ថ្ងៃ សៅរ៍ ទី ០៨ ខែ ឧសភា ឆ្នាំឆ្លូវ ត្រី​ស័ក, ព.ស.​២៥៦៥  
ស្តាប់ព្រះធម៌ (Mp3)
ស្តាប់ការអានព្រះត្រៃបិដក (Mp3)
ស្តាប់​ការបង្រៀនព្រះធម៌ (Mp3)
ស្តាប់​ការអាន​សៀវ​ភៅ​ធម៌​ (Mp3)
កម្រងធម៌​សូត្រ​ផ្សេង​ៗ (Mp3)
កម្រងកំណាព្យនិងស្មូត្រ (Mp3)
កម្រងបទភ្លេងនិងចម្រៀង (Mp3)
ព្រះពុទ្ធសាសនានិងសង្គម (Mp3)
បន្ទុកសៀវភៅ (eBook)
បន្ទុកវីដេអូ (Video)
ទើបស្តាប់/អានរួច
វិទ្យុផ្សាយផ្ទាល់
វិទ្យុមេត្តា
ទីតាំងៈ រាជធានីភ្នំពេញ
ម៉ោងផ្សាយៈ ២៤ម៉ោង
វិទ្យុកល្យាណមិត្ត
ទីតាំងៈ ខេត្តបាត់ដំបង
ម៉ោងផ្សាយៈ ៤.០០ - ២២.០០
វិទ្យុឱវាទព្រះពុទ្ធ
ទីតាំងៈ រាជធានីភ្នំពេញ
ម៉ោងផ្សាយៈ ៤.០០ - ២២.០០
វិទ្យុសំឡេងព្រះធម៌
ទីតាំងៈ រាជធានីភ្នំពេញ
ម៉ោងផ្សាយៈ ២៤ម៉ោង
វិទ្យុគល់ទទឹង
ទីតាំងៈ វត្តគល់ទទឹង
ម៉ោងផ្សាយៈ ២៤ម៉ោង
វិទ្យុវត្តខ្ចាស់
ទីតាំងៈ ខេត្តបន្ទាយមានជ័យ
ម៉ោងផ្សាយៈ ០៤.០០​​​ - ២២.០០
វិទ្យុពន្លឺត្រៃរតន៍
ទីតាំងៈ ខេត្តតាកែវ
ម៉ោងផ្សាយៈ ៤.០០ - ២២.០០
មើលច្រើនទៀត​
ការជូនដំណឹង
ទិន្នន័យសរុបនៃការចុចចូល៥០០០ឆ្នាំ
ថ្ងៃនេះ ៣៥,៥៥៥
Today
ថ្ងៃម្សិលមិញ ១៥០,២០៧
ខែនេះ ១,២៥៥,៥៤៦
សរុប ១៩១,៨១០,៨៦៣
free counters
កំពុងទស្សនា ចំនួន
អានអត្ថបទ
ផ្សាយ : ២៧ កក្តដា ឆ្នាំ២០១៩ (អាន: ២៤៩៣២ ដង)

រឿង​ព្រាន​ព្រៃ



ស្តាប់សំឡេង
 
រឿង​ព្រាន​ព្រៃ 
( ចាក សី. ឯ. )
( ទោស​អកតញ្ញូ​ជន ធ្ងន់ជាង​ភ្នំ​សិនេរុ )

 
កាល​ពី​ព្រេង​នាយ​មាន​ ព្រាន​ព្រៃ​ម្នាក់​នៅ​ក្នុង​ក្រុង​ពារាណសី​ ធ្វើ​ដំ​ណើរ​ទៅ​ស្វែង​រក​ទ្រព្យ​ ទុក​បំរុង​ផ្គត់​ផ្គង់​ជីវិតរបស់​ខ្លួន​ក្នុង​ព្រៃហេមពាន្ភ ដើរ​វិល​វល់​ៗ​ ក៏​វង្វេង​រក​ផ្លូវ​ចេញ​មិន​ឃើញ​តាំង​ទ្រ​ហោ​យំ​ខ្ទ័រ​ពេញ​ព្រៃ​នោះ ។

កាល​គ្រានោះ​ព្រះ​ពោ​ធិ​សត្វ​ទ្រង់​សោយ​ព្រះ​ជាតិ​ជា​ដំ​រី មាន​សិ​រី​រកាយ​សសុទ្ធ កំណត់​នាម​ថាសីល​វនាគរាជ បាន​ឮនូវ​សំរែក​ទ្រ​ហោ​យំនោះ ក៏​មាន​សេចក្តី​ករុណា អាណិត​អាសូរ​បុរស​នោះ​ក្រៃ​លែង​ ទើប​បញ្ជិះ​លើ​ខ្នង​នាំចេញ​ពី​ព្រៃ​ទៅដាក់​ក្នុង​ផ្លូវ​មនុស្ស ហើយ​ពោល​ប្រាប់​ថា នែ​បុរស​ដ៏​ចំរើន​ ! អ្នកអញ្ចើញ​ទៅ​តាម​ផ្លូវ​នេះ​ ហើយ​បើ​មាន​គេ​សួរ​រក​កន្លែង​របស់​ខ្ញុំ​ អ្នក​កុំ​ប្រាប់​គេ​ឲ្យ​សោះ ។ ឯ​ព្រាន​នោះ​ជាមនុស្ស​ទ្រុស្តមិត្ត​អកតញ្ញូ កាល​ជិះ​លើ​ខ្នង​ដំ​រី​ពោធិសត្វ​ ក៏កំ​ណត់​នូវ​ឈើ​ធំ​តាម​លំដាប់ដរាប​ដល់​ផ្លូវ​មនុស្ស ។

លុះ​ដល់​ក្រុង​ពារាណសី​ បាន​ឃើញ​ជាង​អ្នក​រចនា​ភ្លុក​ច្រើន​នាក់​ក៏ពោល​សួរ​ថា នែ​ជាង​ដ៏​ចំ​រើន​ទាំងឡាយ​ អ្នក​ចង់​បាន​ភ្លក់​ដំរី​ទាំង​រស់​មែន​ទេ? គាត់​ស្តាប់​ពាក្យជាង​ពោល​ថា អើ​ភ្លុក​ដំ​រី​រស់​មាន​តំលៃ​លើស​លប់ ជាង​ភ្លុក​ដំរី​ស្លាប់​ទៅទៀត ទើប​គាត់​រៀប​ចំ​ស្បៀង​អាហារ និង​រណា​​ សព្វគ្រប់ ក៏ចូល​ទៅ​រក​ដំរី​ពោធិសត្វ​ដើម្បី​សុំ​ភ្លុក​ដ៏​ប្រ​សើរទាំងពីរ ក៏​ច្បាម​ជាប់​ដោយ​ប្រមោយ​បំរុង​នឹង​បោក​កំទេច​ទទួល​បាន​គំនិត​ថា​ អញ​មិន​ឲ្យ​ដោយ​បំណង​ថា​ភ្លុក​ទាំង​ឡាយ​នេះ​ជា​ទី​ ស្រឡាញ់​របស់​អញ ។ ណ្ហើយ​ចុះ​ភ្លុក​ទាំង​ពីរ​នេះមិន​មែន​ថ្លៃជាង​សព្វ​ញ្ញុតញ្ញាណទេ ។ អាត្មា​អញ​នឹង​ឲ្យ​ភ្លុក​ទាំង​ពីរ​នេះ​ទៅ ជា​ទាន​ដល់​ព្រាន​នោះ ដើម្បី​នឹង​បាន​ត្រាស់​នូវ​សព្វ​ញ្ញុតញ្ញាណ ​ព្រាន​ព្រៃ​នោះ កាន់​យក​ភ្លុក​ត្រឡប់​ទៅ​នគរ​វិញ ក៏លក់​ចាយ​វាយ​ចិញ្ចឹម​ជីវិត​អស់​ក៏​មក​សុំ​ទៀត ។ ឯ​ដំរី​ក៏​ឲ្យ លុះ​ព្រាន​ត្រ​ឡប់​មក​វិញ​ ក៏លក់​ចាយ​វាយ​អស់​ទៀត ហើយ​ក៏​សុំ​គំរប់​ ៣ ដង ។ ឯដំរី​​ពោល​ថា​ ប្រពៃ​ហើយ​អញ្ចើញ​តាម​ត្រូវ​ការ ទើប​ទ្រោម​ចុះឲ្យ​រាប​ងាយ​ស្រួល​ព្រាន​អារ​កាត់ ។ រី​ព្រាន​នោះ​ជា​មនុស្ស​អកតញ្ញូ​មិន​ដឹង​ដប់​ ក៏​ឡើង​ជិះ​លើ​ពោង​ដំរី​ ហើយ​កាត់​ភ្លុក​ទាំង​ពីរ​ តាំង​ពី​បណ្តូល​មក​ ឲ្យហូរ​ឈាម​សស្រាក់​ឥត​មេត្តាបន្តិច​ឡើយ ធ្វើ​ប៉ុណ្ណោះ​ហើយ​មិន​អស់​ចិត្ត ក៏​ពន្លះ​សាច់​និង​គាស់​ថ្គាម​ទៀត​ទើប​ចាក​ចេញ​ទៅ ។ គ្រាន់​តែ​ព្រាន​ដើរ​ចេញ​ផុត​ពី​ដំរី​ភ្លាម មហា​ផែនដី​ដែល​មាន​សមត្ថភាព​ អាច​ទ្រទ្រង់​នូវ​ភារៈ​ដ៏ធ្ងន់​ដូច​ភ្នំ​សិនេរុ និង​យុ​គន្ធរជាដើម​បាន ក៏​មិន​អាច​ទ្រ​ទ្រង់​នូវ​គំនិត​ទោស​របស់​ព្រាន​ចង្រៃ​នោបាន​ដែរ ទើប​បើក​នូវ​ចន្លោះ​ឲ្យ​ព្រាន​នោះ​ចូល​ទៅ​ ។ អណ្តាត​ភ្លើង​អវិចី​ក៏ចេញ​មក​ស្រោប​ព្រាន​នោះ​យ៉ាង​ទាន់​ហន់ ។ ពពួក​ទេវតា​ដែល​អាស្រ័យ​នៅ​នា​ដើម​ព្រៃនោះ​ក៏​ស្រែក​បន្លឺ​ព្រម​គ្នា​ថា

អកតញ្ញូស្ស បោសស្ស និច្ចំ វិវរទស្សិនោ 
សព្វ​ព្ចោ​ បឋវី ទជ្ជា នេវ នំ​ អភិរាធយេ ។

សត្វអកតញ្ញូ​ទោះ​បី​ រាជ្យ​យ៉ាង​ចំណាន​លើ​ពសុធា
មិន​អាច​ញាំង​ខ្លួន​ឲ្យ​រមនា ព្រោះ​សែ្វ​ង​ទោ​សាគេ​ជានិច្ច។​

ដំរី​ឋិត​នៅ​ដរាប​ដល់​អស់​អាយុ​ ក៏​ទៅ​កើត​តាម​យថាកម្ម ។

( មហា​ សំ​ សុខ និស្សិត​សាលាបាលីជាន់​ខ្ពស់ ) អត្តបទនេះ​វាយ​បញ្ចូល​ដោ​យកញ្ញា ហេង​ សំ​ដាណែត ។ អត្តបទនេះ​ដក​ស្រង់​ចេញ​ពី​សៀវ​ភៅ​ ប្រជុំ​និទាន​ជាតក ភាគទី​២ ។

ដោយ៥០០០ឆ្នាំ

 
 
Array
(
    [data] => Array
        (
            [0] => Array
                (
                    [shortcode_id] => 1
                    [shortcode] => [ADS1]
                    [full_code] => 
) [1] => Array ( [shortcode_id] => 2 [shortcode] => [ADS2] [full_code] => c ) ) )
អត្ថបទអ្នកអាចអានបន្ត
៥០០០ឆ្នាំ ស្ថាបនាក្នុងខែវិសាខ ព.ស.២៥៥៥ ។ ផ្សាយជាធម្មទាន ៕