ថ្ងៃ សុក្រ ទី ១០ ខែ កក្តដា ឆ្នាំជូត ទោ​ស័ក ព.ស.​ ២៥៦៤  
ស្តាប់ព្រះធម៌ (Mp3)
ស្តាប់ការអានព្រះត្រៃបិដក (Mp3)
ស្តាប់​ការបង្រៀនព្រះធម៌ (Mp3)
ស្តាប់​ការអាន​សៀវ​ភៅ​ធម៌​ (Mp3)
កម្រងធម៌​សូត្រ​ផ្សេង​ៗ (Mp3)
កម្រងកំណាព្យនិងស្មូត្រ (Mp3)
កម្រងបទភ្លេងនិងចម្រៀង (Mp3)
ព្រះពុទ្ធសាសនានិងសង្គម (Mp3)
បន្ទុកសៀវភៅ (eBook)
បន្ទុកវីដេអូ (Video)
ទើបស្តាប់/អានរួច
វិទ្យុផ្សាយផ្ទាល់
ផ្សាយផ្ទាល់
ទីតាំងៈ វត្តព្រះគន្ធកុដិ បាត់ដំបង
ម៉ោងផ្សាយៈ តាមកាលវិភាគផ្សាយ
វិទ្យុគល់ទទឹង
ទីតាំងៈ វត្តគល់ទទឹង
ម៉ោងផ្សាយៈ ២៤ម៉ោង
វិទ្យុកល្យាណមិត្ត
ទីតាំងៈ ខេត្តបាត់ដំបង
ម៉ោងផ្សាយៈ ៤.០០ - ២២.០០
វិទ្យុមេត្តា
ទីតាំងៈ រាជធានីភ្នំពេញ
ម៉ោងផ្សាយៈ ២៤ម៉ោង
វិទ្យុឯកភ្នំ
ទីតាំងៈ ខេត្តបាត់ដំបង
ម៉ោងផ្សាយៈ ៤.០០ - ២២.០០
វិទ្យុពណ្ណរាយណ៍
ទីតាំងៈ ខេត្តកណ្តាល
ម៉ោងផ្សាយៈ ៤.០០ - ២២.០០
វិទ្យុផ្កាយព្រឹក
ទីតាំងៈ ខេត្តបាត់ដំបង
ម៉ោងផ្សាយៈ ៤.០០ - ២២.០០
មើលច្រើនទៀត​
ការជូនដំណឹង
ទិន្នន័យសរុបនៃការចុចចូល៥០០០ឆ្នាំ
ថ្ងៃនេះ ៨,៤៣១
Today
ថ្ងៃម្សិលមិញ ៦៨,៨១៥
ខែនេះ ៦២៦,៦២៧
សរុប ១៣៨,៨៧៨,១០៣
free counters
កំពុងទស្សនា ចំនួន
អានអត្ថបទ
ផ្សាយ : ២៧ កក្តដា ឆ្នាំ២០១៩ (អាន: ១២៩៨៦ ដង)

រឿង​សេក​សោម​បណ្ឌិត​



 
រឿង​សេក​សោម​បណ្ឌិត​
(ចាក​ ម​ វា)
(អក​តញ្ញូ​ជន​ អន់​ជាង​សត្វតិរច្ឆាន)

 
ក្នុង​កាល​កន្លង​យូរ​ហើយ​ មាន​សេក​សោម​មួយ​ព្រួយ​ចិត្ត​អន្ទះ​សា​ព្រោះ​ស្រេក​ទឹក​ ត្បិត​ក្នុង​សម័យ​នោះ​គ្មាន​ភ្លៀង​សោះ​រាំង​អស់​ពី​របី​ឆ្នាំ ទឹក​ក្នុង​ទន្លេស្ទឹង​ត្រពាំង​បឹង​បួរ​រីង​ស្ងួត​ឥត​សល់​។ថ្ងៃ​មួយសេក​សោម​ហើរ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ព្រៃ​ធំ​ បាន​ធុំ​ខ្លិន​ទឹក​ក៏​ខំរក​មើល​ឃើញ​អណ្តូង​មួយ​មាន​ជម្រៅ​ប្រហែល​ ៦០ ហត្ថ​ទើប​ហើរ​ចុះ​ទៅ​ក្នុង​អណ្តូង​នោះបាន​ឃើញ​ទឹក​ ហើយ​មាន​សេចក្តី​ត្រេក​អរក្រៃ​ពេក​ខំ​ផឹក​មុជដ​រាប​ដល់​ឆ្អែត​ស្កប់​ស្កល់​ ធាតុ​ទឹកជ្រួត​ជ្រាត​ត្រជាក់​សព្វ​សកល​កាយ​បណ្តាល​ឲ្យ​កើតអន្តរាយ​ហើរ​ឡើង​ពុំ​រួច​ឡើយ​។

មួយស្របក់​ស្រាប់​តែមាន​មនុស្ស​ម្នាក់​ និង​នាគរាជ​មួយ​កំពុង​តែ​ដើរ​ស្វែង​រក​ទឹក​ផឹក​​ ក៏​ចុះមក​អណ្តូង​នោះ​ដែរ​។ជន​ទាំង​បី​នោះ​គឺ​ សេកសោម​១  មនុស្ស​ម្នាក់​ និង​នាគ​រាជ​១ ខំ​ឡើង​ពីអណ្តូង​មក​វិញ​ពុំ​រួច​ឡើយ​ ក៏ព្រួយ​ចិត្ត​កើត​ទុក្ខ​តែ​រៀង​ខ្លួន​។

កាល​នោះ​ជួន​ជា​មាន​បុរស​ម្នាក់​នៅ​ក្រុង​ពារាណសី​ ដើ​ទៅ​ដង​ទឹកបាន​ឃើញ​ជន​ទាំង​បី​នៅ​ក្នុង​អណ្តូង​ ក៏​មាន​ចិត្ត​មេត្តាករុណា​ជួយសង្រ្គោះ​ជីវិត​ យក​វល្លិ​ចង​ជា​សង្រែក​យោង​យក​ជន​ទាំង​នោះចេញ​ពីក្នុង​អណ្តូងមក​​។ ជន​ទាំង​បីមាន​សេចក្តី​ត្រេក​អរ​​ណាស់​បាន​ប្រគល់​ខ្លួន​ដល់​បុរស​នោះ  ហើយ​ប្រាប់​ទី​កន្លែង​រៀងៗ​ ខ្លួន​ប្តេជ្ញា​ថា​បើ​មាន​ការ​យ៉ាង​ណា​ឲ្យ​ប្រាប់​នឹង​តប​គុណ​វិញ​។ កាល​ជា​ខាង​ក្រោយ​មក​បរស​នោះ​គិត​ថា​ អញនឹង​ល្បងមើល​ចិត្ត​របស់​ជន​ទាំង​បី​ តើ​នណាដឹង​គុណ​អញ​ជាង​គេ​ ក៏​ទៅ​កាន់​សំ​ណាក់​សេក​សោម​ជា​មុន​។ សេក​សោម​ញញឹម​ហើយ​​មាន​សេចក្តីត្រេក​អរ​រាក់​ទាក់​គួរសម​ថា​ លោក​អញ្ជើញមក​មាន​ការ​អ្វី​។

បុរស​នោះ​ប្រាប់​ថា​ លាក់​បាំងអ្វី​ខ្ញុំ​សព្វ​ថ្ងៃ​ទាល់​ក្រ​ណាស់​ សំ​ឡាញ់​ឯង​មាន​ឧ​បាយ​ដូច​ម្តេច​ធ្វើឲ្យ​ខ្ញុំ​ផុត​អំ​ពី​សេចក្តីទាល់​ក្រ​បាន​?។ លោក​សេក​សោម​និយាយ​ថា​ លោក​មាន​គុណ​និង​ខ្ញុំ​ធំណាស់​បាន​ឲ្យ​ជី​វិត​ដល់​ខ្ញុំសូម​លោក​នៅ​ចាំខ្ញុំ​នៅក្នុង​ទី​នេះ​សិន​​ ខ្ញុំ​នឹង​ទៅរ​ក​ទ្រព្យ​មក​បូជា​តប​គុណ​លោក​ ក៏​ហើរ​ចេញ​ទៅ​។ សម័​យ​នោះ​ព្រះរាជា​ក្នុង​ក្រុង​ពារាណសី​ស្តេច​យាង​ទៅ​ក្រសាល​សប្បាយ​ក្នុង​ឱទ្យាន​ ដល់​ពេល​ថ្ងៃ​ក្តៅដោះ​គ្រឿង​អលង្ការ​ទុក​ក្បែរ​មាត់​ស្រះ​បោក្ខរណី​ចុះ​ស្រង់​ទឹក​។ សេក​សោម​ហើរ​ទៅដល់​ទី​នោះ​ឃើញ​ពន្លឺ​រស្មី​នៃ​គ្រឿង​អល្លង្ការ​ ក៏​ទៅ​ទំ​លើ​មែក​ឈើ​សំ​ឡឹង​មើល​ទៅ​​ឃើញ​កែវ​មុត្តា​មួយដុំតូច​ល្មម​ពាំ​រួច​ ក៏​លួច​ពាំ​យក​មក​ឲ្យ​បរស​ដែល​មាន​ឧប​ករ​គុណ​លើ​ខ្លួន​ ហើយ​ប្រាប់​បុរស​នោះ​ថា​កែវ​នេះ​វិសេស​ណាស់​គ្មាន​នណាមាន​ទេ​ មាន​តែ​ស្តេច​ជា​ម្ចាស់​ផែន​ដី​ សូម​លោក​លាក់​ទុក​សិន​កុំអាល​លក់​ដូរ​។

បុរស​នោះ​គិត​ថា​អញ​មិន​ដឹង​ជា​យក​ទៅលាក់​ក្នុង​ទី​ណា​ឲ្យ​កំបាំង​ ក៏​យក​កែវ​នោះ​ទៅផ្ញើ​នឹង​ជន​ម្នាក់​ដែល​ខ្លួន​បាន​ជួយ​សង្រ្គោះ​ ស្រង់​ពី​អន្តូង​ជា​មួយ​នឹង​សេក​ ទៅ​ដល់​ប្រគ​ល់​កែវ​នោះ​ឲ្យ​ ប្រាប់​ថា​សូម​សំ​ឡាញ់​ទុក​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ស្រួល​បួល​ កុំ​និយាយ​ឲ្យ​គេ​ដឹង​ ជន​នោះ​ក៏​ទទួល​ទុក​ទៅ ។​​ ​​​​កន្លង​មក​ពីបី​ថ្ងៃ​ ជន​នោះ​បាន​ឮ​ដំ​ណឹង​ថា​ ព្រះ​រាជា​ក្រុង​ពរាណ​សីបាត់​កែវ​មុត្តា​១ ដុំ​ ​បើ​អ្នក​ណា​រក​ឃើ​ញ​នឹង​ប្រ​ទាន​ឲ្យ​ស្មើ​នឹង​តម្លៃ​កែវ​។ ជន​ដែល​ទទួល​កែវ​ទុក​ឲ្យ​បុរស​នោះ​ ជា​អកតញ្ញូ​ គិត​ថា​ប្រ​យោជន៍​ ក៏​យក​កែវ​នោះ​ទៅ​ថ្វាយ​ព្រះរាជា​ទូ​ល​ថា​ មាន​បុរស​ម្នាក់​យក​កែវ​រនះ​ទៅ​ផ្ញើ​នឹង​ទូល​ព្រះ​បង្គំ ព្រះ​រាជា​ក៏​ចាត់​បុរស​ឲ្យ​ទៅ​ចាប់​បុរស​នោះទៅ​សម្លាប់​ ដោយ​ចោ​ទ​ថា​ ទៅលួច​យក​កែវ​របស់​ព្រះ​អង្គ។

រាជ​បុរស​ក៏​ចង​បុរស​នោះ​ បណ្តើ​រ​ចេញ​ពី​នគរ​ទៅ​កាន់​ទីសម្លាប់​​ ទៅ​ដល់​ក្បែរ​ដំ​បូក​បុរស​នោះ​ ក៏​នឹក​ដល់​នាគ​រាជ​ទើប​ស្រែក​ហៅ​ថា​ម្នាល​សំឡាញ់​មក​ជួយ​ខ្ញុំផង​។ នាគ​រាជ​ឮ​ហើយ​ស្ទុះ​ចេញ​ពី​រូង​មក​ដោយ​ស្គាល់​ច្បាស់​ថា​ជា​សំ​ឡេង​បុរស​ដែល​មាន​គុណ​លើ​ខ្លួន​ បាន​ឃើញ​គេ​យក​ទៅ​ចង​សម្លាប់​ដូច្នោះ​មាន​ចិត្ត​អា​ណិត​ក្រៃ​ពេក​ ក៏​និម្មិត​ជា​រាជ​បុរស​មួយ​រំពេច​ ឥត​ជន​ណា​បាន​ដឹង​ឡើយចូល​ទៅឃាត់​រាជ​បុរស​ដែល​កំ​ពុង​នាំ​ទៅ​សម្លាប់​ថា​ ម្នាល​គ្នា​យើង​ឈប់​សិន​កុំ​អាល​សម្លាប់​បុរស​នេះ​ចាំ​ខ្ញុំ​ទៅផ្ទះ​សិន​ រាជ​បុរស​ទាំង​ឡាយ​ក៏​ត្រៀម​ចាំ​ នាគ​រាជ​ខំ​រត់​ទៅ​ចូល​ក្នុង​នគរ​ចូល​ទៅ​ប្រាសាទ​ព្រះ​អគ្គម​ហេ​សី​របស់់​ព្រះ​រាជា​ និម្មិត​ខ្លួន​ពស់​តូច​មួយ​ ចឹកព្រះ​អគ្គ​ម​ហេ​សី ស្រែក​ផ្អើល​ឮ​ដល់​ព្រះ​រាជា​មួយ​រំ​ពេច​ ក៏​និម្មិត​ជា​រាជ​បុរស​វិ​ញ​ប្រាប់​ថា ថ្នាំ​បន្សាប​ពិស​មាន​តែ​មុរស​ដែល​យក​ទៅ​សម្លាប់​ទេ​ ដែល​ចេះ​ពូ​កែ​ជាង​គេ​ក្នុង​នគរ​នេះ​។ ព្រះ​រាជា​ក៏​ប្រើ​ឲ្យ​ទៅនាំ​យក​បុរស​នោះ​មក​វិញ  នាគ​រាជ​បាន​ប្រាប់​បុរស​នោះ​សព្វ​គ្រប់​ គ្រាន់​តែ​បុរស់​នោះ​មក​ដល់​យក​ទឹក​ទៅលាប​ ក៏​ជា​ភ្លាម​មួយរំ​ពេច​។

ព្រះ​រាជា​ទ្រង់មាន​ព្រះទ័យ​សោម​នស្ស​​រីក​រាយ​លែង​សម្លាប់​ហើយ​បាន​ព្រះ​រាជ​ទាន​​ជា​ច្រើន​ដល់​បុរស​នោះ។ បុរស​នោះបាន​ក្រាប​បង្គំទូល​អំ​ពី​ដំ​ណើរ​ដែល​ខ្លួន​បាន​កែវ​ និង​ដំ​ណើរ​រឿង​ជន​ទាំង​ ៣ គឺៈ សេក​សោម​១ មនុស្ស​ម្នាក់​ដែល​ខ្លួន​បាន​ផ្ញើ​កែវ​ និង​នាគ​រាជ​ ១ តាំង​ពី​ដើម​រហូត​ដល់​ចប់​។ ព្រះ​រាជា​ទ្រង់​ព្រះ​សណ្តាប់​ហើយ​រឹង​រិត​តែ​មាន​ព្រះ​ទ័យ​សោ​ម​នស្ស​​ជា​ខ្លាំង​ បាន​ចំណាយ​ព្រះ​រាជ​ទ្រព្យ​ឲ្យ​​ជា​ង​ចាត់​ចែង​សង់​ផ្ទះ​ឲ្យ​នៅ​ជាមួយ​សេក​សោម​ និង​នាគរាជ​ជា​សុខក្សេម​ក្សាន្ត​ដរាប​ដល់​ទី​បំ​ផុត​នៃ​អា​យុ​ លុះ​ស្លាប់​ទៅ​បាន​កើត​ក្នុង​ស្ថាន​សួគ៌​ទៀត​ ឯ​ជន​អកត​ញ្ញូ​មាន​ទោស​ក្នុង​បច្ចុប្បន្ន​យ៉ាង​អស្ចារ្យ​ លុះ​ស្លាប់​ទៅ​កើត​ក្នុង​នរក​ទៀត​។ 



ដោយ៥០០០ឆ្នាំ
 
Array
(
    [data] => Array
        (
            [0] => Array
                (
                    [shortcode_id] => 1
                    [shortcode] => [ADS1]
                    [full_code] => 
) [1] => Array ( [shortcode_id] => 2 [shortcode] => [ADS2] [full_code] => c ) ) )
អត្ថបទលោកអ្នកអាចនឹងចូលចិត្តអាន
ផ្សាយ : ២៦ កក្តដា ឆ្នាំ២០១៩ (អាន: ១០៩៣២ ដង)
រឿង​ព្រាហ្មណ៏​សម្លាប់​កូន​ធ្វើ​ទាន
ផ្សាយ : ២៦ កក្តដា ឆ្នាំ២០១៩ (អាន: ១០២២៧ ដង)
ការ​ឈ្លាស​វៃ​មិន​ដែល​ស្លាប់​ដោយ​ឧបាយកល​អ្នក​ដទៃ
ផ្សាយ : ២៦ កក្តដា ឆ្នាំ២០១៩ (អាន: ១៨៥៤៣ ដង)
អានិសង្ស​សាង​ព្រះពុទ្ធរូប ជួសជុល​ព្រះ​ចេតិយ និង​ទោស​ខ្វេះ​ភ្នែក​សត្វ
៥០០០ឆ្នាំ ស្ថាបនាក្នុងខែវិសាខ ព.ស.២៥៥៥ ។ ផ្សាយជាធម្មទាន ៕