ថ្ងៃ អាទិត្យ ទី ១៦ ខែ ឧសភា ឆ្នាំឆ្លូវ ត្រី​ស័ក, ព.ស.​២៥៦៥  
ស្តាប់ព្រះធម៌ (Mp3)
ស្តាប់ការអានព្រះត្រៃបិដក (Mp3)
ស្តាប់​ការបង្រៀនព្រះធម៌ (Mp3)
ស្តាប់​ការអាន​សៀវ​ភៅ​ធម៌​ (Mp3)
កម្រងធម៌​សូត្រ​ផ្សេង​ៗ (Mp3)
កម្រងកំណាព្យនិងស្មូត្រ (Mp3)
កម្រងបទភ្លេងនិងចម្រៀង (Mp3)
ព្រះពុទ្ធសាសនានិងសង្គម (Mp3)
បន្ទុកសៀវភៅ (eBook)
បន្ទុកវីដេអូ (Video)
ទើបស្តាប់/អានរួច
វិទ្យុផ្សាយផ្ទាល់
វិទ្យុមេត្តា
ទីតាំងៈ រាជធានីភ្នំពេញ
ម៉ោងផ្សាយៈ ២៤ម៉ោង
វិទ្យុកល្យាណមិត្ត
ទីតាំងៈ ខេត្តបាត់ដំបង
ម៉ោងផ្សាយៈ ៤.០០ - ២២.០០
វិទ្យុឱវាទព្រះពុទ្ធ
ទីតាំងៈ រាជធានីភ្នំពេញ
ម៉ោងផ្សាយៈ ៤.០០ - ២២.០០
វិទ្យុសំឡេងព្រះធម៌
ទីតាំងៈ រាជធានីភ្នំពេញ
ម៉ោងផ្សាយៈ ២៤ម៉ោង
វិទ្យុគល់ទទឹង
ទីតាំងៈ វត្តគល់ទទឹង
ម៉ោងផ្សាយៈ ២៤ម៉ោង
វិទ្យុវត្តខ្ចាស់
ទីតាំងៈ ខេត្តបន្ទាយមានជ័យ
ម៉ោងផ្សាយៈ ០៤.០០​​​ - ២២.០០
វិទ្យុពន្លឺត្រៃរតន៍
ទីតាំងៈ ខេត្តតាកែវ
ម៉ោងផ្សាយៈ ៤.០០ - ២២.០០
មើលច្រើនទៀត​
ការជូនដំណឹង
ទិន្នន័យសរុបនៃការចុចចូល៥០០០ឆ្នាំ
ថ្ងៃនេះ ១២៥,៣៦៧
Today
ថ្ងៃម្សិលមិញ ១៦៩,១៧៩
ខែនេះ ២,៩៨៨,៥៧០
សរុប ១៩៣,៥៤៣,៨៨៧
free counters
កំពុងទស្សនា ចំនួន
អានអត្ថបទ
ផ្សាយ : ០៨ តុលា ឆ្នាំ២០២០ (អាន: ១០៣៨១ ដង)

ការ​ហ្វឹកឲ្យ​មើល​វត្ថុសម្ភារៈ​ថា​ជាបច្ច័យ ទំនុកបម្រុង មិនមែន​ជា​គោលដៅ



 
ការ​ហ្វឹកឲ្យ​មើល​វត្ថុសម្ភារៈ​ថា​ជាបច្ច័យ
ទំនុកបម្រុង មិនមែន​ជា​គោលដៅ

- មាន​ករណី​ជំទាស់​ថា ការ​បដិបត្តិធម៌ គឺ​តាំងនៅ​ក្នុង​សភាព​សន្ដោស​មែន​ទេ? តែ​ដំណើរ​ជីវិត​តាម​ផ្លូវ​លោក ត្រូវ​តែ​មាន​វត្ថុ របស់​របរ​មក​ទំនុក​បម្រុង​ធ្វើ​ឲ្យ​សម្បូរ​បែប។ ដូច្នោះ​ក្នុង​រឿង​នេះ ពិបាក​ឲ្យ​ក្មេង​បែង​ចែក​បាន​ណាស់។

- ឆ្លើយៈ មិន​លំបាក​ទេ ព្រះពុទ្ធសាសនា ព្រម​ទទួលថា​សម្ភារៈ​​ជា​របស់​សំខាន់ ថែម​ទាំង​មាន​ពាក្យ​បង្រៀន​ច្រើន​បែប​យ៉ាង ឲ្យ​មាន​សេចក្ដី​ព្យាយាម ប្រឹង​ប្រែង​ក្នុង​ការ​ស្វែង​រក​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​ឲ្យ​បាន​ច្រើនៗ​ទៀត​ផង។ តែ​រឿង​អាកប្បកិរិយា​ចំពោះ​វត្ថុ​សម្ភារៈ​ទាំង​នោះ ទើប​ជា​រឿង​សំខាន់។

- យើង​មិន​បាន​ប្រើ​វត្ថុ​សម្ភារៈ​ត្រឹម​តែ​បាន​ការ​តប​ស្នង គឺ​សេចក្ដី​សុខ ដែល​បណ្ដាល​ពី​ការ​បរិភោគ​ប្រើប្រាស់​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ។ តែ​យើង​មាន​អាកប្បកិរិយា​ចំពោះ​វត្ថុ​ទាំង​នោះ​ថា ជា​របស់​ចាំបាច់​យើង​ត្រូវ​អាស្រ័យ​វត្ថុ​ទាំង​នោះ ទើប​ហៅ​ថា បច្ច័យ គឺ​ជា​គ្រឿងទំនុក​បម្រុង​ឲ្យ​មាន​សមត្ថភាព ក្នុង​ការ​ធ្វើ​នូវ​របស់​អ្វី​មួយ​ឲ្យ​បាន​ល្អ​ប្រសើរ​ឡើង​ទៀត​បាន ដូច​ជា បើ​យើង​សិក្សា​ដោយ​គ្មាន​វត្ថុ​សម្ភារៈ​តើ​នឹង​សិក្សា​បាន​យ៉ាង​ណា តែ​ចំណុច​សំខាន់​មិន​មែន​បញ្ចប់​នៅ​ត្រឹម​តែ​ការ​បាន​នូវ​វត្ថុ​សម្ភារៈ។ វត្ថុ​សម្ភារៈ​មិន​មែន​ជា​គោល​ដៅ តែ​ជា​បច្ច័យ ជា​មធ្យោបាយ តែ​មិន​មែន​ទី​បញ្ចប់។

- ពេល​នេះ​វត្ថុ​សម្ភារៈ ​ជាមធ្យោបាយ ជា​គ្រឿង​ទំនុក​បម្រុង យើង​អាស្រ័យ​វា​ដើម្បី​ឈាន​ទៅ​កាន់​វត្ថុ​ដែលល្អ​ស្អាត ឬ​ដើម្បី​ការ​កសាង​ដែល​បរិបូណ៌​ដោយ​គុណភាព។ ត្រង់​នេះ​ឯង​ទើប​ជា​រឿង​សំខាន់​ យើង​ស្វែង​រក​វត្ថុសម្ភារៈ​មក​ក៏​ពិត តែ​ជា​មួយ​អាកប្បកិរិយា ដែល​មាន​គោល​បំណង​យ៉ាង​ច្បាស់​លាស់ ទើប​វត្ថុ​ជា​គ្រឿង ទំនុក​បម្រុង ដែល​ជា​មូល​ដ្ឋាន​នាំ​ឲ្យ​សម្រេច​ការ​កសាង​របស់​ដែល​ល្អ​ស្អាត របស់​ដែល​ប្រសើរ​ខ្ពង់ខ្ពស់​ក្រៃ​លែង​ឡើង។

- យ៉ាង​តិច​បំផុត បើ​យើង​សម្លឹង​មើល​វត្ថុ ឬ​សេដ្ឋកិច្ច​ដែល​ជា​បច្ច័យ កាល​បើ​យើង​មាន​វត្ថុ​ច្រើន យើង​ក៏​បាន​ប្រើវា​ជួយ​ដល់​សង្គមឲ្យ​មាន​សេចក្ដី​សុខ ចម្រើន​រុងរឿង។ មិន​មែន​ថា មាន​វត្ថុ​សម្ភារៈ​ច្រើន​ប្រើ​សម្រាប់តែ​ខ្លួន​ឯង​ជា​ធំ ស្រវឹង​វង្វេង​តែ​ប៉ុណ្ណឹង​នោះ​ទេ។ អាកប្បកិរិយា​យ៉ាង​នេះ ទើប​ជា​រឿង​សំខាន់ ហើយ​ក៏​កើត​សេចក្ដី​រលឹក​ដឹង​ដែល​ល្អ​ស្អាត និង បែបបទ​នៃ​ជីវិត​ក្នុង​សង្គម​មនុស្ស ក៏​មាន​សម្ពន្ថ​ភាព​អនុគ្រោះ​ដល់​គ្នា ដើម្បី​ឲ្យ​បាន​នូវ​វត្ថុ​បំណង​ដែល​ល្អ​ស្អាត​ក្រៃលែង​ឡើង​ទៅ។ អរិយធម៌​នេះ គឺ​ជា​អរិយធម៌​ពិតរបស់​មនុស្ស។

- ទើប​ត្រូវ​តែ​ហ្វឹកហាត់​ចាប់​ពី​ឥឡូវ​នេះ​ទៅ គឺ​ឲ្យ​សម្លឹង​វត្ថុ សម្ភារៈ ឬ​សេដ្ឋកិច្ច​ថា​ជា​បច្ច័យ មិន​មែន​សម្លឹង​ក្នុង​ន័យ​ថា ជា​គោល​ដៅ​នោះ​ទេ។ បើ​មនុស្ស​សម្លឹង​សម្ភារៈ​ថា​ជា​គោល​ដៅ ក៏​ព្យាយាម​រក​វត្ថុ​សម្ភារៈ​នោះ​ឲ្យ​ច្រើនៗ ហើយ​ស្រវឹង​វង្វេង​ក្នុង​រឿង​ត្រឹម​តែ​ប៉ុណ្ណោះ ហើយ​បាន​ត្រឹម​ប្រកួតប្រជែង​ដណ្ដើម​គ្នា​តែ​ប៉ុណ្ណោះ។

១- ព្យាយាម​ស្វែង​រក​ទ្រព្យ​ឲ្យ​បាន​ច្រើន ដើម្បី​បរិភោគ​ប្រើប្រាស់​តែ​ខ្លួន​ឯង ប៉ុន្មាន​ក៏​មិន​ល្មម​ដែរ។
២- ប្រកួត​ប្រជែង​បៀតបៀន​គ្នា។
៣- អរិយធម៌​អាប់ឱន មិន​ចម្រើន​លូតលាស់​បាន​ឡើយ។

- តែ​បើ​សម្លឹង​វត្ថុ​សម្ភារៈ​ជា​បច្ច័យ គេ​នឹង​អាច​កំណត់​ព្រំដែន​នៃ​ការ​បរិភោគ​ប្រើប្រាស់ បន្ទាប់​ពី​នោះ បើ​មាន​ច្រើន ក៏​អាច​យក​ទៅ​ជួយ​ទំនុក​បម្រុង កសាង​សង្គម​ក្នុង​អំពើ​ល្អ។

- គ្រប់​យ៉ាង​ក្នុង​លោក​នេះ ទាំង​វត្ថុ និង នាម​ធម៌ ជាបច្ច័យ​ដល់​គ្នា​នឹង​គ្នា មាន​សម្ពន្ធ​ភាព​ក្នុង​ការ​ទំនុក​បម្រុង​គ្នា​ក្នុង​គ្រា​ដំបូង​បំផុតឬ​ថា ក្នុង​ថ្នាក់​ដែល​ជា​មូល​ដ្ឋាន។ មនុស្ស​យើង​ត្រូវ​ការ​សម្ភារៈ​ដើម្បី​មក​ទំនុក​បម្រុង​ជីវិត បើ​យើង​មិន​មាន​វត្ថុ យើង​ក៏​មិន​អាច​មាន​ជីវិត​ល្អ​ប្រសើរ​ និង​ ជា​សុខ​មិន​បាន យើង​ត្រូវ​អាស្រ័យ​សម្ភារៈ​ទាំង​នោះ តែ​មិន​ឈប់​ត្រឹម​នោះ មិន​ស្រវឹង​វង្វេង​ក្នុង​វត្ថុ​សម្ភារៈ​នោះៗ។ បើ​យើង​យក​វត្ថុ​សម្ភារៈ​ទាំង​នោះ​ជា​គោល​ដៅ​បញ្ចប់ យើង​នឹង​ត្រូវ​មាន​បញ្ហា​យ៉ាង​ពិត​ប្រាកដ។ តែ​បើ​យើង​មាន​វត្ថុ​សម្ភារៈ ហើយ​ដឹង​ច្បាស់​ថា វា​ជា​គ្រឿង​ជួយ​ទំនុក​បម្រុង យើង​នឹង​ធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ​មុខ ជួយ​ជា​សេចក្ដីសុខ​ដល់​សង្គម និង កសាង​នូវ​អ្វី​ដែល​ល្អ​ស្អាត ទាំង​ផ្លូវ​ចិត្ត និង ផ្លូវ​បញ្ញា សន្ដោស​និងការ​ចូលចិត្ត​ក្នុង​ការ​បដិបត្តិ​យ៉ាង​នេះ។

ដកស្រង់​ចេញ​ពី​សៀវភៅ សុភមង្គល​គ្រួសារ​ជាសន្តិសុខ​សង្គម
ដោយ​៥០០០​ឆ្នាំ​
 
Array
(
    [data] => Array
        (
            [0] => Array
                (
                    [shortcode_id] => 1
                    [shortcode] => [ADS1]
                    [full_code] => 
) [1] => Array ( [shortcode_id] => 2 [shortcode] => [ADS2] [full_code] => c ) ) )
អត្ថបទអ្នកអាចអានបន្ត
ផ្សាយ : ៣០ កក្តដា ឆ្នាំ២០១៩ (អាន: ១៣១៨៩ ដង)
ជីវិត​នេះ​មាន​ប្រ​មាណ​តិច​ហ្ន៎ សត្វ​តែង​ស្លាប់​ថយ​អំពី​ ១០០​ឆ្នាំ
ផ្សាយ : ២៨ កក្តដា ឆ្នាំ២០១៩ (អាន: ១០៥៧៨ ដង)
ជីវតិកថា (តាមបែបទស្សនៈវិជ្ជា)
ផ្សាយ : ២៩ កក្តដា ឆ្នាំ២០១៩ (អាន: ១៣៥២១ ដង)
ពិចារណា​ញាតិ​ក្នុង​សង្សារវដ្ដ
៥០០០ឆ្នាំ ស្ថាបនាក្នុងខែវិសាខ ព.ស.២៥៥៥ ។ ផ្សាយជាធម្មទាន ៕