35
ថ្ងៃ សៅរ៍ ទី ២២ ខែ មិថុនា ឆ្នាំរោង ឆស័ក, ព.ស.​២៥៦៨  
ស្តាប់ព្រះធម៌ (mp3)
ការអានព្រះត្រៃបិដក (mp3)
ស្តាប់ជាតកនិងធម្មនិទាន (mp3)
​ការអាន​សៀវ​ភៅ​ធម៌​ (mp3)
កម្រងធម៌​សូធ្យនានា (mp3)
កម្រងបទធម៌ស្មូត្រនានា (mp3)
កម្រងកំណាព្យនានា (mp3)
កម្រងបទភ្លេងនិងចម្រៀង (mp3)
បណ្តុំសៀវភៅ (ebook)
បណ្តុំវីដេអូ (video)
ទើបស្តាប់/អានរួច






ការជូនដំណឹង
វិទ្យុផ្សាយផ្ទាល់
វិទ្យុកល្យាណមិត្ត
ទីតាំងៈ ខេត្តបាត់ដំបង
ម៉ោងផ្សាយៈ ៤.០០ - ២២.០០
វិទ្យុមេត្តា
ទីតាំងៈ រាជធានីភ្នំពេញ
ម៉ោងផ្សាយៈ ២៤ម៉ោង
វិទ្យុគល់ទទឹង
ទីតាំងៈ រាជធានីភ្នំពេញ
ម៉ោងផ្សាយៈ ២៤ម៉ោង
វិទ្យុវត្តខ្ចាស់
ទីតាំងៈ ខេត្តបន្ទាយមានជ័យ
ម៉ោងផ្សាយៈ ២៤ម៉ោង
វិទ្យុសំឡេងព្រះធម៌ (ភ្នំពេញ)
ទីតាំងៈ រាជធានីភ្នំពេញ
ម៉ោងផ្សាយៈ ២៤ម៉ោង
វិទ្យុមង្គលបញ្ញា
ទីតាំងៈ កំពង់ចាម
ម៉ោងផ្សាយៈ ៤.០០ - ២២.០០
មើលច្រើនទៀត​
ទិន្នន័យសរុបការចុចលើ៥០០០ឆ្នាំ
ថ្ងៃនេះ ៩១,៣២១
Today
ថ្ងៃម្សិលមិញ ១៥៩,៦៧១
ខែនេះ ៤,១៨៨,៧៩២
សរុប ៤០៤,៩៧១,៥១៧
រឿងនិទានអប់រំចិត្ត
images/articles/1182/Untitled-1-Recovered.jpg
ពោធិសត្វ​ឲ្យ​ទាន​ប្រាថ្នា​ពោធិញ្ញាណ ប្លែក​ជាង​សាមញ្ញជន
ផ្សាយ : ២៤ វិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០២០
រឿង​ព្រះ​បាទ​វិបុល​រាជ (ចាក វិ. ប.) (ពោធិសត្វ​ឲ្យ​ទាន​ប្រាថ្នា​ពោធិញ្ញាណ ប្លែក​ជាង​សាមញ្ញជន) កាល​ព្រះ​បរមសាស្តា​គង់​នៅ​វត្ត​ជេតពន ក្បែរ​ក្រុសាវត្ថី ទ្រង់​សំដែង​ធម៌​ប្រារព្ធ​ទាន ដែល​ទ្រង់​បាន​បរិច្ចាគ ក្នុង​កាល​ដែល សោយ​ព្រះ​ជាតិ​ជា​ពោធិសត្វ ។ សេចក្តី​ថា កាល​នោះ​ពួក​ភិក្ខុ​មក​ប្រជុំ​គ្នា នៅ​លើ​សាលា​ធម្មសភា​ពោល​សរសើរ​គុណ​ព្រះ​បរម​គ្រូ​ថា
images/articles/1183/Untitled-1-Recovered.jpg
ពៀរ​វេរា​របស់​សត្វ​លោក​មិន​ដែល​សាប​សូន្យ
ផ្សាយ : ២៤ វិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០២០
រឿង​កុមារ​កូន​ស្រី​ផ្កា​មាស​ (ចាក បេ. ខុ.) (ពៀរ​វេរា​របស់​សត្វ​លោក​មិន​ដែល​សាប​សូន្យ) កាល​ព្រះ​សម្ពុ​ទ្ធ​គង់​នៅ​វត្ត​ព្រះ​ជេតពន នា​ក្រុង​សាវត្ថី។ កាល​នោះ​មាន​ឧបាសិកា មាន​សទ្ធា​ជ្រះ​ថ្លា​នាំ​គ្នា​ធ្វើ​រោង​បារាំ​ក្នុង​ព្រះ​នគរ ហើយ​ចាត់​ចែង​ប្រគេន​ចង្ហាន់​សង្ឃ ។ កាល​នោះ​មាន​កុមារ​មួយ​រូប​ ជា​អ្នក​រឹង​រូស​អន្ធពាល ឃើញ​ឧបាសិកា ដឹក​ជញ្ជូន​​យក​បង្អែម​ចំអាប​ទៅ​ប្រគេន​សង្ឃ ក៏​និយាយ​ចំអក​ឲ្យ​គេ​ថា
images/articles/1184/Untitled-1-Recovered.jpg
ចិត្ត​របស់​បុថុជ្ជន​តែង​តែ​ប៉ោង​ផត​ដោយ​លោក​ធម៌
ផ្សាយ : ២៤ វិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០២០
រឿង​ភិម​សេន​បុរស (ចាក ភិ. ឯ.) (​ចិត្ត​របស់​បុថុជ្ជន​តែង​តែ​ប៉ោង​ផត​ដោយ​លោក​ធម៌) កាល​កន្លង​ទៅ​ហើយ​ ព្រះ​បាទ​ព្រហ្មទត្ត សោយ​រាជ្យ​ក្នុង​ក្រុង​ពារាណសី កាល​នោះ​ព្រះ​ពោ​ធិ​សត្វ​ទ្រង់​សោយ​ព្រះ​ជាតិ​ក្នុង​ត្រកូល​ឧទិច្ច​ព្រាហ្មណ៏ បាន​រៀន​សិល្បសាស្ត្រ​ចេះ​យ៉ាង​ចំណាន​សព្វ​គ្រប់ ហើយ​ពូ​កែ​ឆើត​ខាង​វិជ្ជា​បាញ់​ធ្នូ​ទើប​អ្នក​នគរ​ហៅ​ថា "​ចុទ្បធនុគ្គ​បណ្ឌិត" ។
images/articles/1157/__________________________________________.jpg
រឿង​មុសាវាទិព្រាហ្មណ៍
ផ្សាយ : ០៦ វិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០២០
រឿង​មុសាវាទិព្រាហ្មណ៍ (ចាក អ. កក្កា) (បើ​ដេញ​ទាន់​អ្នក​និយាយ​កុហក គួរ​តែ​ជាន់​កែង​ឲ្យ​បាន) ក្នុង​អតីត​កាល មាន​ការ​លេង​មហោស្រព​យ៉ាង​សប្បាយ​រីរាយ​ជា​អស្ចារ្យ ។ នាគ គ្រុឌ​នឹង​ទេវតា​ទាំង​ឡាយ​ដែល​នៅ​លើ​ផែនដី ក៏​មក​មើល​មហោស្រព​នោះ​ដែរ ។ មិន​តែ​ប៉ុណ្ណោះ សូម្បី​តែ​ទេវបុត្រ​ទាំង​៤​អង្គ ឋាន​តាវតិង្ស ក៏​ប្រដាប់​នូវ​ផ្កា​រពៅ​ធ្វើ​ជា​ឆ្នូត​ក្បាល មក​ឋិត​ព្ធ​ដ៏​អាកាស​លើ​ព្រះ​រាជ​លាន មើល​មហោស្រព​ ដែល​គេ​លេង​ក្នុង​ក្រុង​ពារាណសី​នោះ ។ ផ្កា​រពៅ​ទិព្វ​ទាំង​អស់​ដែល​ទេវបុត្រ​ត្រាប់​នោះ មាន​ខ្លិន​ពិដោរ​ក្រអូប​ឈ្ងុយ​ឈ្ងប់​ផ្សាយ​ទៅ​គ្រប​ដណ្តប់​លើ​ពារាណសី​នគរ ដែល​ប្រកប​ដោយ​យោជន៍​១២ ។ មនុស្ស​ក្នុង​នគរ​នោះ ក្រឡេក​ឃើញ​ទេវបុត្រ​ប្រដាប់​ដ៏​ល្អ​ដូច្នោះ ក៏​ស្រែក​សុសុំ​រៀង​ៗ​ខ្លួន។ ឯ​ទេវបុត្រ​ទាំង​៤​អង្គ​នោះ​ប្រាប់​ថា បុគ្គល​ទ្រុស្ត​សីល​មិន​សម​នឹង​ប្រដាប់​នេះ​ទេ បើ​បុគ្គល​ណា​មាន​សីល ទើប​សម​នឹង​យក​ផ្កា​នេះ​​ទៅ​ដ្រាប់​ប្រាណ​បាន​ហើយ ពោល​គាថា​មួយ​ៗ​ម្នាក់ ទេវបុត្រ​ទី​១​ពោល​ថាៈ កាយេន​ យោ នាវហរេ វា​ចាយ​ ន មុសា កណេ ឃសោ ​លទ្ធា ន មជ្ជេយ្យ សវេ កក្កា​រុមរហតិ ។ បុគ្គល​ណា​មិន​លួច​ទ្រព្យ​គេ​ដោយ​កាយ មិន​ពោល​កុហក​ដោយ​វា​ចា មិន​ស្រវឹង​ព្រោះ​បាន​យស ផ្កា​រពៅ​នេះ​ទើប​គួរ​ដល់​បុគ្គល​នោះ ។ ទេវបុត្រ​ទី​២​ពោល​ថាៈ ធម្មេន វិត្តមេសេយ្យ ន និកត្យា ធនំ ហវេ កោគេ លទ្ធា​ ន មជ្ជេយ្យ សវេ ។ បុគ្គល​ណា​ស្វែង​រក​ទ្រព្យ​តាម​ធម៌ មិន​ពោល​កុហក​ប្រវ័ញ្ច​យក​ទ្រព្យ​អ្នក​ដទៃ​មិន​ស្រវឹង​ព្រោះ​បាន​ភោគៈ ផ្កា​រពៅ​នេះ​ទើប​គួរ​ដល់​បុគ្គល​នោះ ។ ទេវបុត្រ​ទី​៣​ពោល​ថាៈ យស្ស ចិត្តំ អហាលិទ្ធំ សទ្ធា​ច អវិរោកគិនី ឯ​កោ សាធុំ ន ភុញ្ជេយ្យ សវេ កក្ការុមរហតិ ។ បុគ្គល​ណា​មាន​ចិត្ត​មិន​ស្មើ ដោយ​សំពត់​ជ្រលក់​រមៀក មាន​សទ្ធា​មិន​នឿយ​ណាយ មិន​បរិភោគ​វត្ថុ​មាន​រស​ឆ្ងាញ់​តែ​ម្នាក់​ឯង ផ្កា​រពៅ​នេះ​ទើប​គួរ​ដល់​បុគ្គល​នោះ ។ ទេវបុត្រ​ទី​៤​ពោល​ថាៈ សម្មុខា វា បរម្មុខា វា យោ សន្តេ ន បរិភាសកិ យថាវាទី តថាការី សវេ កក្កា​រមរហតិ ។ បុគ្គល​ណា​ក្នុង​ទី​ចំពោះ​មុខ​ក្តី កំបាំង​មុខ​ក្តី មិន​ជេរ​សប្បុរស​ទាំង​ឡាយ​ ពោល​យ៉ាង​ណា​ធ្វើ​យ៉ាង​នោះ បុគ្គល​នោះ​គួរ​ប្រដាប់​ផ្កា​រពៅ​នេះ។ ក្នុង​ទី​បំផុត​នៃ​គាថា​ទេវបុត្រ​ទាំង​៤​អង្គ​នោះ​មាន​បុរោហិត​ម្នាក់គិត​ថា​អញ​មិន​មាន​គុណ​នេះ​សូម្បី​មួយ​ឡើយ តែ​គួរ​ពោល​កុហក​ហើយ​សុំ​ផ្កា​រពៅ​នេះ​យក​ប្រដាប់​ប្រាណ​កាល​បើ​មាន​ហេតុ​យ៉ាង​នេះ​ពួក​មនុស្ស​ស្គាល់​នូវ​អញ​ថា​ជា​មនុស្ស​បរិបូណ៍​ដោយ​គុណ លុះ​គិត​រួច​ហើយ ក៏​ធ្វើ​តាម​យោបល់​នោះ​ឯង ។ ទេវបុត្រ​ក៏​ឆ្នូត​ផ្កា​ទាំង​៤​ដល់​ព្រាហ្មណ៍នោះ ហើយ​វិល​ទៅ​កាន់​ទេវ​លោក​វិញ ។ ពេល​ដែល​ទេវបុត្រ​ទាំង​នោះ​វិល​ទៅ​ទេវលោក​វិញ បុរោហិត​យក​ផ្កា​នោះ​មក​ពាក់​លើ​ក្បាល​ក៏​ស្រាប់​តែ​ឈឺ​ជា​ពន់​ពេក វិស័យ​ដូច​គេ​យក​ដែក​កណ្តា​ដ៏មុត​មក​ខារ​ក្បាល​ឬ​ដូច​ជា​កៀប​ដោយ​យន្ត​ជា​វិការះ​នៃ​ដែក។ បុរោហិត មាន​សេចក្តី​វេទនា​ជា​មហិមា ឈឺ​ចាប់​ពេញ​សារពាង្គកាយ​កើត​ក្តី​ក្តៅ​ក្រហាយ​ព្រោះ​តែ​ខ្លួន​ពោល​កុហក​ស្រែក​យំ​ក្តែង​ៗ​ប្រាប់​មហាជន​ថា ខ្ញុំ​ជា​អ្នក​ពោល​មុសា​វាទ​សុំ​ផ្កា​នេះ​យក​ពាក់​លើ​ក្បាល​ដោយ​ស្មាន​ថា​ផ្កា​ប្រសើរ​ តែ​មិន​ដូច​ការ​ស្មាន​នោះ​ក្បាល​ខ្ញុំ​គ្រាន់​តែ​ពាក់​ផ្កា​នេះ​វេលា​ណា ក៏​ឈឺ​ចាប់​ចុក​ជា​ខ្លាំង ដូច្នេះ​សូម​អ្នក​ទាញ​យក​ផ្កា​នេះ​ចេញ​ពី​ក្បាល​ខ្ញុំ​មួយ​ភ្លែត ។ ទោះ​ជា​មហាជន​អាណិត​អាសូរ​ខំ​ទាញ​ចេញ​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ក៏​នៅ​តែ​ទាញ​មិន​រួច​ព្រោះ​អ្វី? ព្រោះ​ទោស​នៃ​មុសា​វាទ ។ មនុស្ស​ទាំង​ឡាយ​ក៏​នាំ​គ្នា​សែង​បុរោហិត​នោះ​យក​ទៅ​ផ្ទះ ។ បុរោហិត​ឈឺ​ចាប់​អស់​សពាង្គកាយ​ពេញ​មួយ​អាទិត្យ​ទើប​ជ្រាប​ដំណឹង​នោះ​ដល់​ព្រះ​រាជា ព្រះ​អង្គ​ក៏​ចាត់​ចែង​ឲ្យ​គេ​ធ្វើ​មហោ​ស្រព​ឡើង ដើម្បី​ឲ្យ​ទេវបុត្រ​ទាំង​៤​នោះ​មក​មើល​ម្តង​ទៀត ហើយ​សុំ​ឲ្យ​ដោះ​យក​ផ្កា​នេះ​ចេញ ។ លុះ​ទេវបុត្រ​មក​មើល​មហោ​ស្រព​ក៏​ព្រះ​រាជា​ត្រាស់​បង្គាប់​ពួក​រាជ​បុរស​នាំ​យក​បុរោហិត​មក​ ឲ្យ​សូម​ស្មាលា​ទោស ។ ទេវបុត្រ​ក៏​តិះ​ដៀល​បុរោហិត​នោះ​ក្នុង​កណ្តាល​មហាជន​ថា អ្នក​ឯង​ជ​មនុស្ស​ទ្រុស្ត​សីល​មិន​សមនឹង​ប្រដាប់​ដោយ​ផ្កា​នេះ​ទេ តែ​អ្នក​ឯង​មាន​គំនិត​អាក្រក់​ថា អញ​នឹង​បោក​ទេវបុត្រ​៤​នេះ​យក​ផ្កា​ឲ្យ​បាន នេះ​ហើយ​ជា​ផល​នៃ​មុសាវាទ​ដេល​អ្នក​ត្រូវ​តែ​ទទួល​លុះ​តិះ​ដៀល​រួច​ហើយ ក៏​យក​ឆ្នូត​ផ្កា​នោះ​ចេញ​ពី​ក្បាល​បុរោហិត ទើប​ត្រឡប់​ទៅ​ទេវលោក​វិញ។ អត្ថបទ​នេះ​ដក​ស្រង់​ចេញ​ពី​សៀវភៅៈ ប្រជុំជា​តក វាយ​អត្ថបទ​ដោយៈ កញ្ញា ជា ម៉ានិត ដោយ៥០០០ឆ្នាំ
images/articles/1159/Untitled-1-Recovered.jpg
រឿង​សាធិនរាជ
ផ្សាយ : ០៦ វិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០២០
រឿង​សាធិនរាជ (ចាក សា. ប.) កាល​កន្លង​ទៅ​ហើយ ព្រះ​បរម​ពោធិសត្វ​របស់​យើង កើត​ជា​ស្តេច​ព្រះ​នាម​សាធិន សោយ​រាជ្យ​សម្បត្តិ នៅ​នគរ​មិថិលា ព្រះ​អង្គ​បាន​សាង​សាណ​ទាន​៦​ខ្នង ហើយ​តែង​បរិចាគ​ព្រះ​រាជ​ទ្រព្យ​៦​សែន​រៀង​ៗ​រាល់​ថ្ងៃ ឲ្យ​ជា​ទាន​ដល់​ស្មូម​យាចក​ទាំង​ឡាយ ព្រម​ទាំង​បាន​រក្សា​និច្ច​សីល នឹង​ឧបោសថ​សីល​តាម​កំណត់​នៃ​ឧបោសថ​កាល ឯ​ជន​អ្នក​នៅ​ក្នុង​នគរ​មិថិលា​នោះ
images/articles/1161/Untitled-1-Recovered.jpg
សាប​ព្រោះ​ពូជ​ក្នុង​ស្រែ​ល្អ តែង​បាន​ផល​តាម​គាប់​ចិត្ត
ផ្សាយ : ០៦ វិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០២០
រឿង​គោបាល​មាតាទេវី (ចាក អ. ឯ.) (សាប​ព្រោះ​ពូជ​ក្នុង​ស្រែ​ល្អ តែង​បាន​ផល​តាម​គាប់​ចិត្ត) មាន​និគម​មួយ​ឈ្មោះ​តេនឡិ ថិត​នៅ​ក្បែរ​ផ្លូវ​ទៅ​កាន់​ក្រុង​ឧជ្ជេនី​នៅ​ក្នុង​និគម​នោះ​ មាន​ធីតា​សេដ្ឋី​ពីរ​នាក់ ម្នាក់​ជា​ស្ត្រី​កំសត់​ទុគ៌ត ពេល​ឥត​ពី​មាតា​បិតា​ទៅ នៅ​អាស្រ័យ​នឹង​មេដោះ តែ​ជា​ស្រ្តី​មាន​សភាព​សមរម្យ​ មាន​ទៀត​ជា​ស្ត្រី​ឥត​មាន​សក់​តែ​មាន​សម្បត្តិ មាន​ឈ្មោះ​ថា និក្កេសី ។
images/articles/1162/Untitled-1-Recovered.jpg
បុណ្យ​រមែង​សម្រេច​តាម​បំណង​អ្នក​ធើ្វ ដែល​បាន​តាំង​បា្រថ្នា
ផ្សាយ : ០៦ វិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០២០
រឿង​នាន​រោហិណ៌ (ចាក ធ. ខុ.) (បុណ្យ​រមែង​សម្រេច​តាម​បំណង​អ្នក​ធើ្វ ដែល​បាន​តាំង​បា្រថ្នា) មាន​សេចក្តី​ដំណាល ព្រះ​ងនុវុទ្ធ​ដ៏​មាន​អាយុ បាន​នាំ​ភិក្ខុ​ជា​បរិថវារនមន្តមក ក៏​នាំ​គ្នា​មក​ថ្វាយ​បង្គំ បាត់​តែ​នាង​រោហិណី​ជា​ប្អូន​បង្កើត​មិន​ឃើញ​មក​ថ្វាយ​បង្គំ ។ ព្រះ​ថេរៈ​ក៏សួរ​ដំណឹង​បាន​ជ្រាប​ដោយ​ព្រះ​ញាតិ​វង្ស​ប្រាប់​ថា នាង​មាន​សេចក្តី​អៀន​ខ្មាស់​ជា​ពន់​ពេក​
images/articles/1163/Untitled-1-Recovered.jpg
រឿង​អ្នក​ផឹក​សុរា
ផ្សាយ : ០៦ វិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០២០
រឿង​អ្នក​ផឹក​សុរា (ចាក ម. អ.) (​អ្នក​ប្រមឹក​តែង​ហិន​ហោច​ទ្រព្យ​នឹង​វិនាស​ប្រាណ​ក្នុង​បច្ចុប្បន្ន) កាល​កន្លង​ទៅ​ហើយ ព្រះ​បរមពោធិសត្ថ​របស់​យើង​ទ្រង់​យោន​យក​កណើត​ជា​សេដ្ឋី​មាន​ទ្រព្យ​៤០​កោដិ កប់​ទុក​ក្នុង​ផែនដី តែង​បរិច្ចាក​ទាន​ជាដើម​ដល់​ស្មូម​យាចក​ដែល​មក​សុំ​ច្រក​ល្ហក លុះ​ពេល​អស់​ព្រះជន្ម​ក៏​បាន​ទៅ​កើត​ជា​សក្កទេវរាជ ។ ឯ​សេដ្ឋី​ពោធិសតថ​នេះ​មាន​កូន​ប្រុស​តែ​មួយ​គត់ ។
images/articles/1883/Untitled-1-Recovered.jpg
រឿង​នាង​កាញ្ចនទេវី
ផ្សាយ : ០៦ វិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០២០
រឿង​នាង​កាញ្ចនទេវី កាល​ព្រះសម្ពុទ្ធ​បរមគ្រូ​បរិនិព្វាន​ហើយ ពួក​ពុទ្ធបរិស័ទ​ទាំង​ឡាយ​ក្នុង​ទេវបុត្តនគរ​នាំ​គ្នា​យក​បាត្រ ព្រះសម្ពុទ្ធ​ទៅ​បញ្ចុះ​ក្នុង​ចេតិយ​កែវ មុន​បញ្ចុះ​ក្នុង​ចេតិយ​នោះ​ព្រះរាជា​បាន​ចាត់​ចែង​ធ្វើ​ក្បួន ហែ​យ៉ាង​អស្ចារ្យ គឺ​ឲ្យ​រាជ​បុរស​ហៅ​ជាង​ទង​ជា​ច្រើន​រូប​មក​ឲ្យ​យក ដើម​ឫស្សី​១ ដើម​យ៉ាង​ធំ មក​រចនា​ស្រោប​មាស​រំលេច​ដោយ​កែវ​៧​ប្រការ យក​បាត្រ​មក ភ្ជាប់​លើ​ចុង​ឫស្សី​ហើយ​លើក
images/articles/1223/Untitled-1-Recovered.jpg
រឿង​សមុទ្ទទេវតា
ផ្សាយ : ០៥ វិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០២០
រឿង​សមុទ្ទទេវតា (ចាក ស. តិ.) (សេចក្តី​លោភ​នាំ​សត្វ​ឲ្យ​ហួង​ហែង​ហួស​ហេតុ) កាល​ពុទ្ធ​សម័យ​ព្រះ​សម្តុទ្ធ​បរម​គ្រូ ទ្រង់​រំលឹក​ដាស់​តឿន​ឧបនន្ទភិក្ខុ ដែល​មាន​សេចក្តី​លោភ​គ្រប​សង្កត់ គឺ​ធម្មតា​របស់​ភិក្ខុ​ឧបនន្ទ តែ​ដល់​រដូវ​ចូល​វស្សា​ហើយ លោក​ដើរ​ទៅ​ចូល​វស្សា​ផ្ញើរ​គ្រប់​វត្ត ដែល​លោក​អាច​ទៅ​បាន វត្ត​ខ្លះ​លោក​ទុក​ស្បែក​ជើង ខ្លះ​ដំរង​ទឹក ខ្លះ​ទ្រនាប់​ជើង ខ្លះ​ឆ័ត្រ​ជា​ដើម ឲ្យ​ចូល​វស្សា​ជំនួស​​លោក​ដល់​ចេញ​វស្សា​លោក​ទៅ​វាយ​ចំណែក​លាភ​គ្រប់​វត្ត ដែល​លោក​បាន​ទុក​របស់​ទាំង​នោះ​ ដឹក​ទាំង​រទេះ​ៗ យក​មក​ប្រមូល​ទុក​ក្នុង​កុដិ​របស់​លោក ។ ពួក​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ​ទ្រាន់​ចិត្ត នាំ​គ្នា​ទូល​ព្រះ​សម្តុទ្ធ​តាម​ដំណើរ​រឿង ព្រះ​អង្គ​ទ្រង់​ប្រជុំ​សង្ឃ ហើយ​ហៅ​ឧបនន្ទ មក​រំលឹក​តាម​លំនាំ​ព្រះ​ពុទ្ធ​ពី​បូរាជ ទើប​នាំ​អតីត​និទាន​មក​សំដែង​ថា ភិក្ខុ​ឧបនន្ទនេះ មិន​មែន​ចង់​បាន​ឥត​របប​តែ​ក្នុង​ជាតិ​នេះ​ទេ កាល​ពី​ដើម​ក៏​ដូច្នេះ​ដែរ ។ ពី​ព្រេង​នាយ​យូរ​ហើយ​ ព្រះ​ពោធិសត្វ​កើត​ជា​សមុទ្រ​ទេវតា ថែរក្សា​មហាសមុទ្រ កាល​នោះ​មាន​ក្អែក​ទឹក​មួយ នៅ​អាស្រ័យ​នឹង​សមុទ្រ​នោះ ជា​សត្វ​មាន​សេចក្តី​លោភ​ច្រើន​ មួយ​ថ្ងៃ​ៗ ហើរ​មុជ​ងើបៗ ក្នុង​ទឹក​សមុទ្រ ស្រែក​បា្រប់​ត្រី​ទាំង​ឡាយ​កុះ​ឲ្យ​ផឹក​ទឹក​ច្រើន ក្រែង​អស់​ទឹក​សមុទ្រ ។ ដោយ​សេចក្តី​ហួង​ហែង​ហួស​ហេតុ​ នេះ​ សមុទ្រ​ទេវតា​ទ្រាន់​ចិត្ត​ពេក ស្តី​តិះ​ដៀល​ឲ្យ​ក្អែក​ទឹក​នោះ​ថា​នែ ! ក្អែក​ទឹក​អប្បឥត​ប្រាជ្ញា លោភលន់​ហួស​ហេតុ ទឹក​សមុទ្រ​នេះ​ជ្រៅ​ណាស់ មិន​ចេះ​ស្រក​មិន​ចេះ​ជន់ទេ សូម្បី​ហូរ​ចាក់​ទៅ​ក្នុង​ទី​ទំនាប​ច្រើន​យ៉ាង​ណា ក៏​មិន​អស់​ដែរ យើង​នៅ​ថែរក្សា​សមុទ្រ​មក​យូរ​ហើយ មិន​ដែល​ឃើញ​អ្នក​ណា​លោភ​ហួង​ហែង​ហួស​ហេតុ​ដូច្នេះ​ទេ ។ តិះ​ដៀល​ហើយ​និម្មិត​ខ្លួន​យ៉ាង​ធំ ដេញ​ក្អែក​ទឹក​នោះ​ឲ្យ​រត់​បាក់​ទៅ ។ប្រជុំជាតក ក្អែក​ទឹក​ក្នុង​កាល​នៅ​គឺ​ភិក្ខុ​ឧបនន្ទ​សមុទ្រ​ទេវតា​គឺ​តថាគត​នេះ​ឯង ។ អត្ថបទ​នេះ​ដក​ស្រង់​ចេញ​ពី​សៀវភៅៈ ប្រជុំជាតក វាយ​អត្ថបទ​ដោយៈ កញ្ញា ជា ម៉ានិត ដោយ៥០០០ឆ្នាំ
images/articles/1224/Untitled-1-Recovered.jpg
រឿង​ប្រេត​ញី​ស៊ី​ខ្ទុះ​ឈាម
ផ្សាយ : ០៥ វិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០២០
រឿង​ប្រេត​ញី​ស៊ី​ខ្ទុះ​ឈាម (ចាក បេ. ខុ.) (ទោស​ប្រមាថ​មើល​ងាយ​ទាន​របស់​ជន​ដទៃ) សម័យ​ពុទ្ធ​កាល មាន​ភិក្ខុ ១២ អង្គ រៀន​យក​ព្រះ​កម្ម​ដ្ឋាន​អំពី​សំណាក់​ព្រះ​សាស្តា​ហើយ នាំ​គ្នា​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ព្រៃ​រក​ទី​ស្ងាត់ ក៏​បាន​ដល់​ព្រៃ​របោះ​មួយ ក្បែរ​ក្រុង​សាវត្ថី​នោះ បាន​ដឹង​ថា​មាន​ភិក្ខុ ១២ អង្គ​ទៅ​គង់​នៅ​ក្នុង​ព្រៃ​របោះ​ជិត​លំនៅ​ខ្លួ ក៏​នាំ​ចូល​ទៅ​ថ្វាយ​បង្គំ​បវាវ​ណា​បច្ច័យ ៤ និមន្ត​មក​ទទួល​ភត្ត​ឯ​គេ​ហ​ស្ថាន​របស់​ខ្លួន ។
images/articles/1471/Untitled-1-Recovered.jpg
មិន​ផឹក​គ្រឿង​ស្រវឹង
ផ្សាយ : ០៥ វិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០២០
មនុស្ស​ឆ្កួត​ឬ​វិកល​ចរិត ព្រោះ​គេ​បាត់​បង់​សតិ​សម្បជញ្ញៈ​ ឯ​សុរា​គឺ​ជា​គ្រឿង​ពង្វក់​ស្មារតី ដូច្នេះ​ទើប​មនុស្ស​ត្រូវ​វៀរចាក​ការ​ផឹក​សុរា។ តាម​ទស្សនៈ​អ្នក​ញៀន​សុរា​ខ្លះ​និយាយ​ថា ការ​ផឹក​សុរា​បន្តិច​បន្តួច​ដើម្បីឲ្យ​បាយ​ឆ្ងាញ់​មិន​មាន​ទោស​ទេ ទាល់​តែ​ផឹក​ច្រើន​ទើប​មាន​ទោស តែ​នៅ​ក្នុង​ព្រះពុទ្ធ​សាសនា​បាន​ប្រដៅ​ឲ្យ​មនុស្ស​វៀរចាក​ស្រឡះ សូម្បី​បន្តិចបន្តួច​ក៏​ដោយ ព្រោះ​សុរា​នេះគឺ​ជា​ប្រភព​នៃ​សេចក្ដី​វិនាស​ច្រើន​យ៉ាង​ដូច​ជា ១- សុរា នាំ​ឲ្យ​វិនាស​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ ជីវិត​របស់​យើង​ម្នាក់​ៗ​សុទ្ធ​តែ​ត្រូវ​ការអាហារ​ដើម្បី​បរិភោគ បើ​អត់​អាហារ​នឹង​ត្រូវ​ស្លាប់ ប៉ុន្តែ​សុរា​បើ​មិន​ផឹក​ក៏​មិន​ស្លាប់ ដូច្នេះ​អ្នក​ផឹក​សុរា គឺ​ជា​អ្នក​ចាយវាយ​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​ខ្ជះខ្ជាយ​ដោយ​គ្មាន​ប្រយោជន៍។ ២- សុរា នាំ​ឲ្យ​កើត​ជម្លោះ អ្នក​ផឹក​ស្រវឹង​ស្រា​ច្រើន​តែ​មាន​សំដី​តូច​ធំ​ហួស​មាឌ ហួស​ឋានៈ របស់​ខ្លួន មិន​សូវ​កោត​ញញើត​អ្នក​ណា​ឡើយ បើ​មាន​អ្នក​ណាធ្វើ​ឲ្យ​ទាស់​ចិត្ត​បន្តិច​ ក៏​បញ្ចេញ​ភ្លើង​កំហឹង​ឲ្យ​ប្រាកដ​ឡើង ដូច​ជា​ភ្លើង​ឆេះ​ចំបើង ហើយ​ស្រែក​ជេ​អ្នក​ដទៃ ដោយ​ប្រការ​ផ្សេងៗ ដែល​ជា​ហេតុ​នាំ​ឲ្យ​មាន​វិវាទ​ទាស់​ទែង​គ្នា។ ៣- សុរា នាំ​ឲ្យ​កើត​រោគ​ទាំង​ឡាយ សុរា​ដែល​អ្នក​ប្រមឹក​ឲ្យ​តម្លៃ​ថា​គួរ​ឲ្យ​សប្បាយ​ណាស់​នោះ តាម​ពិត​គឺ​ជា​ថ្នាំ​ពិស​ដ៏​ពន្លឹក សម្រាប់​ធ្វើ​ឲ្យ​រាង​កាយ​ចុះ​ខ្សោយ​អន់​ថយ ហើយ​នឹង​បង្ក​ឲ្យ​មាន​រោគ​ផ្សេងៗ​ដូច​ជា រោគ​ឈឺ​ក្រពះ រោគ​ស្រវាំង​ភ្នែក រោគ​ឈឺ​ថ្លើម ជា​ពិសេស​គឺ​រោគ​វិកល​ចរិត​ដែល ហៅ​ថា​(ឆ្កួត​សុរា)។ ៤- សុរា​ នាំ​ឲ្យ​ខូច​ឈ្មោះ អ្នក​ស្រ​វឹង​ស្រា តែង​ធ្វើចរិយាមារយាទ​មិន​គួរ​ឲ្យ​ចូល​ចិត្ត​ឡើយ ច្រើន​ធ្វើ​នូវ​ការ​រំខាន​ដល់​អ្នក​ផ្ទះ​ជិត​ខាង ដូច​ជា​ការ​រាំ​ច្រៀង​ស្រែក​ឡូឡា​ខុស ពេលវេលា​ជា​ដើម ដូច្នោះ​ឈ្មោះ​របស់​គេ​ត្រូវ​បាន​អ្នក​ផង​តិះដៀល ថា​ជា​មនុស្ស​ប្រមឹក។ ៥- សុរា នាំ​ឲ្យ​មាន​ការ​បង្ហាញ​កេរ្តិ៍ខ្មាស តាម​ធម្មតា​មនុស្ស​យើង​មាន​ការ​អៀន​ខ្មាសណាស់ ទៅ​ណា​មក​ណា​តែងស្លៀក​ពាក់​យ៉ាង​សមរម្យ លុះ​តែ​សុរា​ចូល​មក​ពង្វក់​ស្មារតី ក៏​ក្លាយ​ជា​មនុស្ស​លែង​ចេះ​អៀនខ្មាស​មួយ​រំពេច ជួន​កាល​អាច​ហ៊ាន​បើក​បង្ហាញ​កេរ្តិ៍ខ្មាស​ក្នុង​ទី​សាធារណៈ​ក៏​សឹង​មាន។ ៦- សុរា​ ធ្វើ​បញ្ញា​ឲ្យ​មាន​កំលាង​ថយ បញ្ញា​គឺ​ជា​ទ្រព្យ​ដ៏​វិសេស​វិសាល​សម្រាប់​មនុស្ស​គ្រប់​ៗ​គ្នា ប៉ុន្តែ​ចំពោះ​មនុស្ស​ប្រមឹក មិន​អាច​មាន​ឱកាស​ដើម្បី​បណ្ដុះ​បញ្ញាឲ្យ​កាន់​តែ​ភ្លឺ​ស្វាង​ឡើង​បាន​ទេ មាន​តែ​បាត់​បង់​ប្រាជ្ញា​ស្មារតី​បន្តិច​ម្តងៗ​ជា​ដរាប។ គ្រួសារ​ខ្លះ ប្ដី​ជាមនុស្ស​ប្រមឹក ហើយ​វា​ធ្វើ​បាប​ប្រពន្ធ​កូន​ដែល​បង្កើត​ឲ្យ​មាន​អំពើ​ហិង្សា​ក្នុង​គ្រួសារ មិន​គោរព​សិទ្ធិ​គ្នា​ធ្វើ​ឲ្យ​កូន​ខ្លះ​ខូច​ចិត្ត​ត្បិត​ខ្មាស​អ្នក​ជិត​ខាង រហូត​ក្លាយ​ខ្លួន​ជា​ក្មេងអនាថា ឥត​ទី​ពឹង គ្មាន​គោល​ដៅ​ពិត​ប្រាកដ ព្រោះ​វិបត្តិ​ឪពុក ម្ដាយ ដែល​ជា​ហេតុ​នាំ​ឲ្យ​មាន​សភាព​មិន សុខ​ស្ងប់​ដល់​សង្គម​ជាតិ​ទាំង​មូល។ សូម​ឲ្យ​មនុស្ស​គ្រប់​គ្នា​មាន​ចេតនា​វៀរចាក​ការ​ផឹក​ទឹក​ស្រវឹង ហើយ​យក​ពេល​វេលា​ដ៏​មាន​ តម្លៃ​បំពេញកិច្ចការ​តាម​តួនាទី​ប្រកប​ដោយ​សតិ និង សម្បជញ្ញៈ ព្រោះ​ប្រទេស​ជាតិ​ត្រូវ​ការ​ចាំ​បាច់​ណាស់​នូវ​មនុស្ស​ដែល​មាន​សតិ និង សម្បជញ្ញៈ​គ្រប់​គ្រាន់​ក្នុង​កិច្ច​បំពេញ​ការងារ​តាម​តួនាទី។ ដកស្រង់​ចេញពី​សៀវភៅ ជីវិត​ពិត​ជា​ត្រូវ​ការ​ព្រះធម៌ ដោយ៥០០០ឆ្នាំ
images/articles/1499/Untitled-1-Recovered.jpg
អ្វី​ជា​គ្រឿង​បាំង​មិន​ឲ្យ​ឃើញ​នរក?
ផ្សាយ : ០៥ វិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០២០
អ្វី​ជា​គ្រឿង​បាំង​មិន​ឲ្យ​ឃើញ​នរក? សត្វ​លោក​ដែល​មិន​បាន​យល់​ចូល​ចិត្ត​នូវ​ព្រះសទ្ធម្ម គេ​រមែង​ជ្រប់​ងប់​ក្នុង​លោក​នេះ គេ​ខ្វល់​ខ្វាយ​ក្នុង​ជីវិត ជាប់​ជំពាក់​នៅ​ក្នុង​សេចក្ដី​ប្រាថ្នា តូច​ចិត្ត​ចំពោះ​ភាព​ក្រលំបាក​តោក​យ៉ាក តែ​គេ​ក៏​ក្ដៅ​ក្រហាយ​ពី​ព្រោះ​តែ​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​​ដែល​ខ្លួន​ហួង​ហែង​រក្សា​ផង​ដែរ ​គេ​ខ្វល់​ខ្វាយ​នៅ​ក្នុង​រឿង​​ទ្រព្យ​របស់ ប៉ុន្តែ​គេ​មិន​បាន​ដឹង​ថា ទ្រព្យ​ធន​ដែល​ជា​វត្ថុ​កា​ម​ទាំង​អស់​គឺ​ជា​អន្ទាក់​ដ៏​សាហាវ​នោះ​ទេ។
images/articles/1585/Untitled-1-Recovered.jpg
អានិសង្ស​នៃ​ការ​រម្ងាប់​សេចក្ដី​ក្រោធ
ផ្សាយ : ០៥ វិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០២០
អានិសង្ស​នៃ​ការ​រម្ងាប់​សេចក្ដី​ក្រោធ ព្រះ​សាស្ដា កាល​ដែល​ព្រះអង្គ​គង់​ប្រថាប់​នៅ​អគ្គាឡវចេតិយ ទ្រង់​បាន​ប្រារព្វ​ទេវតា​មួយ​អង្គ​ដែល​មាន​បញ្ហា​ជា​មួយ​ភិក្ខុមួយរូប ព្រះអង្គ​ទ្រង់​ត្រាស់​នូវ​ព្រះធម៌​ទេសនា​នេះ​ថា <<យោ វេ ឧប្បតិតំ កោធំ>> ជា​ដើម។ ភិក្ខុ​កាប់​ដើម​ឈើ​ដែល​ទេវតា​អាស្រ័យ​នៅ សេចក្ដី​ពិស្ដារ​ថា កាល​ព្រះ​សាស្ដា​ទ្រង់​អនុញ្ញាត​នូវ​សេនាសនៈ​ដល់​
images/articles/1638/Untitled-1-Recovered.jpg
បណ្ឌិត(ភិក្ខុ)អ្នក​មាន​ព្យាយាម​ជា​គ្រឿង​ដុត​កម្ដៅ​កិលេស
ផ្សាយ : ០៥ វិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០២០
បណ្ឌិត(ភិក្ខុ)អ្នក​មាន​ព្យាយាម​ជា​គ្រឿង​ដុត​កម្ដៅ​កិលេស ពាក្យ​ថា ព្យាយាម មាន​ន័យ​ថា សេចក្ដី​ខំ​ប្រឹង​ប្រែង។ សេចក្ដី​ខំ​ប្រឹង​ប្រែងមាន​ច្រើន​យ៉ាង​ទៅ​ទៀត​សេចក្ដី​ប្រឹង​ប្រែង​ខ្លះ គឺ ប្រឹង​ប្រែង​ដើម្បី​នឹង​បៀតបៀន​អ្នក​ដទៃ ប្រឹង​ប្រែង​ដើម្បី​ឲ្យ​អ្នក​ដទៃ​មាន​សេចក្ដី​ទុក្ខ​លំបាក​ជា​ដើម នេះ​ជា​សេចក្ដី​ខំ​ប្រឹង​ប្រែង​ម្យ៉ាង​ដែល​ជា​ខំ​ប្រឹង​ប្រែង​ខុស មិន​ប្រព្រឹត្ត​ទៅ​ដើម្បី​អស់​ទៅ​នៃ​វេរា​នោះ​ឡើយ។
images/articles/444/2020-07-22_10_57_19-monks_painting_picture_-_Google_Search.jpg
រឿង ពួកភិក្ខុកោសម្ពី
ផ្សាយ : ២២ កក្តដា ឆ្នាំ២០២០
ព្រះសាស្តាចារ្យ ទ្រង់បានប្រារឰពួកភិក្ខុកោសម្ពី ។ ពួកភិក្ខុកោសម្ពីទាំងនោះ ជាដំបូង គ្រាន់តែចោទគ្នាពីឣាបត្តិតូចតាចប៉ុណ្ណោះឯង តែដល់ក្រោយៗ មក ក៏កើតមានវិវាទឈ្លោះប្រកែកគ្នា ទៅជារឿងធំដុំខ្លាំងឡើងៗ ទោះបីជាព្រះពុទ្ធជាម្ចាស់ ទ្រង់ត្រាស់ហាមប្រាម យ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏ភិក្ខុទាំងនោះ មិនព្រមធ្វើតាមព្រះឱវាទ របស់ព្រះឣង្គឡើយ ។ កាលបើយ៉ាងនេះហើយ ព្រះពុទ្ធជាម្ចាស់ ទ្រង់ជ្រាបច្បាស់ ក្នុងព្រះទ័យថាៈ ប្រាកដជាមិនបានប្រយោជន៍អ្វីឡើយ ទើបព្រះឣង្គ ទ្រង់ស្តេចយាង ចេញឆ្ងាយពីពួកភិក្ខុកោសម្ពីទាំងនោះ ទៅគង់ចាំព្រះវស្សា នៅក្នុងព្រៃរក្ខិតវ័ន តែមួយព្រះឣង្គឯងគត់ ។ ចំណេរកាលក្រោយមក ពួកពុទ្ធបរិស័ទ បានថ្កោលទោសពួកភិក្ខុទាំងនោះៗ បានដឹងកំហុសរបស់ខ្លួន ក៏បានចូលទៅរកព្រះ ឣានន្ទត្ថេរ ឲ្យលោកជួយសុំខមាទោសចំពោះព្រះពុទ្ធជាម្ចាស់ ហើយទូលសុំ ឲ្យព្រះឣង្គស្តេចយាងត្រឡប់មកវិញ ។ ព្រះសាស្តា ទ្រង់បានទទួលពាក្យ របស់ភិក្ខុកោសម្ពីទាំងនោះហើយ ទើបស្តេចយាងវិលត្រឡប់មកវិញ ទ្រង់ប្រទានព្រះឱវាទដល់ពួកភិក្ខុទាំងនោះ ឲ្យមានសេចក្តីព្រមព្រៀងគ្នា ចេះស្រឡាញ់គ្នា កុំឲ្យមានការឈ្លោះ ទាស់ទែងនឹងគ្នាឯង តទៅទៀត ដោយព្រះធម្មីកថា ទីឃាវុជាតកហើយ ទ្រង់ត្រាស់នូវព្រះគាថានេះ ថា ៖ បរេ ច ន វិជានន្តិ មយមេត្ថ យមាមសេ យេ ច តត្ថ វិជានន្តិ តតោ សម្មន្តិ មេធគា ។ ពួកជនទាំងឡាយដទៃ (ក្រៅឣំពីបណ្ឌិត) តែងមិនដឹងខ្លួនថា ពួកយើងទាំងឣស់គ្នា នឹងវិនាស ក្នុងកណ្តាលជំនុំនៃពួកនេះ ដូច្នេះឡើយ, ចំណែកឯជនទាំងឡាយណា ក្នុងកណ្តាលជំនុំនៃពួកនេះ ដឹងខ្លួនច្បាស់ថា ពួកយើងទាំងឣស់គ្នា នឹងវិនាស ក្នុងកណ្តាលជំនុំ នៃរឿង ព្រះចុល្លកាល មហាកាលពួកនេះ ដូច្នេះ, ការឈ្លោះប្រកែកគ្នាទាំងឡាយ រមែងរម្ងាប់ឣំពីជនទាំងឡាយនោះ ។ ដោយ៥០០០ឆ្នាំ
៥០០០ឆ្នាំ បង្កើតក្នុងខែពិសាខ ព.ស.២៥៥៥ ។ ផ្សាយជាធម្មទាន ៕
CPU Usage: 1.29
បិទ
ទ្រទ្រង់ការផ្សាយ៥០០០ឆ្នាំ ABA 000 185 807
   ✿ សម្រាប់ឆ្នាំ២០២៤ ✿  សូមលោកអ្នកករុណាជួយទ្រទ្រង់ដំណើរការផ្សាយ៥០០០ឆ្នាំជាប្រចាំឆ្នាំ ឬប្រចាំខែ  ដើម្បីគេហទំព័រ៥០០០ឆ្នាំយើងខ្ញុំមានលទ្ធភាពពង្រីកនិងរក្សាបន្តការផ្សាយតទៅ ។  សូមបរិច្ចាគទានមក ឧបាសក ស្រុង ចាន់ណា Srong Channa ( 012 887 987 | 081 81 5000 )  ជាម្ចាស់គេហទំព័រ៥០០០ឆ្នាំ   តាមរយ ៖ ១. ផ្ញើតាម វីង acc: 0012 68 69  ឬផ្ញើមកលេខ 081 815 000 ២. គណនី ABA 000 185 807 Acleda 0001 01 222863 13 ឬ Acleda Unity 012 887 987  ✿✿✿