ថ្ងៃ ពុធ ទី ២១ ខែ មេសា ឆ្នាំជូត ទោ​ស័ក ព.ស.​ ២៥៦៤  
ស្តាប់ព្រះធម៌ (Mp3)
ស្តាប់ការអានព្រះត្រៃបិដក (Mp3)
ស្តាប់​ការបង្រៀនព្រះធម៌ (Mp3)
ស្តាប់​ការអាន​សៀវ​ភៅ​ធម៌​ (Mp3)
កម្រងធម៌​សូត្រ​ផ្សេង​ៗ (Mp3)
កម្រងកំណាព្យនិងស្មូត្រ (Mp3)
កម្រងបទភ្លេងនិងចម្រៀង (Mp3)
ព្រះពុទ្ធសាសនានិងសង្គម (Mp3)
បន្ទុកសៀវភៅ (eBook)
បន្ទុកវីដេអូ (Video)
ទើបស្តាប់/អានរួច
វិទ្យុផ្សាយផ្ទាល់
វិទ្យុមេត្តា
ទីតាំងៈ រាជធានីភ្នំពេញ
ម៉ោងផ្សាយៈ ២៤ម៉ោង
វិទ្យុកល្យាណមិត្ត
ទីតាំងៈ ខេត្តបាត់ដំបង
ម៉ោងផ្សាយៈ ៤.០០ - ២២.០០
វិទ្យុឱវាទព្រះពុទ្ធ
ទីតាំងៈ រាជធានីភ្នំពេញ
ម៉ោងផ្សាយៈ ៤.០០ - ២២.០០
វិទ្យុសំឡេងព្រះធម៌
ទីតាំងៈ រាជធានីភ្នំពេញ
ម៉ោងផ្សាយៈ ២៤ម៉ោង
វិទ្យុគល់ទទឹង
ទីតាំងៈ វត្តគល់ទទឹង
ម៉ោងផ្សាយៈ ២៤ម៉ោង
វិទ្យុវត្តខ្ចាស់
ទីតាំងៈ ខេត្តបន្ទាយមានជ័យ
ម៉ោងផ្សាយៈ ០៤.០០​​​ - ២២.០០
វិទ្យុពន្លឺត្រៃរតន៍
ទីតាំងៈ ខេត្តតាកែវ
ម៉ោងផ្សាយៈ ៤.០០ - ២២.០០
មើលច្រើនទៀត​
ការជូនដំណឹង
ទិន្នន័យសរុបនៃការចុចចូល៥០០០ឆ្នាំ
ថ្ងៃនេះ ១០៧,៣៤៧
Today
ថ្ងៃម្សិលមិញ ១៤៥,៨៧៧
ខែនេះ ៤,៨១១,៤៧៩
សរុប ១៨៨,៦៤៧,៦៩៤
free counters
កំពុងទស្សនា ចំនួន
អានអត្ថបទ
ផ្សាយ : ០៤ ឧសភា ឆ្នាំ២០២០ (អាន: ៤៤០៩៤ ដង)

សត្វសេកចម្រើនសតិប្បដ្ឋាន



 
តំណាល​មក​ថា អ្នក​របាំ​ម្នាក់​ដើរ​ចាប់​កូន​សេក​មក​ហ្វឹក​ហាត់។ នាង​នៅ​អាស្រ័យ​ភិក្ខុនី វេលា​ទៅ​ក៍​ទៅ (តែខ្លួន) ភ្លេច​កូន​សេក ពួក​សាមណេរី ក៍​ចាប់​វា​មក​ចិញ្ចឹម​ទុក ។ ដាក់​ឈ្មោះ​ឲ្យ​ថា ពុទ្ធរក្ខិត (រក្សាពុទ្ធ)។

វា​ឆ្លើយ​ថា អ្វីចា ម៉ែ​ម្ចាស់ ព្រះថេរី​សួរ​មានមន​សិការភាវនា​អ្វីខ្លះ​ទេ? បក្សី​ឆ្លើយ​ថា មិន​មាន​ទេ ម៉ែ​ម្ចាស់។ ព្រះថេរី​និយាយ​ថា ឯង​អើយ ធម្មតា​អ្នក​នៅ​ក្នុង​សម្ចាក់​បព្វជិត​មិន​គួរ​នឹង​រស់​នៅ​ដោយ​បណ្តោយ​អត្តភាព​ចោល (បណ្តោយ​ខ្លួន) គួរ​ប្រារព្ធ មន​សិការ​ឯណា​មួយ ហើយ​បាន​ប្រាប់​ថា តែ​យ៉ាង​ដទៃ​ឯង​មិន​អាច (ធ្វើ​បាន) ចូរ​ស្វាធ្យាយ (បរិកម្ម) ថា អដ្ឋិ អដ្ឋិ ឆ្អឹង ឆ្អឹង ។ វា​តាំង​នៅ​ក្នុង​ឪវាទ​របស់​ព្រះថេរី ត្រាច់​ស្វាធ្យាយ​ថា អដ្ឋិ អដ្ឋិ ឆ្អឹង ឆ្អឹង ។
 
ថ្ងៃ​មួយ ពេល​ព្រឹក​វា​ទំ​នៅ​លើ​ចុង​សសរ​ហាល​កំដៅ​ថ្ងៃ បក្សី​មួយ​បាន​យកក្រញ៉ុំ​ក្រចកឆាប​យក​ទៅ ។ វា​ស្រែក​ឮ​សំឡេង ចេច ចេច។ សាមណេរ​ទាំង​ឡាយ​បាន​ឮសំឡេង​ស្រែក ទើប​និយាយថា ព្រះម៉ែ​ម្ចាស់ ពុទ្ធរក្ខិតៈ ត្រូវ​ខ្លែងឆាប​យក​ទៅ​ហើយ នាង​ទៅ​ជួយ​ឲ្យ​វា​ព្រលែង ហើយ​នាំ​គ្នា​កាន់​យក​ដុំ​ដី​ជា​ដើម​ដេញ​តាម​ទៅ ឲ្យ​វា​ព្រលែង​ទាល់​តែ​បាន ។ ព្រះថេរី​សួរ​វា ដែល​គេ​ជួយ​នាំ​មក​ទំនៅ​ខាង​មុខ​ថា ពុទ្ធរក្ខិតៈ វាលាបក្សី​ឆាប​យក​ទៅ ឯង​គិត​ដូច​ម្តេច?

វា​ឆ្លើយ​ថា ព្រះម៉ែ​ម្ចាស់ នាង​ខ្ញុំ​មិន​បាន​គិត​យ៉ាង​ដទៃ​ទេ នាង​ខ្ញុំ​គិត​ដល់​គំនរ​ឆ្អឹង​ប៉ុណ្ណោះ យ៉ាង​នេះ​ថា គ្រោង​ឆ្អឹង​នេះ​ឯង​ឆាប​យក​គ្រោង​ឆ្អឹង​ទៅ គ្រោង​ឆ្អឹង​នឹង​បែក​ធ្លាយ​ខ្ចាត់​ខ្ចាយ​ទៅ។ មិន​ថា សូម្បី​ក្នុង​ទីណា។ ល្អហើយ ល្អហើយ ពុទ្ធរិក្ខិតៈ (ការ​មនសិការ​យ៉ាង​នេះ) នឹង​ជា​បច្ច័យ​នៃ​ការ​អស់​ទៅ​នៃ​ភព​របស់​អ្នក​ក្នុង​កាល​អនាគត។

សូម្បី​សត្វតិរច្ឆាន​ក្នុង​ជនបទ​នោះ ក៏​ប្រកប​មនសិការ​ក្នុង​សតិប្បដ្ឋាន ដូច​ដែល​ពោល​មក​ហើយ​នេះ ព្រោះ​ដូច្នោះ ព្រះ​មាន​ព្រះភាគ​កាល​នឹង​ទ្រង់​ញ៉ាំង​ការ​ចម្រើន​ក្នុង​សតិប្បដ្ឋាន​នោះ​ឯង ឲ្យ​កើត​ដល់​គេ​ទាំង​នោះ ទើប​បាន​ត្រាស់​ព្រះ​សូត្រ​នេះ​ទុក។

ដក​ស្រង់​ចេញ​ពី  អដ្ឋកថា​សតិប្បដ្ឋាន​សូត្រ ទំព័រ២៣

ដោយ៥០០០ឆ្នាំ
 
Array
(
    [data] => Array
        (
            [0] => Array
                (
                    [shortcode_id] => 1
                    [shortcode] => [ADS1]
                    [full_code] => 
) [1] => Array ( [shortcode_id] => 2 [shortcode] => [ADS2] [full_code] => c ) ) )
អត្ថបទអ្នកអាចអានបន្ត
ផ្សាយ : ២៦ កក្តដា ឆ្នាំ២០១៩ (អាន: ១១៤៩៩ ដង)
សេចក្តី​លោភ​នាំ​សត្វ​ឲ្យ​ហួង​ហែង​ហួស​ហេតុ
៥០០០ឆ្នាំ ស្ថាបនាក្នុងខែវិសាខ ព.ស.២៥៥៥ ។ ផ្សាយជាធម្មទាន ៕