ថ្ងៃ អាទិត្យ ទី ១៦ ខែ ឧសភា ឆ្នាំឆ្លូវ ត្រី​ស័ក, ព.ស.​២៥៦៥  
ស្តាប់ព្រះធម៌ (Mp3)
ស្តាប់ការអានព្រះត្រៃបិដក (Mp3)
ស្តាប់​ការបង្រៀនព្រះធម៌ (Mp3)
ស្តាប់​ការអាន​សៀវ​ភៅ​ធម៌​ (Mp3)
កម្រងធម៌​សូត្រ​ផ្សេង​ៗ (Mp3)
កម្រងកំណាព្យនិងស្មូត្រ (Mp3)
កម្រងបទភ្លេងនិងចម្រៀង (Mp3)
ព្រះពុទ្ធសាសនានិងសង្គម (Mp3)
បន្ទុកសៀវភៅ (eBook)
បន្ទុកវីដេអូ (Video)
ទើបស្តាប់/អានរួច
វិទ្យុផ្សាយផ្ទាល់
វិទ្យុមេត្តា
ទីតាំងៈ រាជធានីភ្នំពេញ
ម៉ោងផ្សាយៈ ២៤ម៉ោង
វិទ្យុកល្យាណមិត្ត
ទីតាំងៈ ខេត្តបាត់ដំបង
ម៉ោងផ្សាយៈ ៤.០០ - ២២.០០
វិទ្យុឱវាទព្រះពុទ្ធ
ទីតាំងៈ រាជធានីភ្នំពេញ
ម៉ោងផ្សាយៈ ៤.០០ - ២២.០០
វិទ្យុសំឡេងព្រះធម៌
ទីតាំងៈ រាជធានីភ្នំពេញ
ម៉ោងផ្សាយៈ ២៤ម៉ោង
វិទ្យុគល់ទទឹង
ទីតាំងៈ វត្តគល់ទទឹង
ម៉ោងផ្សាយៈ ២៤ម៉ោង
វិទ្យុវត្តខ្ចាស់
ទីតាំងៈ ខេត្តបន្ទាយមានជ័យ
ម៉ោងផ្សាយៈ ០៤.០០​​​ - ២២.០០
វិទ្យុពន្លឺត្រៃរតន៍
ទីតាំងៈ ខេត្តតាកែវ
ម៉ោងផ្សាយៈ ៤.០០ - ២២.០០
មើលច្រើនទៀត​
ការជូនដំណឹង
ទិន្នន័យសរុបនៃការចុចចូល៥០០០ឆ្នាំ
ថ្ងៃនេះ ១៣០,២៥៩
Today
ថ្ងៃម្សិលមិញ ១៦៩,១៧៩
ខែនេះ ២,៩៩៣,៤៦២
សរុប ១៩៣,៥៤៨,៧៧៩
free counters
កំពុងទស្សនា ចំនួន
អានអត្ថបទ
ផ្សាយ : ៣០ កក្តដា ឆ្នាំ២០១៩ (អាន: ៥១២៤ ដង)

ទោស​និង​គុណ​នៃ​ការ​បរិភោគ



ស្តាប់សំឡេង
 
ទោស​និង​គុណ​នៃ​ការ​បរិភោគ

ការ​ពិចារណា​ដោយ​យោបល់​ក្នុង​វេលា​ដែលកំពុង​បរិភោគ​ភត្តាហារ​នោះ ជា​ហេតុ​មិន​ឲ្យ​វង្វេង​ក្នុង​អំណាច​តណ្ហា ( សេចក្ដី​ច្រួល​ច្រាល់ ) បាន​ប្រព្រឹត្ត​ទៅ​ដោយ​សេចក្ដី​ល្មម​ល្អ។ បណ្ដា​សត្វ​ទាំង​ឡាយ​ទាំង​ពួង​ក្នុង​លោក​រមែង​រស់​ដោយ​សារ​អាហារ បើ​មិន​បរិភោគ​អាហារ​ក៏​មិន​អាច​រស់​នៅ​បាន។ ព្រោះ​ហេតុ​ដូច្នោះ​បាន​ជា អាហារ​នេះ​ជា​វត្ថុ​ដែល​ត្រូវ​បរិភោគ​ខាន​មិន​បាន, ប៉ុន្តែ​បើ​បរិភោគ​មិន​ដឹង​ប្រមាណ គឺ​តិច​ពេក ច្រើន​ពេក ឬ​ឥត​ពិចារណា ក៏​ធ្វើ​ឲ្យ​កើត​ទុក្ខវេទនា​មិន​ស្រួល​ដែរ ទាំង​ជា​ផ្លូវ​ចម្រើន​នៃ​អាសវៈ​ផង, កាល​បើ​បរិភោគ​ឲ្យ​ល្មមសមគួរ និង​មាន​សេចក្ដី​ត្រិះរិះដោយ​ឧបាយ​នៃ​ប្រាជ្ញា​ដ៏​ប្រពៃ ក៏​ប្រព្រឹត្ត​ទៅ​ដើម្បី​សេចក្ដី​ស្រួល រម្ងាប់​ទុក្ខ​វេទនា, ធ្វើ​រាង​កាយ​ឲ្យ​កើត​សេចក្ដី​សប្បាយ ព្រោះ​វេទនា​ជា​បច្ច័យ​ឲ្យ​កើត​តណ្ហា, កាល​បើ​ទុក្ខ​វេទនា​ស្ងប់​ហើយ តណ្ហា​សេចក្ដី​ច្រួល​ច្រាស់​ក៏​ស្ងប់​ទៅ​ផង។ហេតុ​ដូច្នោះ ការ​ដឹង​ប្រមាណ​ក្នុង​ការ​បរិភោគ​ទើប​ប្រព្រឹត្ត​ទៅ​ដើម្បី​លះ​បង់​អាសវៈ​ដែល​មិន​ទាន់​កើត មិន​ឲ្យ​កើត, អាសវៈ​ដែល​កើត​ហើយ ឲ្យ​សាបសូន្យ​ទៅ​បាន។

ការ​ដែល​ប្រតិបត្តិ​ឲ្យ​ត្រូវ​តាម​សភាវៈ​ជា​អ្នក​ដឹង​ប្រមាណ​ក្នុង​ភោជន​នោះ ជា​ការ​ប្រតិបត្តិ​មិន​ខុស គឺ​សុទ្ធ​តែ​ត្រូវ ហើយ​ជា​ការ​ប្រតិបត្តិ​មាន​កម្រៃ​ពេក។ សេចក្ដី​នេះ សម​តាម​ធម្មទេសនា​ដែល​ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ​ទ្រង់​សម្ដែង​ថា ៖

កប្បណកប្បដិបទា

មាន​ ៣ យ៉ាង គឺ៖

១. ឥន្ទ្រិយ​សំវរៈ សម្រួម​ឥន្ទ្រិយ ៦ គឺ ភ្នែក, ត្រចៀក, ច្រមុះ, អណ្ដាត, កាយ, ចិត្ត មិន​ឲ្យ​កើត​សោមនស្ស​ទោមនស្ស​ក្នុង​វេលា​ដែល​ឃើញ​រូប ស្ដាប់​សំឡេង ហិតក្លិនភ្លក្សរស ពាល់​ត្រូវ​ផោដ្ឋព្វៈ ដឹង​ធម្មារម្មណ៍

២. ភោជនេ មត្តញ្ញុតា ដឹង​ប្រមាណ​ក្នុង​ការ​បរិភោគ​តែ​សម​គួរ មិន​ច្រើន មិន​តិច

៣. ជា​គរិយានុយោគ ប្រកប​សេចក្ដី​ភ្ញាក់​រឭក​រឿយៗ គឺ​ដេក​តិច ភ្ញាក់​រឭក​ច្រើន, ព្យាយាម​ជម្រះ​ចិត្ត​ឲ្យ​ជ្រះថ្លា​ស្អាត​ផូរផង់។

ន័យ​មួយ​ទៀត សេចក្ដី​ដឹង​ប្រមាណ​ក្នុង​ភោជន ជាគុណធម៌​ដ៏​ថ្លៃថ្លា អាច​ស្រង់​សត្វ​ដែល​លង់​នៅ​ក្នុង​សមុទ្ទ គឺ​វដ្ដសង្សារ​ឲ្យ​អណ្ដែត​ត្រសែត​ឡើយ​ដាក់​ដល់ត្រើយ គឺ​ព្រះនិព្វាន​បាន។

សេចក្ដី​នេះ សម​ដូច​ន័យ​ដែល​ព្រះទសពលញ្ញាណ​ទ្រង់​សំដែង​ថា៖

ចតូហិ ភិក្ខវេ ធម្មេហិ សមន្មាគតោ ភិក្ខុ
អភព្វោ បរិហានាយ និព្វានស្ស សន្តិកេ

ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ! ភិក្ខុ​ដែល​ប្រកប​ដោយ​ធម៌ ៤ ប្រការ​ជា​អ្នក​មិន​គួរ​នឹង​សាបសូន្យ​ចាក​គុណ​ធម៌​ទាំង​ឡាយ មាន​ឈាន​ជា​ដើម​រមែង​បាន​ឡើង​ឈ្មោះ​ថា ជា​អ្នក​ឋិត​នៅ​ក្នុង​ទី​ជិត​នៃ​ព្រះនិព្វាន។

កតមេហិ ធម្មេហិ ធម៌​ ៤ ប្រការ​នោះ តើ​ធ្វើ​ដូចម្ដេចខ្លះ?

ឥធ ភិក្ខវេ ភិក្ខុ សីលសម្បន្នោ ហោតិ
ឥន្ទ្រិយេសុ គុត្តទ្វារោ ហោតិ, ភោជនេ មត្តញ្ញូ ហោតិ,
ជាគរិយំ អនុយុត្តោ ហោតិ

ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ! ( ធម៌ ៤ ប្រការ​នោះ ) គឺ ភិក្ខុ​ក្នុង​សាសនា​នេះ ជា​អ្នក​បរិបូណ៌​ដោយ​សីល ១, ជា​អ្នក​បាន​គ្រប់​គ្រង​រក្សា​ទ្វារ​ក្នុង​ឥន្ទ្រិយ​ទាំង​ឡាយ ១, ជា​អ្នក​ដឹង​ប្រមាណ​ក្នុង​ភោជន ១, ជា​អ្នក​ប្រកប​សេចក្ដី​ភ្ញាក់​រឭក​រឿយៗ គឺ​ដេក​តិច​ភ្ញាក់​រឭក​ច្រើន ១។

ពាក្យដែល​ពន្យល់​ឲ្យ​ស្គាល់​ការ​ដឹង​ប្រមាណ​ក្នុង​ភោជន​ដូច​ន័យ​ដែល​ពោល​មក​ហើយ​នេះ រាប់​ថា​ជា ពុទ្ធសាសនា ពាក្យ​ប្រដៅ​របស់​ព្រះពុទ្ធទាំង​ឡាយ គឺ​ព្រះពុទ្ធ​ជាម្ចាស់​រាល់​ព្រះអង្គ​ដែល​ទ្រង់​បាន​ត្រាស់​ក្នុង​កាល​ទាំង​ពួង រមែង​ទ្រង់​ប្រដៅ​ដូច្នេះ។

ដក​ស្រង់​ចេញ​ពី​សៀវភៅ ឱវាទបាតិមោក្ខ
ដោយ​៥០០០​ឆ្នាំ 
 
 
Array
(
    [data] => Array
        (
            [0] => Array
                (
                    [shortcode_id] => 1
                    [shortcode] => [ADS1]
                    [full_code] => 
) [1] => Array ( [shortcode_id] => 2 [shortcode] => [ADS2] [full_code] => c ) ) )
អត្ថបទអ្នកអាចអានបន្ត
ផ្សាយ : ០២ កុម្ភះ ឆ្នាំ២០២១ (អាន: ៣៤៥៩៤ ដង)
មនុស្ស​ក្នុង​លោក​គ្មាន​ស្រឡាញ់​អ្វី​ឬ​ពេញ​ចិត្ត​អ្វី​ជាង​ខ្លួន​នោះ​ទេ​
ផ្សាយ : ២៦ សីហា ឆ្នាំ២០១៩ (អាន: ៣៦១៣០ ដង)
ធម្មទាន​ឈ្នះ​អស់​ទាន​ទាំង​ពួង
ផ្សាយ : ៣១ កក្តដា ឆ្នាំ២០១៩ (អាន: ១៣២៨៦ ដង)
ការ​លួចទ្រព្យដែលគេបូជាចំពោះបូជនីយវត្ថុ
ផ្សាយ : ២២ កក្តដា ឆ្នាំ២០២០ (អាន: ១៩៤១៨ ដង)
ធម៌សូត្រដាក់ទង់ និងលើកទង់ ព្រះពុទ្ធសាសនា
ផ្សាយ : ២៨ កក្តដា ឆ្នាំ២០១៩ (អាន: ១០៥៧៨ ដង)
ជីវតិកថា (តាមបែបទស្សនៈវិជ្ជា)
ផ្សាយ : ២៥ កក្តដា ឆ្នាំ២០១៩ (អាន: ៧៤៨៦ ដង)
គាថា​របស់​ព្រះ​អធិមុត្តត្ថេរ
ផ្សាយ : ០៤ ឧសភា ឆ្នាំ២០២១ (អាន: ៧៥៣៨ ដង)
វិនិច្ឆ័យ​ក្នុងសីល​បាណាតិបាត
៥០០០ឆ្នាំ ស្ថាបនាក្នុងខែវិសាខ ព.ស.២៥៥៥ ។ ផ្សាយជាធម្មទាន ៕