ថ្ងៃ សៅរ៍ ទី ២៦ ខែ កញ្ញា ឆ្នាំជូត ទោ​ស័ក ព.ស.​ ២៥៦៤  
ស្តាប់ព្រះធម៌ (Mp3)
ស្តាប់ការអានព្រះត្រៃបិដក (Mp3)
ស្តាប់​ការបង្រៀនព្រះធម៌ (Mp3)
ស្តាប់​ការអាន​សៀវ​ភៅ​ធម៌​ (Mp3)
កម្រងធម៌​សូត្រ​ផ្សេង​ៗ (Mp3)
កម្រងកំណាព្យនិងស្មូត្រ (Mp3)
កម្រងបទភ្លេងនិងចម្រៀង (Mp3)
ព្រះពុទ្ធសាសនានិងសង្គម (Mp3)
បន្ទុកសៀវភៅ (eBook)
បន្ទុកវីដេអូ (Video)
ទើបស្តាប់/អានរួច
វិទ្យុផ្សាយផ្ទាល់
ផ្សាយផ្ទាល់
ទីតាំងៈ វត្តព្រះគន្ធកុដិ បាត់ដំបង
ម៉ោងផ្សាយៈ តាមកាលវិភាគផ្សាយ
វិទ្យុគល់ទទឹង
ទីតាំងៈ វត្តគល់ទទឹង
ម៉ោងផ្សាយៈ ២៤ម៉ោង
វិទ្យុកល្យាណមិត្ត
ទីតាំងៈ ខេត្តបាត់ដំបង
ម៉ោងផ្សាយៈ ៤.០០ - ២២.០០
វិទ្យុមេត្តា
ទីតាំងៈ រាជធានីភ្នំពេញ
ម៉ោងផ្សាយៈ ២៤ម៉ោង
វិទ្យុឯកភ្នំ
ទីតាំងៈ ខេត្តបាត់ដំបង
ម៉ោងផ្សាយៈ ៤.០០ - ២២.០០
វិទ្យុពណ្ណរាយណ៍
ទីតាំងៈ ខេត្តកណ្តាល
ម៉ោងផ្សាយៈ ៤.០០ - ២២.០០
វិទ្យុផ្កាយព្រឹក
ទីតាំងៈ ខេត្តបាត់ដំបង
ម៉ោងផ្សាយៈ ៤.០០ - ២២.០០
មើលច្រើនទៀត​
ការជូនដំណឹង
ទិន្នន័យសរុបនៃការចុចចូល៥០០០ឆ្នាំ
ថ្ងៃនេះ ៤៧,២០៥
Today
ថ្ងៃម្សិលមិញ ១១១,៧៩៣
ខែនេះ ៣,២៥៨,៨៩៥
សរុប ១៤៨,១៩៨,៤៧៨
free counters
កំពុងទស្សនា ចំនួន
អានអត្ថបទ
ផ្សាយ : ២៦ កក្តដា ឆ្នាំ២០១៩ (អាន: ២៣៥៤៦ ដង)

ការ​ជាប់​ជំពាក់​ចិត្ត​ចំពោះ​អ្វី​មួយ ត្រូវ​បិទ​ផ្លូវ​កាយ និង​វាចា​ជាមុន​ទើប​លះ​បង់​បាន



ស្តាប់សំឡេង
 
រឿង​កុទ្ទាលកបណ្ឌិត
(ចាក កុ. ខុ.)
(ការ​ជាប់​ជំពាក់​ចិត្ត​ចំពោះ​អ្វី​មួយ ត្រូវ​បិទ​ផ្លូវ​កាយ និង​វាចា​ជាមុន​ទើប​លះ​បង់​បាន)


កាល​ពី​ព្រេងនាយ ព្រះ​បាទ​ព្រហ្មទត្ត​សោយ​រាជ្យ​ក្នុង​ក្រុង​ពារាណសី។ ពេល​នោះ​ មាន​មនុស្ស​ម្នាក់​ឈ្មោះ​កុទ្ទាលកបណ្ឌិត មាន​ចិត្ត​ធុញ​ទ្រាន់​ក្នុង​ការ​គ្រប់​គ្រង​ផ្ទះ បាន​ចេញ​ទៅ​បួស​ជា​តាបស នៅ​ក្នុង​ព្រៃ​ហេមពាន្ត​អស់​ ៨ ខែ ដល់រដូវ​ភ្លៀង​សើម​ដី ក៏​នឹក​ភ្នក​ដល់​គ្រាប់​ស្ដៅ​កន្លះ​នាឡិ និង​ចប​កាប់​កញ្ចាស់​មួយ​នៅ​ឯ​ផ្ទះ ហើយ​សឹក​ចេញ​ទៅ​ដាំ​គ្រាប់​ស្ដៅ​នោះ សំ​ចៃ​ទុក​ធ្វើ​ពូជ​មួយ​នាឡិ សល់​ពី​នោះ​ទុក​បរិភោគ។

លុះ​ធ្វើ​របរ​នេះ​រួច​ហើយ គិត​ថា​នៅ​ផ្ទះ​គ្មាន​ប្រយោជន៍​ បាន​រៀប​ចំ​ទុក​គ្រាប់​ពូជ និង​ចប​កាប់​កញ្ចាស់​ស្រួល​បួល​ហើយ ក៏​ចេញ​ទៅ​បួស​ជា​តាបស​បាន ៨ ខែទៀត ដល់​រដូវ​ភ្លៀង​សើម​ដី នឹក​ឃើញ​ដល់​គ្រាប់​ស្ដៅ​ និង​ចប​កាប់​កញ្ចាស់​នោះ​ទៀត បាន​សឹក​មក​ប្រកប​មុខ​របរនោះ​ដូច​មុន។គ្រាន់​តែ​សឹក​បួសៗ បែប​នេះ​អស់​ ៦ ដង។

កុទ្ទាលកបណ្ឌិត គិត​ថា​ឥឡូវ​ដល់​រដូវ​ភ្លៀង​សើម​ដី​ទៀត​ហើយ បើ​អញ​សឹក​ម្ដង​ទៀត​ជា​លើក​ទី ៧ ហើយ​ព្រោះ​តែ​គ្រាប់​ស្ដៅ​ និង​ចបកញ្ចាស់​មួយ យីអើ! អា!​ ចប​កញ្ចាស់ និង​គ្រាប់​ស្ដៅ​នេះ  ដឹក​នាំ​អញ​ឲ្យ​វឹកវរ​ណាស់​តើ? ចេះតែ​មក​ល្បួង​ឲ្យ​ឯង​សឹក​ទៅ​នៅ​ជា​មួយ​វា ដូច្នេះ​អញ​ត្រូវ​យក​វា​ទៅ​ប្រោស​ចោល​ឲ្យ​ស្រឡះទើប​បាន គិត​ហើយ​ក៏​ទៅ​យក​ កញ្ចប់ គ្រាប់​ស្ដៅ ចង​ភ្ជាប់​នឹង​ក្បាល​ចប លី​ដើរ​ទៅ​មាត់​ស្ទឹង​គង្គា ដល់​ហើយ​ឈរ​ធ្មេចភ្នែក គ្រវីចប​លើក្បាល​បី​ជុំ គ្រវាត់​ចោល​ប្រូង​ទៅ​ក្នុង​ទឹក ហើយ​ស្រែក​ថាឈ្នះ​ហើយ ៗ បី​ដង។

គ្រា​នោះ​ព្រះ​ចៅ​ក្រុង​ពារាណសី ទើប​នឹង​ត្រឡប់​ពី​បង្ក្រាប​សត្រូវ​ក្នុង​បច្ចន្តជនបទ មក​ឈប់​សម្រាកព្រះ​កាយពល ត្រង់​ឆ្នេរ​ស្ទឹង​គង្គា​ជិត​ទី​ដែលកុទ្ទាលកបណ្ឌិត​ទៅ​ចោល​ចប​កញ្ចាស់​នោះ​ដែរ ទ្រង់​ព្រះ​សណ្ដាប់​ឮ​សម្លេង​ឈ្នះ​ហើយ ៗ នោះ​បាន​ទត​ទៅ​ត្រង់​ទិស​ដែល​មាន​សម្លេង បាន​ឃើញ​តាបស​កំពុង​ឈរ ក៏​យាង​ទៅ​ជិត​សួរ​ថា លោក​ម្ចាស់​យើង​បាន​បង្ក្រាប​សត្រូវ​ឈ្នះ​អស់​ហើយ ទើប​មក​សម្រាក​ទី​នេះ តើ​លោក​ស្រែក​ថា​ឈ្នះ​ហើយ ៗ នោះ​ឈ្នះ​នូវ​អ្វី?

កុទ្ទាលកតាបស​ទូល​ថា បពិត្រ​មហារាជ ! ព្រះអង្គ​ឈ្នះ​ពួក​ចោរ​ខាង​ក្រៅ ជម្នះ​របស់​ព្រះ​អង្គ​នេះ គេ​អាច​យក​ឈ្នះ​វិញ​បាន។ ឯ​ចោរ​គឺ​លោភ​តណ្ហា ដែល​អាត្មា​បាន​ឈ្នះ​ហើយ​នេះ វា​មិន​អាច​យក​ឈ្នះ​អាត្មា​វិញ​បាន​ឡើយ ជា​ជម្មះ​អាច​សម្រេច​ប្រយោជន៍​បាន លោក​សូត្រ​ភាសិត​ថ្វាយ​ថាៈ

ន   តំ   ជិតំ   សាធុ   ជិតំ
យំ   ជិតំ   អវជិយតិ
ពំ   ខោ   ជិតំ   សាធុ   ជិតំ
យំ   ជិតំ   នាវជិយតិ។

ប្រែថា ជម្នះ​ឯណា​ដែល​គេ​ត្រឡប់​ឈ្នះ​វិញ​បាន ជម្នះ​នោះ​មិន​សម្រេច​ប្រយោជន៍​ឡើយ ជម្នះ​ឯណា​ដែល​គេ​មិន​អាច​យក​ឈ្នះ​វិញ​បាន ជម្នះ​នោះ​ឯង​ទើប​សម្រេច​ប្រយោជន៍​បាន លុះ​សូត្រ​ភាសិតនេះ​ចប់​ហើយ តាបស​សម្លឹង​ខ្សែ​ទឹក​ក្នុង​ស្ទឹង​គង្គា ក៏​បាន​សម្រេច​អាបោកសិណ ហើយ​អង្គុយពែនព្វ​ដ៏​អាកាស ដូច​ជា​ដុំ​ពពក។

ព្រះ​ចៅ​ក្រុង​ពារាណសី និង​ពលសេនា មាន​ព្រះទ័យ​មាន​ចិត្ត​ជ្រះ​ថ្លា ព្រឺរោម ព្រឺស្បែក បាន​ក្រាប​ថ្វាយ​បង្គំ​សូម​បព្វជ្ជា ជា​តាបស​ទាំង​អស់​គ្នា​ក្នុង​ពេល​នោះ។ តមក​ស្ដេច​បទេស​រាជ​ទាំង ៧ អង្គ​ដែល​ចង់​ដណ្ដើម​រាជ្យ កាល​បើ​ដឹង​ថា ព្រះ​ចៅ​ក្រុង​ពារាណសី និង​ពល​សេនា​បាន​បួស​ហើយ ក៏​មាន​ព្រះ​ទ័យ​ជ្រះថ្លា នាំ​ពល​សេនា​ទៅ​បួស​ដែរ។

ចំណែក​កុទ្ទាលកតាបស ខំ​ប្រព្រឹត្តព្រហ្មចរិយធម៌​ដរាប​សល់​អស់​អាយុ បាន​ទៅ​កើត​ព្រហ្ម​លោក។ ឯកុទ្ទាលកតាបស​នោះ គឺ​តួ​អង្គ​ព្រះ​សម្ពុទ្ធ​នេះឯង។

ថ្ងៃមួយព្រះ​សម្ពុទ្ធ​គង់​នៅ​វត្ត​ជេតពន មាន​ព្រះ​ថេរៈមួយ​អង្គ​ឈ្មោះ​ចិត្តហតត្ថេរ ចេះ​តែ​បួស​សឹក ៗ អស់​វីរៈ ៦ ដង ដល់​បួស​លើក​ទី ៧ ទើប​បាន​សម្រេច​ព្រះ​អរហត្តផល។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ​នាំ​គ្នា​និយាយថា កិលេស​មាន​ទម្ងន់​ណាស់​សម្បី​អ្នក​មាន​និស្ស័យ​ជា​ព្រះ​អរហន្ត ដូចចិត្តហតត្ថេរ​នេះ​ហើយ ទម្រាំតែ​លះ​បង់​បាន​ ត្រូវ​បួសសឹកៗ អស់ ៧ ដង។

ពេល​នោះ ព្រះសាស្ដា​ត្រាស់​សម្ដែង​ចំពោះ​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយថា កិលេស​នោះ​មាន​ទង្ងន់​ណាស់ បើ​មាន​រូប គ្មាន​កន្លែង​ទុក​ដាក់​ឡើយ សូម្បី​ចក្ក​វាឡ​និង​ព្រហ្ម​លោក​ក៏​ចង្អៀត​ដែរ កថាគតជា​បុរស​អាជានេយ្យ ក៏​ធ្លាប់​កិលេស​ដឹក​នាំ​ឲ្យ​បួស សឹក ៗ អស់​ ៧ ដង​ដែរ ទើប​ព្រះអង្គ​នាំ​អតីត​និទាន​កុទ្ទាលកបណ្ឌិតមក​សម្ដែង​ដូច​ខាង​លើ​នេះ​ឯង។


ស្រង់​ចេញ​ពី​សៀវ​ភៅប្រជុំ​និ​ទាន​ជាតក​ ។


ដោយ៥០០០ឆ្នាំ

 

Array
(
    [data] => Array
        (
            [0] => Array
                (
                    [shortcode_id] => 1
                    [shortcode] => [ADS1]
                    [full_code] => 
) [1] => Array ( [shortcode_id] => 2 [shortcode] => [ADS2] [full_code] => c ) ) )
អត្ថបទលោកអ្នកអាចនឹងចូលចិត្តអាន
ផ្សាយ : ០១ មិថុនា ឆ្នាំ២០១៧ (អាន: ១៧៥៩៤ ដង)
ចំណេះវិជ្ជាពិតប្រាកដ ជាឃ្លាំងនៃសិរីក្នុងលោក
ផ្សាយ : ២៥ កក្តដា ឆ្នាំ២០១៩ (អាន: ១២៤៧៩ ដង)
រឿង​ភរិយា​គោ​បាល និង សាហាយ​ពីរ​នាក់
ផ្សាយ : ២៦ កក្តដា ឆ្នាំ២០១៩ (អាន: ១១៧៣៣ ដង)
ចេះ​ជួយ​យក​អា​សារ​​គ្នា​ក្នុង​គ្រា​ក្រ​ ទើប​ជា​មិត្ត​ល្អ
៥០០០ឆ្នាំ ស្ថាបនាក្នុងខែវិសាខ ព.ស.២៥៥៥ ។ ផ្សាយជាធម្មទាន ៕