ថ្ងៃ ច័ន្ទ ទី ២៣ ខែ តុលា ឆ្នាំរកា នព្វស័ក ព.ស.២៥៦១  
ស្តាប់ព្រះធម៌ (Mp3)
ស្តាប់ការអានព្រះត្រៃបិដក (Mp3)
ស្តាប់​ការបង្រៀនព្រះធម៌ (Mp3)
ស្តាប់​ការអាន​សៀវ​ភៅ​ធម៌​ (Mp3)
កម្រងធម៌​សូត្រ​ផ្សេង​ៗ (Mp3)
កំណាព្យ និង ស្មូត្រ (Mp3)
ព្រះពុទ្ធសាសនា និងសង្គម (Mp3)
បន្ទុកសៀវភៅ (eBook)
បន្ទុកវីដេអូ (Video)
ទើបស្តាប់/អានរួច
វិទ្យុផ្សាយផ្ទាល់
វិទ្យុកល្យាណមិត្ត
ទីតាំងៈ ខេត្តបាត់ដំបង
ម៉ោងផ្សាយៈ ៤.០០ - ២២.០០
វិទ្យុមេត្តា
ទីតាំងៈ រាជធានីភ្នំពេញ
ម៉ោងផ្សាយៈ ២៤ម៉ោង
វិទ្យុសំឡេងព្រះធម៌
ទីតាំងៈ រាជធានីភ្នំពេញ
ម៉ោងផ្សាយៈ ២៤ម៉ោង
វិទ្យុ The Buddhist
ទីតាំងៈ សហរដ្ឋអាមេរិក
ម៉ោងផ្សាយៈ ២៤ម៉ោង
វិទ្យុវត្តម្រោម
ទីតាំងៈ ខេត្តកំពត
ម៉ោងផ្សាយៈ ០៤.០០​​​ - ២២.០០
វិទ្យុមង្គលបញ្ញា
ទីតាំងៈ ខេត្តកំពង់ចាម
ម៉ោងផ្សាយៈ ៤.០០ - ២២.០០
វិទ្យុពន្លឺត្រៃរតន៍ តាកែវ
ទីតាំងៈ ខេត្តតាកែវ
ម៉ោងផ្សាយៈ ០៤.០០ - ២៣.០០
មើលច្រើនទៀត​
តំណគួរកត់សម្គាល់
សមាជិកទើបចូល (អម្បាញ់មិញ)
ទិន្នន័យសរុបនៃការចុចចូល៥០០០ឆ្នាំ
ថ្ងៃនេះ ៦០,០៣៣
Today
ថ្ងៃម្សិលមិញ ៩៣,៤៨៣
ខែនេះ ១,៨១០,៦៤៦
សរុប ៤៩,០៧៤,៣៣៥
free counters
កំពុងទស្សនា ចំនួន
អានអត្ថបទ
ផ្សាយ : ០១ មិថុនា ឆ្នាំ២០១៧ (អាន: ១៨២៦៣ ដង)

រឿង​ព្រះ​បាទ​មឃ​ទេវ​រាជ​



 
រឿង​ព្រះ​បាទ​មឃ​ទេវ​រាជ​
(ចាក​ នេ ម)
(​គុណ​នៃ​សេច​ក្តីមិ​ន​ប្រមាទ​ ចំពោះរូបកាយ)​

 
កាល​ព្រះ​សម្ពុទ្ធ​បរម​គ្រូ សេ្តច​យាង​ទៅ​សម្រាក​ព្រះ​កាយ​ក្នុង​ឱ​ទ្យាន​ឈ្មោះ​អម្ពវន​ នា​ក្រុង​មិ​ថិ​លា​​ជា​មូយ​នឹង​ពូក​ភិក្ខុ​សង្ឃ​ជា​ច្រើន​​អង្គ។ ពេល​នោះព្រះ​សា​សា្តទត​មើល​អម្ពវន​នោះហើយ​ទ្រង់​ញញឹម​ ទើប​ព្រះអា​សនន្ទ​សូរ​ថា​ បពិត្រ​អង្គ​ដ៏​ចំរើន​ ថ្ងៃ​នេះ​មាន​ហេតុ​ដូច​ម្តេច​ បាន​ជា​ទ្រង់​ញញឹម​?។ ព្រះសម្ពុទ្ធទ្រង់​ត្រាស់​ថា​ម្នាល​អា​នន្ទ​ ឱ​ទ្យាន​ឈ្មោះ​អម្ព​វននេះ​ កាលពី​​ដើម ត​ថា​គត​ធ្លាប់​មក​ក្រ​សាលលេង​សប្បាយ​មក​ចំ​រើន​ឈាន​ក្នុង​ទីនេះ​ដែរ​

ព្រះ​អានន្ទ​ទូល​សូម​ព្រះ​សម្ពុទ្ធ​ឲ្យសំ​ដែង​ហេតុ​នោះពិស្តា​រត​ទៅ​ទៀត​។ ព្រះ​សម្ពុទ្ធ​ទ្រង់​ប្រទាន​នូវ​ធម្មទេសនា​ដល់​ភិក្ខុ​សង្ឃ​ទាំង​ឡាយ​ នា​ឱ​ទ្យាន​ឈ្មោះ​អម្ពវន​នោះថា​ ម្នាល​ភិក្ខុ​ទំាង​ឡាយ​ កាល​កន្លង​ទៅយូរ​យារ​ណាស់​ហើយ​ តថា​គត​បាន​កើត​ជា​មហា​ក្សត្រ​មួយ​អង្គព្រះ​​នាម​មឃ​ទេវ​រាជ​ សោយ​រាជ​សម្បត្តិ​ក្នុង​នគរ​មិ​ថិ​លា​នេះ​ ត​ថា​គត​បាន​បំពេញ​នូវ​សុចរិក​ធម៌ពេញបរិ​បូរណ៌​ដល់​កំរិត​ធម៌​។

ព្រះ​បាទ​មឃ​ទេវ​រាជ​នោះ​ មាន​ព្រះ​ជន្ម​ ១ ហ្មី​ន​ ៨ពាន់​ឆ្នាំ​តែង​នាំ​បរិ​វា​រ​មក​ក្រសាល​លេង​ក្នុង​ឱទ្យាន​នេះ ជា​អ្ន​ក​មិន​មាន​សេចក្តីប្រមាទ​ចំ​ពោះ​រូប​កាយ​ ​បាន​ប្រាប់​ដល់​ខ្មាន់​ព្រះ​កេស​ឲ្យ​ចាំ​គយ​គន់​មើល​ព្រះ​កេសា​បើ​ឃើញមាន​ស្កូវ​តែ​មួយសរ​សៃ​ ឲ្យ​ឆាប់​ថ្វាយ​ដំណើរ​។ កាល​ជាខាង​ក្រោយមក​ ខ្មាន់​ព្រះ​កេស​បាន​ឃើញ​ព្រះ​កេសា​ស្កូវ​មួយ​សរ​សៃ​ហើយ​​ ក៏យក​សណ្ឌាសមាស​ដក​ថ្វាយ​។ ព្រះ​បាទ​មឃ​ទេវ​​រាជ​ បាន​ទត​ឃើញ​ហើយ​ ក៏​កើត​សង្វេគ​ចំពោះរូ​ប​កា​យ​​របស់​ព្រះ​អង្គ  បាន​ប្រគល់​ស្រុក​មួយ​ដល់​ខ្មាន់​ព្រះ​កេស​ នោះ​ហើយ​ហៅ​ព្រះ​រាជ​បុត្រ​ច្បង​មក​ប្រគល់​រាជ​សម្បតិ្ត​ឲ្យ​ ក៏​ចេញទៅ​បព្វ​ជ្ជា​ជា​ឥ​សីខំ​ចំរើនឈាន​ទៅអម្ព​វន​ឱទ្យាន​នេះ​​ ដរាប​ដល់​អស់​ព្រះ​ជន្ម​ បាន​ទៅបាន​ទៅកើត​ក្នុង​ព្រហ្មលោក​។

ព្រះរាជ​បុត្រ​ព្រះរាជ​នត្តា​ក្រោយ​ៗ​មក​ ក៏​ខំប្រតិ្តបត្តិ​តាម​តែ​យ៉ាង​នេះ​ ដរាប​ដល់​អស់​ ៨ ហ្មីន​ ៤ពាន់​ដំណវង្ស​សុទ្ធ​តែ​ទៅ​កើត​ក្នុង​ព្រហ្ម​លោក​ទាំង​អស់​។ ក្នុង​កាល​ជា​ខាង​ក្រោយ​មក​ក្សត្រ​ជា​ទី​បំ​ផុត​វង្ស​ មិន​បាន​ប្រាប់​ឲ្យ​ខ្មាន់​ព្រះ​កេស​គយ​គន់​មើល​ព្រះ​កេសា​ស្កូវ​ ​​ជា​អ្នក​ប្រ​មាទ​មិន​ប្រតិ្ត​តាម​ដំ​ណែល​វត្ត​របស់​ក្សត្រ​មុន​ៗ​។ ពេល​នោះមាន​ព្រះ​បាទ​មឃ​ទេវ​រាជ​ ដែល​ទៅ​កើត​ក្នុង​ព្រហ្មលោក​មុន​ក្សត្រ​ទំាង​អស់​ បាន​ជ្រាប​ដំ​ណឹង​នោះ​ថា​ហើយ​ ក៏​ច្យុត​មក​ចាប់​បដិ​សន្ធិ​ក្នុង​ផ្ទៃ​ នៃ​អគ្គមហេសីរបស់​ក្សត្រ​ទំាង​បង្អស់​នោះ  ដើម្បី​រក្សា​ព្រះញាតិ​វង្ស​កុំ​ឲ្យ​សាប​សូន្យ​ចាក​សុចរិក​ធម៌​។

លុះ​ប្រ​សូត្រ​មក​ ព្រះ​រាជបិតា​ទត​ឃើញរូប​កាយ​មាន​ពណ៌​រស្មីស្រស់​បស់​ល្អ​ ក៏​អញ្ជើញ​ព្រាហ្មណ៍​ព្រឹទ្ធា​ចារ្យ​អ្នក​ចេះ​ដឹង​ក្នុង​ជំ​នាញ​ក្នុង​លក្ខណ​សាស្រ្ត​ ឲ្យ​មក​ទាយ​លក្ខណ​ព្រះ​រាជ​បុត្រ​ថ្វាយ​ ទ្រង់បាន​​ជ្រាប​ថាព្រះ​រាជ​បុត្រ​ថ្វាយ​ ទ្រង់​បាន​ជ្រាប​ថា​ ព្រះ​រាជ​បុត្រ​នោះ​ជា​ញាតិ​សន្តាន​ដើម​ព្រះ​រាជ​វង្ស​ បានមក​កើតក្នុង​វង្ស​ដដែល​វិញ​ ក៏​សន្មតិ​ព្រះ​នាម​ថា​ នេមិ​រាជកុមារ ព្រោះមាន​ព្រះ​ជាតិ​វិល​មក​ជួប​ព្រះ​រាជវង្សដដែល​វិញ​ដូច​ជា​កង់​រទេះ​។ នេ​មិ​រាជ​កុមារ​កាល​បើ​ដឹង​ក្តី​ច្បាស់​ហើយ​តែង​រឮក​ទូន្មាន​ដល់​ព្រះ​រាជ​វង្ស​ពួក​សេនា​កា​មាត្យ​ ​និង​ពលរដ្ឋ​ទំាង​អស់​ ឲ្យ​យល់​ជាក់​ច្បាស់​នូវ​គុណ​នៃ​សុចរិត​ធម៌​។ ចំណែក​ព្រះ​រាជបិតា​កាល​បើ​មាន​ព្រះ​កេសា​ស្កូវ​មួយសរ​សៃ​ហើយ​ក៏​ប្រគល់​រាជ​សម្បតិ្តដល់​នេ​មិ​រាជ​កុមារ​ ជា​ព្រះ​រាជ​បុត្រ​ ហើយ​ចេញ​ទៅ​បួស​ជា​ឥសី​ ខំ​ចំ​រើន​ឈាន​នៅ​ក្នុង​ឱ្យទ្យាន​ឈ្មោះ​អម្ពវន​ ដល់​អស់​ព្រះ​ជន្ម​ក៏​បាន​ទៅ​កើត​ក្នុង​ព្រហ្ម​លោក​។

ឯ​ព្រះ​បាទ​នេ​មិ​រាជ​ ជា​ធម្មិ​ក​មហារា​ជា​ធិរាជ​ តែង​តែ​រឮក​ដាស់​តឿន​ពួក​សេ​កា​មាត្យ​ នឹក​ពល​រដ្ឋ​​របស់​ព្រះ​អង្គ​ ឲ្យ​ខំ​បំ​ពេញ​សុចរិត​ពួក​ជន​ទំាង​ឡាយ​ មាន​សេកា​មាត្យ​ជា​ដើម​នោះ ក៏​ខំ​ប្រតិបត្តិ​តាម​ព្រះ​រាជ​ឱ​វាទ​ លុះ​ស្លាប់​ទៅ បាន​ទៅកើត​ក្នុង​ទេ​វ​លោក​ឥត​សល់​ម្នាក់​។ ថ្ងៃ​មួយ​ព្រះ​បាទ​នេ​មិរាជ​ទ្រង់​រក្សា​ឧ​បោស​ថ​សីល​ ហើយ​ហើយ​មាន​រិ​វិ​តក្តថា​ បុណ្យ​ដែល​អញ​បាន​ធ្វើ​ហើយ​​ ច្រើន​មុខ​ណាស់​ តើ​បុណ្យ​ណា​ប្រសើរ​​ជាង​គេ​ គិត​ទៅ​គិត​មក​ដាច់​ស្រេច​ក្នុង​ព្រះ​ទ័យ​។ ក្នុង​ពេល​នោះ​ក្តៅ​ក្រហាយ​ដល់​អាសន៍​របស់​ព្រះ​ឥ​ន្រ្ទា​ធិ​រាជ​ៗ ក៏​ហោះ​ចុះ​មក​ជួយ​វិ​និ​ច្ឆ័យ​ថា​កុសល​កម្ម​ទំាង​អស់​ មាន​តែ​បព្វជ្ជា​មួយទេ​​ ដែល​មាន​ផល​ធំ​បរិ​សុទ្ធ​ប្រសើ​រ​ជាង​កុសល​កម្ម​ទាំង​ពួង​ គ្រាន់​តែ​ជួយ​វិនិ​ច្ឆ័យ​ប៉ុណ្ណេះ​ ក៏​បាត់​ពី​ទី​នោះ​ទៅ​។ ឯ​ពួក​ទេវ​តា​ក្នុង​ស្ថាន​តាវ​តឹង្ស​បាន​ឃើញ​ព្រះ​ឥន្រ្ទា​ធិ​រាជ​ត្រឡប់​ទៅ​វិញ​ ក៏​សួរ​ថា​បពិត​ព្រះ​ម​ហា​រាជ​ ស្តេច​ហាង​ទៅ​ទី​ណា​អម្បាញ់​មិញនេះ​?។

ព្រះ​ឥន្រ្ទ​ប្រាប់​ថា​ ទៅជួយ​វិនិ​ច្ឆ័យ​សេចក្តី​សង្ស័យ​របស់​ព្រះ​បាទ​នេមិ​រាជ​ នៅ​ស្ថាន​មនុស្ស​លោក​។ ពួក​ទេវតា​បាន​ឮ​ថា​នេ​មិ​រាជ​ដូច្នេះ​ ក៏​មាន​ចិត្ត​នឹក​រឮក​ចង់​ឃើញ​គ្រប់​ៗ​ គ្នា​ដឹង​ថា​ខ្លួន​ដែល​បាន​មក​កើត​ជា​ទេវ​តា​ ដោយ​សារ​ព្រះ​បាទ​នេមិ​រាជ​ ទើប​និយាយ​អង្វ​រ​ព្រះ​ឥន្ទ​សុំ​ឲ្យអញ្ជើញ​ព្រះបាទ​នេមិ​រាជ​ទៅ​ស្ថានសួគ៌ ដើម្បី​បាន​ស្តាប់​​ធម៌​។ ព្រះ​ឥន្ទ​ក៏​ប្រើ​មាត​លិ​ទេ​បុត្រ​ឲ្យ​ទឹម​វេ​ជ​យន្ត​រថ​ ទៅអញ្ជើញ​ព្រះ​បាទ​នេ​មិ​រាជ​។ មាត​លិ​ទេ​វ​បុត្រ​ ក៏​យក​សេះ​អា​ជា​នេយ្យ​​ទឹម​វេ​ជ​យន្ត​ថប​រ​ទៅ​ស្ថាន​មនុស្ស​ ទៅដល់​មនុស្ស​ក្នុង​នគរ​មិថិ​លា​ទំាង​មូល​ផ្អើល​ជ្រួល​ជ្រើម​គ្រប់​ៗ​ គ្នា​ព្រោះ​ឃើញ​ពន្លឺរស្មី​របស់​វេជ​យន្ត​រថ​ បញ្ចេញពន្លឺអស់​ទិស​ទាំង​ពួង​ ហាក់​ដូចជា​ពន្លឺ​ព្រះ​អា​ទិត្យ​។ មាត​លិ​ទេ​វ​បុត្រ​ បររថ​ទៅ​ឈប់មុខ​ប្រាសាទ​ឡើង​ទៅ​អញ្ជើញ​ព្រះ​បាទ​នេ​មិ​រាជ​ តាម​ពាក្យ​ដែល​ព្រះ​ឥន្ទ​បង្គាប់​។

ព្រះ​បាទ​នេមិ​រាជ​ កាល​បើ​បាន​ទទួល​ការ​​អញ្ជើញរបស់​ព្រះ​ឥន្ទ​ហើយ​ ក៏​ប្រជុំ​ព្រះ​រាជវង្សា​វង្ស​ ពួក​សេ​វាកា​មាត្យ​មក​ផ្តាំ​ឲ្យ​ខំ​ធ្វើ​ទាន​រក្សា​សីល​ និង​រក្សា​សន្តិ​សុខ​ក្នុង​ព្រះ​នគរ​ហើយ​ ហើប​ឡើង​គង់​លើ​វេជ​យន្ត​រថ​។ មាត​លិ​ទេ​បុត្រ​ ក៏​បរ​ចេញ​ពី​ក្រុង​មិថិ​លា​ ទៅ​ៗ​ ដល់​ពាក់​កណ្តាល​ផ្លូវ​ បាន​ទូល​ព្រះ​បាទ​នេ​មិ​រាជ​ថា​ សេ្តច​យាង​ទៅ​ស្ថាន​សួគ៌​តែ​ម្តង​ ឬ​ចង់​យាង​ទៅ​មើល​ស្ថាន​នរក​ផង​។ ព្រះ​បាទ​នេមិរាជ​ មាន​ព្រះ​រាជ​ឱង្ការ​ថា​ បើ​អ្នក​អាច​ទៅ​ក្នុង​យម​លោក​បាន​ ប្រសើ​រ​ពេក​ណាស់​ ដើម្បី​បា​ន​ឃើញ​ទី​កន្លែង​របស់​បុគ្គល​អ្នក​ធ្វើ​ដំ​ណើរ​​អំ​ពើ​ទុ​ច្ចរិត​។


មាត​លិ​ទេ​វ​បុត្រ​ ក៏​ទាញ​ញាក់​ខ្សែ​រថ​ បរ​ទៅ​យម​លោក​ដោយ​អំណាច​ឬទិ្ធ​របស់​ខ្លួន​ ទៅ​ដល់​ហើយ​ ក៏​អ​ធិ​ប្បាយ​ថ្វាយ​ដំ​ណឹង​អំ​ពី​ហេតុ​ផល​ និង​ភូមិ​ភាគ​របស់​សត្វ​នរក​ទំាង​នោះ​តំាង​ពី​នរក​តូចៗ​ ដរាប​ដល់​អវិចិ​ ទើប​ហួស​ទៅស្ថាន​ត្រៃ​ត្រឹង្ស ទៅ​ដល់អណា​ខេត្តរបស់​ទេតា​ហើយ​ ក៏​ថ្វាយ​ដំ​ណឹង​អំ​ពី​ហេតុ​ផល​របស់​ទេ​វ​តា​ទំាង​នោះ​ ដល់​ព្រះ​បាទ​នេ​មិរាជ​ទៀត​ ទើប​ឈប់​នៅ​មុខ​ទេវ​ស​ភា​ នា​ស្ថាន​ត្រៃ​ត្រឹង្ស​។ ព្រះ​ឥន្ទ​ព្រម​ទាំង​ទេវ​តា​ទំា​ង​ឡាយ​ ក៏​ចោម​​រោម​គួរ​សម​នឹង​ព្រះ​បាទ​នេមិ​រាជ​ បាន​អញ្ជើញ​ឲ្យ​សំ​ដែង​ធម៌​ក្នុងទេវ​ភា​នោះ​ លុះ​ចប់​ហើយ​ មាត​លិ​ទេវ​បុត្រ​ ក៏​ជូន​មក​ស្ថាន​មនុស្ស​លោក​វិញ​។



ដោយ៥០០០ឆ្នាំ
 
Array
(
    [data] => Array
        (
            [0] => Array
                (
                    [shortcode_id] => 1
                    [shortcode] => [ADS1]
                    [full_code] => 
) [1] => Array ( [shortcode_id] => 2 [shortcode] => [ADS2] [full_code] => c ) ) )
អត្ថបទលោកអ្នកអាចនឹងចូលចិត្តអាន
ផ្សាយ : ១៧ តុលា ឆ្នាំ២០១៣ (អាន: ១០០៣២ ដង)
ទោស​បាណាតិបាត និង​ទោស​នៃ​សេចក្តី​កំណាញ់
ផ្សាយ : ១២ វិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០១៥ (អាន: ១៣៨០៣ ដង)
គុណ​នៃការ​បូជា​បាត្រ ព្រះ​សម្ពុទ្ធ​និង​អា​និសង្ឃ​​ស្តាប់ទេសនា
ស្ថាបនាខែពិសាខ ព.ស.២៥៥៥ ដោយ៥០០០ឆ្នាំ ។ ជាធម្មទាន ៕
Top Best 10 pro