ថ្ងៃ សុក្រ ទី ២២ ខែ កញ្ញា ឆ្នាំរកា នព្វស័ក ព.ស.២៥៦១  
ស្តាប់ព្រះធម៌ (Mp3)
ស្តាប់ការអានព្រះត្រៃបិដក (Mp3)
ស្តាប់​ការបង្រៀនព្រះធម៌ (Mp3)
ស្តាប់​ការអាន​សៀវ​ភៅ​ធម៌​ (Mp3)
កម្រងធម៌​សូត្រ​ផ្សេង​ៗ (Mp3)
កំណាព្យ និង ស្មូត្រ (Mp3)
ព្រះពុទ្ធសាសនា និងសង្គម (Mp3)
បន្ទុកសៀវភៅ (eBook)
បន្ទុកវីដេអូ (Video)
ទើបស្តាប់/អានរួច
វិទ្យុផ្សាយផ្ទាល់
វិទ្យុកល្យាណមិត្ត
ទីតាំងៈ ខេត្តបាត់ដំបង
ម៉ោងផ្សាយៈ ៤.០០ - ២២.០០
វិទ្យុមេត្តា
ទីតាំងៈ រាជធានីភ្នំពេញ
ម៉ោងផ្សាយៈ ២៤ម៉ោង
វិទ្យុសំឡេងព្រះធម៌
ទីតាំងៈ រាជធានីភ្នំពេញ
ម៉ោងផ្សាយៈ ២៤ម៉ោង
វិទ្យុ The Buddhist
ទីតាំងៈ សហរដ្ឋអាមេរិក
ម៉ោងផ្សាយៈ ២៤ម៉ោង
វិទ្យុវត្តម្រោម
ទីតាំងៈ ខេត្តកំពត
ម៉ោងផ្សាយៈ ០៤.០០​​​ - ២២.០០
វិទ្យុមង្គលបញ្ញា
ទីតាំងៈ ខេត្តកំពង់ចាម
ម៉ោងផ្សាយៈ ៤.០០ - ២២.០០
វិទ្យុពន្លឺត្រៃរតន៍ តាកែវ
ទីតាំងៈ ខេត្តតាកែវ
ម៉ោងផ្សាយៈ ០៤.០០ - ២៣.០០
មើលច្រើនទៀត​
តំណគួរកត់សម្គាល់
សមាជិកទើបចូល (អម្បាញ់មិញ)
ទិន្នន័យសរុបនៃការចុចចូល៥០០០ឆ្នាំ
ថ្ងៃនេះ ៥,៣៤៩
Today
ថ្ងៃម្សិលមិញ ៤៥,១១១
ខែនេះ ៦៧១,៣៩៨
សរុប ៤៦,៩២៧,០៨៥
free counters
កំពុងទស្សនា ចំនួន
ប្រជុំអត្ថបទ
images/articles/2097/Untitled-1-Recovered.jpg
ផ្សាយ : ០២ កញ្ញា ឆ្នាំ២០១៧ (អាន: ២៨៨៣ ដង)
ទេវតា​មក​គាល់​ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ ហើយ​បាន​ក្រាប​ទូល​ថា ជីវិត​នេះ​មាន​តិចណាស់ កាល​ជរា​នាំ​ចូល​ទៅ​រកសេចក្ដី​ស្លាប់​ហើយ ការ​តតាំង​ទប់ទល់​ពុំ​មាន​ឡើយ។ អ្នក​ឃើញ​ភ័យ​ចំពោះ​សេចក្ដី​ស្លាប់ គួរ​ធ្វើ​បុណ្យ​ទាំង​ឡាយ​ដែល​នាំ​សេចក្ដី​សុខ​មក​ប្រគល់​ឲ្យ ។ ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ ទ្រង់​ត្រាស់​ដូច​ពាក្យ​ទេវតា​ខាង​ដើម​ដែរ តែ​កន្លែង​ដែល​ទេវតា​ទូល​ព្រះអង្គ​ថា គួរ​ធ្វើ​បុណ្យ​ទាំង​ឡាយ​នោះ ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ​ទ្រង់​ត្រាស់​ផ្សេង​ដោយ​ឡែក ថា អ្នក​សម្លឹង​សេចក្ដី​ស្លាប់ គួរ​លះ​បង់​នូវ​លោកាមិស​ទាំង​ឡាយ ចោល​ចេញ ( លោកាមិសំ បជហេ សន្តិបេក្ខោ ) លោកាមិស គឺ​ជា​នុយ​របស់​លោក បាន​ដល់​អារម្មណ៍​ជា​ទី​តាំង​នៃ​តម្រេក​ផ្សេងៗ។ ទេវតា​ពោល​ក្នុង​បរិយាយ​ថ្នាក់​ក្រោម ចំណែក​ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ​ជា​អង្គ​ម្ចាស់ ត្រាស់​ក្នុង​បរិយាយ​ថ្នាក់​ខ្ពស់។ ដកស្រង់ចេញពីសៀវភៅ មេរៀនជីវិត រៀប​រៀង​ដោយ លោកគ្រូអគ្គបណ្ឌិត ប៊ុត សាវង្ស ដោយ​៥០០០​ឆ្នាំ
images/articles/2007/Untitled-1-Recovered.jpg
ផ្សាយ : ០២ កញ្ញា ឆ្នាំ២០១៧ (អាន: ៤៧៨៥ ដង)
ឥ​ទ្ធិបាទ​ធម៌​ បាន​ដល់​មូល​ដ្ឋាន​គ្រឹះ​នៃ​ការ​សម្រេច​គោល​បំណង​ក្នុង​ការ​សិក្សា​មាន ៤ ៖ ក. ឆន្ទៈ ស្រឡាញ់​ពេញ​ចិត្ត​ក្នុង​ការ​ងារ​ ខ. វិរយៈ ព្យា​យាម​ឲ្យ​អស់​ពី​កម្លាំង​កាយ​ចិត្ត​ គ. ចិត្តៈ យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​ចាត់​ចែង​ការ​ងារ​យ៉ាង​ហ្មត់​ចត់​ ឃ. វិមំសា ត្រិះ​រិះពិ​ចារ​ណា​ រក​គន្លឹះ​ដោះ​ស្រាយ​ បញ្ហា​លំ​បាក គ្រប់​យ៉ាង​ដោយ​មិន​ចុះ​ចាញ់ ។ សរុប​មក​វិញ​ ការ​ងារ​សម្រេច​ ឬ​មិន​សម្រេច​ ឋិត​នៅ​លើ​ខ្លួន​ឯង​ បើ​យើង​មិន​ខំ​ដោយ​ខ្លួន​ឯង​ទេ អនា​គត​នឹង​ក្លាយ​ជា​មនុស្ស​ល្ងង់​ មនុស្ស​ពាល ។ ដក​ស្រង់​ពី​សៀវភៅ " មង្គល​ជីវិត " រៀប​រៀង​ដោយ ភិក្ខុ គូ-សុភាព ដោយ​៥០០០​ឆ្នាំ
images/articles/1312/Untitled-1-Recovered.jpg
ផ្សាយ : ០២ កញ្ញា ឆ្នាំ២០១៧ (អាន: ៧០០៧ ដង)
មនុស្ស​គ្រប់​រូប​ដែល​កើត​មក​ក្នុង​លោក រមែង​មាន​ការ​ទាក់​ទង​គ្នា​ដោយ​ពាក្យ​និយាយ​ពាក្យ​និយាយ​មាន​អំណាច​ក្រៃ​លែង កូន​ត្រូវ​យល់​ដូច​ត​ទៅៈ ១. ពាក្យ​និយាយ​អាច​ដូរ​ផ្លាស់​ហេតុ​អាក្រក់ ឲ្យ​ក្លាយ​មក​ជា​ហេតុ​ល្អ​បាន ។ ២. ពាក្យ​និយាយ​អាច​ដូរ​ផ្លាស់​មនុស្ស​ដែល​មាន​ទុក្ខ​ឲ្យ​ភ្លេច​ទុក្ខ​បាន ។ ៣. ពាក្យ​និយាយ​អាច​ដូរ​ផ្លាស់​មនុស្ស​ខ្ជិល ឲ្យ​មក​ជា​អ្នក​មាន​ព្យាយាម​បាន ។
images/articles/2110/Un7643titled-1.jpg
ផ្សាយ : ៣១ សីហា ឆ្នាំ២០១៧ (អាន: ២២៣៤ ដង)
មនុស្ស​ទាន់​សម័យ ភាគ​ច្រើន​ត្រូវ​បាន​គេ​និយាយ​សំដៅ​ទៅ​លើ​មនុស្ស ដែល​ប្រើប្រាស់​នូវ​របស់​ទំនើបៗ​ និង​មនុស្ស​​ដែល​ចូលចិត្ត​ដើរ​លេង​កម្សាន្ត ច្រៀង​រាំ​ជាដើម​ហើយ​ឲ្យ​តម្លៃ​ទៅ​លើ អ្នក​ដែល​ប្រើប្រាស់​របស់​របរ​អន់​ឬ​ថោក និង​មិន​ចូល​ចិត្ត​រាំ​ច្រៀង​ជាដើម ថា​ជា​មនុស្ស​មិន​ទាន់​សម័យ​ទៅ​វិញ ។ ការ​ប្រើប្រាស់​នូវ​របស់​ដែល​ទំនើប និង​ដែល​មាន​តម្លៃ​ច្រើនបើ​អ្នក​ប្រើ​មាន​ចំណេះ​ដឹង​ខ្ពង់ខ្ពស់ និង​មាន​សតិស្មារតី​ក្នុង​ការ​ប្រើប្រាស់​ឲ្យ​បាន​ជា​ប្រយោជន៍ សម​ទៅ​នឹង​របស់​នោះ​នេះ​ចាត់​ថា ជា​ការ​ប្រើប្រាស់​នូវ​របស់​សម​តាម​ឋានៈ មិន​មែន​ជា​ការ​ខ្ជះខ្ជាយ​ឡើយ តែ​បើ​​ប្រើប្រាស់​ដោយ​សេចក្ដី​វង្វេង​ព្រោះ​គ្រាន់​តែ​ដើម្បី​ភាព​ហ៊ឺហា និង​ការបង្អួត​ដល់​ភ្នែក​អ្នក​ដទៃ ការ​ប្រើប្រាស់​របៀប​នេះ ឈ្មោះ​ថា​ជា​ការ​ដុត​បំផ្លាញ​ខ្លួន​ឯង​ដោយ​ពិត​ប្រាកដ។ មនុស្ស​ដោយ​ច្រើន​គិត​ថា គេ​ខំ​ស្វែង​រក​នូវ​សម្ភារៈ​ទំនើប​ផ្សេងៗ គឺ​ដើម្បី​យក​មក​បម្រើ​នូវ​សេចក្ដី​សប្បាយ​របស់​ខ្លួន​​ឯង តែ​គេ​មិន​បាន​ដឹង​ទាល់​តែ​សោះ​ថា ខ្លួន​គេ​កំពុង​តែ​ក្លាយ​ជា​អ្នក​បម្រើ​នៃ​សម្ភារៈ​ទាំង​អស់​នោះ ក្នុង​ក្របខ័ណ្ឌ​នៃ​ការ​បម្រើ​តណ្ហា​របស់​ខ្លួន​ឯង​ទៅ​វិញ ។ គេ​សង្កេត​ឃើញ​ថា ស្ទើរ​តែ​គ្រប់​ពិធី​បុណ្យ តែង​មានការ​ច្រៀង​រាំ​យ៉ាង​អស់​ដៃ ជួន​កាល​អាច​ហ៊ាន​សេពសុរា​ក្នុង​កម្មវិធី​បុណ្យ​នោះ​ក៏​សឹង​មាន ដោយ​គិត​ថា ទង្វើ​បែប​នេះ​នឹង​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្លួន​គេ​ទៅ​ជា​មនុស្ស​ទាន់​សម័យ។ តែ​បើ​ពិចារណា​ឲ្យ​ដិត​ដល់​ទៅ ទង្វើ​បែប​នេះ មិន​មែន​ជា​ការងារ​នៃ​អ្នក​ទាន់​សម័យ​ទេ ព្រោះ​គេ​គ្មាន​បាន​ទទួល​ផល​ប្រយោជន៍អ្វី សូម្បី​តិចតួចឡើយ បាន​តែ​ការ​ងងុយ​ដេក ខាតការងារ បង់​ទាំង​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​ទៀត​ផង ឯ​អ្នក​ចំណេញ គឺ​ម្ចាស់​តន្ត្រី និង​អ្នក​លក់ដូរ​ឯណោះ​ទេ ដូច្នេះ​ការ​សប្បាយ​របស់​គេ ឈ្មោះ​ថាជាការ​បម្រើ​សម័យ​ដោយ​ពិត ។ ឯអ្នក​វិទ្យាសាស្ត្រ ដែល​ជា​អ្នក​បង្កើត​នូវ​ឧបករណ៍​តន្ត្រី ឬ​គ្រឿង​ស្រវឹង​ផ្សេងៗ​នោះ ខ្លួន​គេ​ផ្ទាល់​មិន​បាន​វង្វេង​ដោយ​ឧបករណ៍​ទាំង​នេះ​ឡើយ គេ​ខិតខំ​ធ្វើ​យ៉ាង​ណា​ដើម្បី​បង្កើត​សម្ភារៈ​ថ្មីៗទៀត ដើម្បី​យក​លុយ ពី​មនុស្ស​បម្រើ​សម័យ​ឲ្យ​បាន​ច្រើន។ ដកស្រង់​ចេញ​ពី​សៀវភៅ ដំណើរជីវិត រៀបរៀងដោយ ភិក្ខុវជិរប្បញ្ញោ សាន សុជា ដោយ​៥០០០​ឆ្នាំ
images/articles/2094/Untitled-1-Recovered.jpg
ផ្សាយ : ៣១ សីហា ឆ្នាំ២០១៧ (អាន: ២៤៧២ ដង)
កូន​គឺ​ជាអ្នក​បន្ត​ចម្លង​នូវ​អ្វីៗ​គ្រប់​យ៉ាង​ទាំង​អស់​ពី​មាតាបិតា តាំង​ពីសាច់ឈាម ចិត្ត​គំនិត ការ​ប្រព្រឹត្ត និង​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​ពី​មួយ​ជំនាន់​ទៅ​មួយ​ជំនាន់​ទៀត​ ដរាប​ណា​នៅ​តែ​មាន​មាតា​បិតា​រស់​នៅ ។ ដូច្នេះ ទើប​មាតាបិតា​ជា​មេពុម្ព​របស់​កូន មេពុម្ព​របស់​សង្គម មេពុម្ព​របស់​ប្រទេស និង​ជា​មេពុម្ព​មនុស្ស​លោក ។ បើ​មេពុម្ព​យ៉ាង​ណា​វត្ថុ​ដែល​ចេញ​ពីពុម្ពក៏​យ៉ាង​នោះ​ដែរ។ក្នុង​ទស្សនៈ​ពុទ្ធសាសនា មនុស្ស​ម្នាក់​ៗ កើត​មក​តែង​មាន​ទីពឹង​ទីអាស្រ័យ​សម្រាប់​ជា​កម្លាំង​ក្នុង​ការ​ដើរ​លើ​ផ្លូវ​ជីវិត ។ ទីពឹង​នេះ មាន ៣ យ៉ាង​គឺ ពឹង​លើ​ខ្លួន​ឯង ពឹង​លើ​សង្គម និង​ពឹង​លើ​ធម្មជាតិ ។ បើ​តាម​ពុទ្ធភាសិត ព្រហ្មាតិ មាតាបិតរោ បុព្វាចរិយាតិ វុច្ចរេ អាហុនេយ្យា ច បុត្តានំ បជាយ អនុកម្បកា ដែលប្រែ​ថា មាតាបិតា​ជា​ព្រហ្ម​របស់​បុត្រ ជា​បុព្វាចារ្យ ជាអាហុនេយ្យៈរបស់​បុត្រទាំង​ឡាយ និង​ជា​អ្នក​អនុគ្រោះ​ដល់​ពួក​សត្វ​លោក នោះ​ខ្ញុំ​យល់​ថា មាតាបិតា​មាន​សារសំខាន់​ណាស់​សម្រាប់​សត្វ​លោក​ទាំង​ឡាយ​ដែល​មាន​ជីវិត​ជា​ឯកជន​ ដែល​រស់​នៅ​ក្នុង​សង្គម និង​ដែល​ពឹងពាក់​ទៅ​លើ​ទ្រព្យសម្បត្តិ​ធម្មជាតិ។ ឬ​បើ​នឹង​និយាយ​ផ្ទុយ​មក​វិញ យើង​អាច​និយាយ​ថា ទាំង​បុគ្គល​ម្នាក់ៗ ទាំង​សង្គម​ទាំង​មូល និង​ទាំង​ធម្មជាតិ​ដែល​នៅ​ជុំ​វិញ​យើង ឬ​ពិភពលោក​នេះ សុទ្ធ​តែ​ត្រូវ​ពឹង​ពាក់​លើ​មាតាបិតា​ទាំង​អស់ ព្រោះ​ជា​កត្តា​កំណត់​នូវ​ការ​រីកចំរើន ឬ​ថយ​ក្រោយ​ និង​ការ​គង់វង្ស ឬ​រលំរលាយ ។មាតាបិតា​បង្កើត​កូន​ឲ្យ​ទៅ​ជា​កសិករ កម្មករ ឧស្សាហករ ពាណិជ្ជករ គ្រូ អ្នកស្រាវជ្រាវ អ្នក​វិទ្យាសាស្ត្រ អ្នក​បួស ទាហាន និង​ជា​ចៅកូវរដ្ឋ។ បើ​មាតាបិតា​បាន​បំពេញ​នាទី​ខ្លួន​ជា​អាហុនេយ្យបុគ្គល​របស់​បុត្រ​គឺ ជា​អ្នក​បាន​បំពេញ​នាទី​ឬ​បដិបត្តិ​ធម៌​របស់​មាតាបិតា​ដោយ​ប្រពៃ ( សុបដិបន្នោ ) ។ជាអ្នក​បំពេញ​នាទី ឬ​បដិបត្តិ​ធម៌​ដោយត្រង់ គឺ​បដិបត្តិ​ជា​មជ្ឈិមាបដិទា​មិន​តឹង​ពេក មិន​ធូរ​ពេក ដោយ​ឈរ​លើ​ដ្ឋាន​ទាំង ៨ គឺ​ការ​យល់ត្រូវ ការ​គិត​ត្រូវ ការ​ប្រព្រឹត្ត​ត្រូវ ការ​ចិញ្ចឹម​ជីវិត​ត្រូវ ការ​ព្យាយាម​ត្រូវ ការ​មាន​សតិរលឹកត្រូវ និង​ការ​តម្កល់​ចិត្ត​ឲ្យ​នឹង​ត្រូវ​ហើយ​នោះ កសិករ កម្មករ ... និង​ចៅកូវរដ្ឋទាំង​នោះ ក៏​នឹង​ទៅ​ជា​កសិករ​ល្អ កម្មករ​ល្អ ... និង​ចៅកូនរដ្ឋ​ល្អ​ជា​មិន​ខាន ។ ហើយ​បើ​មាតាបិតា​នៃ​ជំនាន់​នីមួយៗ បំពេញ​នាទី​ដោយ​ប្រពៃ និង​ដោយ​ត្រង់​គ្រប់ៗ​ជំនាន់​នោះ សង្គម​យើង​ពិភពលោក​យើង​នេះ​នឹង​មិន​មាន​សភាព​ឃោរឃៅ ប្រកួតប្រជែង​ខ្ទេចខ្ទី​ទ្រព្យ​ធម្មជាតិ​ដូច​សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ​ឡើយ។ ម្នាក់​ៗ​នៅ​ក្នុង​សង្គម នឹង​មាន​សេចក្ដី​មេត្តា​ដល់​គ្នានឹង​គ្នា សង្គម​មនុស្ស​នឹង​គួរ​ឲ្យ​ចង់​រស់​នៅ​ជាង​បច្ចុប្បន្ន​នេះ​ជា​មិន​ខាន ហើយ​ធម្មជាតិ ក៏​នឹង​នៅ​ជា​គូ​ជីវិត​សម្រាប់​មនុស្ស​ជាតិ ជា​និរន្តន៍តទៅ ។ ដកស្រង់ចេញពីសៀវភៅ ជីវិតអាពាហ៍ពិពាហ៍ រៀប​រៀង​ដោយ ឥន្ទបញ្ញោភិក្ខុ ហ មណីចិន្ដា ដោយ​៥០០០​ឆ្នាំ
images/articles/2008/Untitled-1-Recovered.jpg
ផ្សាយ : ៣១ សីហា ឆ្នាំ២០១៧ (អាន: ៣៧៦៨ ដង)
ក. ផឹក​ស្រា សេព​គ្រឿង​ញៀន​ជា​ដើម ខ. ដើរ​លេង​យប់​អាធ្រាត​ ហួស​កាល​វេលា គ. មើល​មហោ​ស្រព​ ល្បែង​របាំ ច្រើន​ហួស​ហេតុ ឃ. លេង​ល្បែង​ស៊ី​សង ល្បែង​ភ្នាល់​ជា​ដើម ង. សេព​គប់​មិត្ត​ភក្ភិ​អា​ក្រក់ ច. ខ្ជិល​ច្រ​អូស​ មិន​ប្រឹង​ប្រែង​រៀន​សូត្រ​ ហេតុ​ទាំង​ ៦ យ៉ាង​នេះ មិន​អាច​ឲ្យ​សម្រេច​គោល​បំ​ណង​ក្នុង​អនា​គត​បាន​ទេ ពី​ព្រោះ​អ្នក​នោះ បាន​បាត់​បង់​ស្មា​រតី​ ក្នុង​ការ​រៀន​សូត្រ​អស់​ហើយរវល់​តែ​លេង​សប្បាយ​ហ៊ឺ​ហា មិន​បាន​គិត​អំពី​ដំណើរ​ជីវិត​ដែល​ត្រូវ​រស់​នៅ បន្ត​វែង​ឆ្ងាយ​ទៅ​មុខ​ទៀត​ ។ ដើម្បី​ស្វែង​រក​អនា​គត​ដ៏​ភ្លឺ​ស្វាង​ ម្នាក់​ៗ​ត្រូវ​រៀប​ចំ​កា​រងារ​ក្នុង​ជីវិត​ឲ្យ​បានល្អ​ច្បាស់​លាស់​ ពេល​បឋម​វ័យ​ ត្រូវ​ខំ​សិក្សា​រៀន​សូត្រ​ ពេល​មជ្ឈឹម​វ័យ​ ត្រូវ​ខំ​រក​ស៊ី​ចិញ្ចឹម​ជីវិត​ ពេល​បច្ឆឹម​វ័យ​ ត្រូវ​ស្វែង​រក​ទី​ពឹង​សម្រាប់​ខ្លួន​ឯង​ ក្នុង​បរ​លោក​ សូម​កុំ​ប្រើ​ពេល​វេលា​ដោយ​ឥត​ប្រ​យោជន៍ ។ ដក​ស្រង់​ពី​សៀវភៅ " មង្គល​ជីវិត " រៀប​រៀង​ដោយ ភិក្ខុ គូ-សុភាព ដោយ​៥០០០​ឆ្នាំ
images/articles/2703/cwew55xtpic.jpg
ផ្សាយ : ៣០ សីហា ឆ្នាំ២០១៧ (អាន: ១១០ ដង)
ព្រះអាទិត្យរះខ្ពស់ អស់កំណត់ហើយក៏ទាប រួចលិចទៅវិញ បញ្ហាទុក្ខសោកទាំងឡាយដែលបានកើតឡើង​ដល់កំពូល បើយើងដោះ​ស្រាយ មិនចេញទេបើកដៃ ឲ្យវាប្រព្រឹត្តិទៅតាមយថាហេតុ របស់វាទៅ ក្នុងស្មារតី​សង្ឃឹម​ តាមសភាវៈពិតថា ឲ្យតែដល់កំណត់វានឹងលិចបាត់ទៅ តាមពេលវេលាដោយខ្លួន​ឯង​ទេ ។ អ្នកដែលមិនយល់ តែងខំបង្កើនទុក្ខសោក តាមរយៈការ​គិតឲ្យ ហួសពីសន្ទុះរបស់វា ដរាបទៅដល់ការសម្លាប់ខ្លួនឲ្យឆាប់បានរួចផុតទុក្ខសោក ដែលនេះគ្រាន់​តែជាការឆោតល្ងង់ ព្រោះស្លាប់តែរូបកាយ ឯចិត្តមានទុក្ខត្រូវទៅចាប់ជាតិនៅកន្លែងដែលមានទុក្ខកាន់តែខ្លាំង « គ្រាប់ស្វាយត្រូវតែដុះចេញជាកូនស្វាយ ចិត្តកំពុងតែមានទុក្ខត្រូវតែទៅកើតនៅកន្លែងដែលមានទុក្ខ នេះជាសច្ចៈធម៌ » ។ បើយើងត្អូញត្អែរថាៈ ខ្ញុំលំបាកខ្លាំងណាស់ ខ្ញុំអស់កម្លាំងខ្លាំងណាស់ ខ្ញុំពិតជាឈឺហើយ ខ្ញុំធុញថប់ណាស់ ខ្ញុំជួបតែរឿងអាក្រក់រហូត ខ្ញុំអភ័ព្វណាស់ កំសត់ណាស់ ......។ មានន័យថាយើងគ្មានសមត្ថ​ភាពធ្វើឲ្យរឿងនោះចេញទៅឲ្យឆ្ងាយពីជីវិតយើង យើងព្រមឲ្យជីវិតជួបតែរឿងអាក្រក់គ្រប់យ៉ាងដោយមិនព្រមរើបំរះចេញពីផលអាក្រក់។ យើងស្រូបទាញយក ព្រឹត្តិការណ៍អាក្រក់ មកកាន់ជីវិតឲ្យកាន់តែ ច្រើនឡើងទៀត តាមច្បាប់ឋាមពល យើងបានបន្ថែមទំងន់ទុក្ខ ទៅលើបញ្ហា ដែលកំពុងតែមានស្រាប់ ។ តាមការពិត ជីវិតទាំងអស់គ្នាគឺសុទ្ធ​​តែ​ដូចជាមនុស្សធ្លាក់ជ្រោះដែលមាន ជំរៅខុសៗគ្នា ហើយប្រឹងប្រវារឡើងមកវិញតាមជញ្ជាំងភ្នំ បើមិនប្រឹង​ប្រវារតោងឡើងមកវិញទេ នឹងធ្លាក់ចុះកាន់តែជ្រៅជាមិនខាន ហេតុនេះមានតែត្រូវគិតឲ្យកើតការ​តស៊ូ​ព្យាយាមតែប៉ុណ្ណោះ ! ! ! ។ មុននឹងធ្វើអ្វីមួយគប្បីគិត បើសិនជាភ្នែកយើងបើកពិតមែន យើងនឹងឃើញអ្វីដែលគួរមើល និងមិនគួរមើលជាមិនខាន ! សូម្បីត្រចៀកក៏ដូចគ្នា ! ។ ជីវិតឥតធម៌ គឺជាជីវិតពោរពេញទៅដោយគ្រឿងកង្វល់ ! ខ្វល់ណាស់ ! ខ្វល់នឹងរឿងមិនទាន់កើត ខ្វល់នឹងរឿងកន្លងហួស ! ខ្វល់នឹងគិតជិះជាន់គេ ខ្វល់នឹងត្រូវគេជិះជាន់ ! ខ្វល់នឹងរក្សា ខ្វល់នឹងការស្វែងរក ខ្វល់នឹងការមិនពេញចិត្ត ខ្វល់នឹងការបោកប្រាស់ ខ្វល់នឹងការបាត់បង់ ! ខ្វល់រហូតខូចចិត្តចង ក លោតទឹក ផឹកថ្នាំ រត់ចូលឡាន សម្លាប់ខ្លួន ! លោកនេះងងឹតណាស់ ! បើមិនបានរត់រកធម៌ជាប្រទីបទេ គេនឹងលោះព្រលឹងព្រោះតែរឿងរ៉ាវក្នុងលោកនេះ ! ។ ជីវិតមានធម៌ គឺជាជីវិតស្បើយទុក្ខកង្វល់ ព្រោះលោកនេះគឺតែអញ្ចឹង ! ធម៌នាំឲ្យចេះពេញចិត្ត ចេះរស់ជាមួយការបាននិងការបាត់បង់ រៀនរស់ជាមួយបញ្ហា កំណត់ដឹងនូវទុក្ខ ធ្វើឲ្យសោមនស្សញាណបានកើតឡើង ត្រជាក់ក្សេមក្សាន្តមិនក្រហល់ក្រហាយជាមួយការរស់នៅ ឃើញសត្វលោកប្រព្រឹត្តិទៅតាមកម្មរៀងៗខ្លួន ! ! ! គួរឲ្យសង្វេគណាស់ ! ។ ដកស្រង់ពី ហ្វេសប៊ុក Thong Nidamony ដោយ៥០០០ឆ្នាំ
images/articles/2660/645pic.jpg
ផ្សាយ : ៣០ សីហា ឆ្នាំ២០១៧ (អាន: ២២២ ដង)
សូម​គោរ​ព​ថ្លែង​អំណរ​គុណ​ ចំពោះ​សប្បុរស​ជន​​​ទាំង​អស់​​គ្នា​ ទាំង​​អស់​​អង្គ​​ដែល​បាន​​បរិច្ចាគ​​ទាន​​​ទ្រ​ទ្រង់​​ការ​ងារ​​ធម្ម​ទាន​​របស់​​​​៥០០០​ឆ្នាំ​ ។ សូម​លោក​អ្នក​​បាន​​សម្រេច​​នូវ​បុណ្យ​​នៃ​​ធម្ម​ទាន​​នេះ​ ។​ សូម​លោក​​អ្នក​​មាន​​នូវ​​សេចក្តី​សុខ​ ​។ តារាង​​រាយ​​​នាម​​ (​សម្រាប់​​ខែ​​សីហា​២០១៧)៖តារាង​រួមប្រចាំ​ឆ្នាំ​២០១៧​ ថ្ងៃ ឈ្មោះ ចំនួន ប្រទេស តាម​រយៈ សីហា ឧបាសិកា កាំង ហ្គិចណៃ (៥០ដុល្លាជាប្រចាំខែ
images/articles/2702/32s55stpic.jpg
ផ្សាយ : ៣០ សីហា ឆ្នាំ២០១៧ (អាន: ៨៥ ដង)
នាងពិម្ពាយសោធរារាហុលមាតា ជាកន្សៃសារពេជ្ញ នៃព្រះសិទ្ធត្ថជាសព្វញ្ញុបរមពោធិសត្វ កន្សៃ​សារ​ពេជ្ញ (ន.) ស្រីជាអគ្គមហេសីរបស់ព្រះបរមពោធិសត្វជាបច្ឆិមជាតិ ក្នុងកាលដែលនៅជាគ្រហស្ថ ឬដែលបានត្រាស់ហើយ ក៏គង់នៅហៅស្រីនោះថា កន្សៃសារពេជ្ញ : កាលនោះ ព្រះអង្គជាព្រាហ្មណ៍ ឈ្មោះសុមេធៈ តាក់តែង ផ្លូវសម្រាប់ថ្វាយព្រះពុទ្ធទីបង្ករ ទ្រង់ឃើញ ធម៌ទាំងពួង កាលស្ដេចមកដល់ ខ្ញុំជាកញ្ញា កើតក្នុងត្រកូល ព្រាហ្មណ៍ ឈ្មោះនាងសុមិត្តា បានចូលទៅកាន់ទីប្រជុំ ។ ខ្ញុំយកផ្កាឧប្បល ៨ ក្ដាប់ ដើម្បីបូជាព្រះសាស្ដា បានឃើញឥសីដ៏ឧត្ដម ក្នុងកណ្ដាលនៃជន ។ កាលនោះ ខ្ញុំបានឃើញព្រះសម្ពុទ្ធ ទ្រង់ខានយាងមកអស់កាលយូរ ទ្រង់មានព្រះទ័យ ប្រកបដោយ ករុណា ក៏បណ្ដាលឲ្យចិត្តត្រេកអរក្រៃលែង ហើយសំគាល់ថា ជីវិតរបស់អាត្មាអញប្រកបដោយផល ។ កាលនោះ ខ្ញុំបានឃើញសេចក្ដីព្យាយាមប្រកបដោយផល របស់ឥសី នោះ ទាំងចិត្តរបស់ខ្ញុំ ក៏ជ្រះថ្លាក្នុងព្រះពុទ្ធ ដោយកុសលកម្ម មានក្នុងកាលមុន ។ ខ្ញុំញ៉ាំងចិត្តឲ្យជ្រះថ្លាក្រៃ លែង ក្នុងឥសីមានចិត្តខ្ពង់ខ្ពស់ ហើយទូលថា បពិត្រឥសី ខ្ញុំ មិនឃើញវត្ថុដទៃ ដែលគួរថ្វាយទេ ខ្ញុំសូមថ្វាយផ្កាទាំងឡាយ ដល់លោក ។ បពិត្រឥសី ផ្កា ៥ ក្ដាប់ ចូរមានដល់លោក ផ្កា ៣ ក្ដាប់ ចូរមានដល់ខ្ញុំ បពិត្រឥសី ផ្កាទាំងឡាយ ចូរជារបស់ស្មើ គ្នា មួយអន្លើដោយឥសីនោះ ដើម្បីប្រយោជន៍ដល់ ពោធិញ្ញាណរបស់ព្រះអង្គ ។ (វចនានុក្រមសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត , សុត្តន្តបិដក ខុទ្ទកនិកាយ អបទាប ថេរិយាបទាន កុណ្ឌលកេសវគ្គ យសោធរាថេរិយាបទាន បិដកលេខ ៧៦ ទំព័រ ១៨០) ដោយខេមរ អភិធម្មាវតារ ដោយ៥០០០ឆ្នាំ
images/articles/2073/Untitled-1-Recovered.jpg
ផ្សាយ : ៣០ សីហា ឆ្នាំ២០១៧ (អាន: ៥៣១៧ ដង)
មិត្ត​មិន​គួរ​សេពគប់​៤យ៉ាងៈ ១/ មិត្ត​គិត​តែ​ប្រយោជន៍​ផ្ទាល់​ខ្លួន ​មាន ​៤ ក- មិត្ត​ ដែល​ចង់​បាន​តែ​ប្រយោជន៍​ផ្ទាល់​ខ្លួន គឺ​គិត​តែ​ប្រយោជន៍​ផ្ទាល់​ខ្លួន មិន​គិត​ដល់ប្រយោជន៍​មិត្ត ចេះ​ត្រេកអរ​តែ​ខាង​បាន​អំពី​មិត្ត​តែ​មិន​ចេះ​បរិច្ចាគ​ឲ្យ​មិត្ត​វិញ​ទេ ។ ខ- មិត្ត​ ប្រាថ្នា​របស់​ច្រើន​ដោយឲ្យ​របស់​តិចតួច គឺ​ថា​កាល​បើ​មាន​របស់​អ្វី​ឲ្យ​មិត្ត គឺ​គេឲ្យ​បន្តិចបន្តួច​ប៉ុណ្ណោះ តែ​គេ​ចង់​បាន​ពី​មិត្ត​មកវិញច្រើនៗដូច​ជា​ដាក់​នុយ​ដើម្បី​ស្ទូច​ត្រី​អ៊ីចឹង​ឯង។ គ- មិត្ត​ដែល​មិន​ជួយ​កិច្ចការ​មិត្ត នៅ​ពេល​ដែល​មិត្ត​មាន​ភ័យ ស៊ី​សេចក្ដី​នឹង​ភាសិត​បូរាណ​ថា " ចូលព្រៃ​សត្វ​សាហាវ ស្រែក​អំពាវគ្នា​មក​ជុំ បាន​ស្ករ​ឬ​ទឹក​ឃ្មុំ​ពួន​សម្ងំ​ឆី​តែ​ឯង "។ ឃ- មិត្ត​ដែល​សេពគប់​មិត្ត ព្រោះហេតុ​តែ​ប្រយោជន៍​ផ្ទាល់​ខ្លួន បុគ្គល​ប្រភេទ​នេះ គឺ​មិន​បាន​សម្លឹង​ឃើញ​នូវ​គុណ​ធម៌ និង​ទឹកចិត្ត​របស់​មិត្ត​នោះ​ទេ​ គឺ​សម្លឹង​ឃើញ​តែ​យសសក្ដិ និង​ទ្រព្យសម្បត្តិ​របស់​មិត្ត​ប៉ុណ្ណោះ ដូច​មាន​ពាក្យ​ថា " ហុត​ទឹក​សម្លឹង​កាក ទាញ​ច្រវា​ក្រាក​សំឡឹង​ត្រើយ " ។ ២/ មិត្ត​ល្អ​តែ​សម្ដី ៤ យ៉ាង ក- មិត្ត​ទទួល​រាក់ទាក់​ដោយ​របស់ ដែល​កន្លង​ទៅ​ហើយ មិត្ត​ប្រភេទ​នេះ​ល្អ​តែ​មាត់ ដូច​ជា​និយាយ​ថា " ព្រឹកមិញ​នេះ ខ្ញុំ​មាន​ខ្នុរ​ទុំ​ច្រើន​ណាស់​ ខ្ញុំ​ទើប​តែ​លក់​អស់​អម្បាញ់​មិញ​នេះ​ឯង បើ​មិត្ត​មក​ទាន់​ពី​ព្រឹក​ ខ្ញុំ​នឹង​ឲ្យ​មិត្ត​ខ្លះ " ។ ខ- មិត្ត​ទទួលរាក់ទាក់​ដោយ​របស់ ដែល​មិន​ទាន់​មក​ដល់ បុគ្គល​ប្រភេទ​នេះ ចូលចិត្ត​សន្យា​ណាស់ តែ​មិន​គោរព​តាម​ពាក្យ​សន្យា​ទេ កាលកំណត់​មក​ដល់ ចេះ​តែ​ដោះ​ខ្លួន​ដោយ​អាង​លេស​ថា​យ៉ាង​នេះ​យ៉ាង​នោះ។ គ- មិត្ត​ដែល​សង្គ្រោះ​មិត្ត ដោយ​អំពើ​មិន​ជា​ប្រយោជន៍ បុគ្គល​ប្រភេទ​នេះ​និយាយ​ទៅ​កាន់​មិត្ត ហាក់​ដូច​ជា​ខ្លួន​ឯង​មាន​ចិត្ត​ល្អ តែ​គ្មាន​បាន​ការ​អ្វី​ទាំង​អស់ ដូច​ជា​និយាយ​ថា " ទាស់​តែ​ខ្ញុំ​មាន​វិទ្យុ​តែ​១ បើ​ខ្ញុំ​មាន​២ ខ្ញុំ​ពិត​ជា​ឲ្យ​មិត្ត​ឯង​១ហើយ "។ ឃ- មិត្ត ដែល​មិត្ត​មាន​កិច្ច​ធុរៈ​ជា​បន្ទាន់ក៏​សំដែង​អាង​របស់​ដែល​ខូច​ទៅ​ហើយ ដូច​ជា​ពេល​ដែល​មិត្ត​មាន​ធុរៈ​ម្ដាយ​ឈឺ​ធ្ងន់ ហើយ​ពឹង​ឲ្យ​មិត្ត​ជួយ​ជូន​ទៅ​ពេទ្យ ខ្លួន​ក៏​ពោល​ឡើង​ថា " សោកស្ដាយ​ណាស់​សម្លាញ់ ឡាន​ខ្ញុំ​ខូច​បាត់​ទៅ​ហើយ បើ​មិន​ដូច្នោះ​ទេ ខ្ញុំ​នឹង​ជូន​ទៅ​ភ្លាម" ។ បើ​ពិត​ជា​មិត្ត​ល្អ​មែន សូម្បី​ឡាន​របស់​ខ្លួន​ខូច​មែន​ក៏​ដោយ​ក៏​នៅ​តែ​រក​មធ្យោបាយ​ជូន​ទៅ​ឲ្យ​ទាល់​តែ​បាន។ ៣/ មិត្ត​និយាយ​ចាក់​បណ្ដោយ ៤ យ៉ាង ក- មិត្ត ព្រមឲ្យ​មិត្ត​ធ្វើ​បាប ដូច​ជា​ព្រម​ឲ្យ​មិត្ត​សម្លាប់​សត្វ ឬ​លួច​ទ្រព្យ​គេ​ជា​ដើម។ អ្នក​ដែល​ព្រម​ឲ្យ​មិត្ត​ធ្វើ​បាប​ដូច្នេះ គឺ​ជា​ការ​បិទ​ផ្លូវ​សួស្ដី​ហើយ​បើក​ផ្លូវ​អន្តរាយ​អោយ​មិត្ត​ដោយ​ប្រាកដ។ ខ- មិត្ត ដែល​ព្រម​ឲ្យ​មិត្ត​ធ្វើ​អំពើ​ល្អ ការ​ដែល​គេ​ព្រម​ឲ្យ​មិត្ត​ធ្វើ​ល្អ​នោះ មិន​សំដៅ​ដល់​ការអនុគ្រោះ​ដោយ​ចិត្ត​ល្អ​ទេ គ្រាន់​តែ​និយាយ​ចាក់​បណ្ដោយ​ឲ្យ​ពីរោះ​ស្ដាប់​តែ​ប៉ុណ្ណោះ។ គ- មិត្ត​និយាយ​សរសើរ​មិត្ត តែ​ក្នុង​ទី​ចំពោះ​មុខ មនុស្ស​ប្រភេទ​នេះ គេ​និយាយ​ល្អ​ក្នុង​ទី​ចំពោះ​មុខ​មិត្ត មិន​មែន​ដោយ​ចិត្ត​ល្អ​នោះទេ គោល​បំណង​គឺ​ចង់​តោង​យក​ផល​កម្រៃ​ពី​មិត្ត​ប៉ុណ្ណោះ។ ឃ- មិត្ត ពោល​ទោស​មិត្ត​ក្នុង​ទី​កំបាំង​មុខ បុគ្គល​ប្រភេទ​នេះ គឺ​ជា​រោគ​ដំបៅ​សង្គម គេមិន​មាន​គំនិត​ស្ថាបនា​មិត្ត​ឲ្យ​បាន​ល្អ​ឡើយ ជា​មនុស្ស​មិន​ចេះ​ជួយ​ការពារ​មិត្ត​ឡើយ មាន​វាចា​គួរ​ឲ្យ​ខ្ពើមជាង​លាមក។ ៤/ មិត្ត​នាំ​ឲ្យ​ប្រព្រឹត្ត​ផ្លូវ​វិនាស​មាន​៤​យ៉ាង​ ក- មិត្ត ជា​សម្លាញ់​អ្នក​ប្រកប​រឿយៗ​នូវ​ការ​ផឹក​ទឹក​ស្រវឹង​គឺ​សុរានិង​មេរ័យ ដែល​ជា​ទីតាំង​នៃ​សេចក្ដី​ប្រមាទ អ្នក​ផឹក​ទឹក​ស្រវឹង​មិន​សូវ​បាន​នាំ​មក​នូវ​ប្រយោជន៍ពិត​ប្រាកដ ដល់​មិត្ត​ឡើយ ព្រោះ​គេ​ច្រើន​តែ​និយាយ​ធូរ​នៅ​ពេល​ដែល​គេ​ស្រវឹង​ប៉ុណ្ណោះ ដូច​មាន​ពាក្យ​និយាយ​តៗ​គ្នា​ថា​ "ស្វាងតឹង ស្រវឹងធូរ"។ ខ- មិត្ត ជាសម្លាញ់​អ្នក​ប្រកប​រឿយៗ​នូវ​ការ​ត្រាច​ទៅ​កាន់​ច្រក​ល្ហក​ខុស​កាល ការ​ដើរ​លេង​យប់​មិន​ជា​ការ​ល្អ​ទេ ជួន​កាល​អាច​ជាន់​ដានចោរ​ទៀត​ផង។ បើ​នៅ​ជាសិស្ស ត្រូវ​ទុក​ពេល​វេលា​មើល​មេរៀន ឬ​ធ្វើ​លំហាត់​វិញ​ទើប​ប្រសើរ​ត្រូវ​តាំង​ចិត្ត​ថា " អញ​ត្រូវ​តែ​បាន​ពិន្ទុ​ល្អ​ជានិច្ច " ។ បើ​ជា​ប្ដី ត្រូវ​តែ​នៅ​ការពារ​ផ្ទះសម្បែង ដើម្បី​ផ្ដល់​ភាព​កក់ក្ដៅ​ដល់​កូន​ប្រពន្ធ។ បើ​ជា​ប្រពន្ធ​រឹត​តែ​ត្រូវ​គិត​ឲ្យ​ណាស់​អំពី​បញ្ហា​នេះ ប្រយ័ត្ន​ចាញ់​សត្វ​បក្សី ព្រោះ​សត្វ​បក្សី​មិន​ងាយ​ភ្លេចពេល​ចូល​ទ្រនំ​ឡើយ។ គ- មិត្ត ជាសម្លាញ់​អ្នក​ប្រកប​រឿយៗ​ក្នុង​កិរិយា​ដើរ​មើល​ល្បែង​មហោស្រព ការ​ដើរ​មើល​មហោស្រព គឺ​ជា​ការ​ញៀន​ម្យ៉ាង​ដែល​អ្នកត្រូវ​ការ​ប្រយោជន៍​ត្រូវ​តែ​លះ​បង់ ព្រោះ​ជា​ការ​ខាង​បង់​ពេល​វេលា ខាង​បង់​ទាំង​ទ្រព្យ។ ឃ- មិត្ត ជាសម្លាញ់​អ្នក​ប្រកប​រឿយៗ​នូវ​ល្បែង​ភ្នាល់ ដែល​ជា​ទីតាំង​នៃ​សេចក្ដី​ប្រមាទ ការ​យកអ្នក​លេង​ល្បែង​ជា​មិត្ត សូម្បី​ពេល​នេះ​យើង​មិន​ទាន់​ក្លាយ​ជា​អ្នក​លេង តែ​យូរៗ​ទៅ​ គង់​តែ​រមាស​ដៃ​តាម​គេ​មិន​ខាន កាល​បើ​កើត​រោគ​រមាស់​ដៃ​ហើយ មិន​ងាយ​គ្រូ​ណា​ព្យាបាល​ជា​ឡើយទ្រព្យ​សម្បត្តិ​កប់​ទុក​ទីណា ក៏​ត្រូវ​វិនាស​ដែរ។ គ្រប់​ប្រភេទ​នៃ​បុគ្គល ដែល​បាន​រៀប​រាប់​មក​ខាង​លើ សុទ្ធ​តែ​ជា​បុគ្គល​ដែល​មិន​គួរ​សេពគប់ទាំង​អស់​ ត្បិត​សភាពជា​បុថុជ្ជន ហើយ​ថែម​ទាំង​មិន​សូវ​បាន​ស្ដាប់​ធម៌​របស់​សប្បុរស​ទៀត មិន​អាច​មាន​សតិ​សម្បជញ្ញៈគ្រប់គ្រាន់ ក្នុង​ការ​គ្រប់គ្រង​ខ្លួន​មិនឲ្យ​ឆ្លង​តាម​គេ​បាន​នោះ​ទេ ព្រោះ​ប្រាជ្ញា​ស្មារតី​នៅ​ទន់ខ្សោយ​ណាស់ ប្រៀប​ដូច​ជា​ដៃ​មាន​ដំបៅ កាល​បើ​លូក​ទៅ​ក្នុង​ថ្នាំ​ពិស ពិត​ជា​ជ្រាប​ចូល​មិន​ខាន​ឡើយ ដូច្នេះ​គួរ​តែ​កុំ​សេពគប់​ឬ​កុំ​យក​ជា​គ្នា​ទើប​ប្រសើរ។ ដកស្រង់​ចេញ​ពី​សៀវភៅ ប្រយោជន៍​បី​ប្រការ រៀប​រៀង​ដោយ ភិក្ខុវជិរប្បញ្ញោ សាន សុជា ដោយ​៥០០០​ឆ្នាំ
images/articles/1998/Untitled-1-Recovered.jpg
ផ្សាយ : ៣០ សីហា ឆ្នាំ២០១៧ (អាន: ៤០០៩ ដង)
ព្រះ​ពុទ្ធ​ទ្រង់​ត្រាស់​សម្តែង​ឲ្យ​យើង​ចេះ​អប់​រំ​កាយ​វា​ចា​ដើម្បី​រស់​នៅ​ក្នុង​សង្គម​គ្រួ​សារ​ក្តី​ សង្គម​ជាតិ​ក្តី បាន​ទទួល​នូវ​សិរី​សួ​ស្តី សុភ​មង្គល ។ ចំណែក​ក្នុង​មង្គល​ត​ទៅ​មុខ​នេះ ព្រះ​អង្គ​ទ្រង់​សម្តែង​ការ​អប់​រំ​ចិត្ត​ ។ ការ​កាប់​សម្លាប់​ លួច​ឆក់​ប្លន់​ សភាព​វឹក​វរ​ ចលា​ចល គ្មាន​សណ្តាប់​ធ្នាប់ ក្នុង​សង្គម​សុទ្ធ​តែ​កើត​មក​ពី​អំពើ​បាប​ ។ មនុស្ស​ម្នាក់​ៗ មិន​ចង់​បាន​សភាព​ដូច្នោះទេ ដើម្បី​សម្រេច​នូវ​គោ​ល​បំណង ចាំ​បាច់​ខាន​មិន​បាន​ ដែល​មនុស្ស​គ្រប់​គ្នា​ចង់​បានដូច្នេះ គ្រប់​គ្នា​ត្រូវ​ជៀស​វាងពី​អំពើ​បាប ។ ១. បាប​ មាន​ន័យ​ដូច​ម្តេច?បាប​ មាន​ន័យ​ថា អំពើ​ឃោរ​ឃៅ​ បៀត​បៀន​ បង្ក​វិនាស​កម្ម​ នាំ​ឲ្យ​បាត់​បង់​ផល​ប្រ​យោជន៍ អ្នក​ដទៃ​ ។ អំពើ​បាប​នេះ កកើត​ឡើង​តាំង​ពី​តិច​តួ​ច​ ដូច​ជា​ខ្ជិល​មិន​ស្តាប់​បង្គាប់​ឪ​ពុក​ម្តាយ​ ដើរ​លេង​ប៉ោ​ឡែ​ រហូត​ដល់​ចេះ​លួ​ច​ ឆក់​ប្លន់ គេ​ជា​ដើម​ ។ ២. ការ​ប្រព្រឹត្តិ​ធ្វើ​អំពើ​បាប​ អំពើ​អា​ក្រក់ស្តែង​ចេញ​តាម​រយៈ​ផ្លូវ​កាយ​ វា​ចា​ ចិត្ត​ ក. អំពើ​អាក្រក់​ផ្លូវ​ ហៅ​ថា កាយ​ទុច្ច​រិត​ មាន​ ៣ ៖ - សម្លាប់​បៀត​បៀន​ជី​វិត​អ្នក​ដទៃ​ - លួច​ឆក់​ប្លន់​ ឆ​បោក​ ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​គេ​ - ផឹក​ទឹក​ស្រ​វឹង​ សេព​គ្រឿង​ញៀន​ ដែល​នាំ​ឲ្យ​ខូច​ស្មា​រតី​ *ការ​ប្រ​ព្រឹត្ត​ខុស​លើ​កូន​ប្រ​ពន្ធ​អ្នក​ដទៃ​ ក៏​សង្គ្រោះ​ចូល​ក្នុង​ទី​នេះ​ដែរ ខ. អំពើ​អា​ក្រក់​ផ្លូវ​វា​ចា​ ហៅ​ថា វ​ចី​ទុ​ច្ច​រិត​ មាន ៤ ៖ - និ​យាយ​ភូត​ភរ​ កុហក មិន​ប្រ​កាន់​ពាក្យ​សត្យ - និ​យាយ​ពាក្យ​សម្តី​ជេ​រ​ប្រ​ទេច​ ផ្តាសា គម្រោះ​គម្រើយ - និយាយ​ពាក្យ​មិន​បាន​ការ​ឥត​ប្រ​យោជន៍ គ. អំពើ​អា​ក្រក់​ផ្លូវ​ចិត្ត​ ហៅ​ថា មនោ​ទុច្ច​រិត មាន​ ៣ - គិត​ល្មោភ​ លោភ​លន់​ ចង់​បាន​ទ្រ​ព្យ​សម្ប​ត្តិ​អ្នក​ដទៃ​ - គិត​ព្យា​បាទ ចង​គំនុំ​គំគួន ឈ្នា​នីស​អ្នក​ដទៃ​ - យល់​ខុស​ គឺ​យល់​ថា បា​ប​គ្មាន​ បុណ្យ​គ្មាន ឪ​ពុក​ម្តាយ​គ្មាន​គុណ​ ជា​ដើម ។ អំពើ​ទាំង​នេះ​ បាន​បំ​ផ្លាញ​នូវ​ប្រ​យោជន៍​ខ្លួន​ឯង​ ផង អ្នក​ដទៃ​ផង ព្រោះ​ហេតុ​ដូច្នោះ​ គ្រប់​គ្នា​ត្រូវ​រៀន​លះ​បង់​ វៀរ​ចេញ​ ដើម្បី​សេច​ក្តី​សុខ​ខ្លួន​ឯង​​ផង​ និង​អ្នក​ដទៃ​ផង​ ។ មូល​ហេតុ​ដើម​នៃ​បញ្ហា​ គឺ​ឋិត​នៅ​ក្នុង​ចិត្ត​របស់​យើង កាល​ណា​ចិត្ត​របស់​​យើង​បាន​ស្ងប់​រម្ងាប់​ពី​អំពើ​បាប​ហើយ សង្គម​ជាតិ​ ក៏​ស្ងប់​រម្ងាប់​ មាន​សន្តិ​ភាព​ដែរ ។ " ដើម្បី​រស់​នៅ​ក្នុង​សង្គម​គ្រួ​សារ​ក្តី​ ក្នុង​សង្គម​ជាតិ​ក្តី​ មាន​សិរី​សួ​ស្តី​ សុភ​មង្គល​ លុះ​ត្រា​តែ​មនុស្ស​គ្រប់​គ្នា​ ជៀស​វាង​អំពី​អំពើ​បាប​ " ដក​ស្រង់​ពី​សៀវភៅ " មង្គល​ជីវិត " រៀប​រៀង​ដោយ ភិក្ខុ គូ-សុភាព ដោយ​៥០០០​ឆ្នាំ
images/articles/1700/Untitled-1-Recovered.jpg
ផ្សាយ : ៣០ សីហា ឆ្នាំ២០១៧ (អាន: ៥១៩០ ដង)
លោក​ប្រៀប​ធៀបកិរិយា​ប្រព្រឹត្ត​ទៅ​របស់​កម្ម​ជា​កុសល​ និង​អកុសល​ដែល​ឲ្យ​ផល​ផ្សេង​គ្នា​ ថា៖ យាទិសំ វបតេ ពីជំ តាទិសំ លភតេ ផលំ កល្យាណការី កល្យាណំ បាបការី ច បាបកំ។ សេចក្ដី​ថា មនុស្ស​ក្នុង​លោក គេ​សាប​ព្រោះ​បណ្ដុះពូជ​បែបណា តែង​បាន​ផ្លែផ្កា​មក​ជា​បែប​នោះ​វិញ សេចក្ដី​នេះ​មាន​ឧបមា​ដូច​ម្ដេច​មិញ កល្យាណ​ជន​អ្នក​ធ្វើ​អំពើ​ល្អតែង​បាន​ល្អ បាប​ជន​អ្នក​ធ្វើ​អំពើ​អាក្រក់ ក៏​តែង​បាន​អាក្រក់ មាន​ឧបមេយ្យដូច្នោះ​ដែរ។ អធិប្បាយ​ថា បើ​សត្វ​ឯណា​បាន​ធ្វើ​អំពើ​ល្អ​ឬ​អាក្រក់ អំពើ​នោះ​ឯង ក៏​បែង​ចែក​រំលែក​ឲ្យ​សត្វ​នោះ ៗ បាន​ល្អ​ឬ​អាក្រក់​តាម​បែប​ដែល​ធ្វើ អំពើ​អាក្រក់​ក៏​នាំ​ទៅ​កាន់​ទុគ្គតិ អំពើ​ល្អ​ក៏​នឹង​នាំ​ទៅ​កាន់​សុគតិ។ ទាំង​នេះ ក៏​សម្រេច​មក​តែ​អំពី​ចិត្ត​ជា​ហេតុ​ទាំង​អស់ ។សូម​លើក​ឧទាហរណ៍​ឡើង​សម្ដែង​ដូច​ត​ទៅ​នេះ រឿង តិរ្ថិយជួល​ចោរ​វាយព្រះមោគ្គលាន កាល​បើ​ពុទ្ធសាសនា​រុង​រឿង​ឡើង ពួក​តិរ្ថិយក៏ឱន​អាប់​មិន​សូវ​មាន​គេ​រាប់​អាន ព្រោះ​ហេតុ​នេះ ទើប​ពួក​តិរ្ថិយជួល​ពួក​ចោរឲ្យ​សម្លាប់​ព្រះ​មោគ្គលាន ដោយ​យល់​ថា ពុទ្ធសាសនា​រុងរឿង​ព្រោះ​តែ​ព្រះ​ថេរៈ​នោះ។ ព្រះ​បាទ​អជាតសត្រូវ​ឲ្យ​ស៊ើប​ដំណឹង​រក​ឃើញ​តាម​ពិត ទ្រង់​ឲ្យ​ចាប់​ពួក​តិរ្ថិយ និងពួក​ចោរ​មក​ឲ្យ​ជិះ​រណ្ដៅ​ត្រឹម​ផ្ចឹត គ្រប​ចំបើង​ដុត​ភ្លើង​ហើយ​ទ្រង់​បង្គាប់​ឲ្យ​ភ្ជួរ​ដោយ​នង្គ័ល​ដែក ដាច់​ជា​កំណាត់ធំ​កំណាត់​តូច ស្លាប់​អស់​មិន​មាន​សល់។ទាំង​នេះ​ ក៏​ព្រោះ​ចិត្ត​លោភ​លាភ​សក្ការៈ​នឹង​ថ្លៃ​ឈ្នួល ។ រឿង​ អសោកមហារាជ ព្រះបាទ​អសោក​មហារាជ​នោះ ទ្រង់​មាន​ព្រះរាជសទ្ធា​ទោះ​បី​ទ្រង់​ធ្វើ​ព្រះរាជកុសល​ជាច្រើន ក៏​ទ្រង់​មិន​ស្កប់​ព្រះហឫទ័យ កាល​ទៀប​ទ្រង់​ព្រះទិវង្គត ទ្រង់​បង្គាប់​ឲ្យ​ពួក​រាជ​សេវកាមាត្យ​យក​ព្រះរាជ​ទ្រព្យ ទៅ​ប្រគេន​តាម​ព្រះ​រាជហឫទ័យ ក៏​ទ្រង់​ព្រះ​កន្សែង​ស្រក់​ទឹក​ព្រះនេត្រ​ជោក​ព្រះភក្ត្រ​ទ្រង់​ព្រះ​ពិរោធ​ជា​ពន្លឹក កំពុង​តែ​ទ្រង់ព្រះ​ពិរោធ​ដូច្នោះ ក៏​ទ្រង់​ព្រះទិវង្គត​ទៅ ទៅ​កើត​ក្នុង​ទុគ្គតិភាព សម​គួរ​តាម​យថាកម្ម ។ទាំង​នេះ ក៏​ព្រោះ​ចិត្ត​ក្រោធ​នឹង​សេវកាមាត្យ។ ដក​ស្រង់​ចេញ​ពី​សៀវភៅ ឱវាទបាតិមោក្ខ ដោយ​៥០០០​ឆ្នាំ​
images/articles/1204/Untitled-1-Recovered.jpg
ផ្សាយ : ៣០ សីហា ឆ្នាំ២០១៧ (អាន: ៣៦៩២៣ ដង)
កូន​ជា​ទី​ស្រឡាញ់!ពេល​មាន​អ្នក​ដទៃ​មក​និន្ទា ឬ​សរសើរ​កូន កូន​ត្រូវ​តាំង​សតិ​ឲ្យ​ល្អ កុំ​បណ្តោយ​ទៅ​តាម​ខ្យល់​មាត់​របស់​គេ​ជា​ដាច់​ខាត ។ កូន​ត្រូវ​គិត​មើល តើ​ពាក្យ​សរសើរ ឬ​និន្ទា​នោះ ពិត​ឬ​យ៉ាង​ណា អាក្រក់​តាម​គេ​ថា​ដែរ​ឬ ទេ បើ​ថា​ពិត​យ៉ាង​នោះ​មែន ក៏​មិន​គួរ​ខឹង​ក្រោធ​នឹង​គេ បើ​ថា​មិន​ពិត​ទេ​ គ្រាន់​តែ​កូន​គិត​ថា គេ​មិន​ស្គាល់​ឬ​មិន​ដឹង​រឿង​របស់​កូន​តាម​ពិត​ប៉ុណ្ណឹង​ទៅ​ដូច្នេះ​រឿង​រ៉ាវ​ក៏​មិន​រាល​ដាល​ទៅ​ធំ​ដុំ​អ្វី​ឡើយ ។ ម្យ៉ាង​ទៀត បើ​ថា​កូណ​ល្អ​តាម​ការ​សរ​សើរ​របស់​គេ​មែន ក៏​បញ្ជាក់​ថា​គេ​ដឹង​រឿង​របស់​កូន​តាម​ពិត គ្រាន់​ប៉ុណ្ណឹង​ឯង តែ​បើ​មិន​ល្អ​ដូច​គេ​សរសើរ​ទេ កូន​ក៏​មិន​គួរ​រីក​រាយ​សប្បាយ​ចិត្ត ព្រម​ទទួល​យក​អ្វី​ដែល​មិន​មែន​ជា​ការ​ពិត​នោះ​ដែរ ។​បើ​គិត​បាន ធ្វើ​ចិត្ត​បាន​ដូច​ពោល​មក​នេះ ក៏​រមែង​មិន​មាន​អាការ​ឡើង​ចុះ​នៃ​ចិត្ត​ទៅ​តាម​ពាក្យ​និន្ទា និង​ពាក្យ​សរសើរ​ដែរ ។​ និន្ទា ឬ​សរសើរ​គ្រាន់​តែ​ជា​ខ្យល់​មាត់​របស់​មនុស្ស​ដែល​បក់​ផាត់​មក​ដល់​ហើយ​ក៏​ហួស​ទៅ វា​មិន​អាច​ធ្វើ​ឲ្យ​យើង​ល្អ​ឬ អាក្រក់​បាន​ឡើយ ។ អ្នក​ណា​វង្វេង​ទៅ​ជា​មួយ​ពាក្យ​សរសើរ​ឬ​និន្ទា អ្នក​នោះ​នឹង​កើត​រោគ​សរសៃ​ប្រសាទ​ឬ​រហូត​ដល់​វិកល​ចរិត​ជា​ពិត​ប្រាកដ​ពុំ​ខាន ។នៅ​ពេល​គេ​ដើរ​ហាល​ថ្ងៃ គេ​ថា​ថ្ងៃ​ក្តៅ​អាក្រក់​ណាស់​ លុះ​ដល់​គេ​ហាល​អុស​ឬ​សំពត់​អាវ គេ​ថា​ថ្ងៃ​ក្តៅ​ល្អ​មាន​អ្វី​ផ្កាប់​ចិត្ត​មនុស្ស​លោក ត្រូវ​គ្រប់​យ៉ាង​ និង​គ្រប់​គ្នា​ទៅ ។ កូន​ត្រូវ​ចាំ​ពាក្យ​ក្នុង​សៀវភៅ​ម៉ែ!!! ព្រះ​ចន្ទ​និង​ថ្ងៃ​ឥត​មាន​ដឹង​អ្វី តែ​ត្រូវ​បុ្រស​ស្រី​និន្ទា​សរសើរ ពពក​រសាត់​ដូច​មាន​ស្លាប​ហើរ ភ្លៀង​ខ្យល់​ដេក​ដើរ​គេ​ថា​ទាំង​អស់ ។ បួស​ជា​ព្រះ​សង្ឃ​នៅ​គេ​រិះ​គន់ ធ្វើ​ចោរ​លួច​ប្លន់​គេ​ទាន់​ដាក់​ខ្នោះ ត្រាស់​ជា​ព្រះ​ពុទ្ធ​នៅ​គេ​មិន​ស្មោះ ធម៌​ល្អ​ឥត​ខ្ចោះ​គង់​មាន​គេ​ស្អប់ ។ សរសើរ​និន្ទា​មាន​ពី​បុរាណ កាន់​យក​មិន​បាន​តាម​ពាក្យ​ទាស់​គាប់ បើ​កូន​តាម​ប្រាជ្ញ​កូន​នឹង​មាន​ភ័ព្វ ត្រូវ​មួយ​ខុស​ដប់​កុំ​យក​ខាង​ច្រើន ។ អត្ថបទ​នេះ​ដក​ស្រង់​ចេញពី​សៀវភៅៈ ពាក្យ​ពេចន៍​ម៉ែ​ឪ រៀប​រៀង​ដោយៈ អគ្គបណ្ឌិត ធម្មាចារ្យ ប៊ុត សាវង្ស វាយ​អត្ថបទ​ដោយៈ កញ្ញា ជា ម៉ានិត ដោយ​៥០០០​ឆ្នាំ​
images/articles/956/Untitled-1.jpg
ផ្សាយ : ៣០ សីហា ឆ្នាំ២០១៧ (អាន: ៧៥១០ ដង)
ក្នុ​ង​ចិត្ត​របស់​មនុស្ស​មាន​ការ​គិត​ដែល​កប់​ជ្រៅ​ (រហូត​យើង​មិន​ទាំង​ដឹង​ថា​វា​មាន​ថែម​ទៀត​ផង​) ២ ប្រការ​គឺៈ ១. គំនិតដែល​ត្រូវ​ការ​ការ​ពារ​ខ្លួន​ឯង​ ២. គំនិត​ដែល​ចង់​រក្សា​ខ្លួន​ឯង​ ។ តាម​រយៈ​ការ​គិត​ចង់​ការ​ពារ​ខ្លួន​ឯង​នេះ ទើប​មនុស្ស​បាន​បង្កើត​ព្រះ​ឡើង​មក​ ដើម្បី​ឲ្យ​ខ្លួន​បាន​ពឹង​ពាក់​អាស្រ័យ​និង​ជួយ​ការ​ពារ​ខ្លួន​ ឲ្យ​រួច​ចាក​ផុត​ពី​ទុក្ខ​ភ័យ​ និង​ដើម្បី​ភាព​រឹង​មាំ​របស់​ខ្លួន​ផ្ទាល់​ ប្រ​ដូច​ទៅ​នឹង​ទារក​ដែល​ត្រូវ​ពឹង​ពាក់​អាស្រ័យ​មាតា​បិតា​របស់​ខ្លួន​ដូច្នោះ​ដែរ​ ។ រីឯគំនិត​នៅ​ក្នុង​ប្រ​ការ​ទី​ពីរ​ដែល​គិត​ចង់​រក្សា​ខ្លួន​ឯង​នោះ​ មនុស្ស​បាន​បង្កើត​នូ​វ​ផ្នត់​គំនិត​ថា​ មាន​វិញ្ញាណ​ឬ​អាត្ម័ន​ដែល​មិន​ចេះ​ស្លាប់​ (អមតៈ​) មាន​ជីវិត​នៅ​អស់​កាល​ជា​និច្ច​ ដោយ​អាស្រ័យ​ហេតុ​មាន​អវិជ្ជា​ ភាព​ទន់​ខ្សោយ​ ការ​ភ័យ​ខ្លាច​ និង​ចំណង់​នេះ​ឯង​ ទើប​មនុស្ស​ត្រូវ​ការ​វត្ថុ​ទាំង​ ២​ យ៉ាង​នេះ​ មក​ជួយ​លួង​លោម​ចិត្ត​ និង​បាន​ចង​ចិត្ត​ជាប់​ជា​មួយ​វត្ថុ​ទាំង​​ ២​នេះ យ៉ាង​រឹង​មាំ​រហូត​ងើបមុខ​លែង​រួច​ ។ ឱ​វាទ​ទូន្មាន​របស់​ព្រះ​ពុទ្ធ​ជា​ម្ចាស់​ មិន​គាំ​ទ្រ​ឲ្យ​មាន​អវិជ្ជា​ ភាព​ទន់​ជ្រាយ​ ការ​ភ័យ​ខ្លាច​ និង​ចំណង់​ទាំង​នេះ​ឡើយ ប៉ុន្តែ​ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ​ គឺ​មាន​គោ​ល​បំណង​ដើម្បី​ដឹក​នាំ​មនុស្ស​ ឲ្យ​បាន​យល់​ច្បាស់​នូវ​សេ​ចក្តី​ពិត​ ដោយ​ការ​កម្ចាត់​និង​បំផ្លាញ​នូវ​សភាវៈ​ទាំង​នេះ​ ប្រភេទ​ជី​កឫស​ដក​គល់​ចោល​តែ​ម្តង​ ។ តាម​គោល​ការណ៍​របស់​ព្រះពុទ្ធ​សាសនា​ គំនិត​ដែល​ថា​មានព្រះ​ជា​ម្ចាស់​និង​មាន​អត្តា​នេះ​ ជា​គំនិត​ដែល​ខុស (មិច្ឆា​ទិដ្ឋិ​) និង​សោះ​សូន្យ​ទទេ​ឥ​ត​ប្រយោជន៍​ ទោះ​បី​ថា​ផ្នត់​គំនិត​ទាំង​នេះ​ បាន​វិវឌ្ឍ​ក្លាយ​មក​ជា​ទ្រឹស្តី​ហើយ​ក្តី​ តែ​ក៏​សុទ្ធ​តែ​ជា​ការ​ស្រមើ​ស្រមៃ​ដែល​ល្អិត​សុខុម​ និង​ពិបាក​ក្នុង​ការ​កែ​ប្រែ​ ។ ផ្នត់​គំនិត​ទាំង​នេះ​ បាន​កប់​ជ្រៅ​ទៅ​ក្នុង​ចិត្ត​របស់​មនុស្ស​ ជា​អ្វី​ដែល​មនុស្ស​មាន​ភាព​ស្និទ​ស្នាល​ជា​មួយ​ រហូត​លែង​ត្រូវ​ការ​ចង់​ដឹង​ ចង់ឮ​ និង​ចង់​យល់​នូវ​ទ្រឹស្តី​ទាំង​ឡាយ​ណា​ ដែល​ផ្ទុយ​ទៅ​នឹង​គំនិត​ទាំង​នេះ ។ ដក​ស្រង់​ចេញ​ពី​សៀវ​ភៅ​ " ព្រះ​ពុទ្ធ​ទ្រង់​បង្រៀន​អ្វី​ " បែ្រ​សម្រួល​ដោយ លីន​ កុសល ដោយ​៥០០០​ឆ្នាំ​
images/articles/2698/_________tpic.jpg
ផ្សាយ : ២៩ សីហា ឆ្នាំ២០១៧ (អាន: ៣៣៥ ដង)
កម្លាំងចិត្ត៥យ៉ាងយកឈ្នះការឈឺចាប់នៅពេលជិតស្លាប់ និងជួយបិទអបាយភូមិ៖ ១- តាំងចិត្តកាត់ផ្តាច់ការអាល័យលោកនេះ ២- រក្សាចិត្តឲ្យស្ងប់កុំជ្រួលច្របល់ ដកដង្ហើមឲ្យស្រួល ដើម្បីឆ្លងកាត់ដំណាក់កាលនេះឲ្យបានល្អ នេះជាបទពិសោធចុងក្រោយក្នុងអត្តភាពរបស់យើង។ ៣- ប្រមូលផ្តុំសេចក្តីល្អនៅក្នុងចិត្ត ចូលកាន់កម្មដ្ឋានបង្អែកដែលខ្លួនមាន(វសី ស្ទាត់ថ្នឹក)ឬក៏ រំលឹកគុណព្រះរតនៈត្រ័យ ដោយការភាវនា ពុទ្ធោៗ ឬ អរហំជាដើម។ ៤- ប្រមូលសតិពិនិត្យខ្យល់ដង្ហើមដើម្បីបន្ថយទុក្ខវេទនាដែលប្រព្រឹត្តិទៅតាមផ្លូវកាយ ហើយប្រគល់អ្វីៗអោយកម្មដំណើរការចុះ។ ៥- ឃុំគ្រងចិត្តឲ្យនៅដាច់តែឯង កាត់ផ្តាច់ពីអ្វីៗទាំងអស់ កុំតោងរឿងរ៉ាវខាងក្រៅ យកខ្លួនជាទីពឹងមួយមុខគត់។មានអ្វីកើតឡើង អារម្មណ៍សោកស្តាយក្តី អារម្មណ៍អាល័យក្តី ព្រះពុទ្ធត្រាស់ថា ការមិនប្រកាន់អារម្មណ៍នេះហើយជានិព្វាន ! សូមប្រគល់អ្វីៗអោយកម្មចាត់ចែងយើងនឹងអស់កង្វល់ ! ។ ការបានស្គាល់សច្ចៈធម៌នាំឲ្យមានការបញ្ចេញសេរីភាពប្រកបដោយការទទួលខុសត្រូវ និងការចេះប្រើយុត្តិធម៌ចំពោះខ្លួនឯង ដែលបុថុជ្ជនមិនប្រាថ្នាចង់ដឹងពីរឿងនេះទេ។ ការបានស្គាល់ធម៌ហើយ ប្រតិបត្តិតាមធម៌ដោយគោរពហៅថាជាវិញ្ញូជន ដែលជាជនមានការភ្ញាក់រលឹកជារៀងរហូត ។ទស្សនៈយោបល់ និងទស្សនៈវិស័យដឹកនាំឲ្យធ្វើ លោកនេះសំបូរណាស់ទស្សនះយោបល់ដែលនាំឲ្យមានការរិះគន់គ្នា តែទស្សនៈវិស័យដឹកនាំអោយធ្វើមិនសូវមានទេ ទើបមនុស្សក្រណាស់នឹងក្លាយជាមេដឹកនាំ។អ្នកមានទស្សនៈវិស័យដឹកនាំឲ្យធ្វើ កំរនឹងស្តីបន្ទោសអ្នកដទៃណាស់ តែគេជាមនុស្សពូកែពន្យល់ មនុស្សបែបណាក៏គេចេះពន្យល់ឲ្យយល់្ឲ្យឲ្យសាងប្រយោជន៍បានដែរ តំលៃនៃការគិតបែបនេះគឺមាននៅលើរូបចម្លាក់ខាងមុខក្ោក្លោងទ្វារអង្គរធំរួចហើយ។ គតិនិទាន ៖ ១- សេចក្តីភ្ញាក់រលឹកអស្ចារ្យ គឺប្រឆាំងជានិច្ចទៅលើគំនិតដែលឲ្យផលមិនល្អ គំនិតមិនល្អគឺមកពីការយល់ដឹងពីភាពអោនលំទោនក្នុងការស្វែងយល់ដែលគ្មានតំលៃអ្វីសោះ ជំនួសឲ្យភាពសាមញ្ញគឺការសម្តែងមតិ៏ដោយក្លាហាននិងស្មោះត្រង់ក្នុងភាពត្រឹមត្រូវជានិច្ច ។ ២- វិទ្យាសាស្ត្រដែលគ្មានសាសនាគឺជាមនុស្សខ្វិន ឯសាសនាដែលគ្មានវិទ្យាសាស្ត្រគឺជាមនុស្សខ្វាក់។អវិជ្ជា ទិដ្ឋិ កាមនិងភព ជាអន្លុងដែលសត្វលោកពិបាកឆ្លងផុត ការបរិបូរណ៍ដោយវិជ្ជានិងបរិសុទ្ធដោយទិដ្ឋិ គឺនៅពេលដែលត្រូវភ្លើងទុក្ខដុតរោល ទើបឈប់ក្រេបលំអងភព ។ ៣- រឿងពីរយ៉ាងដែលគ្មានដែនកំណត់ នោះគឺសកលលោក និងភាពល្ងង់ខ្លៅរបស់មនុស្ស។ ៤- ការធ្លាក់ក្នុងអន្លុងស្នេហ៍ គឺមិនមែនធ្លាក់ទៅទាំងអស់នោះទេ ភាគច្រើនគឺជារឿងឆ្កួតៗមួយដែលមនុស្សនាំគ្នាធ្វើដោយគ្មានការទទួលខុសត្រូវតែប៉ុណ្ណោះ ។ ប្រភព ហ្វេសប៊ុក Thong Nidamony ដោយ៥០០០ឆ្នាំ
images/articles/2494/IMG_30201793941.jpg
ផ្សាយ : ២៩ សីហា ឆ្នាំ២០១៧ (អាន: ៦៧៨៩៧ ដង)
ក្នុងលោកនេះមិនមានអ្នកណា គាំទ្រយើង ជួយយើង ស្រឡាញ់យើង ស្មោះនឹងយើង ឲ្យដូចជាខ្លួនយើងគោរពធ្ងន់ក្នុងការងារល្អនោះឡើយ , ការងារល្អ ជាមន្តស្នេហ៍របស់មនុស្ស ។ ឧបសគ្គ សម្រាប់ឲ្យមានព្យាយាម មិនមែនសម្រាប់ឲ្យចុះចាញ់ទេ , ខ្វះសេចក្ដីអត់ធន់ ការងារមិនបានល្អ , ខ្វះការតស៊ូ ការងារមិនសម្រេច , រវល់តែរឿងស្នេហា កាន់ការងារធំមិនបាន , ព្រោះសេចក្ដីប្រមាទ ការងារដែលចេះស្ទាត់ហើយ ត្រូវបរាជ័យ ដូចបុគ្គលល្ងង់ខ្លៅ ៕ ប.ស.វ. ដោយ៥០០០ឆ្នាំ
images/articles/1796/Untitled-1-Recovered.jpg
ផ្សាយ : ២៩ សីហា ឆ្នាំ២០១៧ (អាន: ៤២១២១ ដង)
ប្រជាជនខ្មែរ​អប់រំ​កូន​ចៅ​តាម​ប្រពៃណី​បុរាណ គឺ​ឲ្យ​កូន​ចៅ​ទៅរៀន​នៅ​វត្ត។ កូន​ខ្មែរ​ទោះ​ជា​ព្រះ​រាជ​បុត្រ​ក្ដី បុត្រ​មន្ត្រី​ក្ដី កូន​ចៅ​ប្រជានុរាស្ត្រ​ក្ដី ទាំង​អស់​ទៅ​រៀន​នៅ​វត្ត​យក​វត្ត​ជា​សាលារៀន វត្តមួយៗ ត្រូវ​បង្រៀន​មុខ​វិជ្ជា​បាន​គ្រប់​យ៉ាង​បង្រៀន​អក្សរ នព្វន្ត ការ​រចនា ការ​ស្ថាបនា ច្បាប់​សីលធម៌ នឹង​ធម៌អាថ៌ ពុទ្ធសាសនា ។ កូនខ្មែរ​ដែល​បាន​រឿន​សូត្រ​ចេះ​ដឹង​គួរ​សម​ហើយត្រូវ​បួស​ជា​សាមណេរ​ភិក្ខុ កើត​ទៅ​ជា​ទំនៀម​ថា កូន​ប្រុស​អាយុ ១២ ឆ្នាំ ត្រូវ​បួស​ជា​សាមណេរ​សង​គុណ​មាតា អាយុ ២១ ឆ្នាំ ត្រូវ​បួស​ជា​ភិក្ខុ សង​គុណ​បិតា បួស​ហើយ​ត្រូវ​រៀន​សូត្រ​វិជ្ជា​ខ្ពង់ខ្ពស់​ទៅ​ទៀត រៀន​បាលី​ រៀន​ធម៌អាថ៌ពុទ្ធវចនៈ ។ល។ កូន​ចៅ​ខ្មែរ, បើ​បាន​បួស​ជា​សាមណេរ ជាភិក្ខុ​ហើយ សិក​មក​វិញ ទើប​គេ​រាប់​ជា​មនុស្ស​ពេញ​អង្គ សិក​មកវិញ​ភ្លាម គេ​ឲ្យ​នាម​ថា បណ្ឌិត ប្រែថា អ្នកប្រាជ្ញ គេលែង​ហៅ អា មឹង ដូច​ពី​ដើម​ហើយ ។ បើ​មិន​បាន​បួស​ទេ គេ​ហៅ អា មឹង មួយ​ជាតិ ហើយ​គេ​មិន​រាប់​ជា​ត្រី​មុខ​ទេ។ បើ​បាន​បួស​ហើយ តែ​ខ្ជិល​រៀន​សូត្រ​ទៀត ច្បាប់​ក្រម​ខ្មែរ​បន្ទោស​ថា​ជា « កំជិល​អៀន​ប្រៀន​បួស​ហើយ​មិន​រៀន បន្ទោស​ថា​ខ្លៅ» ។ អាស្រ័យ ដោយ​ការ​អប់រំ​ប្រសើរ​នេះ​ហើយ ទើប​បាន​ជា​ប្រជាជន​ខ្មែរ​មាន​ចរិយា​សុភាព​រាបសា​ស្លូតត្រង់ ចិត្ត​ថ្លើម​ល្អ មិន​សូវ​ចេះ​បៀតបៀន​គ្នីគ្នា​ទេ ។ សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ កូន​ប្រុស​ពុំ​សូវ​បាន​បួស​ជា​ភិក្ខុ​ជា​សាមណេរ​ដូច​ជំនាន់​មុន​ទេ ព្រោះ​មាន​សាលា​កើត​នៅ​ក្រៅ​វត្ត​ច្រើន តែ​ទោះ​ម្ដេចម្ដា ព្រះរាជរដ្ឋាភិបាល​ក៏​ព្យាយាមបង្កើត​សាលា​នៅតាម​វត្ត​ដូច​បុរាណ​កាល​វិញ​ជា​បំផុត។ សូម្បី​មាន​សាលារៀន​នៅ​ក្រៅវត្ត តែ​មាន​សិស្ស​ច្រើន​គ្នា​ណាស់​ដែល​ពឹងពាក់​អាស្រ័យ​នៅ​តាម​វត្ត​អារាម ជា​ឱកាស​ល្អ​ចូល​ទៅ​វត្ត​អារាម បាន​ធ្វើ​បុណ្យ​តាម​ប្រពៃណី​ពុទ្ធសាសនា​បាន​ភ្ជាប់​និស្ស័យ​ខ្លួន​នឹង​ពុទ្ធសាសនា ចេះ​ខ្លាច​បាប ចេះ​ចង់​បាន​បុណ្យ​ចេះ​យល់​ព្រះពុទ្ធសាសនា ហើយ​ប្រកាស​ខ្លួន​ជា​ពុទ្ធសាសនិក ព្រោះហេតុ​តែ​បាន​ទទួល​ពន្លឺ​ព្រះពុទ្ធសាសនា​តាំង​ពីកុមារ​មក។ ដកស្រង់ចេញពីសៀវភៅ ព្រះពុទ្ធសាសនា២៥០០ ដោយ​៥០០០​ឆ្នាំ​
images/articles/1398/Untitled-1-Recovered.jpg
ផ្សាយ : ២៩ សីហា ឆ្នាំ២០១៧ (អាន: ៣៤១២១ ដង)
ការ​ឲ្យ​អភ័យ ជា​សេចក្ដី​ល្អ​មួយ​ដ៏​ចាំ​បាច់​ណាស់ ក្នុង​ការ​សមាគម​ជា​មួយ​នឹង​មនុស្ស ព្រោះ​មនុស្ស​ចំនួន​ច្រើន​ដែល​តែង​តែ​មាន​ការ​ខ្វះ​ខាត​នូវ​ចំណុច​នេះ ចំណុច​នោះ ពោល​គឺ​នៅ​មាន​កំហុស ដោយ​ចំពោះ​មនុស្ស​ដែល​រស់​នៅ​ក្នុង​កាម​តណ្ហា គឺ​ពិត​ជា​មិន​ខ្វះ​នូវ​ឱកាស​នៃ​ការ​ភ្លាំងភ្លាត់​ឡើយ។ បើ​យើង​តាំង​ចិត្ត​សេពគប់​សមាគម​ជា​មួយ​នឹង​អ្នក​ណាៗហើយ​នោះ យើង​ត្រូវ​ត្រៀម​ខ្លួន​ជានិច្ច​ដើម្បី​នឹង​ឲ្យ​អភ័យ បើ​មិន​ដូច្នោះ​ទេ យើង​មិន​អាច​សេពគប់​ជា​មួយ​អ្នក​ណា​បាន​ឡើយ។ មនុស្ស​ខ្លះ​មាន​កំហុស​ត្រឹម​តែ​បន្តិច​បន្តួច​ប៉ុណ្ណោះ បើ​យើង​កាន់​យក​ជា​រឿង​ធំ យើង​នឹង​បែក​មិត្ត សឹង​ជា​មិត្ត​ល្អ​ទៀត​ផង។ ដកស្រង់​ចេញ​ពី​សៀវភៅ ៤៨ធម្មទស្សន៍ ដោយ​៥០០០​ឆ្នាំ
ស្ថាបនាខែពិសាខ ព.ស.២៥៥៥ ដោយ៥០០០ឆ្នាំ ។ ជាធម្មទាន ៕
Top Best 10 pro