ពុទ្ធប្រវត្តិសង្ខេប
|
|
ក្នុងឆ្នាំ៦២៣មុនគ្រឹស្តសករាជ មានព្រះរាជបុត្រមួយព្រះអង្គព្រះនាម សិទ្ធត្ថ បានប្រសូត្រ ឡើងក្នុងរាជត្រកូល នានគរកបិលវត្ថុ (នេប៉ាល់) ភាគខាងជើងប្រទេសឥណ្ឌា ដែលមានព្រះរាជបិតា ព្រះនាម សុទ្ធោទនៈ និងព្រះមាតានាម សិរិមហាមាយា ។ ព្រះអង្គធំធាត់នៅ លើគំនរទ្រព្យ និង លោកិយសុខ តែជាចុងក្រោយ ព្រះអង្គឈ្វេងយល់ថា សុវត្ថិភាព និងសុខភាពផ្លូវលោក មិនអាច ធានាដល់សេចក្តីសុខពិតប្រាកដឡើយ ។ លុះព្រះជន្ម ២៩ព្រះវស្សា ព្រះអង្គបានចេញចាកព្រះរាជ មហេសី និងព្រះរាជបុត្រ ហើយតាំងទីសេនាសនៈចំពោះបាទាគ្រូបង្រៀនសាសនាល្បីៗ នៅសម័យ នោះដើម្បីរៀនសូត្រពីពួកគេ ។ គ្រូទាំងអស់នោះបង្រៀនស្ទើរតែអស់នូវចំណេះវិជ្ជា ប៉ុន្តែព្រះអង្គមិន ចេះវិជ្ជាណាមួយដែលជាហេតុនៃសេចក្តីទុក្ខ ហើយនិងវិធីដើម្បីយកជំនះលើសេចក្តីទុក្ខនោះឡើយ ។ ជាចុងក្រោយបន្ទាប់ ពីចំនាយពេលរៀនសូត្រ ៦ព្រះវស្សា មានតែសមាធិទេដែលព្រះអង្គបាន ពិសោធន៍ ជាមាគ៌ាទំលាយនូវអវិជ្ជា ហើយព្រះអង្គបានយល់ពីហេតុនៃសេចក្តីទុក្ខភ្លាមៗ ។ ពីពេលនោះរហូតមក គេហៅព្រះអង្គថា ព្រះពុទ្ធ មានន័យថា ជាអ្នកត្រាស់ដឹង ។ ព្រះអង្គ ចំនាយពេល ៤៥ឆ្នាំទៀត ដែលព្រះអង្គបានត្រាច់ចរជុំវិញប្រទេសឥណ្ឌាខាងជើង ដើម្បីបង្រៀនអ្នក ដទៃនូវអ្វីដែលបានឃើញ ។ ខន្តិធម៌ និងករុណាធម៌របស់ព្រះអង្គ មានលក្ខណៈជាប្រវត្តិសាស្រ្ត ហើយ ព្រះអង្គមានសាវ័ករាប់ពាន់នាក់ ។ ក្នុងព្រះជន្មាយុ ៨០ព្រះវស្សា ទោះបីជរា និងព្យាធិ ក៏ព្រះ អង្គមានសេចក្តីសុខ និងសេចក្តីស្ងប់រហូតព្រះអង្គបានបរិនិព្វាននូវទីបំផុត ។ ១. ទ្រង់ចុះចាប់បដិសន្ធិ : ថ្ងៃព្រហស្បតិ៍ ១៥កើត ខែអាសាឍ ឆ្នាំរកា មុន ព.ស ៨១វស្សា |
