ការខឹងក្រោធគឺជាបិសាច

នៅពេលណាដែលយើងខឹងក្រោធ នៅពេលនោះ យើងមិនបាននូវប្រយោជន៍អ្វី សូម្បីតែខ្លួនឯងក៏មិនបានផង ព្រោះក្នុងពេលនោះ វាមានតែបិសាចក្រោធដែលអាស្រ័យ​នឹងរូបកាយនេះប៉ុណ្ណោះ  ហើយប្រើប្រាស់ដៃជើង ពាក្យសម្តី ចិត្តគំនិត ឲ្យប្រព្រឹត្តទៅជាការឆ្គាំឆ្គង ជារូបស្នងបិសាចនោះៗឯង ចំណែកខ្លួនយើងត្រូវបិសាច​លេបបាត់ មិនបានប្រើប្រាស់កាយ មិនបានប្រើប្រាស់វាចា ទាំងមិនបានប្រើ​ប្រាស់ចិត្ត ឲ្យប្រព្រឹត្តអ្វីជាប្រយោជន៍ដល់ខ្លួនឯងឡើយ ។  

ត្រូវយល់ថា ខ្លួនយើងក្នុងសេចក្តីនេះ គឺប្រយោជន៍ ឬជាសតិសម្បជញ្ញៈដែលឲ្យសម្រេចនូវប្រយោជន៍ទាំងពួង ដែលជាទីពឹងរបស់ខ្លួនយើងម្នាក់ៗ ។ នៅក្នុងអត្តវគ្គ   ( វគ្គទី១២ នៃព្រះគាថាធម្មបទ ) ព្រះពុទ្ធអង្គទ្រង់ត្រាស់សម្តែងថា 

អត្តានញ្ចេ  បិយំ  ជញ្ញា   រក្ខេយ្យ  នំ  សុរក្ខិតំ
តិណ្ណំ  អញ្ញតរំ  យាមំ    បដិជគ្គេយ្យ  បណ្ឌិតោ ។
បើបណ្ឌិតដឹងថា  ខ្លួនជាទីស្រឡាញ់  គួររក្សាខ្លួននោះឲ្យល្អ  គួរស្ងួនគ្រងខ្លួនទុកក្នុងវ័យទាំង ៣  វ័យណាមួយ ។

យស្ស  អច្ចន្តទុស្សីល្យំ    មាលុវា  សាលមិវោត្ថតំ
ករោតិ  សោ  តថត្តានំ    យថា  នំ  ឥច្ឆតី  ទិសោ ។
ភាពជាអ្នកទ្រុស្តសីលហួសហេតុ (គឺមានតែការទ្រុស្តសីលតែម្យ៉ាង) គ្របសង្កត់នូវបុគ្គលណា ដូចវល្លិ៍ដែលរួបរឹតដើមឈើ បុគ្គលនោះ ឈ្មោះថា ធ្វើខ្លួនឲ្យវិនាស ដូច​ជាចោរអ្នកប្រាថ្នាធ្វើបុគ្គលនោះ ឲ្យវិនាសដូច្នោះឯង ។

សៀវភៅ សិក្សាព្រះសូត្រភាគ១១
ដោយ៥០០០ឆ្នាំ