ត្រូវចេះបោសសំរាមក្នុងចិត្ត

អ្វីៗដែលបានចូលមកដល់ជីវិតរបស់យើង ប៉ុន្តែមិនបានជួយឲ្យជីវិតយើងមានសេចក្តីចម្រើនទៅដោយចំណេះដឹង និងគុណធម៌ទេ ឬមិនបាននាំមកនូវសេចក្តីសុខ  និងកម្លាំងចិត្តទេ តើយើងចេះតែរែកពុន ចេះតែទូលទៅធ្វើអ្វី ។ បាបគឺជាមេរោគក្នុងចិត្ត ជាសត្រូវនៃជីវិតរបស់យើង ឬថាជាសំរាមដែលត្រូវបោសសម្អាត ដូច្នេះមនុស្សយើង  ត្រូវចេះអប់រំចិត្តឲ្យមានអារម្មណ៍ព្រះកម្មដ្ឋាន ទើបអាចសម្អាតចិត្តដែលសៅហ្មងក្នុងរឿងផ្សេងៗទៅបាន ដោយអានុភាពនៃបីតិបាមោជ្ជក្នុងអារម្មណ៍នៃព្រះកម្មដ្ឋាននោះៗ ។ នៅក្នុងភិក្ខុវគ្គ ( វគ្គទី២៥ នៃព្រះគាថាធម្មបទ )  ព្រះពុទ្ធអង្គទ្រង់ត្រាស់សម្តែងថា
     
សុញ្ញាគារំ  បវិដ្ឋស្ស    សន្តចិត្តស្ស  ភិក្ខុនោ
អមានុសី  រតី  ហោតិ   សម្មា  ធម្មំ  វិបស្សតោ ។         
សេចក្តីត្រេកអរ ដែលមិនមែនជារបស់មនុស្ស រមែងមានដល់ភិក្ខុអ្នកចូលទៅកាន់ផ្ទះស្ងាត់ អ្នកមានចិត្តស្ងប់រំងាប់ ជាអ្នកឃើញធម៌ដោយប្រពៃ ។

យតោ  យតោ  សម្មសតិ   ខន្ធានំ  ឧទយព្វយំ
លភតិ  បីតិបាមោជ្ជំ   អមតំ  តំ  វិជានតំ ។
ភិក្ខុ  ពិចារណាការកើតឡើង និងការវិនាសទៅនៃខន្ធទាំងឡាយ ក្នុងកាលណាៗ រមែងបានបីតិនិងបាមោជ្ជ ក្នុងកាលនោះៗ បីតិនិងបាមោជ្ជនោះ ឈ្មោះថា ជាអមតធម៌របស់បណ្ឌិតអ្នកដឹងធម៌ទាំងឡាយ ។

តត្រាយមាទិ  ភវតិ    ឥធ  បញ្ញស្ស  ភិក្ខុនោ
ឥន្ទ្រិយគុត្តិ  សន្តុដ្ឋិ   បាតិមោក្ខេ  ច  សំវរោ
មិត្តេ  ភជស្សុ  កល្យាណេ   សុទ្ធាជីវេ  អតន្ទិតេ ។
គុណ ៣ ប្រការនេះ គឺការរក្សាឥន្ទ្រិយ ១  សេចក្តីសន្តោស ១  ការសង្រួមក្នុងបាតិមោក្ខ ១  ជាខាងដើមនៃព្រះនិព្វាននោះ  តែងមានដល់ភិក្ខុអ្នកមានបញ្ញាក្នុងសាសនានេះ  ( ម្នាលភិក្ខុ )  អ្នកចូរគប់រកកល្យាណមិត្ត  ចូរមានព្យាយាមជាគ្រឿងរស់នៅដោយបរិសុទ្ធ  ជាអ្នកមិនខ្ជិលច្រអូស ។

សៀវភៅ សិក្សាព្រះសូត្រភាគ១១
ដោយ៥០០០ឆ្នាំ