ថ្ងៃ ពុធ ទី ២២ ខែ កញ្ញា ឆ្នាំឆ្លូវ ត្រី​ស័ក, ព.ស.​២៥៦៥  
ស្តាប់ព្រះធម៌ (Mp3)
ស្តាប់ការអានព្រះត្រៃបិដក (Mp3)
ស្តាប់​ការបង្រៀនព្រះធម៌ (Mp3)
ស្តាប់​ការអាន​សៀវ​ភៅ​ធម៌​ (Mp3)
កម្រងធម៌​សូត្រ​ផ្សេង​ៗ (Mp3)
កម្រងកំណាព្យនិងស្មូត្រ (Mp3)
កម្រងបទភ្លេងនិងចម្រៀង (Mp3)
ព្រះពុទ្ធសាសនានិងសង្គម (Mp3)
បន្ទុកសៀវភៅ (eBook)
បន្ទុកវីដេអូ (Video)
ទើបស្តាប់/អានរួច
វិទ្យុផ្សាយផ្ទាល់
វិទ្យុមេត្តា
ទីតាំងៈ រាជធានីភ្នំពេញ
ម៉ោងផ្សាយៈ ២៤ម៉ោង
វិទ្យុកល្យាណមិត្ត
ទីតាំងៈ ខេត្តបាត់ដំបង
ម៉ោងផ្សាយៈ ៤.០០ - ២២.០០
វិទ្យុឱវាទព្រះពុទ្ធ
ទីតាំងៈ រាជធានីភ្នំពេញ
ម៉ោងផ្សាយៈ ៤.០០ - ២២.០០
វិទ្យុគល់ទទឹង
ទីតាំងៈ វត្តគល់ទទឹង
ម៉ោងផ្សាយៈ ២៤ម៉ោង
វិទ្យុសំឡេងព្រះធម៌
ទីតាំងៈ រាជធានីភ្នំពេញ
ម៉ោងផ្សាយៈ ២៤ម៉ោង
វិទ្យុវត្តខ្ចាស់
ទីតាំងៈ ខេត្តបន្ទាយមានជ័យ
ម៉ោងផ្សាយៈ ០៤.០០​​​ - ២២.០០
វិទ្យុពន្លឺត្រៃរតន៍
ទីតាំងៈ ខេត្តតាកែវ
ម៉ោងផ្សាយៈ ៤.០០ - ២២.០០
មើលច្រើនទៀត​
ការជូនដំណឹង
ទិន្នន័យសរុបនៃការចុចចូល៥០០០ឆ្នាំ
ថ្ងៃនេះ ៦៧,៤៧៧
Today
ថ្ងៃម្សិលមិញ ១៦៧,៩៥១
ខែនេះ ៣,៩០៩,៥៦៨
សរុប ២២៣,៥០១,១៤៣
free counters
កំពុងទស្សនា ចំនួន
អានអត្ថបទ
ផ្សាយ : ២៧ សីហា ឆ្នាំ២០១៩ (អាន: ២០៧០៩ ដង)

មិន​កើត​ទុក្ខ​ទុក​ជា​មុន



 
មិន​កើត​ទុក្ខ​ទុក​ជា​មុន

មាន​មនុស្ស​ជា​ច្រើន​ចេះ​តែ​គិតខ្វល់​ដល់​អនាគត ។ តាម​ពិត​ រឿង​ដែល​នាំ​ឲ្យ​យើង​មាន​នូវ​កង្វល់​នោះ វា​អាច​មិន​កើត​ឡើង​ដូច​ដែល​យើង​បាន​គិត​ខ្វល់​ទុក​នោះ​ផង កាល​បើ​យ៉ាង​នេះ ការ​គិត​ខ្វាយ​ខ្វល់​របស់​យើង​ក៏​ទៅ​ជា​ទុក្ខ​កង្វល់​វា​គឺ​ជា​អកុសល​ផ្លូវ​ចិត្ត ទាំង​មិន​មែន​ជា​ឧបាយ​សម្រាប់​ដោះ​ស្រាយ​នូវ​បញ្ហា​ទៀត​ផង ។

ការ​គិត​ព្រួ​យបារម្ភ​ដល់​រឿង​ដែល​មិន​ទាន់​មក​ដល់​ផ្ទុយ​គ្នា​អំពី​ការ​ពូកែ​គិត ។ ការ​ពូកែ​គិត​គឺ​យោនិសោមន​សិការ​រឹត​តែ​គិត​រឹត​តែ​នាំ​ឲ្យ​មាន​បញ្ញា ប្រៀប​ដូច​ជា​ការ​សំលៀង​កាំបិត​ដោយ​ត្រឹម​ត្រូវ​តាម​វិធី​សំលៀង​ដូច្នោះ​ឯង ។ ការ​គិត​ព្រួយ ឬ​គិត​ខ្វល់​អំពល់​ក្នុង​ចិត្ត បើ​រឹត​តែ​គិត រឹត​តែ​ឈឺ​ក្បាល​នាំ​ឲ្យ​រវើរវាយ​រាយ​មាយ ធ្វើ​អ្វី​ៗ​ចេះ​តែ​ភ្លឹក​ៗ ភ្លេច​ៗ ហើយ​ក៏​ជា​ទុក្ខ​មាន​មុខ​ក្រៀម​ក្រំ ថែម​ទាំង​ធ្វើ​ឲ្យ​ចុះ​ខ្សោយ​នូវ​ប្រាជ្ញា​ស្មារតី​ទៀត​ផង ប្រៀប​ដូច​យក​មុខ​កាំ​បិត​ទៅ​អារ​នឹង​ថ្ម​អីចឹង​ឯង រឹត​តែ​រឹល ។

មនុស្ស​ដែល​ពូកែ​គិត គឺ​គេ​គិត​យ៉ាង​មាន​របៀប និង​ត្រឹម​ត្រូវ​ទៅ​តាម​ហេតុ​ផល គិត​ហើយ​បាន​ការ​បាន​ប្រយោជន៍​ដូច​ជា​ការ​គិត​ដល់​សេចក្តី​ស្លាប់ អ្នក​ដែល​មិន​ពូកែ​គិត​ ឬ​ចេះ​តែ​គិត​ខ្វល់​នោះ រមែង​ភ័យ​ខ្លាច​ស្លាប់ ហួង​ហែង​មុខ​ក្រោយ​ថា​តើ​ស្លាប់​ទៅ​កូន​ចៅ​យក​ទៅ​ដុត​នៅ​វត្ត​ណា វត្ត​នោះ​មិន​ល្អ​ទេ ឯ​វត្ត​នោះ​វិញ​ត្រូវ​អស់​ថ្លៃ​ច្រើន ឳ! បើ​អញ​ស្លាប់​ទៅ​កូន​ចៅ​ត្រូវ​លំបាក តើ​គេ​អាច​នឹង​រស់​នៅ​បាន​យ៉ាង​ដូម្តេច​ទៅ​ទេ! អញ​មិន​ចង់​ស្លាប់​ឡើយ អញ​ត្រូវ​នៅ​រស់​ត​ទៅ​ទៀត ...។ ចំណែក​អ្នក​ដែល​ពូកែ​គិត​វិញ គេ​បាន​ប្រយោជន៍​ច្រើន​ណាស់​សូម្បី​គេ​គិត​ដល់​រឿង​ស្លាប់​យ៉ាង​នេះ​ក៏ដោយ​ចុះ គឺ​គិត​ទៅ​តាម​សេចក្តី​ពិត​នៃ​ជីវិត ។

មនុស្ស​យើង​គ្រប់​គ្នា កើត​មក​ហើយ​រមែង​តែង​តែ ស្លាប់​ ។ អ្វី​ៗ នៅ​ក្នុង​លោក​នេះ​ វា​ជា​របស់​លោក​នេះ​ឯង អ្នក​ស្លាប់​ពុំ​អាច​យក​អ្វី​ទៅ​បាន​ទេ សម្បី​តែ​រូប​រាង កាយ​របស់​ខ្លួន ។ បើ​ពោល​ពី​ការ​សន្សំ​របស់​ចិត្ត អ្នក​ស្លាប់​រមែង​យក​បាន​នូវ​កម្ម​ល្អ​និង​កម្ម​អាក្រក់ ដែល​ខ្លួន​បាន​ធ្វើ​ហើយ​ជាប់​ទៅ​ជា​មួយ​ព្រោះ​ដំណើរ​ជីវិត​ជា​ក្រសែ​របស់​ចិត្ត ។

អ្នក​ធ្វើ​បាប​ច្រើន រស់​នៅ​ក៏​មិន​សុខ លុះ​ដល់​ស្លាប់​ទៅ​ក៏​មិន​ជា​សុខ​ដែរ ឯ​អ្នក​ជំនាន់​ក្រោយ​ជេរ​ប្រទេច​ផ្តាសា ។ ចំណែក​អ្នក​ធ្វើ​ល្អ​បាន​ច្រើន និង​មាន​ចិត្ត​ជា​បុណ្យ​កុសល​វិញ​រមែង​រស់​នៅ​ក៏​ជា​សុខ លុះ​ដល់​ស្លាប់​ទៅ​ក៏​ជា​សុខ​ដែរ ឯ​មនុស្ស​ជំនាន់​ក្រោយ​ដែល​ជា​ញាតិ​មិត្ត​បង​ប្អូន ក៏​ជា​សុខ​មាន​មុខ​មាត់​កិត្តិយស​ផង​ដែរ ។

ព្រោះ​ហេតុ​ដូច្នេះ អាត្មា​អញ​គួរ​លះ​បង់​ចោល​នូវ​បាប​អកុសល ហើយ​ខំ​ប្រឹង​ប្រែង​ធ្វើ​អំពើ​ល្អ ។ ទាំង​នេះ​ជា​សេចក្តី​ពិត​នៃ​ជីវិត​ ដែល​អ្នក​ពូកែ​គិត​សម្រច​បាន​នូវ​ប្រយោជន៍​ពី​ការ​គិត​របស់​គេ ។

ម្យ៉ាង​ទៀត អ្នក​ពូកែ​គិត គេ​អាច​គិត​ថា បើ​មនុស្ស​យើង​មិន​ស្លាប់​ទេ ចេះ​តែ​ចាស់​រហូត​ទៅ ចាស់​ទៅ​ជរា​ទៅ​មិន​ចេះ​ស្លាប់​សោះ​អី​ចឹង ពិត​ប្រាកដ​ជា​លំ​បាក​ខ្លាំង​ណាស់ ។ សេចក្តី​ស្លាប់​គឺ​ជា​ការ​ជួយ​ម្យ៉ាង ដែល​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​យើង​រួច​ពី​ទុក្ខ​លំបាក​អស់​កាល​ដ៏យូរ​ក្នុង​ជរាភាព ។ សេចក្តី​ទុក្ខ​ខ្លះ​មាន​នៅ​ក្នុង​រោគ​ដែល​មិន​អាច​ព្យាបាល​ទៅ​បាន មើល​ថែ​យ៉ាង​ណា​ក៏​​មិន​ជា​ មាន​សេចក្តី​ស្លាប់​ប៉ុណ្ណោះ ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​រោគាព្យាធិនោះ​ៗ អស់​ទៅ​បាន គឺ​ត្រូវ​បញ្ចប់​ជំងឺ​ជា​មួយ​នឹង​ការ​បូជា​សាកសព ។ កាល​គិត​យល់​ដូច្នេះ​ហើយ គេ​រមែង​មិន​ខ្លាច​ស្លាប់ ថែម​ទាំង​មាន​ចិត្ត​ស្រស់​បស់ ព្យាយាម​ធ្វើ​នូវ​អំពើ​ល្អ​លះ​បង់​ចោល​នូវ​អំពើ​អាក្រក់​ផ្សេង​ៗ​ទៀត​ផង ។

ការ​គិត​ដល់​សេចក្តី​ស្លាប់​ដោយ​គំនិត​ឆ្លាត មិន​ទំនាស់​នឹង​សេចក្តី​ពិត រមែង​នាំ​មក​នូវ​សេចក្តី​សុខ​ស្ងប់ លះ​បង់​នូវ​សេចក្តី​ស្រវឹង​នឹង​ជីវិត ព្រម​ទាំង​លោភៈ ទោសៈ មោហៈ ចោល​ចេញ​ពី​ចិត្ត​សន្តាន ។

បុគ្គល​អ្នក​មាន​នូវ​បញ្ញាពិចារណា ពូកែ​គិត រមែង​មិន​កើត​ទុក្ខ​ទុក​ជា​មុន​ឡើយ មាន​តែ​បាន​នូវ​សេចក្តី​សុខ​ទៅ​វិញ​សូម្បីក្នុង​រឿង​ដែល​ថា​គួរ​តែ​ទុក្ខ​ដ៏​ដោយ ។

មាន​ពេល​ខ្លះ​មនុស្ស​យើង​កើត​ទុក្ខ​ភ័យ​ព្រួយ​ ព្រោះ​ខ្លាច​បាត់​បង់​នូវ​លាភ​សក្ការៈ ឬ​យស​ស័ក្តិ ។ តាម​ពិត សូម្បី​តែ​ជីវិត​ខ្លួន​ឯង​ក៏​ការពារ​មិន​បាន​ផង ។ ប្រសិន​បើ​ត្រូវ​ស្លាប់​ថ្ងៃ​នេះ តើ​ថ្ងៃ​ស្អែក​លាភយស​នឹង​ជា​របស់​យើង​ដូចម្តេច​បាន​ទៅ ។

មាន​ពេល​ខ្លះ​នោះ យើង​ភ័យ​ខ្លាច​លាភយស​ធ្លាក់​ទៅ​ជា​របស់​អ្នក​ដទៃ រហូត​ដល់​រក​សេចក្តី​សុខ​ជា​មួយ​នឹង​លាភ​យស​ដែល​កំពុង​តែ​មាន​មិន​បាន​ទៀត​ផង ។ តាម​ពិត វា​មិន​មាន​លាភយស​ឯ​ណា​ប្រសើរ​ជាង​ការ​សុខ​ចិត្ត​ឡើយ ។

មនុស្ស​យើង​រមែង​វង្វេង​គិត​ថា អ្វី​ៗ​គប្បី​បាន​មក​ជា​របស់​យើង នេះ​ព្រោះ​មក​អំពី​ភ្លេច​គិត​ថា ខ្លួន​ឯង​អាច​ស្លាប់ បាន​គ្រប់​វេលា និង​ព្រោះ​មក​អំពី​មិន​បាន​យល់​ថា​អ្វី​ៗ ទាំង​អស់​រមែង​កើត​ឡើង​ព្រោះ​ហេតុ ។

មាន​រឿង​ខ្លះ មនុស្ស​យើង​ភ័យ​ខ្លាច​ថា​គេ​នឹង​ឈប់ ស្រឡាញ់​ខ្លួន លុះ​ដល់​ទី​បំផុត​ខ្លួន​ឯង​ទៅ​វិញ​សោះ ដែល​ឈប់​ស្រឡាញ់​គេ​ពុំ​នោះ​សោត​ទេ ដល់​ពេល​គេ​ឈប់​ស្រឡាញ់​ខ្លួន​មែន ខ្លួន​ឯង​ក៏​មិន​មាន​សេចក្តី​ទុក្ខ​អ្វី​បន្តិច​បន្តួច​ឡើយ បែរ​ជា​ដឹង​ខ្លួន​ថា ខ្លួន​មាន​នូវ​សេរីភាព​ទៅ​វិញ ។

សរុប​សេចក្តី​មក ការ​កើត​ទុក្ខ​ទុក​ជា​មុន គឺ​ជា​មេរោគ​ដែល​បំផ្លាញ​សុខភាព​របស់​ចិត្ត ត្រូវ​កម្ចាត់​បង់​ដោយ​ការ​ហ្វឹក​ហាត់​អប់​រំ​ចម្រើន​បញ្ញា យល់​អំពី​ការ​ពិត​នៃ​ជីវិត​គ្រប់​យ៉ាង ។

អត្តបទ​នេះ​ដក​ស្រង់​ចេញ​ពី​សៀវភៅៈ សុខចិត្ត រៀបរៀងដោយ លោកគ្រូ អគ្គបណ្ឌិត  ធម្មាចារ្យ ប៊ុត-សាវង្ស ។​        
វាយ​អត្ថបទ​ដោយៈ កញ្ញា ជា ម៉ានិត



ដោយ​៥០០០​ឆ្នាំ​
 
Array
(
    [data] => Array
        (
            [0] => Array
                (
                    [shortcode_id] => 1
                    [shortcode] => [ADS1]
                    [full_code] => 
) [1] => Array ( [shortcode_id] => 2 [shortcode] => [ADS2] [full_code] => c ) ) )
អត្ថបទអ្នកអាចអានបន្ត
ផ្សាយ : ២៨ កក្តដា ឆ្នាំ២០១៩ (អាន: ១២១៣៦ ដង)
បុគ្គល​ដែល​ជា​មិត្ត​ល្អ​តែ​សំដី
ផ្សាយ : ២៤ សីហា ឆ្នាំ២០២០ (អាន: ៣៥៧០០ ដង)
ការ​ភ្លេច​ស្មារតី​ និង​អសម្បជញ្ញៈ
ផ្សាយ : ២១ កក្តដា ឆ្នាំ២០២០ (អាន: ៤៤៤៨៧ ដង)
ពិចារណា​ពី​សភាព​របស់​ចិត្ត​
ផ្សាយ : ៣០ កក្តដា ឆ្នាំ២០១៩ (អាន: ៤៣២៦៥ ដង)
ពស់​តែង​សក​សំណក​ចាស់​​របស់​ខ្លួន​..
៥០០០ឆ្នាំ ស្ថាបនាក្នុងខែវិសាខ ព.ស.២៥៥៥ ។ ផ្សាយជាធម្មទាន ៕