ថ្ងៃ អង្គារ ទី ១១ ខែ ឧសភា ឆ្នាំឆ្លូវ ត្រី​ស័ក, ព.ស.​២៥៦៥  
ស្តាប់ព្រះធម៌ (Mp3)
ស្តាប់ការអានព្រះត្រៃបិដក (Mp3)
ស្តាប់​ការបង្រៀនព្រះធម៌ (Mp3)
ស្តាប់​ការអាន​សៀវ​ភៅ​ធម៌​ (Mp3)
កម្រងធម៌​សូត្រ​ផ្សេង​ៗ (Mp3)
កម្រងកំណាព្យនិងស្មូត្រ (Mp3)
កម្រងបទភ្លេងនិងចម្រៀង (Mp3)
ព្រះពុទ្ធសាសនានិងសង្គម (Mp3)
បន្ទុកសៀវភៅ (eBook)
បន្ទុកវីដេអូ (Video)
ទើបស្តាប់/អានរួច
វិទ្យុផ្សាយផ្ទាល់
វិទ្យុមេត្តា
ទីតាំងៈ រាជធានីភ្នំពេញ
ម៉ោងផ្សាយៈ ២៤ម៉ោង
វិទ្យុកល្យាណមិត្ត
ទីតាំងៈ ខេត្តបាត់ដំបង
ម៉ោងផ្សាយៈ ៤.០០ - ២២.០០
វិទ្យុឱវាទព្រះពុទ្ធ
ទីតាំងៈ រាជធានីភ្នំពេញ
ម៉ោងផ្សាយៈ ៤.០០ - ២២.០០
វិទ្យុសំឡេងព្រះធម៌
ទីតាំងៈ រាជធានីភ្នំពេញ
ម៉ោងផ្សាយៈ ២៤ម៉ោង
វិទ្យុគល់ទទឹង
ទីតាំងៈ វត្តគល់ទទឹង
ម៉ោងផ្សាយៈ ២៤ម៉ោង
វិទ្យុវត្តខ្ចាស់
ទីតាំងៈ ខេត្តបន្ទាយមានជ័យ
ម៉ោងផ្សាយៈ ០៤.០០​​​ - ២២.០០
វិទ្យុពន្លឺត្រៃរតន៍
ទីតាំងៈ ខេត្តតាកែវ
ម៉ោងផ្សាយៈ ៤.០០ - ២២.០០
មើលច្រើនទៀត​
ការជូនដំណឹង
ទិន្នន័យសរុបនៃការចុចចូល៥០០០ឆ្នាំ
ថ្ងៃនេះ ១១៨,៦៧៣
Today
ថ្ងៃម្សិលមិញ ១៥៧,៣២១
ខែនេះ ១,៩៨៧,៨០០
សរុប ១៩២,៥៤៣,១១៧
free counters
កំពុងទស្សនា ចំនួន
អានអត្ថបទ
ផ្សាយ : ២៩ កក្តដា ឆ្នាំ២០១៩ (អាន: ២៨៩៥ ដង)

គ្រោងគំនិត ពុទ្ធក្ខេត្ត



 
គ្រោងគំនិត ពុទ្ធក្ខេត្ត

១- ពុទ្ធក្ខេត្ត​មាន​បី​គឺ ជាតិក្ខេត្ត, អាណាខេត្ត, វិសយក្ខេត្ត។ ខេត្ត ជា​មគធភាសា​ប្រែ​ថា ស្រែ, តំបន់, នាទី,.... គឺ​ភាគ​ផែន​ដី​ឬ​ភាគ​ផែន​លោក ដែល​គេ​សន្មត​បែង​ចែក​ជា​អន្លើៗ មាន​ខ័ណ្ឌ​ដោយ​រដ្ឋសភា​បញ្ញត្តិឬ​ដោយ​លោកប្បញ្ញត្តិ​ជា​សង្កាត់ៗ​កុំ​ឲ្យ​ច្រឡំ​គ្នា ព្រោះ​មាន​ច្រើន​មិនមែន​មាន​តែ​មួយ។

២- ពុទ្ធ​ក្ខេត្ត​ទី ១ គឺ​ជាតិ​ក្ខេត្ត មាន​កំណត់​ត្រឹម​តែ​មួយ​ម៉ឺន​លោក​ធាតុ, ព្រះពុទ្ធទ្រង់​បដិសន្ធិ​ជាដើម ចំពោះ​លោក​ធាតុ​ណា​មួយ ក្នុង​ក្រុម​លោក​ធាតុ​មួយ​ម៉ឺន​នោះ កម្រើក​រំពើក​ញាប់ញ័រ​បាន​តែ​មួយ​ម៉ឺន​លោក​ធាតុ​ប៉ុណ្ណោះ មិន​បាន​កម្រើក​រំពើក​ញាប់ញ័រ​ដល់​លោក​ធាតុ​ដទៃ​ឡើយ។ ពុទ្ធក្ខេត្ត​ទី២​គឺ អាណាខេត្ត​មាន​កំណត់​ត្រឹម​តែ​មួយ​សែន​ដល់​លោក​ធាតុ​ដទៃ​ឡើយ។ ពុទ្ធក្ខេត្ត​ទី​២​គឺ​ អាណាខេត្ត មានកំណត់​ត្រឹម​តែ​មួយ​សែន​កោដិលោក​ធាតុ, ព្រះពុទ្ធ​ទ្រង់​សម្ដែង​នូវ​រតនបរិត្ត​និង​ខន្ធ​បរិត្ត​ជាដើម ក្នុង​លោក​ធាតុ​ណា​មួយ​ ក្នុង​ក្រុម​មួយ​សែន​កោដិ​លោក​ធាតុ​នោះ កម្រើក​រំពើក​ញាប់ញ័រ​បាន​តែ​មួយ​សែន​កោដិ​លោក​ធាតុ​ប៉ុណ្ណោះ មិន​កម្រើក​រំពើក​ញាប់ញ័រ​ដល់​លោក​ធាតុ​ដទៃ​ឡើយ។ ហេតុ​ដូចម្ដេច​បាន​ជា​ពុទ្ធក្ខេត្ត​ទី២ គឺ​អាណា​ខេត្ត មាន​កំណត់​នាទី​មួយ​សែន​កោដិ លោក​ធាតុ​ដូច្នេះ? មានលោក​ធាតុ​លើស​ពី​មួយ​សែន​កោដិ​ទៅ​ទៀត​ឬ? ឬ​ក៏​គ្មាន​ទេ? បើ​គ្មាន​ហេតុ​អ្វី​ក៏​ចាំ​មាន​កំណត់ មាន​ខេត្ត មិន​ថា​ទាំង​អស់​តែ​ម្ដង​ទៅ? ព្រោះ​អាណា​ខេត្ត​នេះ​និយាយ​ចំពោះ​លោក​ធាតុ​ក្នុង​បច្ចុប្បន្ន​កាល មិន​មែន​និយាយ​ចំពោះ​លោក​ធាតុ ដែល​កន្លង​ផុត​ទៅ​ហើយ​នោះ​ទេ។

៣- ឱកាស​លោក មេឃ​អាកាស​នោះ​ធំ​ទូលាយ​ជា​អនន្តល្ហល្ហេវ​រក​ទី​បំផុត​ជើង​មេឃ​មិន​ឃើញ សូម្បី​ពុទ្ធញ្ញាណ​ក៏​រាវរក​មិន​ឃើញ​ដែរ។ បើ​ធំទូលាយ​យ៉ាង​នេះ លោក​ធាតុ​មួយ​សែនកោដិៗ ជា​អនន្តក៏​មិន​ចង្អៀត​មេឃ​អាកាស​ឡើយ ទាំង​បី​ខ​នេះ​ជា​គ្រាង​គំនិត សូម​វិនិច្ឆ័យ​តាម​ន័យ​នេះ​ចុះ។

ដែល​រៀបរាប់មក​នេះ​បែក​មក​អំពី​ពាក្យ​ថា​កប្ប ព្រោះ​ពាក្យ​ថា​កប្ប​នេះ ជា​ឈ្មោះ​អាយុរបស់​ផែន​ដី របស់​ឱកាស​លោក​ឬ​ជា​ឈ្មោះ​អាយុ​របស់​លោក​ធាតុ​ឬ​ចក្កវាឡ។ លោក​ធាតុ​ឬ​វាឡ​ទាំង​មួយ​សែន​កោដិ​ដែល​ជា​ខេត្ត​របស់​ព្រះពុទ្ធ​មួយ​អង្គៗ​នោះ សង្ខារ​លោក​តាក់​តែង​សាង​ឡើង​ក្នុង​ពេល​ជា​មួយ​គ្នា វិនាស​ទៅវិញ​ក្នុង​ពេល​ជា​មួយ​គ្នា គិត​តាំង​ពី​កើត​មក​ទៅ​ទល់​នឹង​ពេល​ដែល​វិនាស​ទៅ​វិញ​នោះ ច្រើន​ឆ្នាំ​ណាស់​នឹង​រាប់​ថា​មួយ​កោដិ​ឬ​មួយ​អសង្ខេយ្យ​ឆ្នាំ​ដូច្នេះ​មិន​អស់ ព្រោះ​លោក​ធាតុ​ឬ​ចក្កវាឡ​នោះ​មាន​អាយុ​វែង​ណាស់ ទើប​អ្នក​ប្រាជ្ញ​ដើម​ខ្សែ​ទាំង​ឡាយ មាន​ព្រះពុទ្ធ​ជា​ដើម សន្មត​ហៅ​ថា​កប្ប គឺ​លលោក​ធាតុ​ឬ​ចក្កវាឡ​នោះ​មាន​អាយុ​មួយ​កប្ប​ទើប​វិនាស​ទៅ​វិញ។

ក្នុង​គម្ពីរ​សំយុត្តិនិកាយ ត្រង់​តិណកដ្ឋវគ្គ មាន​សេចក្ដី​តំណាល​ថា សម័យ​មួយ​ព្រះ​សម្មាសម្ពុទ្ធ​ទ្រង់​គង់​នៅ​ទៀប​ក្រុង​សាវត្ថី មាន​ភិក្ខុ​មួយ​រូប​ចូល​ទៅគាល់ ហើយ​ក្រាប​ទូល​សួរ​ថា បពិត្រ​ព្រះអង្គ​ដ៏​ចម្រើន កប្ប​មាន​កាល​វែង​ប៉ុន្មាន?

ព្រះមាន​ព្រះភាគ​ទ្រង់​ត្រាស់​ថា

ទីឃោ ខោភិក្ខុ កប្បោ សោន សុករោ សង្ខ័ាតុំ
ឯត្តកានិ វស្សានិ ឥតិ វា ឯត្តកានិ វស្សសតានិ ឥតិ
វា ឯត្តកោនិ វស្សសហស្សានិ ឥតិ វា ឯត្តកានិ
វស្សសតសហស្សានិ ឥតិ វា។

ម្នាល​ភិក្ខុ កប្ប​មាន​កាល​វែង​ណាស់ កប្ប​នោះ​មិន​ងាយ​នឹង​រាប់​ប៉ុណ្ណេះ​ឆ្នាំ​ក្ដី ប៉ុណ្ណោះ​រយ​ឆ្នាំ​ក្ដី​ ប៉ុណ្ណោះ​ពាន់​ឆ្នាំ​ក្ដីឬ​ថា​ប៉ុណ្ណេះ​សែន​ឆ្នាំ​បាន​ឡើយ។

ភិក្ខុ​នោះ​ទូល​សួរ​ទៀត​ថា បពិត្រ​ព្រះអង្គ​ដ៏​ចម្រើន ចុះ​ព្រះអង្គ​អាច​ធ្វើ​ពាក្យ​ឧបមា​បាន​ឬទេ?

ព្រះមានព្រះភាគ​ទ្រង់​ត្រាស់​ថា​អាច​ធ្វើ​បាន​ទើប​ទ្រង់​សម្ដែង​ឧបមាថា

សេយ្យថាបិ ភិក្ខុ មហាសេលោ បព្វតោ យោជនំ
អាយាមេន យោជនំ វិត្ថារេន យោជនំ ឧព្វេធេន
អច្ឆិទ្ទោ អសុសិរោ ឯកឃនោ គមេនំ បុរិសោ
វស្សសតស្ស វស្សសតស្ស អច្ចយេន កាសិកេន
វត្ថេន សកីសកី បរិមជ្ជេយ្យ ខិប្បតរំ ខោសោ
ភិក្ខុ មហាសេសោ បព្វតោ ឥមិនា ឧបក្កមេន បរិក្ខយំ
បរិយាទានំ គច្ឆេយ្យ ន ត្វេវ កប្បោ ឯវំ ទីឃោ ខោ
ភិក្ខុ កប្បោ។

ម្នាល​ភិក្ខុ ឧបមា​ដូច​ជា​ភ្នំ​ថ្ម​សុទ្ធ​ដ៏​ធំ មាន​បណ្ដោយ​មួយ​យោជន៍ ទទឹង​មួយ​យោជន៍ កម្ពស់​មួយ​យោជន៍ មិន​បាន​ធ្លុះ មិន​មាន​ប្រហោង ជា​ភ្នំ​តាន់ កន្លង​មួយរយឆ្នាំៗទៅ មាន​បុរស​យក​សំពត់​កាសិកៈ​មក​បោស​ភ្នំ​នោះ​ម្ដងៗ ម្នាល​ភក្ខុ ភ្នំ​ថ្ន​សុទ្ធ​ដ៏​ធំ​នោះគប្បី​ដល់​នូវ​ការ​អស់​ទៅ រេច​ដោយ​សេចក្ដី​ព្យាយាម​នេះ​ឆាប់​ជាង ឯកប្ប​មិន​ទាន់​អស់​នៅ​ឡើយ ម្នាល​ភិក្ខុ​ កប្ប​មាន​កាល​វែង​យ៉ាង​នេះ​ឯង។

ក្នុង​កាល​ជា​ខាង​ក្រោយ​មក មាន​ភិក្ខុ​មួយ​រូប​ចូល​ទៅ​គាល់​ហើយ​ក្រាប​ទូល​សួរ​ថា ដូច​មុន​ទៀត ព្រោះមាន​ព្រះភាគ​ទ្រង់​ត្រាស់​ថា

សេយ្យថាមិ ភិក្ខុ អាយសំ នគរំ យោជនំ អាយាមេន
យោជនំ វិត្ថារេន យោជនំ ឧព្វេធេន បុណ្ណំ
សាសចានំ គុឡំកាពន្ធំ តតោ បុរិសោ វស្សសតស្ស
វស្សសតស្ស អច្ចយេន ឯកមេកំ សាសបំ ឧទ្ធរេយ្យ
ខិប្បតរំ ខោ សោ ភិក្ខុ មហាសាសបរាសិ ឥមិនា
ឧបក្កមេន បរិក្ខយំ ចរិយាទានំ គច្ឆេយ្យ ន ត្វេវ
កប្បោ ឯវំ ទីឃោ ខោ ភិក្ខុ កប្បោ។

ម្នាល​ភិក្ខុ ឧបហដូច​ជា​នគរ​ដែល​ព័ទ្ធ​ដោយ​កំពែង មាន​បណ្ដោយ​មួយ​យោជន៍ ទទឹង​មួយ​យោជន៍ កម្ពស់​មួយ​យោជន៍​ពេញ​ដោយ​គ្រាប់​ស្ពៃ ជា​នគរ​គេ​បិទ​ភ្ជាប់​ដោយ​ដុំ​ដី​ស្អិត កន្លង​មួយរយឆ្នាំ​ៗទៅ មាន​បុរស​ទៅ​រើស​យក​គ្រាប់​ស្ពៃ​ដ៏​ធំ​នោះ គប្បី​ដល់​នូវ​ការ​អស់​ទៅ​រលីង​ទៅ​ដោយ​សេចក្ដី​ព្យាយាម​នេះ​ឆាប់​ជាង ឯ​កប្បមិន​ទាន់​អស់នៅ​ឡើយ ម្នាល​ភិក្ខុ​កប្បមាន​កាល​វែង​យ៉ាង​នេះ​ឯង។

ដកស្រង់ចេញពីសៀវភៅ កប្បកថា
ដោយ​៥០០០​ឆ្នាំ​
 
Array
(
    [data] => Array
        (
            [0] => Array
                (
                    [shortcode_id] => 1
                    [shortcode] => [ADS1]
                    [full_code] => 
) [1] => Array ( [shortcode_id] => 2 [shortcode] => [ADS2] [full_code] => c ) ) )
អត្ថបទអ្នកអាចអានបន្ត
ផ្សាយ : ៣០ កក្តដា ឆ្នាំ២០១៩ (អាន: ១០៣៧៧ ដង)
សុភមង្គល​ក្នុង​គ្រួសារ គឺ​ជា​សន្តិសុខ​សង្គម
ផ្សាយ : ២៤ កក្តដា ឆ្នាំ២០១៩ (អាន: ១៤៤១២ ដង)
ត្រូវ​ប្រើ​ប្រាក់ កុំ​ឲ្យ​ប្រាក់​ប្រើ
ផ្សាយ : ២៩ មករា ឆ្នាំ២០២១ (អាន: ១៥៩៤៤ ដង)
សម្មតិសច្ចៈ, ភាវសច្ចៈ, បរមត្ថសច្ចៈ, អរិយសច្ចៈ
៥០០០ឆ្នាំ ស្ថាបនាក្នុងខែវិសាខ ព.ស.២៥៥៥ ។ ផ្សាយជាធម្មទាន ៕