្រការ​ដែល​ថា​ព្រះនិព្វាន​មិនមាន ព្រោះ​ជាវត្ថុដែលគ្មានដូចស្នែង​ទន្សាយ និងការ​បដិបត្តិ​មិនជាមោឃៈ ព្រោះ​ការ​បដិបត្តិ​នោះ ជាហេតុ​ឲ្យ​ដល់​នូវការ​មិនមាន និង​ថា​ទោស​គឺ​ការ​សម្រេច​ព្រះនិព្វាន ក្នុងខណៈ​នៃមគ្គ​មិនបាន​នោះ ​មិន​មាន​ព្រោះ​ក្នុងខណៈ​នៃអរិយមគ្គ កិលេស​មិន​ប្រព្រឹត្ត​ទៅ​ហើយ​នោះ ទើប​មិន​មែន​ជាហេតុ​គឺ​មិនត្រូវ​តាមហេតុ។

បើមានពាក្យ​ជំទាស់​ទៀត​ថា ខយោ ការ​អស់​ទៅ​ជានិព្វាន ដោយ​បាលី​ថា យោ ខោ អាវុសោ រាគក្ខយោ ម្នាល​អាវុសោ ការអស់ទៅ​នៃ​រាគៈណា​ជា​ដើម ដូច្នេះ​សោត គប្បី​ឆ្លើយ​ថា ព្រោះ​ព្រះអរហត្ត​នោះ ទ្រង់​សម្ដែង​ទុក​ដោយ​ន័យ​ថា យោ ខោ អាវុសោ រាគក្ខយោ ជាដើម​ដូច​គ្នា​នៅ​មាន​អ្វី​ខុស​ទៀត គឺ​ព្រះនិព្វាន​ក្លាយ​ជា ធម្មជាតិ​មាន​កាល​វេលា ដែល​ខ្លី ជាធម្មជាតិ​មានលក្ខណៈ​នៃ​សង្ខតធម៌ ព្រោះជាធម្មជាតិ​ដែល​សម្រេច​បាន​ ដែល​មិនគិត​ដល់សម្មាវាយាមៈ​ទៅ ហើយ ឬ​ម្យ៉ាង​ទៀត ព្រោះ​ជាធម្មជាតិ​ដែល​មាន​លក្ខណៈ ជា​សង្ខតធម៌ នោះ ព្រះនិព្វាន​ក៏​ដល់​នូវ​ភាវៈ​ជាធម្មជាតិ​រាប់​បញ្ចូល​ក្នុងសង្ខត ធម៌​នោះ​ឯង ក៏​ដល់​នូវ​ភាវៈ​ជាធម្មជាតិ​ដែល​ត្រូវភ្លើង​មានរាគៈ​ជាដើម ដុតរោលបាន កាល​បើ​ជាធម្មជាតិ​ត្រូវ​ដុត ក៏​ដល់​នូវ​ភាវៈ​ជាទុក្ខ​ទៅហើយ។

បើ​មាន​ពាក្យ​ជំទាស់​ទៀត​ថា ទោស​មិន​មាន ព្រោះ​ការ​ប្រព្រឹត្ត​ទៅ​ (នៃ​កិលេស) ឈ្មោះ​ថា មិនមាន​តទៅ​ទៀត ចាប់តាំង​ពី​ការ​អស់ (គ្រា​ចុងក្រោយ) ការ​អស់​នោះ​ជា​និព្វាន ដូច្នេះ​សោត គប្បី​មានការ​អស់​នោះ ក៏​មិន​កន្លង​ទោស​មាន​ប្រការ​ដូច​ដែល​ពោល​ហើយ និង​អស់​អរិយមគ្គក្លាយ ជាព្រះនិព្វាន​ទៅហើយ ពិតហើយ អរិយមគ្គ រមែង​ញ៉ាំង​ទោស​ទាំង​ឡាយ ឲ្យ​អស់ទៅ ព្រោះដូច្នោះ ទ្រង់​ទើប​ហៅ​ថា ខយោ ហើយ​បន្ទាប់​ពីនោះ​ទៅ​ការប្រព្រឹត្ត​ទៅ (នៃទោស) មិន​មាន​ទៀត​ឡើយ តែ​ថា​ព្រោះ​ព្រះនិព្វាន​នោះ​ជា​ឧបនិស្ស័យ (ជាទីអាស្រ័យ) ដោយ​បរិយាយនៃ ខយ គឺមគ្គ បានដល់​អនុប្បត្តិរោធ និរោធ គឺ​ការ​មិន​កើតឡើង ព្រះនិព្វាន​នោះ ទើប​ទ្រង់ ហៅ​ថា ខយោ គឺ​ជា​ឧបចារវោហារ (ទាក់ទងគ្នា) និងវត្ថុ​ដែល​មានព្រះនិព្វាន​ជាឧបនិស្ស័យ។ បើ​មានពាក្យ​សួរ​ថា ព្រោះហេតុអ្វី ព្រះនិព្វាន​នោះ ព្រះមានព្រះភាគ​ត្រាស់​ទុក​ដោយ​សរុប​តែមួយ? ដូច្នេះនោះ គប្បី​ឆ្លើយ​ថា ព្រះនិព្វាន​ជាធម៌ល្អិត​សុខុម ការដែល​ព្រះនិព្វាន​នោះ​ជធម៌​ល្អិត​សុខុម ជាការ​សម្រេច​ទូទៅ (ប្រាកដ​ទូទៅ) ហើយ ព្រោះ​ជាហេតុ​នាំ​មក​នូវ​ភាព​ជា​អ្នកខ្វល់ខ្វាយ​តិច​នៃ​ព្រះមានព្រះភាគ​ជាម្ចាស់ និង​ព្រោះជាធម៌​ដែល​ត្រូវ ឃើញ​ដោយ​អរិយចក្ខុ ព្រោះហេតុ​នោះ ព្រះនិព្វាននោះ ជាធម៌​មិនទូទៅ ព្រោះជាធម៌​ដែល​បុគ្គល​ព្រមព្រៀង​ដោយ មគ្គ​ទើប​បាន​ដល់​ជាធម៌​មិនមាន ដែន​កើត​ព្រោះ​មិន​មាន​ខាង​ដើម​ខាងចុង។

បើ​មានពាក្យ​ជំទាស់​ថា ព្រះនិព្វាន មិនមែន​ជាធម៌​មិនមាន​កើតព្រោះ​លុះ​ត្រា​តែ​មាន​មគ្គ ទើប​សម្រេច​បាន ដូច្នេះសោត គប្បី​ឆ្លើយ​ថា មិន​ត្រូវ ព្រោះ​និព្វាន​មិនមែន​ជាធម៌​ដែល​មគ្គគប្បី​ឲ្យ​កើត​ឡើង​នោះ ឡើយ ការ​ពិត​ព្រះនិព្វាននោះ ជាធម៌​ដែលបុគ្គល​អាច​បាន​ដោយមគ្គ​ប៉ុណ្ណោះ មិនមែន​មគ្គ​ឲ្យ​កើត​ឡើយ​នោះ​ទេ ព្រោះ​ដូច្នោះ ព្រះនិព្វាន​នោះ ទើប​ឈ្មោះ ថា​មិនមិន​ដែន​កើត ដោយ​សារ​មិនមាន​ដែនទើប​មិន​មាន​ជរា មរណៈ ព្រោះ​មិន​មាន​ដែន​កើត និង​ជរា មរណៈ ទើប​ទៀង។

បើ​មាន​ពាក្យ​សួរ​ទៀត​ថា កាល​បើ​អណូជាដើម ដល់​នូវ​ភាវៈ​ទៀត​ដូច​ព្រះនិព្វាន ដូច្នេះ​សោត គប្បី​ឆ្លើយ​ថា អណូ​ជាដើម​នោះ ឈ្មោះ​ថាទៀង មិនបាន ព្រោះ​មិន​មាន​ហេតុ (ឲ្យ​ចូល​ដល់)។ បើ​មានពាក្យ​សួរ​ទៀត​ថាព្រះនិព្វាន​ទៀត វត្ថុ​ទាំងនោះ​ក៏ទៀង ដូច្នេះ​សោត គប្បីឆ្លើយ​ថា មិន​បាន​ព្រោះវត្ថុ​ទាំងអស់​នោះ មិន​ចូល​ក្នុង​លក្ខណៈ​នៃ​ហេតុ (ដែល​ជរាធម៌​គួរប្រាថ្នា​បាន​ជាដើម)។ បើ​មានពាក្យសួរ​ថា វត្ថុ​ទាំង​ឡាយ​នោះ ចាត់​ថា​ទៀង​ព្រោះ​មិន​មាន​ហេតុឲ្យ​កើត​ឡឡើង​ជាដើម ដូច​ព្រះនិព្វាន ដូច្នេះសោត​គប្បី​ឆ្លើយ​ថា មិន​បាន ព្រោះ​អណូ​ជាដើម​មិនសម្រិត​ផល (មិន​បរិសុទ្ធ)។

ព្រះនិព្វាន​នោះ​ប៉ុណ្ណោះ ទៀត​ពិត​ព្រោះ​មាន​សភាវៈ គឺ​ការ​ពាល់​ត្រូវ (ដោយ​ហេតុ​ផល) ដូច​ពោល​មក​ហើយ ជាអរូប ព្រោះកន្លង​នូវ​សភាវៈ​នៃ​រូប​ (មាន​ការ​វិនាស​ជាដើម) មិនមែន​ជាវត្ថុ​ដែល​មិន​មាន​ដោយ​បរមត្ថ ព្រោះ​ជាវត្ថុ ដែល​គប្បី​សម្រេច​បាន​ដោយ​ញាណ​ពិសេស សម្រេច​ដោយ​ការ​ព្យាយាម ដែល​មិន​ធូរថយ ព្រោះ​ជាព្រះតម្រាស់​ពាក្យ​នេះ​ទុក​ថា ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំងឡាយ​ធម្មជាតិ ដែល​មិន​កើត មិន​មាន​ហេតុ​ណាៗ ធ្វើ​ឲ្យ​កើត​ឡើង ដែល​បច្ច័យ​ទាំងឡាយ មិន​បាន​តាក់តែង​ឡើង នេះ​ជា​ពាក្យ​វិនិច្ឆ័យ​យ៉ាង​សំខាន់​ក្នុងទុក្ខនិរោធនិទ្ទេស។

ដកស្រង់ចេញពីសៀវភៅ រស់ក្រោមម្លប់ព្រះធម៌
រៀប​រៀង​ដោយ ភិក្ខុ ចិន្តកវី ទូច ចន្ថា

ដោយ​៥០០០​ឆ្នាំ
 
Array
(
    [data] => Array
        (
            [0] => Array
                (
                    [shortcode_id] => 1
                    [shortcode] => [ADS1]
                    [full_code] => 
) [1] => Array ( [shortcode_id] => 2 [shortcode] => [ADS2] [full_code] => c ) ) )
អត្ថបទលោកអ្នកអាចនឹងចូលចិត្តអាន
ផ្សាយ : ២៩ មិថុនា ឆ្នាំ២០១៥ (អាន: ៤១៧ ដង)
មាន​ជី​វិត​ គឺ​ពិត​ជា​មាន​សេចក្តី​ទុក្ខ
ផ្សាយ : ២៣ កុម្ភះ ឆ្នាំ២០១៧ (អាន: ៣៨៨០៧ ដង)
សុខ​របស់​អ្នក​ជា​មា​តា​បិ​តា​ និង​កូន​ប្រុស​ស្រី
ផ្សាយ : ២៩ មេសា ឆ្នាំ២០១៤ (អាន: ៥៥៩៤ ដង)
ឃើញ​ទឹក​ភ្នែកម៉ែ​ស្រក់​កូន​ស្លុត​ចិន្តា
ផ្សាយ : ៣០ មេសា ឆ្នាំ២០១២ (អាន: ១២២៥៨ ដង)
ការប្រព្រឹត្តតាមគន្លងព្រះពុទ្ធសាសនា (ពុទ្ធសាសនបដិបត្តិ)
ផ្សាយ : ២៥ ឧសភា ឆ្នាំ២០១៧ (អាន: ២៥៣៤៥ ដង)
បើព្រះពុទ្ធមិនកើត ព្រះធម៌ល្អឆើតក៏មិនប្រាកដ
ស្ថាបនាខែពិសាខ ព.ស.២៥៥៥ ដោយ៥០០០ឆ្នាំ ។ ជាធម្មទាន ៕
Top Best 10 pro