ទក្ខិណាវិភង្គសូត្រ

សម័យមួយ ព្រះដ៏មានព្រះភាគ ទ្រង់គង់ក្នុងនិគ្រោធារាមជិតក្រុងកបិលវត្ថុ ក្នុងដែនសក្កៈ ។  គ្រានោះ ព្រះមហាបជាបតិគោតមី នាំយកសំពត់ថ្មីមួយគូ ដើម្បីថ្វាយដល់ព្រះ​ដ៏​មានព្រះភាគ ។  ព្រះដ៏មានព្រះភាគទ្រង់ត្រាស់ឱ្យថ្វាយសំពត់នោះ  ចំពោះសង្ឃវិញ កាល​បើថ្វាយចំពោះសង្ឃហើយ ព្រះតថាគតក៏ឈ្មោះថាព្រះនាងបានបូជាហើយ​ផង  ទាំងសង្ឃក៏ឈ្មោះថា  ព្រះនាងបានបូជាហើយដែរ ។

អដ្ឋកថា បញ្ជាក់សេចក្ដីថា ពួកជនជំនាន់ក្រោយបានយល់ដឹងក្នុងរឿងនេះឯង  ថាសង្ឃ​គួរទទួលនូវទក្ខិណាទាន  ហើយគោរពកោតក្រែងចំពោះសង្ឃ   សម្គាល់នូវបច្ច័យ ៤ ថា  គួរថ្វាយចំពោះសង្ឃ ។  ចំណែកសង្ឃវិញ  កាលដែលមិនលំបាកដោយបច្ច័យ ៤ ហើយ    រមែងរៀននូវព្រះពុទ្ធវចនៈ  ចម្រើននូវសមណធម៌  ញ៉ាំង​ព្រះសាសនា​​នៃព្រះតថាគតឱ្យតាំងនៅគ្រប់ ៥០០០ ( ប្រាំពាន់ ) ឆ្នាំដោយ​ប្រការ​ដូច្នេះឯង ។ ដែលព្រះពុទ្ធអង្គទ្រង់ត្រាស់ថា  កាលបើព្រះមាតុច្ឆាថ្វាយនូវ​សំពត់​នោះ​ចំពោះសង្ឃហើយ ទាំងព្រះតថាគត ទាំងសង្ឃ ឈ្មោះថា ព្រះនាងបានបូជាហើយ​នេះ​សំដៅយក  សង្ឃគតាទក្ខិណាទាន  ដែលមានព្រះពុទ្ធអង្គជាប្រមុខ ។
    
សង្ឃគតាទក្ខិណាទាន  ដោយសេចក្ដីគោរពកោតក្រែងចំពោះសង្ឃ មានផលច្រើនណាស់​ សូម្បីឱ្យដល់ភិក្ខុនោះ ជាបុគ្គលទ្រុស្តសីល  ដែលនិមន្តអំពីសង្ឃ  ហើយសង្ឃចាត់មក  ក៏រមែងមានផលច្រើនជាង​ទាន ដែលបុគ្គលថ្វាយចំពោះ​បុគ្គលដល់ព្រះខី​ណា​ស្រពទៅទៀត ។
    
ក្នុងអដ្ឋកថា បឋមឧរុវេលសូត្រ អង្គុត្តរនិកាយចតុក្កនិបាត ប្រាប់ថា ព្រះដ៏មា​ព្រះភាគ ​ទ្រង់​ធ្វើនូវសេចក្ដីគោរពក្នុងសង្ឃ  នៅត្រង់ដែលព្រះអង្គទ្រង់ត្រាស់ឱ្យព្រះនាងមហា​បជាបតិ​គោតមី  ព្រះ​មាតុច្ឆា  ថ្វាយគូចីវរដល់សង្ឃ  ក្នុងសេចក្ដីខាងដើមនោះឯង ។

សៀវភៅ សិក្សាព្រះសូត្រភាគ១៦
ដោយ៥០០០ឆ្នាំ