ពោធិរាជកុមារសូត្រ

សម័យមួយ  ព្រះដ៏មានព្រះភាគទ្រង់គង់នៅក្នុងភេសកឡាវ័ន  ភគ្គជនបទ ។  សម័យនោះ  ពោធិរាជកុមារ  ជាព្រះរាជបុត្ររបស់ព្រះបាទឧទេន  ជាមួយនឹងព្រះនាង​សុល​ទត្តា ( វាសុលទត្តាជាធីតារបស់ព្រះបាទចណ្ឌប្បជ្ជោត  នៅនគរឧជ្ជេនី )  បានអារា​ធនា  ព្រះដ៏មានព្រះភាគ មួយអន្លើដោយភិក្ខុសង្ឃទទួលចង្ហាន់ ប្រារព្ធការកសាង​កោក​នុទប្រាសាទ  ទើបតែរួចថ្មីៗ ។

ពោធិរាជកុមារ  បានក្រាលសំពត់ពីលើប្រាសាទចុះមកតាមកាំជណ្តើរដល់ខាងក្រោម  ថ្វាយព្រះដ៏មានព្រះភាគទ្រង់ជាន់  ដោយព្រះបំណងប្រាថ្នាចង់បានព្រះឱរស  ហើយផ្សងថា  បើព្រះដ៏មានព្រះភាគទ្រង់ជាន់កម្រាលសំពត់  យើងនឹងបានបុត្រ  បើទ្រង់មិនជាន់ទេ  យើងនឹងមិនមានបុត្រឡើយ ។ ព្រះដ៏មានព្រះភាគទ្រង់ជ្រាបហើយ ទើប​ទ្រង់មិនជាន់នូវកម្រាលសំពត់នោះ ។ ដោយការទាក់ទងនឹងបាបកម្មរបស់ពោធិរាជកុមារជាមួយនឹងភរិយា  អំពីជាតិមុន  នៅនឹងកោះមួយនោះ បានសម្លាប់កូនសត្វបរិភោគ  ទើបព្រះដ៏មានព្រះភាគទ្រង់ត្រាស់ព្រះគាថាក្នុងអត្តវគ្គ  ដែលបានសរសេរខាងដើមហើយមានជាអាទិ៍ថា  អត្តានញ្ចេ  បិយំ  ជញ្ញា  បើបណ្ឌិតដឹងថា  ខ្លួនជាទីស្រឡាញ់ គួររក្សាខ្លួននោះឲ្យល្អ គួរស្ងួនគ្រងខ្លួនទុកក្នុងវ័យ ទាំង ៣  វ័យណាមួយ ។
    
នៅក្នុងព្រះសូត្រ  ព្រះដ៏មានព្រះភាគទ្រង់ត្រាស់សម្តែងអំពីដំណើរដែលព្រះអង្គទ្រង់យាងសាងព្រះផ្នួស ធ្វើទុក្ករកិរិយារហូតដល់ ត្រាស់ដឹង... ប្រោសបញ្ចវគ្គិយ គឺជាការបកស្រាយក្នុងបញ្ហាដែលពោធិរាជកុមារពោលថា  បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចម្រើន ខ្ញុំព្រះអង្គមានសេចក្តីត្រិះរិះ យ៉ាងនេះថា សេចក្តីសុខ បុគ្គលមិនគប្បីបានដោយសេចក្តីសុខទេ  គឺសេចក្តីសុខ  បុគ្គលត្រូវបានដោយសេចក្តីទុក្ខ ។
    
នៅផ្នែកខាងចុងនៃព្រះសូត្រ  ព្រះដ៏មានព្រះភាគទ្រង់ត្រាស់សម្តែងអំពីអង្គនៃសេចក្តីព្យាយាម ៥ ប្រការ  ជាការឆ្លើយតបសំណួរដែលពោធិរាជកុមារ  ក្រាបទូលសួរព្រះ​អង្គ​អំពីពេលវេលានៃការសម្រេចព្រះអរហត្តផល ។ ពោធិរាជកុមារ បានដល់ព្រះត្រៃសរណគមន៍  ស្តាប់ព្រះគាថាធម្មបទ  សម្រេចសោតាបត្តិផល ។
       
សូមអនុមោទនា !

សៀវភៅ សិក្សាព្រះសូត្រភាគ១១
ដោយ៥០០០ឆ្នាំ