ថ្ងៃ ពុធ ទី ១៨ ខែ តុលា ឆ្នាំរកា នព្វស័ក ព.ស.២៥៦១  
ស្តាប់ព្រះធម៌ (Mp3)
ស្តាប់ការអានព្រះត្រៃបិដក (Mp3)
ស្តាប់​ការបង្រៀនព្រះធម៌ (Mp3)
ស្តាប់​ការអាន​សៀវ​ភៅ​ធម៌​ (Mp3)
កម្រងធម៌​សូត្រ​ផ្សេង​ៗ (Mp3)
កំណាព្យ និង ស្មូត្រ (Mp3)
ព្រះពុទ្ធសាសនា និងសង្គម (Mp3)
បន្ទុកសៀវភៅ (eBook)
បន្ទុកវីដេអូ (Video)
ទើបស្តាប់/អានរួច
វិទ្យុផ្សាយផ្ទាល់
វិទ្យុកល្យាណមិត្ត
ទីតាំងៈ ខេត្តបាត់ដំបង
ម៉ោងផ្សាយៈ ៤.០០ - ២២.០០
វិទ្យុមេត្តា
ទីតាំងៈ រាជធានីភ្នំពេញ
ម៉ោងផ្សាយៈ ២៤ម៉ោង
វិទ្យុសំឡេងព្រះធម៌
ទីតាំងៈ រាជធានីភ្នំពេញ
ម៉ោងផ្សាយៈ ២៤ម៉ោង
វិទ្យុ The Buddhist
ទីតាំងៈ សហរដ្ឋអាមេរិក
ម៉ោងផ្សាយៈ ២៤ម៉ោង
វិទ្យុវត្តម្រោម
ទីតាំងៈ ខេត្តកំពត
ម៉ោងផ្សាយៈ ០៤.០០​​​ - ២២.០០
វិទ្យុមង្គលបញ្ញា
ទីតាំងៈ ខេត្តកំពង់ចាម
ម៉ោងផ្សាយៈ ៤.០០ - ២២.០០
វិទ្យុពន្លឺត្រៃរតន៍ តាកែវ
ទីតាំងៈ ខេត្តតាកែវ
ម៉ោងផ្សាយៈ ០៤.០០ - ២៣.០០
មើលច្រើនទៀត​
តំណគួរកត់សម្គាល់
សមាជិកទើបចូល (អម្បាញ់មិញ)
ទិន្នន័យសរុបនៃការចុចចូល៥០០០ឆ្នាំ
ថ្ងៃនេះ ៤៦,០៩៥
Today
ថ្ងៃម្សិលមិញ ៥៥,៧៩៣
ខែនេះ ១,៣១៤,៧៣៩
សរុប ៤៨,៥៧៨,៤២៨
free counters
កំពុងទស្សនា ចំនួន
អានអត្ថបទ
ផ្សាយ : ០១ មិថុនា ឆ្នាំ២០១៧ (អាន: ១៦០៧៦ ដង)

បុគ្គល​ដែល​មិន​ជាប់​ជំពាក់​ក្នុង​កាម​ រមែង​នៅ​ជា​សុខ (សុខវិហារិជាតក)



ស្តាប់សំឡេង
 
សុខវិហារិជាតក
( បុគ្គល​ដែល​មិន​ជាប់​ជំពាក់​ក្នុង​កាម​ រមែង​នៅ​ជា​សុខ )

ព្រះ​សាស្ដា​កាល​ទ្រង់​អាស្រ័យ​ អនុបិយនគរ​ ប្រថាប់​នៅ​នា​អនុបិយអម្ពវ័ន​ ទ្រង់​ប្រារព្ធ​ព្រះ​ភទ្ទិយត្ថេរ​ ដែល​មាន​ប្រក្រតី​នៅ​ជា​សុខ​ ទើប​ត្រាស់​ព្រះ​ធម៌​ទេសនា​នេះ​ មាន​ពាក្យ​ផ្ដើម​ថា​ យញ្ច​ អញ្ញេ​ ន​ រក្ខន្តិ​ ដូច្នេះ ។

រឿង​រ៉ាង​ក្នុង​បច្ចុប្បន្ន
ព្រះ​ភទ្ទិយត្ថេរ​លោក​មាន​ប្រក្រតី​នៅ​ជា​សុខ​ មាន​ព្រះ​ឧបាលី​ជា​គម្រប់​ ៧​ បួស​ក្នុង​សមាគម​ក្សត្រ​ ៦​ អង្គ​ ក្នុង​ចំណោម​ព្រះ​ថេរៈ​ទាំង​នោះ​ ព្រះ​ភទ្ទិយត្ថេរ​ ព្រះកិម្ពិលត្ថេរ​ ព្រះភគុត្ថេរ​ ព្រះឧបាលិត្ថេរ​ សម្រេច​ព្រះ​អរហត្ត​ ព្រះអានន្ទត្ថេរ​ជា​ព្រះសោតាបន្ន​ ព្រះអនុរុទ្ធត្ថេរ​ជា​អ្នក​មាន​ទិព្វចក្ខុ​ ព្រះទេវទត្ត​បាន​ឈាន​ រឿង​របស់​ក្សត្រ​ទាំង​ ៦​ ព្រះ​អង្គ​នោះ​ នឹង​មាន​ជាក់​ច្បាស់​ក្នុង​ខណ្ឌហាល​ជាតក​ត្រឹម​អនុបិយនគរ ។​

ក៏​ព្រះ​ភទ្ទិយត្ថេរ​រក្សា​ឃុំ​គ្រង​ព្រះ​អង្គ​ក្នុង​គ្រា​ជា​ព្រះ​រាជា​ ក៏​ទ្រង់​នៅ​តែ​ឃើញ​ភ័យ​ដែល​នឹង​កើត​ឡើង​ដល់​ព្រះ​អង្គ​ដែល​គេ​រក្សា​ដោយ​ការ​រក្សា​ការ​ពារ​យ៉ាង​ច្រើន​ដូច​ទេវតា​ចាត់​ចែង​ការ​រក្សា​ និង​ភ័យ​ដែល​នឹង​កើត​ឡើង​ដល់​ព្រះ​អង្គ​ដែល​ទ្រង់​បម្រះ​ននៀល​ទៅ​មក​លើ​ក្រឡា​បន្ទំ​ធំ​ព្ធ​ដ៏​ប្រាសាទ​ជាន់​លើ​ ឥឡូវ​នេះ​ សម្រេច​ព្រះ​អរហត្ត​ហើយ​ សូម្បី​នឹង​នៅ​ក្នុង​ទី​ណា​មួយ​ មាន​ព្រៃ​ជា​ដើម​ ក៏​ពិចារណា​ឃើញ​ភាវៈ​នៃ​ខ្លួន​ព្រះ​អង្គ​ជា​អ្នក​ប្រាស​ចាក​ភ័យ​ ទើប​បន្លឺ​ឧទាន​ថា​ “សុខ​ហ្ន៎ សុខ​ហ្ន៎”​ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ​បាន​ស្តាប់​ឮ​ពាក្យ​នោះ​ ទើប​ក្រាប​ទូល​ដល់​ព្រះ​ដ៏​មាន​ព្រះ​ភាគ​ថា​ “ព្រះ​ភទ្ទិយ​ត្ថេរ​ព្យាករ​អរហត្តផល​”​ ព្រះ​ដ៏​មាន​ព្រះ​ភាគ​ត្រាស់​ថា​ “ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ​ ភទ្ទិយៈ​មាន​ប្រក្រតី​នៅ​ជា​សុខ​ក្នុង​កាល​ឥឡូវ​នេះ​ប៉ុណ្ណោះ​ក៏​ទេ​ សូម្បី​ក្នុង​កាល​មុន​ក៏​មាន​ប្រក្រតី​នៅ​ជា​សុខ​ដូច​គ្នា​”​ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ​ទើប​ទូល​អារាធនា​ព្រះ​មាន​ព្រះ​ភាគ​ដើម្បី​ឱ្យ​ទ្រង់​សម្តែង​រឿង​នោះ ។​ ព្រះ​ដ៏​មាន​ព្រះ​ភាគ​ទើប​បាន​ទ្រង់​ធ្វើ​ហេតុ​ដែល​ចន្លោះ​រវាង​នៃ​ភព​បិទ​បាំង​ទុក​ ឱ្យ​ប្រាកដ​ ដូច​តទៅ​នេះ៖

អតីតនិទាន
ក្នុង​អតីតកាល​ កាល​ព្រះ​បាទ​ព្រហ្មទត្ត​គ្រង​រាជសម្បត្តិ​នៅ​ក្នុង​នគរ​ពារាណសី​ ព្រះពោធិសត្វ​ជា​ព្រាហ្មណមហាសាល​កើត​ក្នុង​ត្រកូល​ខ្ពស់​ ឃើញ​ទោស​ក្នុង​កាម​ទាំង​ឡាយ​ និង​អានិសង្ស​ក្នុង​ការ​ចេញ​បួស​ ទើប​លះ​បង់​កាម​ទាំង​ឡាយ​ចូល​ទៅ​កាន់​ព្រៃ​ហិមពាន្ដ​ បួស​ជា​តាបស​ ញ៉ាំង​សមាបត្តិ​ ៨​ ឱ្យ​កើត​ឡើង​ សូម្បី​បរិវារ​របស់​ព្រះពោធិសត្វ​នោះ​ បាន​ជា​បរិវារ​ធំ​ មាន​តាបស​ចំនួន​ ៥០០​ រូប ។​

ក្នុង​រដូវ​ភ្លៀង​ ព្រះ​ពោធិសត្វ​ចេញ​អំពី​ព្រៃ​ហិមពាន្ត​ ចោម​រោម​ដោយ​ពួក​តាបស​ ត្រាច់​ចារិក​ទៅ​តាម​ស្រុក​ និង​និគម​ជា​ដើម​ រហូត​ទៅ​ដល់​ក្រុង​ពារាណសី​ អាស្រ័យ​នឹង​ព្រះ​រាជា​សម្រេច​ការ​នៅ​ក្នុង​រាជឧទ្យាន​ លោក​នៅ​ក្នុង​រាជឧទ្យាន​នោះ​ អស់​ ៤​ ខែ​នៃ​រដូវ​ភ្លៀង​ ហើយ​ចម្រើន​ពរ​លា​ព្រះរាជា ។​ លំដាប់​នោះ​ ព្រះ​រាជាអង្វរ​ព្រះ​ពោធិសត្វ​ថា​ “បពិត្រ​លោក​ម្ចាស់​ដ៏​ចម្រើន​ លោក​ចាស់​ហើយ​ លោក​នឹង​មាន​ប្រយោជន៍​អ្វី​ដោយ​ព្រៃ​ហិមពាន្ត​ លោក​ចូរ​បញ្ជូន​អន្តេវាសិក​ទាំង​ឡាយ​ទៅ​ព្រៃ​ហិមពាន្ត​ហើយ​ នៅ​ក្នុង​ទី​នេះ​ចុះ” ។​

ព្រះ​ពោធិសត្វ​បញ្ជូន​តាបស​ ៥០០​ រូប​ ជា​មួយ​នឹង​អន្តេវាសិក​ច្បង​ ហើយ​បញ្ជូន​តាបស​ទាំង​នោះ​ទៅ​ដោយ​ពាក្យ​ថា​ “អ្នក​ចូរ​ទៅ​នៅ​ក្នុង​ព្រៃ​ហិមពាន្ត​ជា​មួយ​នឹង​តាបស​ទាំង​នេះ​ ចំណែក​យើង​នឹង​នៅ​ក្នុង​ទី​នេះឯង​”​ ហើយ​ខ្លួន​ឯង​ក៏​សម្រេច​ការ​នៅ​ក្នុង​រាជឧទ្យាន​នោះ​នុ៎ះ​ឯង​ ក៏​ប្រធាន​អន្តេវាសិក​របស់​ព្រះពោធិសត្វ​នោះ​ ជា​រាជបព្វជិត​ លះ​បង់​រាជសម្បត្តិ​ដ៏​ធំ​ចេញ​មក​បួស​ ធ្វើ​កសិណកម្ម​ បាន​សម្រេច​សមាបត្តិ​ ៨ ។​

ប្រធាន​នៃ​អន្តេវាសិក​នោះ​នៅ​ក្នុង​ព្រៃ​ហិមពាន្ត​ជា​មួយ​នឹង​តាបស​ទាំង​ឡាយ​ មាន​បំណង​ចង់​សួរ​សុខ​ទុក្ខ​អាចារ្យ​ ទើប​ហៅ​តាបស​ទាំង​នោះ​មក​ហើយ​ពោល​ថា​ “អ្នក​ទាំង​ឡាយ​ ចូរ​កុំ​អផ្សុក​ ចូរ​នៅ​ក្នុង​ទី​ចុះ​ ខ្ញុំ​កូណា​នឹង​ទៅ​សួរ​សុខ​ទុក្ខ​អាចារ្យ​ហើយ​នឹង​ត្រឡប់​មក​វិញ”​ ហើយ​ទៅ​កាន់​សម្នាក់​របស់​អាចារ្យ​ ថ្វាយ​បង្គំ​ហើយ​ធ្វើ​បដិសណ្ឋារ​ ក្រាល​កន្ទេល​សិង​នៅ​ក្នុង​សម្នាក់​អាចារ្យ​នុ៎ះ​ឯង ។​

ក្នុង​សម័យ​នោះ​ ព្រះ​រាជា​ទ្រង់​ព្រះ​តម្រិះ​ថា​ “អញ​នឹង​ទៅ​ជួប​ព្រះ​តាបស”​ ទើប​ស្ដេច​យាង​ទៅ​កាន់​រាជឧទ្យាន​ ថ្វាយ​បង្គំ​ហហើយ​អង្គុយ​ក្នុង​ទី​ដ៏​សម​គួរ​ តាបស​ជា​អន្តេវាសិក​សូម្បី​ឃើញ​ព្រះ​រាជា​ហើយ​ក៏​មិន​ក្រោក​ឡើង​ នៅ​តែ​សិង​ដដែល​ បន្លឺ​ឧទាន​ថា​ “សុខ​ហ្ន៎​ សុខ​ហ្ន៎”​ ។​ ព្រះ​រាជា​ទ្រង់​អាក់​អន់​ព្រះ​ទ័យ​ថា​ “តាបស​នេះ​ សូម្បី​ឃើញ​អញ​ហើយ​ក៏​មិន​ក្រោក​ឡើង​”​ ទើប​ត្រាស់​នឹង​ព្រះ​ពោធិសត្វ​ថា​ “​បពិត្រ​លោក​ម្ចាស់​ដ៏​ចម្រើន​ តាបស​នេះ​គង់​នឹង​ឆាន់​តាម​សេចក្តី​ប្រាថ្នា​ ទើប​សម្រេច​ការ​ដេក​យ៉ាង​សប្បាយ​ ហើយ​បន្លឺ​នូវ​ឧទាន” ។​

ព្រះ​ពោធិសត្វ​តប​ថា​ “មហាបពិត្រ​ តាបស​នេះ​​ កាល​ពី​មុន​ជា​ព្រះ​រាជា​មួយ​អង្គ​ដូច​ព្រះ​អង្គ​ដែរ​ តាបស​នេះ​គិត​ថា​ កាល​ពី​មុន​ក្នុង​កាល​នៅ​ជា​គ្រហស្ថ​ អាត្មា​អញ​សោយ​សិរិរាជសម្បត្តិ​ សូម្បី​មនុស្ស​ជា​ច្រើន​ មាន​ដៃ​កាន់​អាវុធ​ចាំ​ការ​ពារ​ ក៏​មិន​បាន​សេចក្តី​សុខ​មាន​សភាព​យ៉ាង​នេះ​ ទើប​ប្រារព្ធ​សេចក្តី​សុខ​ក្នុង​ផ្នួស​ និង​សុខ​ក្នុង​ឈាន​របស់​ខ្លួន​ហើយ​បន្លឺ​ឧទាន​នេះ”​ កាល​ពោល​យ៉ាង​នេះ​ហើយ​ ដើម្បី​នឹង​សម្ដែង​ធម្មកថា​ដល់​ព្រះ​រាជា​ ទើប​ពោល​ថា​

យញ្ច​  អញ្ញេ​  ន​  រក្ខន្តិ​                   យោ​  ច​  អញ្ញេ​  ន​  រក្ខតិ
សវេ​  រាជ​  សុខំ​  សេតិ​                   កាមេសុ​  អនបេក្ខវា ។
ពួក​ជន​ដទៃ​ មិន​រក្សា​ជន​ណា​ ម្យ៉ាង​ទៀត​ ជន​ណា​មិន​រក្សា​ពួក​ជន​ដទៃ​ បពិត្រ​ព្រះ​រាជា​ ជន​នោះ​ឯង​ មិន​មាន​សេចក្តី​អាឡោះ​អាល័យ​ក្នុង​កាម​ទាំង​ឡាយ​ទេ​ រមែង​ដេក​ជា​សុខ ។ ( បិដក​លេខ​ ៥៨​ ទំព័រ​ ៤ )

បណ្ដា​បទ​ទាំង​នោះ​ បទ​ថា​ យញ្ច​ អញ្ញេ​ ន​ រក្ខន្តិ​ សេចក្ដី​ថា​ បុគ្គល​ដទៃ​ជា​ច្រើន​ រមែង​មិន​រក្សា​បុគ្គល​ណា ។​ បទ​ថា​ យោ​ ច​ អញ្ញេ​ ន​ រក្ខតិ​ សេចក្ដី​ថា​ សូម្បី​បុគ្គល​ណា​ក៏​មិន​រក្សា​ជន​ដទៃ​ជា​ច្រើន​ ដោយ​គំនិត​ថា​ “អញ​តែ​ម្នាក់​គត់​គ្រង​រាជសម្បត្តិ”​ ។​ បទ​ថា​ ស​ វេ​ រាជសុខំ​ សេតិ​ សេចក្ដី​ថា​ មហាបពិត្រ​ បុគ្គល​នោះ​តែ​ម្នាក់​ឯង​ មិន​មាន​សម្លាញ់​ ស្ងប់​ស្ងាត់​ហើយ​ ជា​អ្នក​ព្រម​ព្រៀង​ដោយ​សេចក្ដី​សុខ​តាម​ផ្លូវ​កាយ​ និង​ផ្លូវ​ចិត្ត​ រមែង​ដេក​ជា​ សុខ​ ។​ ពាក្យ​ថា​ ដេក​ជា​សុខ​ នេះ​ ជា​ប្រធាន​នៃ​ទេសនា​ប៉ុណ្ណោះ​ រមែង​ដេក​ជា​សុខ​តែ​ម្យ៉ាង​ប៉ុណ្ណោះ​ក៏​ទេ​ ក៏​បុគ្គល​មាន​សភាព​បែប​នេះ​ទោះ​ដើរ​ ឈរ​ អង្គុយ​ ឬ​ដេក​ ក៏​ជា​សុខ​ គឺ​បាន​ទទួល​សេចក្ដី​សុខ​គ្រប់​ឥរិយាបថ​ទាំង​អស់ ។​ បទ​ថា​ កាមេសុ​ អនបេក្ខវា​ សេចក្ដី​ថា​ មហាបពិត្រ​ បុគ្គល​បែប​នេះ​ វៀរ​ចាក​ការ​អើ​ពើ​ក្នុង​វត្ថុកាម​ និង​កិលេសកាម​ គឺ​ប្រាស​ចាក​ឆន្ទរាគៈ​មិន​មាន​តណ្ហា​ រមែង​​នៅ​ជា​សុខ​គ្រប់​ឥរិយាបថ ។

ព្រះ​រាជា​ទ្រង់​បាន​សណ្ដាប់​ព្រះ​ធម៌​ទេសនា​ហើយ​មាន​ព្រះ​ទ័យ​ត្រេក​អរ​ ថ្វាយ​បង្គំ​ហើយ​ ស្ដេច​យាង​ទៅ​កាន់​ព្រះ​រាជនិវេសន៍​វិញ​ ចំណែក​អន្តេវាសិក​ក៏​ថ្វាយ​បង្គំ​អាចារ្យ​ហើយ​ទៅ​កាន់​ព្រៃ​ហិមពាន្ត​ដូច​គ្នា​ ឯ​ព្រះ​ពោធិសត្វ​នៅ​ក្នុង​ទី​នោះ​នុ៎ះ​ឯង​ មាន​ឈាន​មិន​សាប​សូន្យ​ ធ្វើ​កាល​កិរិយា​ហើយ​ទៅ​កើត​ក្នុង​ព្រហ្មលោក ។

ប្រជុំជាតក
ព្រះ​សាស្ដា​គ្រា​ទ្រង់​នាំ​ព្រះធម៌ទេសនា​នេះ​មក​សម្ដែង​ហើយ​ ត្រាស់​រឿង​ ២​ បន្ដ​អនុសន្ធិ​ហើយ​ ទ្រង់​ប្រជុំ​ជាតក​ថា​ អន្តេវាសិក​ក្នុង​កាល​ណោះ​ បាន​ជា​ព្រះភទ្ទិយត្ថេរ​ ចំណែក​គ្រូ​នៃ​គណៈ​ គឺ​តថាគត​នេះ​ឯង ។

ប្រភព
ដោយ៥០០០ឆ្នាំ

 
Array
(
    [data] => Array
        (
            [0] => Array
                (
                    [shortcode_id] => 1
                    [shortcode] => [ADS1]
                    [full_code] => 
) [1] => Array ( [shortcode_id] => 2 [shortcode] => [ADS2] [full_code] => c ) ) )
អត្ថបទលោកអ្នកអាចនឹងចូលចិត្តអាន
ផ្សាយ : ២៣ មករា ឆ្នាំ២០១៧ (អាន: ៥៧៤៥៨ ដង)
រឿង​ព្រាហ្ម​ណ៏​សម្លាប់​ពពែ
ផ្សាយ : ២៣ មករា ឆ្នាំ២០១៧ (អាន: ៣៩៥៤៨ ដង)
រឿង​បាដ​លិ​បុត្ត​កព្រាហ្មណ៏
ស្ថាបនាខែពិសាខ ព.ស.២៥៥៥ ដោយ៥០០០ឆ្នាំ ។ ជាធម្មទាន ៕
Top Best 10 pro