Monday, 01 Jul B.E.2568  
ស្តាប់ព្រះធម៌ (mp3)
ការអានព្រះត្រៃបិដក (mp3)
ស្តាប់ជាតកនិងធម្មនិទាន (mp3)
​ការអាន​សៀវ​ភៅ​ធម៌​ (mp3)
កម្រងធម៌​សូធ្យនានា (mp3)
កម្រងបទធម៌ស្មូត្រនានា (mp3)
កម្រងកំណាព្យនានា (mp3)
កម្រងបទភ្លេងនិងចម្រៀង (mp3)
បណ្តុំសៀវភៅ (ebook)
បណ្តុំវីដេអូ (video)
Recently Listen / Read






Notification
Live Radio
Kalyanmet Radio
ទីតាំងៈ ខេត្តបាត់ដំបង
ម៉ោងផ្សាយៈ ៤.០០ - ២២.០០
Metta Radio
ទីតាំងៈ រាជធានីភ្នំពេញ
ម៉ោងផ្សាយៈ ២៤ម៉ោង
Radio Koltoteng
ទីតាំងៈ រាជធានីភ្នំពេញ
ម៉ោងផ្សាយៈ ២៤ម៉ោង
Radio RVD BTMC
ទីតាំងៈ ខេត្តបន្ទាយមានជ័យ
ម៉ោងផ្សាយៈ ២៤ម៉ោង
វិទ្យុម៉ាចសត្ថារាមសុវណ្ណភូមិ
ទីតាំងៈ ក្រុងប៉ោយប៉ែត
ម៉ោងផ្សាយៈ ៤.០០ - ២២.០០
Wat Loung Radio
ទីតាំងៈ ខេត្តឧត្តរមានជ័យ
ម៉ោងផ្សាយៈ ៤.០០ - ២២.០០
មើលច្រើនទៀត​
All Counter Clicks
Today 105,525
Today
Yesterday 143,267
This Month 105,525
Total ៤០៦,៦១០,៨៤០
Articles
images/articles/2127/Untitled-1-Recovered.jpg
Public date : 31, Dec 2021 (8,350 Read)
សឧបាទិសេសនិព្វានធាតុ និព្វានធាតុដែលនៅ​សល់​វិបាកខន្ធនិង​កម្មជ្ជរូប ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​ត្រាស់​នឹង​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ​ថា ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​ក្នុង​សាសនា​នេះ ជា​អរហន្ត​ខីណាស្រព មានព្រហ្មចរិយៈ​ប្រព្រឹត្ត​រួច​ហើយ មាន​សោឡសកិច្ច​បាន​ធ្វើ​ស្រេច​ហើយ​មាន​ភារៈ​ដាក់​ចុះ​ហើយ មាន​ប្រយោជន៍​របស់​ខ្លួន​សម្រេច​ហើយ ដោយ​លំដាប់ មាន​សំយោជនៈ ក្នុង​ភព​អស់​ហើយ
images/articles/2128/Untitled-1-Recovered.jpg
Public date : 31, Dec 2021 (73,305 Read)
ឧបនិស្ស័យល្អ កំដរជីវិត ផល​ក្នុង​បច្ចុប្បន្ន រមែង​សម្ដែង​ប្រាប់​ដល់​ហេតុ​ក្នុង​អតីត ទោះ​បី​យើង​មិន​ដឹង​ មិន​ឃើញក៏​ដោយ ដូច​ជា​ចង្កៀង​ដែល​កំពុងឆេះ​ភ្លឺស្វាង​អ៊ីចឹង​ឯង ទោះបី​យើង​មិន​ឃើញ​ប្រេង​ក៏ដោយ តែ​ចង្កៀង​ដែល​កំពុងឆេះ​នោះ​ បានសម្ដែង​បញ្ជាក់​ដល់​ប្រេង ថា​ពិត​ជា​មាន បើ​ប្រេង​អស់​ពេល​ណា​ភ្លើង​ក៏​រលត់​ពេល​នោះ​ដែរ។ ថ្ងៃ​នេះ​នឹង​ក្លាយ​ទៅ​ជា​អតីត​របស់​ថ្ងៃ​ស្អែក។
images/articles/2129/Untitled-1-Recovered.jpg
Public date : 31, Dec 2021 (13,231 Read)
ថ្នាំរក្សា​ចិត្ត កូនជា​ទីស្រឡាញ់ ដែល​ឈ្មោះ​ថា​ជា​ទុក្ខ​ហើយ គឺ​មិនមាន​អ្នក​ណា​ប្រាថ្នា​ឡើយ ប៉ុន្តែ​គ្រប់​គ្នា​ក៏​
រមែង​មាន​ទុក្ខ​ជាប់​តាម មានទុក្ខ​ខ្លាំង​ មានទុក្ខ​តិច ចេះ​តែ​មានជា​ធម្មតា ទាំង​ដែល​
គ្រប់គ្នាមិន​ប្រាថ្នា​នោះឯង ។ ទុក្ខ​មាន ២ យ៉ាង​គឺ ទុក្ខ​ផ្លូវ​កាយ និង​ទុក្ខ​ផ្លូវ​ចិត្ត ។ ទុក្ខ​ផ្លូវ​កាយ​រម្ងាប់​បាន​
ដោយអាហារ​ គ្រឿង​ស្លៀកពាក់ ទី​នៅ​អាស្រ័យ​ និង​ថ្នាំ​កេរោគ ឯទុក្ខ​ផ្លូវ​ចិត្ត​វិញត្រូវ
រក្សា​ដោយព្រះធម៌ ។
images/articles/2133/Untitled-1-Recovered.jpg
Public date : 31, Dec 2021 (15,797 Read)
ធម៌ ធម៌​ជា​សារៈ​សំខាន់​របស់​មនុស្ស ធម៌​ធ្វើ​ឲ្យ​ជីវិត​ល្អ​ស្រស់​កាន់​តែ​ប្រសើរ​ឡើង​ថែម​ទៀត ធម៌​ធ្វើ​ឲ្យសង្គមមនុស្ស​រស់​នៅ​បាន​ដោយ​ល្អ ធម៌​ជាគ្រឿង​ចាំ​បាច់​សម្រាប់​មនុស្ស​គ្រប់​គ្នា គ្រប់​វ័យ គ្រប់​ប្រភេទ ប្រៀប​ដូច​ជា​ បាយ​ ប្រៀប​ដូចជា​ទឹក ឬ ប្រៀប​ដូច​ជា​ខ្យល់​សម្រាប់​ដក​ដង្ហើម​ ដែល​មិន​អាច​អត់​បាន​ឡើយ ។ ការ​សិក្សា​ដែល​ល្អ​ត្រូវ​មាន​ធម៌​ ​សិស្ស​សាលា​មាន​ការ​សិក្សា​រៀន​សូត្រ
images/articles/2195/Untitled-1-Recovered.jpg
Public date : 31, Dec 2021 (13,973 Read)
ព្រះ​ពុទ្ធ​គា​ថា​ (ដក​ស្រង់​ចេញ​ពី​ក្នុង​ ចូ​ឡ​កម្ម​វិ​ភង្គ​សូត្រ ទី ៥ សុត្ត​ន្ត​បិ​ដក មជ្ឈិម​និ​កាយ ឧប​រិ​បណ្ណា​ស​ក ន​វ​ម​ភាគ បិ. ២៨ ទំ. ៥៥) កម្ម​ស្ស​កា មា​ណ​វ សត្តា កម្ម​ទា​យា​ទា កម្ម​យោ​នី កម្ម​ពន្ធូ កម្ម​ប្ប​សិ​ស​រ​ណា កម្មំ សត្តេ វិ​ភ​ជ​តិ យ​ទិ​តំ ហី​ន​ប្ប​ណី​ត​តា​យា​តិ ។ម្នាល​មា​ណព ! សត្វ​ទាំង​ឡាយ មាន​កម្ម​ជា​របស់​ខ្លួន មាន​កម្ម​ជា​ទា​យាទ មាន​កម្ម​ជា​កំណើត
images/articles/2200/Untitled-1-Recovered.jpg
Public date : 31, Dec 2021 (41,103 Read)
សំឡេង​ម៉ែយំ​អស់​សង្ឃឹមព្រោះកូន ស្មាម​ញញឹម ដែល​ធ្លាប់​តែ​មាន​នៅ​លើ​ផ្ទៃមុខរបស់​ម៉ែ ឥឡូវ​ប្រែ​ជាក្រៀម​ក្រោះ​អស់​សង្ឃឹម គ្មាន​ទំនុកចិត្ត បន្សល់​នូវ​តែ​ភាព​សោកសៅ ជាទី​បំផុតព្រោះ​កូន​ដែល​ម៉ែ​ធ្លាប់​តែ​សង្ឃឹម ញញឹម​ក្នុង​ចិត្ត​ថា កូន​ពិត​ជា​កូន​ល្អ​ទៅ​អនាគត តែ​ទី​បំផុត​អ្វី​ដែល​ម៉ែ​សង្ឃឹម​ប្រែក្លាយ​ជាការ​ខកចិត្ត រក​នឹក​គិត​អ្វី​មិន​ចេញ បានត្រឹម​តែ​សម្រក់​ទឹក​ភ្នែក ស្រែក​យំ តែ​ប៉ុណ្ណោះ។
images/articles/3117/2044wook.jpg
Public date : 19, Dec 2021 (3,411 Read)
សម័យមួយ ព្រះដ៏មានព្រះភាគ ទ្រង់គង់ប្រថាប់នៅនាព្រះមហាវិហារជេតពន ជិតក្រុងសាវត្ថី ។ ក្នុងពេលភិក្ខុទាំងឡាយជួបជុំគ្នា ព្រះដ៏មានព្រះភាគទ្រង់ត្រាស់ដូច្នេះថា បណ្ឌិតោ ភិក្ខវេ សារីបុត្តោ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ សារីបុត្តជាបណ្ឌិត ។ មហាបញ្ញោ ភិក្ខវេ សារីបុត្តោ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ សារីបុត្តមានបញ្ញាច្រើន ។ បុថុប្បញ្ញោ ភិក្ខវេ សារីបុត្តោ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ សារីបុត្តមានបញ្ញាក្រាស់ ។ ហាសប្បញ្ញោ ភិក្ខវេ សារីបុត្តោ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ សារីបុត្តមានបញ្ញារហ័ស ។ ជវនប្បញ្ញោ ភិក្ខវេ សារីបុត្តោ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ សារីបុត្តមានបញ្ញាវាងវៃ ។ តិក្ខប្បញ្ញោ ភិក្ខវេ សារីបុត្តោ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ សារីបុត្តមានបញ្ញាមុត ។ និព្វេធិកប្បញ្ញោ ភិក្ខវេ សារីបុត្តោ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ សារីបុត្តមានបញ្ញាជាគ្រឿងទម្លាយនូវកិលេស ។ សារីបុត្តោ ភិក្ខវេ អឌ្ឍមាសំ អនុបទធម្មវិបស្សនំ វិបស្សិ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ សារីបុត្តឃើញច្បាស់នូវធម្មវិបស្សនាតាមលំដាប់ អស់កន្លះខែ ( ក៏បានសម្រេចព្រះអរហត្ត ) ។ បញ្ញា ៧ បែបរបស់ព្រះសារីបុត្ត ១-បណ្ឌិតោ ជាបណ្ឌិតដោយហេតុ ៤ ប្រការ គឺ ឆ្លាតក្នុងធាតុ ឆ្លាតក្នុងអាយតនៈ ឆ្លាតក្នុងបដិច្ចសមុប្បាទ និងឆ្លាតក្នុងឋានា ឋានៈ ( ហេតុដែលប្រព្រឹត្តទៅបាន និងប្រព្រឹត្តទៅមិនបាន ) ។ ២-មហាបញ្ញោ បញ្ញាច្រើន ព្រោះកំណត់កាន់យកនូវគុណ មានសីលគុណ សមាធិគុណ បញ្ញាគុណ វិមុត្តិគុណ និងវិមុត្តិ-ញ្ញាណទស្សនគុណ គឺកំណត់កាន់យកនូវគុណទាំងនេះ មានសីលគុណជាដើមច្រើនៗ ។ មានបញ្ញាច្រើនក្នុងឋានៈ និងអដ្ឋានៈ ក្នុងវិហារសមាបត្តិ ក្នុងអរិយសច្ច ក្នុងពោធិបក្ខិយធម៌ ក្នុងសាមញ្ញផល ក្នុងអភិញ្ញា និងក្នុងនិព្វានបរមត្ថ ។ ៣-បុថុប្បញ្ញោ មានបញ្ញាក្រាស់ធំទូលាយ គឺញាណប្រព្រឹត្តទៅក្នុងខន្ធ ក្នុងអាយតនៈ ធាតុ បដិច្ចសមុប្បាទ សុញ្ញតា អត្ថ ធម្ម និរុត្តិ បដិភាណ និងក្នុងសីលផ្សេងជាដើម ធំទូលំទូលាយ ដោយញាណនោះឯង ។ ៤-ហាសប្បញ្ញោ មានបញ្ញារហ័ស មានបញ្ញារីករាយ ( អដ្ឋកថាពន្យល់បញ្ញារីករាយ ) ព្រោះបុគ្គលខ្លះក្នុងលោកនេះ ច្រើនទៅដោយការរីករាយ ដោយការចេះដឹង ដោយសេចក្ដីត្រេកអរ ដោយប្រាមោទ្យ ក្នុងការបំពេញសីល បំពេញឥន្ទ្រិយសំវរ បំពេញភោជនេមត្តញ្ញុតា និងបំពេញនូវជាគរិយានុយោគ ជាដើម ។ ឈ្មោះថាមានបញ្ញារីករាយ ព្រោះជាបុគ្គលច្រើនទៅដោយប្រាមោទ្យ គឺបីតិបាមោជ្ជក្នុងការដឹងនូវឋានៈនិងអដ្ឋានៈ រីករាយក្នុងការបំពេញវិហារ-សមាបត្តិឱ្យបរិបូណ៌ និងរីករាយក្នុងការចាក់ធ្លុះអរិយសច្ចជាដើម ។ ៥-ជវនប្បញ្ញោ មានបញ្ញាវាងវៃ ព្រោះបញ្ញាស្ទុះទៅលឿនរហ័ស ដោយភាវៈជាវិបស្សនាចាក់ធ្លុះត្រៃលក្ខណ៍ មានពលវ-វិបស្សនា និងស្ទុះទៅលឿនរហ័សក្នុងការឃើញច្បាស់នូវព្រះនិព្វាន ។ ៦-តិក្ខប្បញ្ញោ បញ្ញាមុត ព្រោះកាត់ផ្ដាច់នូវកិលេសបានដាច់ដោយឆាប់រហ័ស និងព្រោះអរិយមគ្គ ៤ សាមញ្ញផល ៤ បដិសម្ភិទា ៤ ព្រមទាំងអភិញ្ញា ៦ ដែលបុគ្គលបានសម្រេច បានជាក់ច្បាស់ដោយបញ្ញាក្នុងអាសនៈតែមួយ ។ ៧-និព្វេធិកប្បញ្ញោ បញ្ញាមុតស្រួចក្នុងការចាក់ទម្លាយ កិលេស ។ បុគ្គលពួកខ្លះក្នុងលោកនេះ ច្រើនទៅដោយការភ័យខ្លាច តក់ស្លុត អផ្សុក មិនរីករាយ ច្រើនទៅដោយការមិនត្រេកអរក្នុង សង្ខារទាំងពួង រមែងចោះ គឺចាក់ទម្លាយនូវកងលោភៈ ដែលមិន ធ្លាប់ចាក់ទម្លាយពីមុនមកឡើយ ។ ឈ្មោះថាមានបញ្ញាមុតស្រួច ព្រោះចាក់ចោះទម្លាយនូវសព្វកិលេស នូវកម្មដែលនាំទៅកាន់ភពថ្មី ដែលមិនធ្លាប់បានចាក់ទម្លាយពីមុនមកហ្នឹងឯង ។ ព្រះធម្មសេនាបតីសារីបុត្ត អនុបទធម្មវិបស្សនំ មានវិបស្សនាឃើញច្បាស់នូវធម៌ ( ដែលជាអារម្មណ៍របស់វិបស្សនានោះ ) តាមលំដាប់ ៗ ដោយអំណាចនៃសមាបត្តិ ឬអង្គឈាន កាលដែលបានឃើញច្បាស់ដូច្នេះ ទើបសម្រេចព្រះអរហត្តក្នុងវេលាកន្លះខែ ។ ព្រះដ៏មានព្រះភាគ ទ្រង់ត្រាស់សរសើរគុណព្រះសារីបុត្ត ព្រោះគុណព្រះសារីបុត្តដែលជាព្រះថេរៈឯតទគ្គៈខាងមានបញ្ញា អ្នក-ណាៗ មិនអាចដឹងបានឡើយ កាលបើព្រះពុទ្ធអង្គទ្រង់មិនបានប្រកាសសម្ដែងទេនោះ ។សូមអនុមោទនា ! សិក្សាព្រះសូត្រភាគ១៥ ដោយ​៥០០០​ឆ្នាំ​
images/articles/3046/2021-08-03_09_49_01-Mangoes_as_seen_in_Indian_miniature_paintings___Architectural_Digest_India.jpg
Public date : 12, Dec 2021 (5,966 Read)
​ក្នុង​គម្ពីរ​តេរស​និបាត នាំ​មក​សម្ដែង​អំពី​ទោស​នៃ​មុសាវាទ​ថា កាល​ក្នុង​អតីតកាល​កន្លង​ទៅ​យូរ​ហើយ ព្រះ​សម្មា​សម្ពុទ្ធ​ជា​ម្ចាស់​នៃ​យើង​នៅ​ជា​ពោធិសត្វ​នៅ​ឡើយ ទៅ​កើត​ក្នុង​ត្រកូល​ចណ្ឌាល​ក្នុង​ចណ្ឌាល​គ្រាម ព្រះ​អង្គ​ជា​បណ្ឌិត​ចេះ​មន្ត​ធ្វើ​ឈើ​ឱ្យ​មាន​ផ្កា​ផ្លែ​ក្នុង​រដូវ​មិន​គួរ​កាល ។ ថ្ងៃ​មួយ​ពោធិសត្វ​ចេញ​ទៅ​ព្រៃ​ពី​ព្រឹក ទើប​រាយ​មន្ត​ធ្វើ​ដើម​ស្វាយ​មួយ​ដើម នៅ​ចម្ងាយ​៧​ជំហាន​អំពី​កន្លែង​ដែល​ព្រះ​អង្គ​ឈរ ទើប​ព្រះ​អង្គ​យក​ទឹក​ចំនួន​១០០​កម្បង់​ទៅ​ស្រប់​លើ​ដើម​ស្វាយ​ៗ នោះ​មាន​ស្លឹក​ចាស់​ជ្រុះ​អស់​មួយ​រំពេច លាស់​ស្លឹក​ខ្ចី​ឡើង​បញ្ចេញ​ផ្កា​ផ្លែ​ទុំ​ក្នុង​ពេល​នោះ ពោធិសត្វ​បេះ​យក​មក​បរិភោគ​ក៏​មាន​ឱជារស​ប្រហែល​ដូច​រស​ទិព្វ ព្រះ​អង្គ​បរិភោគ​លុះ​ត្រា​តែ​ឆ្អែត ហើយ​បេះ​ដាក់​អំរែក​រែក​ទៅ​ផ្ទះ ចែក​បុត្ត​ភរិយា​ផង លក់​ដូរ​ផង ។ កាល​នោះ មាន​ព្រាហ្មណ៍​ម្នាក់ បាន​សូម​រៀន​មន្ត​ពី​ពោធិសត្វ​​ ៗ ក៏​ឱ្យ​រៀន​ហើយ​ផ្ដាំ​ថា បើ​មាន​អ្នក​ណា​មួយ​សួរ​ថា ព្រាហ្មណ៍​ឯង​រៀន​មន្ត​នេះ​ពី​សម្នាក់​អ្នក​ណា​ៗ ចូរ​ព្រាហ្មណ៍​ឯង​ប្រាប់​គេ​ឱ្យ​ត្រង់​កុំ​កុហក​ហ្នះ តែ​ប្រាប់​ដោយ​មុសាវាទ​ហើយ​មន្ត​នេះ នឹង​វិនាស​ទៅ​វិញ​មិន​លែង​ឡើយ ព្រាហ្មណ៍​ទទួល​បណ្ដាំ​ហើយ ដើរ​រៀង​ៗ​ទៅ​ដល់​ក្រុង​ពារាណសី បាន​ចូល​ទៅ​ធ្វើ​ជា​នាយ​ច្បារ​ក្នុង​សម្នាក់​ព្រះ​បាទ​ពារាណសី តែង​ប្រតិបត្តិ​តាម​វិធី​មន្ត ផ្លែ​ស្វាយ​ក៏​ចេះ​តែ​ផ្លែ​ឥត​អាក់​មិន​ថា​រដូវ​ណា​ព្រាហ្មណ៍​ក៏​បាន​រង្វាន់​ច្រើន​បរិបូណ៌ ។ ថ្ងៃ​ជា​ខាង​ក្រោយ​ទៀត ព្រះ​បាទ​ពារាណសី​មាន​បន្ទូល​សួរ​ថា នែ​ព្រាហ្មណ៍​អ្នក​ឯង​រៀន​មន្ត​នេះ​មក​ពី​សម្នាក់​អ្នក​ណា គ្រូ​ដើម​របស់​អ្នក​ឈ្មោះ​អ្វី ព្រាហ្មណ៍​អៀន​ខ្មាស​មិន​ហ៊ាន​ក្រាប​ទូល​ទៅ​ឈ្មោះ​ពោធិសត្វ​ជា​គ្រូ​ដើម ព្រោះ​ពោធិសត្វ​នៅ​ក្នុង​ត្រកូល​ចណ្ឌាល ប្រែ​ជា​ក្រាប​ទូល​ដោយ​ពាក្យ​មុសាវាទ​ថា រៀន​មន្ត​នេះ​ពី​សម្នាក់​អាចារ្យ​ទិសាបាមោក្ខ​វិញ មន្ត​ក៏​អន្តរ​ធាន​បាត់​ទៅ​ក្នុង​មួយ​រំពេច​នោះ ព្រាហ្មណ៍​មិន​ដឹង​ជា​មន្ត​របស់​ខ្លួន​វិនាស​សោះ ។ លុះ​ដល់​ព្រះ​បាទ​ពារាណសី​យាង​ទៅ​ប្រពាត​ឱទ្យាន​ស្ដេច​មាន​បន្ទូល​ថា នែ​មាណព ចូរ​អ្នក​នាំ​ផ្លែ​ស្វាយ​មក​មើល ព្រាហ្មណ៍​រាយ​មន្ត​ទៅ​មិន​បាន​កើត​ផ្លែ​ស្វាយ​ដូច​បំណង ទើប​ដឹង​ជាក់​ថា មន្ត​របស់​អាត្មា​វិនាស​ហើយ ស្ដេច​សួរ​ពីរ​បី​ដង ទើប​ព្រាហ្មណ៍​ក្រាប​ទូល​តាម​ពិត ស្ដេច​ទ្រង់​ខ្ញាល់​បង្គាប់​ឱ្យ​ធ្វើ​ទោស រាជ​បុត្រ​ក៏​ធ្វើ​ទោស​តាម​ព្រះ​រាជ​ឱង្ការ​ហើយ​ប្រាប់​ថា បើ​ព្រាហ្មណ៍​ឯង​ទៅ​សូម​ទោស​គ្រូ​ដើម​របស់​អ្នក ក្រែង​អ្នក​នឹង​បាន​មន្ត​នេះ​មក​វិញ ទើប​អ្នក​នឹង​បាន​នៅ​ក្នុង​ដែន​នេះ​ត​ទៅ​ទៀត បើ​អ្នក​មិន​ទៅ​សូម​ទោស​ទេ ចូរ​អ្នក​ដើរ​ចេញ​ពី​ដែន​នេះ​ឱ្យ​ឆាប់​ទៅ ព្រាហ្មណ៍​ដល់​នូវ​ទោស​រក​ទីពឹង​មិន​បាន ទើប​ដើរ​ទៅ​កាន់​សម្នាក់​ពោធិសត្វ​ជា​គ្រូ​ដើម សូម​រៀន​មន្ត​ទៀត ព្រះ​អង្គ​មិន​ព្រម​ឱ្យ​រៀន ហើយ​ទ្រង់​ត្មះ​តិះដៀល​ថា ឱ្យ​រៀន​ទៀត​ឯ​ណា​បាន មនុស្ស​ពោល​ពាក្យ​មុសាវាទ​ដូច​ព្រាហ្មណ៍​ឯង​នេះ​មាន​មន្ត​មក​ពី​ណា ចូរ​ព្រាហ្មណ៍​ឯង​ចៀស​ចេញ​ទៅ យើង​មិន​គាប់​ចិត្ត​នឹង​បុគ្គល​ពោល​មុសាវាទ​ដូច​ព្រាហ្មណ៍​ឯង​នេះ​ទេ ព្រាហ្មណ៍​ដល់​នូវ​ទោស​រក​ទីពឹង​មិន​បាន ទើប​មក​គិត​ក្នុង​ចិត្ត​ថា បើ​អាត្មា​អញ​រក​ទីពឹង​មិន​បាន​ដូច្នេះ ហើយ​នឹង​រស់​នៅ​ជា​មនុស្ស​ធ្វើ​អ្វី ស្លាប់​ទៅ​វិញ​ប្រសើរ​ជាង​ គិត​ហើយ​ក៏​ដើរ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ព្រៃ ដល់​នូវ​មរណភាព​ឥត​ទីពឹង​ឡើយ ។ បុគ្គល​អ្នក​ប្រព្រឹត្ត​ពោល​ពាក្យ​មុសាវាទ១ ហើយ​គង់​នឹង​ដល់​នូវ​ទោស​ទុក្ខ​ដូច​រឿង​ព្រាហ្មណ៍​នេះ​ឯង ។ ចប់​រឿង អម្ពមន្តជាតក ។ ដោយ៥០០០ឆ្នាំ
images/articles/3047/2021-08-03_09_58_06-Watercolor_Paintings_on_Behance.jpg
Public date : 12, Dec 2021 (3,854 Read)
​ក្នុង​គម្ពីរ​តិក្កនិបាត មាន​សេចក្ដី​ដំណាល​ថា ក្នុង​អតីតកាល​កន្លង​ទៅ​យូរ​ហើយ​មាន​សេដ្ឋី​បុត្រ​បី​នាក់​ជា​សម្លាញ់​នឹង​គ្នា នៅ​ក្នុង​ក្រុង​ពារាណសី ឯ​ក្នុង​ក្រុង​នោះ​មាន​ស្រះ​ឈូក​មួយ មាន​បុរស​ម្នាក់​អ្នក​រក្សា​ស្រះ​ឈូក​ជា​មនុស្ស​កំបុត​ច្រមុះ ។ ថ្ងៃ​មួយ​សេដ្ឋី​បុត្រ​ទាំង​បី​នាក់​ចង់​ប្រដាប់​តែង​ខ្លួន​ដោយ​កម្រង​ផ្កា ទើប​នាំ​គ្នា​ដើរ​ចូល​ទៅ​កាន់​សម្នាក់​អ្នក​រក្សា​ស្រះ​ឈូក​ដោយ​ប៉ង​ថា យើង​ទាំង​អស់​គ្នា​នឹង​ពោល​ពាក្យ​មិន​ពិត ​សរសើរ​គុណ​បុរស​កំបុត្រ​ច្រមុះ​នេះ ហើយ​នឹង​សូម​ផ្កា​គាត់ លុះ​គិត​ហើយ ​ទើប​ចូល​ទៅ​ឈរ​ជិត​បុរស​នោះ លុះ​គិត​ហើយ​ ទើប​ចូល​ទៅ​ឈរ​ជិត​បុរស​នោះ សេដ្ឋី​បុត្រ​ជា​បឋម (ទី១) កាល​រៀប​នឹង​សូម​ផ្កា​ក៏​សូត្រ​ជា​បទ​គាថា​ថា ៖ យថា កេសា ច មស្សុចឆិន្នំ ឆិន្នំ វិរូហតិ ឯវំរូហតុ តេ នាសា បទុមំ ទេហិ យាចិតោ ប្រែ​ថា សក់​និង​ពុក​ចង្កា​គេ​កោរ​កាត់​ហើយ​គង់​ដុះ​ឡើង​វិញ​បាន​យ៉ាង​ណា ច្រមុះ​របស់​អ្នក​ចូរ​ឱ្យ​ដុះ​ឡើង​ដូច​សក់​និង​ពុក​ចង្កា​នោះ​ចុះ ឯ​ខ្ញុំ​ត្រូវ​ការ​សូម​ផ្កា​អ្នក អ្នក​ចូរ​ឱ្យ​ផ្កា​ដល់​ខ្ញុំ ។ សេដ្ឋី​បុត្រ​ជា​គម្រប់​ពីរ កាល​រៀប​នឹង​សូម​ផ្កា​ក៏​សូត្រ​ជា​បទ​គាថា ថា យថា សារទិកំ ពីជំខេត្តេ វុត្តំ វិរូហតិ ឯវំ រូហតុ តេ នាសាបទុមំទេហិ យាចិតោ ប្រែ​ថា ធម្មតា​ពូជ​ដែល​បុគ្គល​សាប​ព្រោះ ក្នុង​ស្រែ​ឬ​ក្នុង​ចម្ការ ក្នុង​រដូវ​សរទកាល គឺ​រដូវ​សម្រក​តែង​លូត​លាស់​ដុះ​ឡើង​បាន​យ៉ាង​ណា ច្រមុះ​របស់​អ្នក​ចូរ​ឱ្យ​លូតលាស់​ដុះ​ឡើង​ដូច​ពូជ​ទាំង​នោះ​ចុះ ឯ​ខ្ញុំ​ត្រូវ​ការ​សូម​ផ្កា​អ្នក អ្នក​ចូរ​ឱ្យ​ផ្កា​ដល់​ខ្ញុំ ។ បុរស​អ្នក​រក្សា​ស្រះ​ឈូក​ក៏​ខឹង​អន់​ចិត្ត មិន​ឱ្យ​ផ្កា​ឈូក​ដល់​សេដ្ឋី​បុត្រ​ទាំង​ពីរ​នាក់​នោះ​ឡើយ ព្រោះ​សេដ្ឋី​បុត្រ​ទាំង​ពីរ​នាក់​នោះ​ពោល​ពាក្យ​មុសាវាទ ។ ឯ​សេដ្ឋី​បុត្រ​ជា​គម្រប់​បី កាល​រៀប​នឹង​សូម​ផ្កា​ក៏​ពោល​ពាក្យ​ពិត​សូត្រ​ជា​បទ​គាថា​ថា ឧភោបិ បលបន្តេ តេ អបិ បទុមានិ ទស្សតិ វជ្ជុំ វា តេ ន វា វជ្ជុំ នត្ថិ នាសាយ រូហនា ទេហិ សម្ម បទុមានិ តស្ស មេ សម្ម យាចិតោ ប្រែ​ថា សេដ្ឋី​បុត្រ​ទាំង​ពីរ​នាក់​នោះ ពោល​ពាក្យ​មិន​ពិត​ចំពោះ​អ្នក​ដោយ​គំនិត​គិត​ថា អ្នក​នឹង​ឱ្យ​ផ្កា​មិន​ខាន ក៏​នាំ​គ្នា​ពោល​ពាក្យ​ប្រៀបធៀប​ក្ដី មិន​ពោល​ក្ដី ពាក្យ​នោះ​មិន​ជា​ប្រមាណ​ដល់​ចិត្ត​អ្នក ឯ​ចំណែក​ខ្ញុំ​ៗ​គិត​ថា ធម្មតា​ច្រមុះ​បើ​កំបុត​ហើយ​វា​មិន​ដែល​ដុះ​វិញ​ទេ តែ​ពាក្យ​នេះ​ខ្ញុំ​មិន​ពោល​សំដៅ​ដល់​ច្រមុះ​អ្នក​ទេ ខ្ញុំ​មក​នេះ​មាន​បំណង​តែ​នឹង​សូម​ផ្កា​ប៉ុណ្ណោះ អើ​សម្លាញ់​ ខ្ញុំ​ត្រូវ​ការ​សូម​ផ្កា​អ្នក ចូរ​សម្លាញ់ ​អ្នក​ឱ្យ​ផ្កា​ដល់​ខ្ញុំ​ដោយ​ស្រួល​ចុះ បុរស​អ្នក​រក្សា​ស្រះ​ឈូក​ក៏​តប​ថា អ្នក​ទាំង​ពីរ​នាក់​នោះ​ពោល​ពាក្យ​មុសាវាទ ឯ​អ្នក​នេះ​ពោល​ពាក្យ​តាម​សភាវៈ​ពិត ខ្ញុំ​នឹង​ឱ្យ​ផ្កា​ដល់​អ្នក ថា​ហើយ​ក៏​កាច់​ផ្កា​យក​មក​ចង​ជា​បាច់​ហុច​ឱ្យ​ទៅ ។ បុគ្គល​អ្នក​ប្រព្រឹត្ត​ពោល​ពាក្យ​មុសាវាទ​ហើយ នឹង​ខាត​លាភ​ដូច​រឿង​សេដ្ឋី​បុត្រ​ទាំង​ពីរ​នាក់​នោះ​ឯង អ្នក​លះ​ចោល​មិន​ពោល​ពាក្យ​មុសាវាទ​ហើយ នឹង​បាន​លាភ​ចម្រើន​ដូច​សេដ្ឋី​បុត្រ​ជា​គម្រប់​បី ដែល​នាំ​មក​ក្នុង​រឿង​ជា​មួយ​គ្នា​នេះ ។ ចប់​រឿង​សេដ្ឋី​បុត្រ៣​នាក់ ។ ដោយ៥០០០ឆ្នាំ
images/articles/3111/FGERE34.jpg
Public date : 12, Dec 2021 (4,308 Read)
ព្រះសាស្ដាកាលស្ដេចគង់នៅវត្តជេតពន ទ្រង់ប្រារព្ធអសទិសទាន (ទានដែលឥតមានទានដទៃណាមួយប្រដូចបាន) បានត្រាស់ព្រះធម្មទេសនានេះ មានពាក្យថា អាទិត្តស្មិំ ដូច្នេះជាដើម ។ អសទិសទាននេះមានសេចក្ដីពិស្ដារហើយក្នុងអដ្ឋកថាមហាគោវិន្ទសូត្រ ។ ក្នុងថ្ងៃទី ២ អំពីថ្ងៃថ្វាយអសទិសទាន ភិក្ខុទាំងឡាយញ៉ាំងកថាឲ្យតាំងឡើងក្នុងធម្មសភាថា “ម្នាលអាវុសោ ព្រះបាទកោសលពិចារណាជ្រើសរើសលៃលក បានដឹងនូវបុញ្ញក្ខេត្តហើយ ទើបថ្វាយអសទិសទានដល់ព្រះអរិយសង្ឃដែលមានព្រះពុទ្ធជាប្រធាន” ។ ព្រះសាស្ដាយាងមកហើយត្រាស់សួរថា “ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ អម្បាញ់មិញនេះ អ្នកទាំងឡាយអង្គុយប្រជុំគ្នានិយាយរឿងអ្វី ?” កាលពួកភិក្ខុទូលថា “រឿងនេះ” ទើបព្រះសាស្ដាត្រាស់ថា “ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ មិនជាអស្ចារ្យទេ ដែលព្រះរាជាពិចារណាលៃលកជ្រើសរើសហើយញ៉ាំងទានឲ្យតាំងនៅក្នុងបុញ្ញក្ខេត្តដ៏ប្រសើរនោះ សូម្បីបោរាណកបណ្ឌិតទាំងឡាយក៏បានពិចារណាលៃលកជ្រើសរើសហើយឲ្យមហាទានដែរ” ដូច្នេះហើយ ទ្រង់នាំយកអតីតនិទានមកសម្ដែងថា ក្នុងអតីតកាល ព្រះរាជាព្រះនាម រោរុវមហារាជ ក្នុងរោរុវនគរ ទ្រង់មិនធ្វើទសរាជធម៌ ឲ្យកម្រើក, ទ្រង់សង្គ្រោះប្រជានុរាស្ត្រដោយសង្គហវត្ថុ ៤, ទ្រង់ឋិតនៅក្នុងឋានៈមាតាបិតាដល់មហាជន, ញ៉ាំងមហាទានឲ្យប្រព្រឹត្តទៅដល់មនុស្សកំព្រា អ្នកដំណើរ វណិព្វកៈ (អ្នកពណ៌នាហើយទើបសូម) និងអ្នកស្មូម ។ ព្រះអគ្គមហេសីរបស់ព្រះរាជានោះ មានព្រះនាមថា សមុទ្ទវិជយា ព្រះនាងជាបណ្ឌិតបរិបូណ៌ដោយបញ្ញា ។ ថ្ងៃមួយ ព្រះបាទរោរុវមហារាជសម្លឹងមើលរោងទាន ទ្រង់គិតថា “បដិគ្គាហកៈទាំងឡាយជាសត្វឡេះឡោះទ្រុស្តសីលបរិភោគទានរបស់យើង, ទាននោះមិនញ៉ាំងយើងឲ្យត្រេកអរឡើយ, យើងប្រាថ្នាឲ្យទានដល់ព្រះបច្ចេកពុទ្ធដែលជាអ្នកមានសីល និងជាអគ្គទក្ខិណេយ្យបុគ្គល, តែព្រះបច្ចេកពុទ្ធទាំងនោះលោកគង់នៅក្នុងហិមវន្តប្រទេស, អ្នកណានឹងទៅនិមន្តលោកឲ្យមក, តើយើងនឹងបញ្ជូនអ្នកណាឲ្យទៅ” គិតរួច ព្រះរាជាប្រាប់សេចក្ដីនោះដល់ព្រះទេវី ។ លំដាប់នោះ ព្រះនាងសមុទ្ទវិជយាទូលព្រះរាជាថា “បពិត្រមហារាជ សូមព្រះអង្គកុំគិតឡើយ, ដោយកម្លាំងទានយើងគប្បីឲ្យ ដោយកម្លាំងសីល ដោយកម្លាំងសច្ចៈ យើងនឹងបញ្ជូនផ្កាឲ្យទៅនិមន្តព្រះបច្ចេកពុទ្ធទាំងនោះ ហើយឲ្យទានព្រមទាំងបរិក្ខារទាំងពួងដល់លោកដែលមកហើយ” ។ ព្រះរាជាទទួលថា “ប្រពៃហើយ” រួចទ្រង់ឲ្យរាជបុរសត្រាច់វាយស្គរ ស្រែកប្រកាសក្នុងនគរថា “អ្នកនគរទាំងអស់ចូរសមាទានសីល”ចំណែកព្រះរាជានិងបរិវារ អធិដ្ឋានអង្គឧបោសថរួចហើយ ញ៉ាំងមហាទានឲ្យប្រព្រឹត្តទៅ ឲ្យគេយកស្មុគមាសដែលពេញដោយផ្កាម្លិះ ទ្រង់ចុះចាកប្រាសាទ ឋិតនៅត្រង់ព្រះលានហ្លួង ប្រតិស្ឋានអង្គទាំង ៥ លើផែនដី មានមុខបែរទៅរកទិសខាងកើត ស្ដេចថ្វាយបង្គំ ហើយត្រាស់ថា “ខ្ញុំសូមថ្វាយបង្គំព្រះអរហន្តដែលនៅក្នុងទិសខាងកើត, បើគុណយ៉ាងណាមួយរបស់ខ្ញុំមាន, សូមលោកម្ចាស់ទាំងឡាយធ្វើសេចក្ដីអនុគ្រោះខ្ញុំ និងសូមទទួលភិក្ខារបស់ខ្ញុំ” ប្រកាសរួចទ្រង់បាចផ្កា៧ក្ដាប់។ ក្នុងថ្ងៃស្អែក មិនមានព្រះបច្ចេកពុទ្ធមក ព្រោះក្នុងទិសខាងកើតមិនមានព្រះបច្ចេកពុទ្ធ ។ ក្នុងថ្ងៃទី ២ ព្រះរាជានមស្ការនូវទិសខាងត្បូង, ព្រះបច្ចេកពុទ្ធមិនមកសូម្បីអំពីទិសនោះ ។ ក្នុងថ្ងៃទី ៣ ព្រះរាជានមស្ការនូវទិសខាងលិច, ព្រះបច្ចេកពុទ្ធមិនមកសូម្បីអំពីទិសនោះ ។ ក្នុងថ្ងៃទី ៤ ព្រះរាជានមស្ការនូវទិសខាងជើង ស្ដេចនមស្ការអារាធនាថា “ព្រះបច្ចេកពុទ្ធទាំងឡាយដែលគង់នៅឧត្តរហិមវន្តប្រទេស សូមទទួលភិក្ខារបស់ខ្ញុំ “ប្រកាសរួចទ្រង់បាចផ្កា ៧ ក្ដាប់ ។ ផ្កាទាំងឡាយអណ្ដែតទៅធ្លាក់លើព្រះបច្ចេកពុទ្ធ ៥០០ អង្គ ដែលនៅនឹងញកភ្នំ នន្ទមូលក៍ ។ ព្រះបច្ចេកពុទ្ធទាំងនោះពិចារណាដឹងភាពដែលព្រះរាជានិមន្តខ្លួន, ថ្ងៃស្អែក និយាយនឹងព្រះបច្ចេកពុទ្ធ ៧ អង្គថា “ម្នាលអ្នកនិរទុក្ខទាំងឡាយ ព្រះរាជានិមន្តពួកលោក ពួកលោកចូរធ្វើសេចក្ដីសង្គ្រោះព្រះអង្គ” ។ ព្រះបច្ចេកពុទ្ធទាំង ៧ អង្គនោះហោះមកតាមអាកាស ចុះត្រង់រាជទ្វារ ។ ព្រះរាជាឃើញព្រះបច្ចេកពុទ្ធទាំងនោះហើយ ទ្រង់មានសេចក្ដីសោមនស្ស ថ្វាយបង្គំ និមន្តឲ្យឡើងកាន់ប្រាសាទ ធ្វើសក្ការៈយ៉ាងធំ ហើយថ្វាយទាន, កាលព្រះបច្ចេកពុទ្ធធ្វើភត្តកិច្ចរួចហើយ ព្រះរាជាក៏និមន្តដើម្បីប្រយោជន៍ក្នុងថ្ងៃស្អែក អស់ ៦ ថ្ងៃទៀត, ក្នុងថ្ងៃទី ៧ ព្រះរាជាចាត់ចែងទាននិងបរិក្ខារទាំងពួង រៀបចំរតនៈ ៧ ប្រការដែលឆ្នៃហើយ រៀបចំគ្រែនិងតាំងជាដើម តម្កល់ត្រៃចីវរជាដើម និងគ្រឿងប្រើប្រាស់របស់សមណៈទាំងពួង ក្នុងសំណាក់ព្រះបច្ចេកពុទ្ធទាំង ៧ អង្គ រួចពោលថា “យើងខ្ញុំសូមថ្វាយបរិក្ខារទាំងនេះដល់លោក” ដូច្នេះហើយ កាលព្រះបច្ចេកពុទ្ធធ្វើភត្តកិច្ចចប់ ព្រះរាជានិងព្រះទេវីទាំងពីរឈរនមស្ការ ។ លំដាប់នោះ ព្រះបច្ចេកពុទ្ធជាសង្ឃត្ថេរកាលធ្វើអនុមោទនាដល់ព្រះរាជានោះ ទើបពោល ២ គាថាថា អាទិត្តស្មិំ អគារស្មិំ, យំ នីហរតិ ភាជនំ; តំ តស្ស ហោតិ អត្ថាយ, នោ ច យំ តត្ថ ឌយ្ហតិ។ កាលបើផ្ទះត្រូវភ្លើងឆេះហើយ បុគ្គលនាំចេញនូវភាជន៍ណាទាន់ ភាជន៍នោះ រមែងបានជាប្រយោជន៍នៃបុគ្គលនោះ ភាជន៍ណាដែលភ្លើងឆេះក្នុងផ្ទះ នោះភាជន៍មិនបានជាប្រយោជន៍ នៃបុគ្គលនោះឡើយ ។ ឯវមាទីបិតោ លោកោ, ជរាយ មរណេន ច; នីហរេថេវ ទានេន, ទិន្នំ ហោតិ សុនីហតំ។ សត្វលោក កាលបើត្រូវជរា និងមរណៈ ឆេះយ៉ាងនេះហើយ បុគ្គលគួរតែនាំចេញនូវទ្រព្យ ដោយកាឲ្យទាន (ព្រោះ) ទ្រព្យដែលបុគ្គលបានឲ្យហើយ ឈ្មោះថានាំចេញហើយ ដោយប្រពៃ ។ ព្រះបច្ចេកពុទ្ធជាសង្ឃត្ថេរធ្វើអនុមោទនាយ៉ាងនេះហើយ ឲ្យឱវាទព្រះរាជាថា “ បពិត្រមហារាជ សូមព្រះអង្គកុំប្រមាទ” រួចហើយក៏ហោះឡើងលើអាកាស ធ្វើកំពូលប្រាសាទឲ្យញែកជាពីរ ហោះទៅចុះនៅនឹងញកភ្នំនន្ទមូលក៍ ។ សូម្បីបរិក្ខារដែលព្រះរាជាថ្វាយដល់ព្រះបច្ចេកពុទ្ធនោះ ក៏អណ្ដែតទៅជាមួយនឹងលោក ហើយធ្លាក់ចុះនៅនឹងញកភ្នំនន្ទមូលក៍នោះដែរ ។ សរីរៈរបស់ព្រះរាជានិងព្រះទេវីពេញដោយបីតិ ។ ចំណែកព្រះបច្ចេកពុទ្ធដ៏សេស កាលនឹងយាងទៅបានពោលយ៉ាងនេះថា យោ ធម្មលទ្ធស្ស ទទាតិ ទានំ, ឧដ្ឋានវីរិយាធិគតស្ស ជន្តុ; អតិក្កម្ម សោ វេតរណិំ យមស្ស, ទិព្ពានិ ឋានានិ ឧបេតិ មច្ចោ។ សត្វណា បានឲ្យទានដល់បុគ្គលអ្នកបានធម៌ បានត្រាស់ដឹងធម៌ ដោយសេចក្តីព្យាយាម គឺការប្រឹងប្រែង សត្វនោះ រមែងប្រព្រឹត្តកន្លងនូវវេតរណី របស់យមៈ (នរក) បានហើយ ចូលទៅកាន់ទីទាំងឡាយជាទិព្វ ។ ពាក្យថា រមែងប្រព្រឹត្តកន្លងនូវវេតរណី សេចក្ដីថា ត្រឹមតែជាប្រធានទេសនាប៉ុណ្ណោះ អធិប្បាយថា រមែងប្រព្រឹត្តកន្លងនូវមហានរក ៨ រណ្ដៅ និងឧស្សទនរក ១៦ រណ្ដៅ ។ ទានញ្ច យុទ្ធញ្ច សមានមាហុ, អប្បាបិ សន្តា ពហុកេ ជិនន្តិ; អប្បម្បិ ចេ សទ្ទហានោ ទទាតិ, តេនេវ សោ ហោតិ សុខី បរត្ថ។ អ្នកប្រាជ្ញទាំងឡាយពោលថា ទាននិងចម្បាំងជារបស់ស្មើគ្នា ពួកជនសូម្បីតិចគ្នា តែជាអ្នកស៊ូលះបង់ជីវិត រមែងឈ្នះជនច្រើននាក់បាន បុគ្គលណាកាលបើជឿហើយឲ្យទាន សូម្បីបន្តិចបន្តួច បុគ្គលនោះ រមែងបាននូវសេចក្តីសុខ ក្នុងលោកខាងមុខ ដោយទេយ្យវត្ថុមានប្រមាណតិចនោះ ។ ពាក្យថា ទាននិងចម្បាំងជារបស់ស្មើគ្នា សេចក្ដីថា អ្នកប្រាជ្ញទាំងឡាយពោលថា ពិតមែន ទានរមែងមិនមានដល់អ្នកដែលភ័យខ្លាចអស់, ចម្បាំងក៏រមែងមិនមានដល់អ្នកដែលភ័យខ្លាចអស់ដែរ ។ បុគ្គលរមែងលះបង់សេចក្ដីអាល័យក្នុងជីវិតហើយច្បាំង ទើបអាចច្បាំងបាន, ទាយករមែងលះបង់សេចក្ដីអាល័យក្នុងភោគៈ ទើបអាចឲ្យបាន ដូចគ្នាដែរ ព្រោះហេតុនោះ ទាននិចម្បាំងទាំងពីរនេះ ទើបជារបស់ស្មើគ្នា ។ វិចេយ្យ ទានំ សុគតប្បសត្ថំ, យេ ទក្ខិណេយ្យា ឥធ ជីវលោកេ; ឯតេសុ ទិន្នានិ មហប្ផលានិ, ពីជានិ វុត្តានិ យថា សុខេត្តេ។ ការពិចារណាសិនហើយទើបឲ្យ ព្រះសុគតទ្រង់សរសើរហើយ ពួកទក្ខិណេយ្យបុគ្គលណា មាននៅក្នុងជីវលោកនេះ ទានដែលបុគ្គលឲ្យហើយ ដល់ពួកទក្ខិណេយ្យបុគ្គលនុ៎ះ មានផលច្រើន ដូចជាពូជដែលគេសាបព្រោះក្នុងស្រែដ៏ល្អ ។ យោ បាណភូតានិ អហេឋយំ ចរំ, បរូបវាទា ន ករោតិ បាបំ; ភីរុំ បសំសន្តិ ន តត្ថ សូរំ, ភយា ហិ សន្តោ ន ករោន្តិ បាបំ។ បុគ្គលណា មិនបៀតបៀននូវពួកសត្វ មិនធ្វើនូវបាប ព្រោះ (ខ្លាច) ការតិះដៀលអំពីអ្នកដទៃ អ្នកប្រាជ្ញទាំងឡាយ តែងសរសើរនូវបុគ្គលអ្នកខ្លាចបាប មិនសរសើរនូវបុគ្គលអ្នកក្លៀវក្លាក្នុងការធ្វើបាបនោះឡើយ ដ្បិតសប្បុរសទាំងឡាយ តែងមិនធ្វើបាប ព្រោះខ្លាច (ពាក្យតំណិះដំណៀលនោះ) ។ ហីនេន ព្រហ្មចរិយេន, ខត្តិយេ ឧបបជ្ជតិ; មជ្ឈិមេន ច ទេវត្តំ, ឧត្តមេន វិសុជ្ឈតិ។ បុគ្គលចូលទៅកើតក្នុងពួកក្សត្រិយ៍ ដោយព្រហ្មចរិយធម៌ដ៏ថោកទាប បុគ្គលចូលទៅកាន់ភាពជាទេវតា ដោយព្រហ្មចរិយធម៌យ៉ាងកណ្តាល បុគ្គលបរិសុទ្ធ ដោយព្រហ្មចរិយធម៌ដ៏ឧត្តម ។ ពាក្យថា ដោយព្រហ្មចរិយធម៌ដ៏ថោកទាប សេចក្ដីថា ក្នុងពាហិរតិត្ថាយតនៈ (ពាហិរ សាសនាខ្លះ) សីលដែលវៀរចាកមេថុន ឈ្មោះថា ព្រហ្មចរិយថ្នាក់ទាប, ដោយព្រហ្មចរិយៈនោះ រមែងកើតក្នុងខត្តិយត្រកូល ។ ឧបចារជ្ឈាន ឈ្មោះថា ព្រហ្មចរិយថ្នាក់កណ្ដាល, ដោយព្រហ្មចរិយៈនោះ រមែងកើតក្នុងទេវលោក ។ សមាបត្តិ ៨ ឈ្មោះថាព្រហ្មចរិយៈថ្នាក់ឧត្តម, ដោយព្រហ្មចរិយៈនោះ រមែងកើតក្នុងព្រហ្មលោក ។ ចំណែក្នុងព្រះពុទ្ធសាសនា សីលដែលបុគ្គលសមាទានដោយការប្រាថ្នាទេវនិកាយ ឈ្មោះថា ព្រហ្មចរិយៈថ្នាក់ទាប, ការកើតឡើងនៃសមាបត្តិរបស់អ្នកមានសីលបរិសុទ្ធនោះឯង ឈ្មោះថា ព្រហ្មចរិយៈថ្នាក់កណ្ដាល, ការរក្សាសីលឲ្យបរិសុទ្ធ ហើយចម្រើនវិបស្សនា បានសម្រេចព្រះអរហត្ត ឈ្មោះថា ព្រហ្មចរិយៈថ្នាក់ឧត្តម ។ អទ្ធា ហិ ទានំ ពហុធា បសត្ថំ, ទានា ច ខោ ធម្មបទំវ សេយ្យោ; បុព្ពេវ ហិ បុព្ពតរេវ សន្តោ, និព្ពានមេវជ្ឈគមុំ សបញ្ញា។ ការឲ្យទាន ពិតជាអ្នកប្រាជ្ញសរសើរ ដោយចំណែកច្រើន ក៏មែនហើយ តែថា ចំណែកធម៌ប៉ុណ្ណោះ ប្រសើរជាងទាន ព្រោះពួកសប្បុរសអ្នកមានប្រាជ្ញា ក្នុងកាលមុន និងកាលមុនទៅទៀតបានត្រាស់ដឹងនូវនិព្វានធម៌ ។ ព្រះបច្ចេកពុទ្ធ ៦ អង្គដ៏សេសបានធ្វើការអនុមោទនាដោយគាថាមួយៗយ៉ាងនេះហើយ ចំណែកបរិក្ខារក៏អណ្ដែតទៅតាមលោកយ៉ាងនោះដែរ ។ គាថាចុងក្រោយនេះមានសេចក្ដីអធិប្បាយថា បពិត្រមហារាជ បើបុគ្គលណាមួយពោលសរសើរទានដោយប្រការយ៉ាងច្រើន ប៉ុន្តែធម្មបទប៉ុណ្ណោះ ដែលឲ្យកើតធម្មកោដ្ឋាសៈ ពោលគឺសមថៈនិងវិបស្សនានោះឯង រមែងប្រសើរក្រៃលែងជាងទាន ។ សួរថា ព្រោះហេតុអ្វី ? ឆ្លើយថា សូម្បីក្នុងកាលមុន ក្នុងកប្បនេះ សប្បុរសទាំងឡាយដែលជាអ្នកស្ងប់ មានព្រះពុទ្ធកស្សបទសពលជាដើម ឬ ក្នុងកាលមុនជាងនេះទៅទៀត មានព្រះពុទ្ធវេស្សភូទសពលជាដើម ព្រះអង្គជាអ្នកមានបញ្ញាចម្រើនសមថវិបស្សនា ហើយបានបន្លុះព្រះនិព្វាន ។ ព្រះបច្ចេកពុទ្ធទាំង ៧ អង្គ ពោលសរសើរអមតមហានិព្វាន ដល់ព្រះរាជា ដោយការអនុមោទនាយ៉ាងនេះហើយ ឲ្យឱវាទដល់ព្រះរាជាដោយសេចក្ដីមិនប្រមាទរួចហើយ ទើបទៅកាន់លំនៅរបស់ខ្លួនៗ ដោយន័យដែលបានពោលហើយនោះឯង ។ ចំណែកព្រះរាជានិងព្រះអគ្គមហេសី ទ្រង់ឲ្យទាន និងឋិតនៅរហូតដល់អស់អាយុ ក្រោយអំពីចុតិ បានកើតក្នុងឋានសួគ៌ ។ ព្រះសាស្ដានាំព្រះធម្មទេសនានេះមកហើយ ទ្រង់ត្រាស់ថា “បណ្ឌិតទាំងឡាយសូម្បីក្នុងកាលមុន បានពិចារណាជ្រើសរើសហើយ ក៏ឲ្យទានដែរ” រួចទ្រង់ប្រជុំជាតកថា តទា បច្ចេកពុទ្ធា បរិនិព្ពាយិំសុ ព្រះបច្ចេកពុទ្ធទាំងឡាយក្នុងនោះបរិនិព្វានហើយ សមុទ្ទវិជយា រាហុលមាតា អហោសិ នាងសមុទ្ទវិជយា បានមកជារាហុលមាតា រោរុវមហារាជា បន អហមេវ អហោសិំ ចំណែកព្រះបាទរោរុវមហារាជ គឺតថាគតនេះឯង ។ អាទិត្តជាតក ចប់ ៕ (ជាតកដ្ឋកថា សុត្តន្តបិដក ខុទ្ទកនិកាយ ជាតក អដ្ឋកនិបាត អាទិត្តជាតក បិដកលេខ ៥៩ ទំព័រ ១២៨) ដោយ​៥០០០​ឆ្នាំ​
images/articles/3138/20____________.jpg
Public date : 12, Dec 2021 (2,886 Read)
images/articles/2143/Untitled-1-Recovered.jpg
Public date : 03, Dec 2021 (78,493 Read)
សង្ឃទាន សង្ឃទាន ប្រែថា "​ប្រគេនសង្ឃ" ។ ទាន​ដែល​ទាយក​ប្រគេន​ចំពោះ​ព្រះសង្ឃ​ដោយ​គោរព និង ដោយ​តាំង​ចិត្ត​ជ្រះថ្លា​មិន​គិត​ប្រកាន់​ថា មិនគិត​ប្រកាន់​ថា ភិក្ខុ​ដែល​គេ​និមន្ត​ពី​សំណាក់​ភិក្ខុសង្ឃ ជាភិក្ខុ​ប្រភេទ​ណា​មាន​សីល ឬ ទ្រូស្ដ​សីល​ហៅ​ថា សង្ឃទាន ឬ​សង្ឃ​គតាទក្ខិណាទាន ឬ សង្ឃគតាទាន។ សង្ឃទាន ចែក​តាម​ប្រភេទ​បុគ្គល​អ្នក​ទទួល​មាន​៧ គឺ៖
images/articles/2144/Untitled-1-Recovered.jpg
Public date : 03, Dec 2021 (20,296 Read)
ព្រះ​ត្រៃ​បិ​ដក ព្រះ​ធម៌ ឬ ធម្មៈ ដែល​ព្រះ​ពុទ្ធ​បាន​សម្តែង​ អស់​រយៈ​ពេល ៤៥ ឆ្នាំ ត្រូវ​បាន​អរិយ​សា​វ័ក ប្រមូល​ចង​ក្រង មាន​ចំ​នួន​ប្រាំ​បី​ម៉ឺន​បួន​ពាន់​ (៨៤,០០០) ព្រះ​ធម្ម​ក្ខន្ធ ។ ពួក​សាស​ន​វិ​ទូ​បស្ចិម​ប្រ​ទេស ហៅ​ព្រះ​ធម៌​ថា ទស្ស​ន​វិជ្ជា ។ ព្រះ​ធម៌​នេះ កាល​ព្រះ​សម្មា​សម្ពុទ្ធ​គង់​ព្រះ​ជន្ម ជា​ធរ​មាន​នៅ​ឡើយ មិនមាន​ចា​រឹក​ជា​អក្សរ​ទេ ។ ក្រោយ​ព្រះ​ពុទ្ធ​បរិ​និព្វាន ព្រះ​អរិយ​សា​វ័ក​ច្រើន​អង្គ បាន​ធ្វើ​សង្គាយ​នា
images/articles/2184/Untitled-1-Recovered.jpg
Public date : 03, Dec 2021 (20,759 Read)
ពាក្យ​ថា​ មនុស្ស មក​ពី (មន + ឧស្ស) មន ប្រែថា គំនិត ឬ​ការ​គិត ឧស្ស ប្រែថា ខ្ពស់ ឬ​ប្រសើរ រួម​គ្នា​ទាំង​ពីរ​សព្ទ័​ប្រែ​ថា អ្នក​មាន​គំនិត​ខ្ពស់ ឬ​ជន​អ្នក​ដឹង​ខុស​ត្រូវ ។ដូច្នេះ អត្តភាព​ជាមនុស្ស មិន​គួរ​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​ទុច្ចរិត ដូច​ជា​សត្វ​ដែល​ខ្វះ​បញ្ញា​នោះ​ទេ គួរ​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​ល្អ អំពើ​សុចរិត​យ៉ាង​តិច​បំផុត​ឲ្យ​បាន​ ៥ ប្រការ គឺ​ សីល ៥។ ការ​ប្រព្រឹត្ត​ល្អ​ទាំង​ ៥ ​ប្រការ​នេះគឺ​ជា​គុណធម៌​ជាន់​ទាបឬ​គុណ​ខាង​ដើម​របស់​មនុស្ស ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​មនុស្ស​អាច​បណ្ដុះគុណ​ធម៌​ខ្ពស់​ឡើង​តទៅ​ទៀត​បាន រហូតបន្លុះ​មគ្គផល​ព្រះនិព្វាន​ដែល​ជា​គុណធម៌​ដ៏វិសេស​របស់​មនុស្ស។ ម្យ៉ាង​ទៀត សុចរិត​ទាំង​ ៥ ប្រការ​នេះ នឹង​ហៅ​ថា មនុស្ស​ធម៌ (ធម៌​របស់​មនុស្ស) ក៏​បានតែ​តាម​ផ្លូវ​ព្រះធម៌ ហៅ​ថា "​សីល​៥" បាលី​ថា "​បញ្ចសីល"។ ដោយ​អំណាច​សីល​ទាំង​៥​នេះ ជាធម៌ ដែល​មនុស្ស​គ្រប់រូប​ត្រូវ​ប្រព្រឹត្ត​ជានិច្ច ហៅ​ឈ្មោះ​មួយ​ទៀត​ថា "និច្ចសីល"។ សីល​ប្រែថា ប្រក្រតី (​បកតិ) ដូច្នេះ មនុស្ស​ដែល​មានសីល​គ្រប់​ទាំង ៥ ហៅ​ថា មនុស្ស​ប្រក្រតី ឬ​ហៅ​ថា មនុស្សគ្រប់​លក្ខណៈ ហៅ​ឲ្យ​ងាយស្ដាប់​ថា គ្រប់​លក្ខណៈ​ជា​មនុស្ស។ តែ​បើ​កាន់​សីល​នៅ​ខ្វះ​ប្រការ​ណា​មួយ ក៏​សម្ដែង​ឲ្យ​ដឹង​ថា មនុស្ស​មិន​គ្រប់​លក្ខណៈ ឬ​មនុស្សខុស​ប្រក្រតី។ បើសីល​ទាំង​៥​អស់​​ហើយ ភាវៈ​ជាមនុស្ស ក៏​អស់​ទៅ​ដែរ​សូម្បី​សេចក្ដី​សុខ សេចក្ដី​ស្ងប់ ក៏​អស់​ទៅ​ផង​ដែរ ធ្វើ​ឲ្យ​ជីវិត​រស់​នៅ​មាន​តែ​សេចក្ដី​ក្ដៅ​ក្រហាយ ដូច​នាយ​ចុន្ទសូករិកៈ (​អ្នក​សម្លាប់ជ្រូក​ម្នាក់ ក្នុងសម័យ​ពុទ្ធកាល) ដូច្នេះ ការ​រស់​នៅ​យ៉ាង​នេះ ឈ្មោះ​ថា ជាមនុស្ស​ប្រមាទ សូម្បី​មានជីវិត​រស់​នៅ ក៏​ដូច​ជាមនុស្ស​ស្លាប់ ព្រោះសេចក្ដី​ល្អ​ណាៗ មិន​អាច​កើត​ឡើង​បាន និង​មិន​មាន​សេរីភាព​នៃ​ការ​រស់​នៅ ក្នុង​សង្គម​មនុស្ស​ផង​គ្នា។ ដកស្រង់ចេញពីសៀវភៅ សីល៥ជាធម៌របស់មនុស្ស រៀប​រៀង​ដោយ មេត្តាបាលោ ទឹម សឿត ដោយ​៥០០០​ឆ្នាំ
images/articles/2189/Untitled-1-Recovered.jpg
Public date : 03, Dec 2021 (30,301 Read)
ក្នុងការសេពគប់មិត្តនេះ សំខាន់​ណាស់ ដូច​បាន​បញ្ជាក់​ខ្លះ​ៗ​មក​ហើយ បើ​យើង​យក​បុគ្គល​បែបណា​ជា​មិត្ត​ផង សេពគប់​នូវ​មិត្ត​បែប​ណា​ផង យើង​នោះ​ឯង​នឹង​ប្រាកដ​ស្មើ​ដោយ​មិត្ត​នោះៗ ព្រោះ​ការ​នៅ​រួម​នឹង​ក្លាយ​ទៅ​ជា​បែប​គ្នា​នោះពិត។ ដូច​ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់ត្រាស់​សម្ដែង មានក្នុង​សុត្តន្តបិដក​លេខ ៥៣ ទំព័រ៩១ ថា៖ កាល​បើ​បុគ្គល​មិន​ធ្វើ​បាប​ទេ តែ​ទៅ​សេពគប់​នឹង​បុគ្គល​ធ្វើ​បាបបុគ្គល​នោះ​នឹង​ត្រូវ​អ្នក​ផង​រង្គៀស ព្រោះអំពើ​អាក្រក់ផង តំណិះដំនៀល រមែង​ចម្រើន​ឡើង​ដល់​បុគ្គលនោះ​ឯង។ បុគ្គល​យកបុគ្គល​បែប​ណា​ជា​មិត្ត​ផង សេពគប់​នូវ​មិត្ត​បែប​ណា​ផង បុគ្គល​នោះ​ឯង នឹង​ប្រាកដ​ស្មើ​ដោយ​មិត្ត​នោះៗ ព្រោះការ​នៅ​រួម​នឹង​ក្លាយ​ទៅជា​បែប​គ្នា​នោះ​ពិត។ បុគ្គល​បាប កាល​បើ​បុគ្គល​ស្អាត​ដទៃ​មកសេពគប់​ហើយ បុគ្គលបាប ត្រូវ​បុគ្គល​ស្អាត​(នោះ) មក​ភប់​ប្រសព្វ​ហើយ រមែង​ប្រឡាក់​នូវ​បុគ្គល​មក​ភប់​ប្រសព្វ(នោះ) ដែល​គេ​មិន​បាន​ប្រឡាក់(ដោយ​បាបធម៌) ផងដូច​ព្រួញ​ដែល​គេ​លាប​ថ្នាំ​ពិស កាល​ប្រឡាក់​នូវ​បំពង់​ព្រួញ​ដូច្នោះ​ឯង។ អ្នកប្រាជ្ញ​ព្រោះខ្លាច​ការ​ប្រឡាក់ (ដោយ​បាបធម៌) ទើប​មិន​យក​បុគ្គល​បាប​ជាសម្លាញ់​ឡើយ។ នរជន​ណា​ខ្ជប់​ត្រីស្អុយ​ដោយ​ចុង​ស្បូវ ស្បូវ​ក៏​មានក្លិន​ស្អុយ​ផ្សាយ​ចេញ​ទៅ​យ៉ាង​ណា​មិញ ការ​សេពគប់​នឹង​បុគ្គល​ពាល​ក៏​យ៉ាង​នោះ​ដែរ។ នរជន​ណា​ខ្ជប់ខ្លឹម​ក្រស្នា​ដោយ​ស្លឹក​ឈើ ស្លឹកឈើ​ក៏​មាន​ក្លិន​ក្រអូប​ផ្សាយ​ទៅ យ៉ាង​ណា​មិញ ការសេពគប់​នឹង​អ្នក​ប្រាជ្ញ​ក៏​យ៉ាង​នោះ​ដែរ។ ហេតុ​នោះ បណ្ឌិត​ដឹង​នូវ​ការ​សម្រេច​នៃ​ផល​របស់​ខ្លួន ដូច​ជា​កញ្ចប់​នៃ​ស្លឹកឈើហើយ មិនគប្បី​សេពគប់​នឹង​ពួក​អសប្បុរស​ឡើយ គួរ​សេពគប់​តែ​នឹង​ពួកសប្បុរស។(ព្រោះ) ពួក​អសប្បុរស​តែង​នាំ​ទៅកាន់​នរក ពួកសប្បុរស​តែង​ញ៉ាំង​សត្វ​ឲ្យ​ទៅកាន់​ស្ថាន​សួគ៌។ដូច្នេះ ការសេពគប់​នូវ​មិត្ត​អាក្រក់ ជាបុគ្គលពាល​ឬ​ហៅ​ថា អសប្បុរស មិនសេពគប់​នូវ​មិត្ត​ល្អ ជាបណ្ឌិត ឬហៅថា សប្បុរស ជាហេតុ​នាំ​ឲ្យ​វិនាស មិនមែន​ជា​មង្គល​ទេ។ ក្នុងបរាភវសូត្រ ព្រះអង្គ​ទ្រង់​ត្រាស់​ថា៖ អសន្ដស្ស បិយា ហោន្តិ សន្តេ ន កុរុតេ បិយំ អសតំ ធម្មរោចេតិ តំ បរាភវតោ មុខំ។ អ្នក​ដែល​ស្រឡាញ់ ពេញចិត្ត​ស្នេហា តែនឹង​មនុស្ស​ណាអសប្បុរស តែង​មិន​ស្រឡាញ់ ពេញចិត្តទាំង​អស់ នឹងអ្នកសប្បុរស មកធ្វើជាមិត្ត សេចក្ដីស្រឡាញ់ ពេញចិត្ត គំនិត ហើយទៅគប់មិត្តអសប្បុរស គាប់ចិត្តក្នុងធម៌ឬមួយ​របស់ ហេតុ​នោះ​ទាំង​អស់ នាំ​ឲ្យ​វិនាស។ ក្នុងបរមត្ថជោតិកា ខុទ្ទក-អដ្ឋកថា ពន្យល់ថា៖ សាស្ដាទាំង ៦ ឬក៏​បុគ្គល​សូម្បី​ពួក​ដទៃ​អ្នកប្រកប​ព្រម​ដោយ​កាយ​កម្ម វចីកម្ម និងមនោកម្ម ដែល​មិន​ស្ងប់ ឈ្មោះ​ថា អសប្បុរស, អសប្បុរស​ទាំង​នោះ​ជាទីស្រឡាញ់ របស់​បុគ្គល​នោះ ដូច​អចេលកកោរក្ខត្តិយៈ​ជាដើម ជាទីស្រឡាញ់​របស់​បុគ្គល​ទាំង​ឡាយ​មាន​ស្ដេចសុនក្ខត្តៈជាដើម។ ព្រះពុទ្ធ ព្រះបច្ចេកពុទ្ធ និង​ព្រះសាវក ឬក៏​បុគ្គល​សូម្បីពួកដទៃ អ្នក​ប្រកប​ព្រម​ហើយ​ដោយ​កាយកម្ម វចីកម្ម មនោកម្ម ដែលស្ងប់​ហើយ ឈ្មោះ​ថា សប្បុរស, មិនធ្វើសប្បុរស​ទាំង​នោះ ឲ្យ​ជាទី​ស្រឡាញ់ អធិប្បាយថា មិនធ្វើ​សប្បុរស​ទាំង​នោះ​ឲ្យ​ជាទីស្រឡាញ់ គឺ​ជាទីប្រាថ្នា ជាទីស្រឡាញ់ ជាទីពេញចិត្តនៃខ្លួន។ ក៏​សេចក្ដី​ផ្សេង​គ្នា​នៃ​ពាក្យ​ក្នុង​គាថា​នេះ គប្បី​ជ្រាប​ថា​ទ្រង់​ធ្វើ​ហើយ​ដោយ​អំណាច​នៃ​វេនេយ្យសត្វ, ម្យ៉ាងទៀត អធិប្បាយថា មិនធ្វើសប្បុរស​ទាំង​ឡាយ គឺ​មិន​សេពគប់​សប្បុរស​ទាំង​ឡាយ ដោយ​ប្រការ​ដូច្នេះ ដូច​លោក​អ្នក​ដឹង​ស័ព្ទ​ទាំង​ឡាយ​ពណ៌នា​ថា ធ្វើ​ព្រះរាជា​ឲ្យ​ជាទី​ស្រឡាញ់​ក្នុង​អត្តនេះ​ថា​រមែង​សេពគប់​ព្រះរាជា។ បទថា បិយំ សេចក្ដីថា ស្រឡាញ់ សប្បាយចិត្ត បាមោជ្ជៈ។ ទិដ្ឋិ ៦២ ឬ​អកុសលកម្មបទ ១០ ឈ្មោះ​ថា ធម៌​របស់​អសប្បុរស។ រមែង​ពេញ​ចិត្ត រមែង​សង្ឃឹម​ក្នុង​ចិត្ត រមែង​ប្រាថ្នា រមែង​សេពធម៌​របស់​អសប្បុរសនោះ។ ឋានៈ​ទាំង ៣ យ៉ាង គឺ បុគ្គល​មាន​ពួក​អសប្បុរស​ជាទីស្រឡាញ់ ១ មិនធ្វើ​សេចក្ដី​ស្រឡាញ់​ចំពោះ​ពួក​សប្បុរស ១ ពេញ​ចិត្ត​ចំពោះ​ធម៌​របស់​ពួក​អសប្បុរស​ ១ ទ្រង់​ត្រាស់​ថា ជាប្រធាន​នៃ​សេចក្ដី​វិនាស ដោយ​គាថានេះ ដោយ​ប្រការ​ដូច្នេះ។ ក៏​ប្រកប​ព្រម​ដោយ​ឋានៈទាំង ៣ យ៉ាង​នេះ រមែង​វិនាស គឺ​រមែង​ខូចខាត រមែង​មិន​ដល់​សេចក្ដីចម្រើន​ក្នុង​លោក​នេះ ឬ​ក្នុង​លោក​ខាង​មុខ ព្រោះដូច្នោះ ទើប​ហៅ​ថា ជាប្រធាន​នៃសេចក្ដី​វិនាស។ ចំណែក​សេចក្ដី​ពិស្ដារ​ក្នុង​គាថា​នេះ ខ្ញុំ​នឹង​ពោល​ក្នុង​គាថា​វណ្ណនាថា ការសេពគប់​ជនពាល ១ ការសេពគប់បណ្ឌិត១។ ក្នុងមង្គលសូត្រ ព្រះអង្គត្រាស់ថា៖ អសេវនា ច ពាលានំ បណ្ឌិតានញ្ច សេវនា បូជា ច បូជនេយ្យានំ ឯតម្មង្គលមុត្តមំ ។ កិរិយា​មិនសេពគប់​នូវ​បុគ្គល​ពាល​ទាំង​ឡាយ ១ កិរិយា​សេពគប់​នូវ​បុគ្គល​ជាបណ្ឌិត​ទាំង​ឡាយ ១ កិរិយា​បូជា​ដល់​បុគ្គល​ដែល​គួរបូជាទាំង​ឡាយ ១ ទាំង ៣ នេះជាមង្គល​ដ៏ឧត្ដម។ ដកស្រង់ចេញពីសៀវភៅ មិត្តល្អ រៀប​រៀង​ដោយ សុវណ្ណជោតោ ភួង សុវណ្ណ ដោយ​៥០០០​ឆ្នាំ
images/articles/2188/Untitled-1-Recovered.jpg
Public date : 03, Dec 2021 (6,810 Read)
នៅក្នុង​គម្ពីរសម្មោហវិនោទនី ដែល​ជា​អដ្ឋកថា​ព្រះអភិធម្មគម្ពីរវិភង្គ ត្រង់​កន្លែង​ដែល​សម្ដែង​អំពី​សេចក្ដី​ប្រាថ្នាលាមក បាបិច្ឆតា ហើយ​មាន​និទ្ទេស​សេចក្ដី គឺឯកទ្ទេស​នៅ​ក្នុង​ការ​ចែក​ពួក​នីមួយៗ នៅ​ក្នុង​ឧត្តកវិភង្គ​នឹងនៅ ត្រង់​ បាបិច្ឆតា លោក​បាន​សម្ដែង​នូវ​ធម៌​មួយ​គូរ​ឲ្យ​យើងកត់​ចំណាំ​ចាំ​ ឲ្យ​ច្បាស់​អំពី​បុគ្គល​អ្នក​ប្រាថ្នា​លាមក ។ គឺ​ បុគ្គល​ នោះ​ឯង​អាប់​ឱន​នូវ​បញ្ញា មាន​បញ្ញា​អន់​ថយ​ហើយ​អង្គុយ​នៅ​កណ្ដាល​បរិស័ទ អង្គុយ​នៅ​កណ្ដាល​បុគ្គល ជា​ឧបដ្ឋាក ហើយ​ក៏​បាន​ពោល​ថា យើង​បាន​ដឹង​ហើយ គឺ ធម៌ ៣ ដែល​ញ៉ាំង​សត្វ​ឲ្យ​យឺតយូរ​គឺ ទិដ្ឋិ មានៈ តណ្ហា ដូច្នេះ កាល​បើ​បាន​នូវ​អរិយបុគ្គល​ក៏​រមែង មាននូវឫទ្ធិ ឯ​ចំណែក​អ្នក​ទ្រទ្រង់​ នូវ​ព្រះបរិយត្តិធម៌ គឺ​បុគ្គល​នោះ​ឯង​មិន​រួច​ផុត​ចាក​វដ្ដទេ ដែល​ឈ្មោះ​ថាបរិយត្តិ មិន​ជា​ការ​លំបាក​ដល់​ពួក​យើង​ទេ ប៉ុន្តែ​បុគ្គល​ដែល​ចូលចិត្ត​ក្នុង​ព្រះបរិយត្តិធម៌​មិនអាច​រួច​ផុត​ចាក​វដ្ដៈ។ នេះ​ជា​សេចក្ដី​មួយ ដែល​បញ្ជាក់​ឲ្យ​ឃើញ​ខ្លួន​លោក​ហ្នឹង ​ពូកែ​បរិយត្តិៗ អ្វី​ក៏​ដោយ​មិន​ជាការ​លំបាក​ទេ​នេះ​ក្នុង​កាល​ដែល​ប្រាថ្នា​លាមក អង្គុយ​កណ្ដាល​ញោម​ឧបដ្ឋាក ពោល​ពាក្យ​ដូច្នេះប៉ុន្តែ​មាន​បញ្ញា​អន់​ថយ មិន​រៀន​មិន ចេះ​មិន​ចាំ​ទេ ប៉ុន្តែ​បើ​អរិយបុគ្គល​ហើយ ក៏​សម្រេច នូវ​ឬទ្ធី ឯ​ការ​ដែល​យល់​ចូលចិត្ត​ក្នុង​បរិយត្តិមិនអាច​រួចផុត​ចាក​វដ្ដៈ។ ក្នុង​ព្រះអដ្ឋកថាចារ្យ លោក​បាន​បញ្ជាក់​ថា បុគ្គល​ពួក​នេះ​ឯង ឈ្មោះ​ថាញ៉ាំង​សាសនា​ឲ្យ​វិនាស​ព្រោះ​តែ​ពោល​ថា ការ​ទ្រទ្រង់​ចូលចិត្ត​ក្នុង​បរិយត្តិមិនអាច​រួច​ផុត​ចាកវដ្ដៈ ហើយ​លោក​បាន​ពោល​ទៀត​ថា មហាចោរ ដូច​ជាបុគ្គល​ពួក​នេះ​រមែង​មិន​មាន បាន​សេចក្ដី​ថា មហាចោរ​ក្នុង​លោក ដែលហៅ​ថាមហាចោរ គឺ​ចោរ​ធំ ចោរ​លួច ចោរប្លន់ យ៉ាង​ណាក៏ដោយ ស្មើ​ដោយ​បុគ្គល​ពួក​នេះ​រមែង​មិន​មាន បុគ្គល​ដែល​បាន​ពោល​ថា អ្នក​ណា​ដែល​ចូលចិត្ត​បរិយត្តិរមែង​មិនរួច​ចាកវដ្ដៈ នេះ​ឈ្មោះ​ថាជាបុគ្គល ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​សាសនា​វិនាស ។ សេចក្ដី​ដែល​មាន​នៅ​ក្នុង​ព្រះអដ្ឋកថា​លោក​បាន​បញ្ជាក់​ថា បុគ្គល​ដែល​ទ្រទ្រង់ ព្រះបរិយត្តិ​មិន​អាច​រួច​ផុត​ចាក​វដ្ដ​បាន​ទេ គឺ​រក​មិន​បាន​សេចក្ដី​ថា មិន​អាច​រក​បាន​នូវ​បុគ្គល​ដែល​ទ្រទ្រង់​ព្រះបរិយត្តិ ហើយ​មិន​រួច​ចាក​វដ្ដៈបាន​នោះ​ទេ ព្រោះ​ថា​ការ​មិនរួច​ចាក​វដ្ដៈ មិនមែន​ដោយ​សារ​ទ្រទ្រង់​បរិយត្តិនោះ​ឡើយ។ ដកស្រង់ចេញពីសៀវភៅ ជំនួយសុខភាពផ្លូលចិត្ត១ រៀប​រៀង​ដោយ សាមណេរ ចាន់ សុជន ដោយ​៥០០០​ឆ្នាំ
© Founded in June B.E.2555 by 5000-years.org (Khmer Buddhist).
CPU Usage: 1.04