ថ្ងៃ អាទិត្យ ទី ២៧ ខែ កញ្ញា ឆ្នាំជូត ទោ​ស័ក ព.ស.​ ២៥៦៤  
ស្តាប់ព្រះធម៌ (Mp3)
ស្តាប់ការអានព្រះត្រៃបិដក (Mp3)
ស្តាប់​ការបង្រៀនព្រះធម៌ (Mp3)
ស្តាប់​ការអាន​សៀវ​ភៅ​ធម៌​ (Mp3)
កម្រងធម៌​សូត្រ​ផ្សេង​ៗ (Mp3)
កម្រងកំណាព្យនិងស្មូត្រ (Mp3)
កម្រងបទភ្លេងនិងចម្រៀង (Mp3)
ព្រះពុទ្ធសាសនានិងសង្គម (Mp3)
បន្ទុកសៀវភៅ (eBook)
បន្ទុកវីដេអូ (Video)
ទើបស្តាប់/អានរួច
វិទ្យុផ្សាយផ្ទាល់
ផ្សាយផ្ទាល់
ទីតាំងៈ វត្តព្រះគន្ធកុដិ បាត់ដំបង
ម៉ោងផ្សាយៈ តាមកាលវិភាគផ្សាយ
វិទ្យុគល់ទទឹង
ទីតាំងៈ វត្តគល់ទទឹង
ម៉ោងផ្សាយៈ ២៤ម៉ោង
វិទ្យុកល្យាណមិត្ត
ទីតាំងៈ ខេត្តបាត់ដំបង
ម៉ោងផ្សាយៈ ៤.០០ - ២២.០០
វិទ្យុមេត្តា
ទីតាំងៈ រាជធានីភ្នំពេញ
ម៉ោងផ្សាយៈ ២៤ម៉ោង
វិទ្យុឯកភ្នំ
ទីតាំងៈ ខេត្តបាត់ដំបង
ម៉ោងផ្សាយៈ ៤.០០ - ២២.០០
វិទ្យុពណ្ណរាយណ៍
ទីតាំងៈ ខេត្តកណ្តាល
ម៉ោងផ្សាយៈ ៤.០០ - ២២.០០
វិទ្យុផ្កាយព្រឹក
ទីតាំងៈ ខេត្តបាត់ដំបង
ម៉ោងផ្សាយៈ ៤.០០ - ២២.០០
មើលច្រើនទៀត​
ការជូនដំណឹង
ទិន្នន័យសរុបនៃការចុចចូល៥០០០ឆ្នាំ
ថ្ងៃនេះ ៦៥,៤៤៥
Today
ថ្ងៃម្សិលមិញ ១១៣,៧០៩
ខែនេះ ៣,៣៩០,៨៤៤
សរុប ១៤៨,៣៣០,៤២៧
free counters
កំពុងទស្សនា ចំនួន
អានអត្ថបទ
ផ្សាយ : ២៨ កក្តដា ឆ្នាំ២០១៩ (អាន: ១០៤២០ ដង)

មិត្ត​មាន​នូវ​ឧបការៈ​



 
មិត្ត​មាន​នូវ​ឧបការៈ​

មិត្ត​ល្អ​ជំពូក​ទី ១ ជា​មិត្ត​មាន​នូវ​ឧបការៈ​មាន​លក្ខណៈ ៤​យ៉ាង​គឺៈ

១- បមត្តំ រក្ខតិ រក្សា​មិត្ត​ដែល​ធ្វេស​ប្រហែស មនុស្ស​យើង​មាន​ការ​ប្រមាទ ពោល​គឺ​ការ​បាត់​បង់​នូវ​សតិ​ជា​រឿយ​ៗ រហូត​ដល់​ទៅ​មាន​ពេល​ខ្លះ​ហ៊ាន​បរិភោគ​នូវ​ទឹក​ស្រវឹង បន្ថែម​អោយ​ខ្លួន​ឯង​ដែល​មាន​សតិ​ទន់​ខ្សោយ​ស្រាប់​ទៅ​ហើយ​នោះ ឲ្យ​រឹង​រឹត​តែ​វិបត្តិ​ស្មារតី លែង​ដឹង​ខុស​ត្រូវ​អ្វី​ទាំង​អស់​ទៀត​ផង ក្នុង​ការ​ប្រមាទ​បែប​នេះ មិត្ត​មាន​នូវ​ឧបការៈ រមែង​ជួយ​រក្សា​ការពារ ព្រោះ​ថា​បុគ្គល​អ្នក​ប្រមាទ​មិន​អាច​រក្សា​ខ្លួន​ឯង​បាន​ឡើយ ដូច្នេះ​ទើប​យើង​ត្រូវមាន​នូវ​មិត្ត​ល្អ មិត្ត​មាន​ឧបការៈ។

លោក​សេដ្ឋី​ពិត​ជា​មាន​នូវ​អ្វី​ ដែល​អ្នក​ក្រខ្សត់​មិន​បាន​ប្រាកដ​ណាស់ ប៉ុន្តែ​សេដ្ឋី​មិន​អាច​មាន​នូវ​អ្វី ដែល​មនុស្ស​ទ័ល​ក្រ​មាន ក៏​ពិត​ប្រាកដ​ផង​ដែរ ដូច្នេះ​ការ​ចង​មិត្ត មិន​ចំពោះ​ទៅ​សំដៅ​រក​តែ​អ្នក​មាន​ទ្រព្យ​ច្រើន​នោះ​ទេ រឿង​សំខាន់​នៅ​លើ​គុណធម៌។ គុណធម៌​ឬ​ចិត្ត​សប្បុរស មិន​មែន​ជា​របស់​ដាក់​លក់ សម្រាប់​ឲ្យ​អ្នក​មាន​ប្រាក់​ទិញ​យក​នោះ​ឡើយ ព្រោះ​ថា​ចិត្ត​សប្បុរស​មាន​តម្លៃ​ជាង​មាស​ប្រាក់​ទាំង​អស់ ទាល់​តេ​បុគ្គល​អប់រំ​នូវ​គុណធម៌​ឲ្យ​ច្រើន​ៗ​ទើប​អាច​មាន​ទៅ​បាន នូវ​ចិត្ត​សប្បុរស​នេះ។

២- បមត្តស្ស សាបតេយ្យំ រក្ខតិ រក្សា​សម្បត្តិ​របស់​មិត្ត​ដែល​ធ្វេស​ប្រហែស មិត្ត​មាន​នូវ​ឧបការៈ បាន​គិត​ថា សម្លាញ់​របស់​យើង​បាន​ចេញ​ទៅ​ក្រៅ​ផ្ទះ មាន​ការ​ធ្វេស​ប្រហែស​ចោ​លផ្ទះ​សម្បែង ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​ទី​កន្លែង ម្លោះ​ហើយ​របស់​នោះ​ៗ​វា​អាច​បាត់​បង់​ទៅ​ដោយ​ប្រការ​ផ្សេងៗ​បាន លុះ​គិត​ដូច្នេះ​ហើយ ក៏​ទៅ​កាន់​ផ្ទះ​សម្បែង ដើម្បី​គយគន់​ឬ​ឃ្លាំ​ចាំ​មើល​ថែរក្សា​នូវ​ផ្ទះសម្បែង ឬ ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​ទាំង​ឡាយ​ទាំង​ពួង​នោះ។

ការ​ថែរក្សា​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ វា​ជា​ការងារ​មួយ​ចាំបាច់​ ទោះជា​ត្រូវ​ចំណាយ​ទុន​ខ្លះ​ក៏​ដោយ ព្រោះ​ការ​គង់វង់​នៃ​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​គឺ​ជា​កាំជណ្ដើរ​សម្រាប់​ឈាន​ឡើង​ទៅ​រក​អ្វី​មួយ ដែល​ខ្លួន​​ឯង​ចង់​បាន ប៉ុន្តែ​វា​ក៏​ជា​មាត់​ជ្រោះ​ដ៏​រអិល​ផង​ដែរ។

ព្រោះ​តែ​ប្រហែស​ជា​មួយ​ប្រាក់ មនុស្ស​ខ្លះ​ត្រូវ​ជំពាក់​បំណុល​គេ​សង​មិន​រួច រហូត​ដល់​ស្លាប់​ទៅ ទុក​បំណុល​ឲ្យ​កូន​ចៅ​ខ្មោច​ម៉ែ​ឪ​ក្លាយ​ជា​សត្រូវ​របស់​កូន​ទៀត​ផង ក្រពះ​តូច​តែ​មួយ​សោះ ដូចម្ដេច​ក៏​ត្រូវ​ជំពាក់​បំណុល​គេ​ច្រើន​ម្លេះ នេះ​ជា​រឿង​គួរពិចារ​ណា។

មនុស្ស​ខ្លះ​រក​តែ​កូន​មួយ​គ្មាន ប៉ុន្តែ​ល្មោភ​លោភ​លន់​គ្មាន​ព្រំ​ដែន មិន​ចេះ​ធ្វើ​ទាន ហាក់​ដូច​ជា​ទុក​ចាយ​ទៅ​ជាតិ​ក្រោយ​ទៀត​អ៊ីចឹងឯង។

ជីវិត​នេះ​កើត​មក​ មិន​មែន​ដើម្បី​បាន​លុយ ឬ​ដើម្បី​បាន​អ្វី​ដទៃ​ទៀត​នោះ​ទេ តាម​ពិត​ជីវិត​កើត​មក​ចៀស​មិន​ផុត​ពី​ស្លាប់​ឡើយ ប្រៀប​ដូច​ជា​ស្លឹក​ឈើ ប៉ុន្តែ​ប្រយោជន៍​ខ្លឹម​សារ​នៃ​ការ​បរិភោគ​អាហារ បន្ត​ការ​រស់​មួយ​ថ្ងៃ​ៗ​នោះ គឺ​ព្រោះ​ដើម្បី​ស្វែង​រក​ការ​មិន​ស្លាប់​ពិត​ប្រាកដ​មួយ បើ​មិន​ដូច្នេះ​ទេ វា​មិន​ខុស​អ្វី​អំពី​ការ​ដែល​មនុស្ស​ល្ងង់ ខំ​ប្រឹង​ដង​ទឹក​ដាក់​ពាក់​ធ្លុះ​នោះ​ឡើយ គឺ​វា​បាន​តែការ​នឿយ​ហត់​អត់​ប្រយោជន៍។

មិន​ដែល​មាន​អ្នក​ណា​ទៅ​ឆោត​ល្ងង់ ដោយ​ខំ​ប្រឹង​ជញ្ជូន​ពន្លឺថ្ងៃ​ទុក​ក្នុង​ផ្ទះ សម្រាប់​បំភ្លឺ​ពេល​យប់​ទៀត​នោះ​ទេ ព្រោះ​ផ្ទះ​វា​មិន​ចេះ​ទុក​ដាក់​នូវ​ពន្លៃ​ថ្ងៃ​អ្វី​នោះ​ឡើយ តែ​ដល់​ពេល​យប់​វា​ងងឹត​ហើយ យ៉ាង​ណា​មិញ ការងារ​ដែល​គេ​ធ្វើ​នៅ​ពេល​មាន​ជីវិត​រស់​នៅ​គេ​មិន​ធ្វើ​ដើម្បីសេចក្ដី​ស្លាប់​នោះ​ទេ ប៉ុន្តែ​គេ​ធ្វើ​ដើម្បី​ខ្លួន​ឲ្យ​រួច​អំពី​ជីវិត​នេះ ដែល​តែង​តែ​កើត​ស្លាប់​នោះ​ឯង។

ការ​ថែរក្សា​នូវ​សម្បត្តិ​ទ្រព្យ សម្រាប់​ទំនុក​បំរុង​ឲ្យ​ដល់​ជីវិត​គឺ​ការ​រស់​ ពិត​ជា​មាន​ប្រយោជន៍​ប្រាកដ​ណាស់ បើ​ជីវិត​នេះ​ជា​គ្រឿង​ទ្រទ្រង់​នូវ​សេចក្ដី​ល្អ ការងារ​ជា​កុសល​នោះ។

៣- ភីតស្ស បដិសរណំ ហោតិ ជាទី​ពឹង​ពំនាក់​ជាក់ប្រាកដ ចំពោះ​មិត្ត​នៅ​ពេល​មាន​ភ័យ គឺ​នៅ​ពេល​មិត្ត​មាន​វិបត្តភ័យ​ព្រួយ​អំពី​រឿង​អ្វី​មួយ មិត្ត​ដែល​មាន​នូវ​ឧបការៈ​បាន​ពោល​ដូច្នេះ​ថា << មិត្ត​ឯង​កុំភ័យ កុំ​ព្រួយ​អ្វី​ឡើយ កាល​បើ​សម្លាញ់​ដូច​ជា​រូប​ខ្ញុំ​នេះ​នៅ​រស់ មិត្ត​ឯង​កុំ​ខ្លាច​ឲ្យ​សោះ >> ហើយ​ក៏​ជួយ​ដោះ​ស្រាយ កម្ចាត់​បង់​នូវ​ភយន្ត​រាយ​នោះៗ​បាន។

ការ​ជួយ​អ្នកដទៃ មាន​ការ​ជួយ​មិត្ត​ជា​ដើម បុគ្គល​គប្បី​ធ្វើដោយ​រួស​រាន់ មិន​ចាំ​បាច់​រួញ​រា ដោយ​រវល់​តែ​គិត​ថា​ក្រែង​គេ​មិន​ដឹង​គុណ​យើង​នោះ​ទេ តាម​ពិត ការ​ជួយ​សង្គ្រោះ​អ្នក​ដទៃ គឺ​ជា​សក្ការៈ​សម្រាប់បូជាចំពោះ​ព្រះពុទ្ធ ព្រោះ​ជា​ការ​ប្រព្រឹត្ត​តាម​ឱវាទ​របស់​ព្រះអង្គ ម្យ៉ាង​ទៀត​យើង​គោរព​សេចក្ដី​ល្អ​នោះ​ៗ ព្រោះ​សេចក្ដី​ល្អ​អាច​ជួយ​មនុស្ស​ឲ្យ​រួច​ផុត​ចាក​ទុក្ខ​បាន បើ​យើង​យល់​ដឹង​ក្នុង​សេចក្ដី​ទាំង​អស់​នេះ ក៏​មិន​ចាំ​បាច់​រវល់​ខ្វល់​អ្វី អំពី​រឿង​អ្នក​ដទៃ​ដឹង​ឬ​មិន​ដឹង​នោះ​ឡើយ ហើយ​ថែម​ទាំង​ធ្វើ​ដោយ​ប្រញាប់​ប្រញាល់​ទៀត​ផង ព្រោះ​ថា​បើ​បុគ្គល​ធ្វើ​នូវ​សេចក្ដី​ល្អ​យឺត​ពេក ដូច​ជា​គេ​ដើរ​តាម​ផ្លូវ​រអិល​នោះ ឈ្មោះ​ថា​ទុក​ឱកាស​ឲ្យ​ចិត្ត​ត្រេក​អរ​នឹង​បាន។

សត្វ​លោក​ដែល​កើត​មក​ហើយ​ សុទ្ធ​សឹង​តែ​ត្រូវ​ការ​​សេចក្ដី​សុខ ដូច្នេះ​បើ​យើង​មិន​បាន​ជួយ​ទំនុក​បំរុង​គេ​ទេ កុំ​តែ​បៀតបៀន​គេ​ដើម្បី​សេចក្ដី​សប្បាយ​របស់​ខ្លួន និង​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​ខ្លួន​ឲ្យ​សោះ ដូច​ជា​ការ​ចាប់​សត្វ​យក​មក​ទុក​ក្រុង​ក្នុង​ទ្រុង​តូច​ចង្អៀត ​ចាប់​ត្រី​ ចាប់​បក្សាបក្សី ដើម្បី​សេចក្ដី​សប្បាយ​កែ​ការ​អផ្សុក​របស់​ខ្លួន​នោះ វា​ជា​អំពើ​ខ្វះ​មនុស្ស​ធម៌ មនុស្ស​យើង​មិន​គួរ​លោភលន់​អ្វី​ពេក​ពន់​នោះ​ទេ ព្រោះ​ថា បាន​កើត​មក​ជា​មនុស្ស​ទៅ​ហើយ​គួរតែ​ជួយ​សង្គ្រោះ ចំពោះ​សត្វ​លោក​ដែល​មាននូវ​សេចក្ដី​ទុក្ខ​លំបាក​ជា​ការ​ជប់លៀង​ក្នុង​ជីវិត​មង្គល ដែល​បុណ្យ​បាន​ផ្ដល់​កំណើត ឲ្យ​យើង​បាន​កើត​ជា​មនុស្ស។

៤- ឧប្បន្នេសុ កិច្ចេសុ ករណីយេសុ តទ្ទិគុណំ ភោគំ អនុប្បទេតិ កាល​បើ​កិច្ច​ដែល​ត្រូវ​ធ្វើ កើត​ឡើយ​ហើយ តែង​ជួយ​ផ្លូវ​នូវ​ភោគៈ​ជា​ទ្វិគុណ ជាង​ទ្រព្យ​ដែល​មិត្ត​ត្រូវ​ការ បើ​មិត្ត​ត្រូវ​ការ​មួយ​រយ​ដើម្បី​ដោះ​ស្រាយ​បញ្ហា ក៏​ពោល​ទៅ​មិត្ត​សម្លាញ់​នោះ​ថា << សម្លាញ់​អើយ មួយ​រយ​វា​មិន​គ្រប់​គ្រន់​ទេ កិច្ចការ​ហ្នឹង​នោះ ចូល​សម្លាញ់​យក​ពីរ​រយ​ទៅ កុំ​ឲ្យ​វា​ផុត​ផើយ >> ហើយ​ក៏​បាន​ឲ្យ​ទៅ​ដោយ​ចិត្ត​ស្មោះ​ត្រង់ នេះ​ជា​លក្ខណៈ​មិត្ត​មាន​នូវ​ឧបការៈ។

ជីវិត​មនុស្ស​មាន​តម្លៃ​ជាង​ប្រាប់​មួយ​រយ​ដុល្លា ព្រោះ​ជីវិត​មនុស្ស​មិន​មែន​បាន​មក​ដោយ​ការ​ទិញ​ដូរ​ទេ គឺ​គ្រប់​គ្នា​ដែល​បាន​កើត​មក​ជា​មនុស្ស​អាស្រ័យ​បុណ្យ មហាសេដ្ឋី មហាមូលធន ក៏​មិន​អាច​ទិញ​ជីវិត​របស់​ខ្លួន​ទុក​នៅ​ឲ្យ​រស់​រហូត​បាន​ឡើយ ទោះ​ជា​មាន​សម្បត្តិ​ច្រើន​ប៉ុនណា​ក៏​ដោយ តែ​ដល់​ពេល​ត្រូវ​ស្លាប់ វា​ត្រូវ​តែ​ស្លាប់ ដូច្នេះ​បើ​យើង​មិន​បាន​ជួយ​អ្នកដទៃ​ជា​ទ្វិគុណ​ទេ ក៏​គួរ​តែ​ជួយ​តាម​ការ​ស្នើ​សុំ តែ​បើ​មិន​បាន​ជួយ​តាម​ស្នើ​សុំ ក៏​កុំ​តែ​បៀតបៀនសម្លាប់​គេ ដោយ​គ្រាន់​តែ​បាន​ប្រាក់​កម្រៃប៉ុណ្ណោះ ឬ​ប៉ុណ្ណោះ​ទៅ គឺ​វា​នៅ​ក្នុង​ថ្នាក់​គ្រាន់​បើ​ដែរ មិន​មែន​ថា​ល្អ​នោះ​ទេ ប៉ុន្តែ​វា​មិន​បាន​ឈ្មោះ​ថា​ជា​មនុស្ស​ព្រៃផ្សៃ។

ជីវិត​អ្នក​ដទៃ​ម្នាក់ ពិតមែន​តែ​មិន​មែន​ជា​ប្រាក់​ពីរ​ឬ​បីរយ​ដុល្លា ដែល​យើង​ស៊ីឈ្នួល​បាន​មក ប៉ុន្តែ​ជីវិត​អ្នក​ដទៃ​ម្នាក់​នោះ គឺ​មាន​តម្លៃ​សម្រាប់​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​គេណាស់ គេ​ស្ដាយ​ស្រណោះ​យំសោក​បោក​ខ្លួន នៅ​ពេល​ដែល​បុគ្គល​ណា​ម្នាក់​ ជា​ទី​ស្រលាញ់​របស់​គេ​ត្រូវ​បាត់​បង់​ជីវិត។ មនុស្ស​យើង​ទាល់​តែ​ចេះ​ឲ្យ​តម្លៃ​ជីវិត​អ្នក​ដទៃ​ផង ទើប​ជីវិត​របស់​ខ្លួន​វា​មាន​តម្លៃ យើង​មិន​អាច​យក​ឈ្នះ​អ្នកដទៃ​ដោយ​សេចក្ដី​អាក្រក់ អំពើ​អាក្រក់​របស់​ខ្លួន​ឯង បាន​ទេ តាម​ពិត​នៅ​ពេល​គំនិត​អាក្រក់​កើត​ឡើង ចង់​បៀតបៀនអ្នក​ដទៃ​នោះ យើង​ឈ្មោះ​ថា​ចាញ់​ស្រេច​បាត់​ទៅ​ហើយ។

ដកស្រង់ចេញពីសៀវភៅ មនុស្សនិងការងារ
ដោយ​៥០០០​ឆ្នាំ​ 
 
Array
(
    [data] => Array
        (
            [0] => Array
                (
                    [shortcode_id] => 1
                    [shortcode] => [ADS1]
                    [full_code] => 
) [1] => Array ( [shortcode_id] => 2 [shortcode] => [ADS2] [full_code] => c ) ) )
អត្ថបទលោកអ្នកអាចនឹងចូលចិត្តអាន
ផ្សាយ : ១៥ កញ្ញា ឆ្នាំ២០១៩ (អាន: ៣៩១១៩ ដង)
មហា​បុ​រិ​ស​ក្ខ​ណៈ​ ៣២ ប្រការ​
ផ្សាយ : ៣១ កក្តដា ឆ្នាំ២០១៩ (អាន: ១៣២៦២ ដង)
តើអ្វីគឺជាការយកព្រះរតនត្រ័យជាទីពឹងទីរលឹក?
ផ្សាយ : ១៥ កក្តដា ឆ្នាំ២០២០ (អាន: ៣៨៥១០ ដង)
បានជាមនុស្សល្អព្រោះចិត្តប្រសើរ
ផ្សាយ : ៣០ កក្តដា ឆ្នាំ២០១៩ (អាន: ៧៣៣៩ ដង)
ខ្ញុំ​មាន​ចិត្ត​ជ្រះ​ថ្លា មាន​ចិត្ត​រីក​រាយ​ បាន​ថ្វាយ​ផ្កា​ ១​ ក្តាប់
៥០០០ឆ្នាំ ស្ថាបនាក្នុងខែវិសាខ ព.ស.២៥៥៥ ។ ផ្សាយជាធម្មទាន ៕