មហាសេដ្ឋី ធ្លាក់ខ្លួនជាប្រេតដ៏ស្រេកឃ្លានក្នុងវាលខ្សាច់

ពីមហាសេដ្ឋី ៨០ កោដិ ធ្លាក់ខ្លួនជាប្រេតដ៏ស្រេកឃ្លានក្នុងវាលខ្សាច់
សាកល្បងស្រមៃទៅដល់បុរសម្នាក់ដែលមានទ្រព្យសម្បត្តិមហាសាលកម្រិត មហាសេដ្ឋី ៨០ កោដិ (បើប្រៀបធៀបនឹងតម្លៃបច្ចុប្បន្ន ប្រហែលជា រាប់ម៉ឺនលាន) នៅក្នុងក្រុង​ឯរកច្ឆៈ ដែនអវន្តី។ បុរសម្នាក់នេះមានឈ្មោះថា ធនបាលសេដ្ឋី គាត់ជាម្ចាស់​ភូមិគ្រឹះ​ដ៏ប្រណីត និងមានបាវបម្រើហែហមជុំទិស ប៉ុន្តែគាត់គ្មានទាល់តែសោះ គឺ សេចក្តីជ្រះថ្លាក្នុងការធ្វើទាន។

ធនបាលសេដ្ឋី ជាមនុស្សកំណាញ់ស្វិតស្វាញជាទីបំផុត សូម្បីតែបាយទឹកម្ហូបអាហារដ៏ល្អ​បំផុតក៏គាត់មិនហ៊ានបរិភោគ សម្លៀកបំពាក់ល្អៗក៏មិនហ៊ានស្លៀកពាក់ ហើយអ្វីដែល​​ធ្ងន់ធ្ងរបំផុតនោះគឺ រាល់ពេលដែលមានព្រះភិក្ខុសង្ឃ អ្នកបួស ឬអ្នកក្រីក្រមកបិណ្ឌ​បាត ឬសុំទាននៅខាងមុខផ្ទះ គាត់មិនត្រឹមតែបដិសេធមិនផ្តល់ទានធម្មតាៗនោះទេ​ ប៉ុន្តែគាត់ថែមទាំងស្រែកបណ្តេញ ជេរប្រមាថ និងបញ្ជាឱ្យបាវបម្រើទៅដេញ​ដេ​ដាស​អ្នកទាំងនោះចេញទៅយ៉ាងឥតអាសូរ ព្រោះគាត់យល់ថាការធ្វើទាន គឺជាការ​ខាត​បង់​ទ្រព្យសម្បត្តិ។



ពេលវេលាកន្លងហួសទៅ ទ្រព្យសម្បត្តិដែលគរដូចភ្នំក៏មិនអាចយោងជីវិតរបស់គាត់ទុកបានដែរ។ នៅពេលដកដង្ហើមធំចុងក្រោយ...កម្មក៏ចាប់ផ្តើមដំណើរការភ្លាមៗ។

បរិយាកាសនៃសេចក្តីទុក្ខវេទនាដែលគ្មានថ្ងៃបញ្ចប់
ជំនួសឱ្យការបានទៅសោយសុខក្នុងវិមានមាសដោយផលបុណ្យ (ដែលគាត់មិនធ្លាប់មាន​) ធនបាលសេដ្ឋីបានបើកភ្នែកភ្ញាក់ដឹងខ្លួនឡើងវិញនៅចំកណ្តាលវាលខ្សាច់ដ៏ក្តៅ​ហួតហែង និងស្ងួតក្រៀមក្រោះ។ រាងកាយរបស់គាត់បានប្រែសភាពទៅជា ប្រេត ដែល​មានរូបរាងស្គាំងស្គមរហូតមើលឆ្អឹងគ្រប់កង់ ស្បែកស្ងួតក្រៀមខ្មៅដូចគល់ឈើងាប់​ ផ្លែអណ្តាតស្ងួតហួតហែងរហូតប្រេះបែកជាបំណែកៗ ដោយសារការស្រេកទឹកយ៉ាង​ខ្លាំងក្លា។

គាត់បានយំខ្សឹកខ្សួល និងដើរទ្រេតទ្រោតទៅតាមវាលខ្សាច់ដ៏ធំល្វឹងល្វើយ គ្រាន់តែដើម្បីស្វែងរក ទឹកសូម្បីតែមួយដំណក់ ឬ បាយសូម្បីតែមួយគ្រាប់ មកប្រទប់ជីវិត​​ដែលកំពុងឃ្លាន ប៉ុន្តែវាចម្លែកខ្លាំងណាស់... រាល់ពេលដែលគាត់មើលឃើញប្រភព​ទឹកពីចម្ងាយ ហើយរត់សំដៅទៅរក ទឹកទាំងនោះនឹងរលាយបាត់ទៅសូន្យ ក្លាយ​ជាវាលខ្សាច់ដ៏ស្ងួតហួតហែងភ្លាមៗ។ នេះគឺជាផលកម្មដែលកើតចេញពីការដែលគាត់​ធ្លាប់ រារាំង និងកំណាញ់ ទ្រព្យសម្បត្តិក្នុងអតីតកាល ធ្វើឱ្យគាត់មិនអាចទទួលបានការប៉ះពាល់នៃសេចក្តីសុខពីវត្ថុធាតុណាមួយបានឡើយ បន្ទាប់ពីស្លាប់ទៅ។

ហេតុអ្វីបានជារឿងនេះមានសារៈសំខាន់ចំពោះទំព័រប្រវត្តិសាស្ត្រពុទ្ធសាសនា?
ព្រះពុទ្ធជាម្ចាស់ ទ្រង់បាននាំយករឿងរ៉ាវរបស់ប្រេតប្រភេទផ្សេងៗ រួមទាំង ធន​បាល​ប្រេត មកសម្តែងប្រាប់ដល់ព្រះភិក្ខុសង្ឃ និងពុទ្ធបរិស័ទ ដើម្បីជាឧទាហរណ៍បង្ហាញ​ឱ្យឃើញថា "ទ្រព្យសម្បត្តិខាងលោកីយ៍ គ្រាន់តែ​ជាវត្ថុឧបកិច្ច (របស់សន្មត) តែប៉ុណ្ណោះ"។

ព្រឹត្តិការណ៍​ទាំងនេះត្រូវបានកត់ត្រាទុកនៅក្នុងគម្ពីរ ប្រេតវត្ថុ ដើម្បីកម្ទេចជំនឿខុសឆ្គងរបស់មនុស្សក្នុងយុគសម័យបុរាណ (និងយុគសម័យនេះ) ដែលគិតថា ភាពមាន​បាន​នៅក្នុងជាតិនេះ នឹងធានានូវសេចក្តីសុខនៅក្នុងជាតិមុខ។ 

ព្រះពុទ្ធអង្គទ្រង់មានព្រះហឫទ័យចង់បង្ហាញឱ្យឃើញពីទម្រង់រចនាសម្ព័ន្ធប្រព័ន្ធនៃ កម្ម ថា អ្វីដែលមនុស្សអាចយកជាប់ខ្លួនទៅបាន មិនមែនជាតួលេខនៅក្នុងគណនី ឬមាស​នៅក្នុងទូដែកនោះទេ ប៉ុន្តែគឺ សភាពចិត្ត ទៅវិញទេ។

ការផ្សារភ្ជាប់ធម៌៖ មច្ឆរិយៈ សេចក្តីកំណាញ់ដែលឃុំឃាំងខ្លួនឯង
នៅក្នុងផ្លូវព្រះពុទ្ធសាសនា សេចក្តីកំណាញ់ហៅថា មច្ឆរិយៈ វាមានន័យត្រឹមតែការសន្សំសំចៃនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាអាការៈដែលចិត្តមានសភាព ហួងហែងទ្រព្យរហូតដល់​ចិត្តចង្អៀត និងមានអារម្មណ៍​ឈឺចាប់នៅពេលឃើញទ្រព្យនោះត្រូវបាន​បែង​ចែក​ចេញទៅ។

ព្រះពុទ្ធអង្គទ្រង់ពន្យល់ថា សេចក្តីកំណាញ់ គឺជាអ្វីដែលធ្វើឱ្យចិត្តស្រពាប់ស្រពោន និង​គ្រើមគ្រាត។ មនុស្សដែលកំណាញ់នៅក្នុងខណៈដែលមានជីវិតរស់នៅ ក៏មានសភាពចិត្តមិនខុសពីប្រេតតាំងពីមិនទាន់ស្លាប់ ពោលគឺ មានអារម្មណ៍ខ្វះខាត និងខ្វាយខ្វល់សង្ស័យនៅគ្រប់ពេលវេលា។ 

ព្រះពុទ្ធសាសនាទើបសង្កត់ធ្ងន់លើរឿងការធ្វើទាន មិនមែនដើម្បីសង្ឃឹមឱ្យមានបានត្រឡប់​មកវិញនោះទេ ប៉ុន្តែគឺដើម្បី ដុសខាត់សេចក្តីលោភលន់ និងបើកចិត្តឱ្យទូលំ​ទូលាយ។

ទស្សនៈគិតសម្រាប់មនុស្សយុគសម័យបច្ចុប្បន្ន
នៅក្នុងយុគសម័យដែលយើងរាល់គ្នាត្រូវតែរកលុយ និងសន្សំភាពមានបាន រឿងរ៉ាវរបស់សេដ្ឋីបានឆ្លុះបញ្ចាំងដាស់តឿនចិត្តយើងបានយ៉ាងល្អ។ ការធ្វើជាមនុស្សមានទ្រព្យ​ និងទទួលបានជោគ​ជ័យ​មិនមែនជារឿងខុសនោះទេ ប៉ុន្តែកុំបណ្តោយឱ្យភាពមាន​បាននោះមកគ្រប់គ្រង បេះដូង រហូតក្លាយជាមនុស្សអាត្មានិយម។

ទ្រព្យសម្បត្តិប្រៀបដូចជាទឹកនៅក្នុងទន្លេ បើប្រកាន់កាក់វាទុកតែម្នាក់ឯង មិនព្រម​ឱ្យ​ហូរឆ្លងកាត់ទៅណា ក្នុងទីបំផុតទឹកនោះនឹងស្អុយរលួយ និងបង្កើតសេចក្តីទុក្ខឱ្យយើង​។ ប៉ុន្តែបើបើយើងស្គាល់ពីរបៀបគ្រប់គ្រង ចាត់ចែងទុកមួយផ្នែក និង​បែង​ចែក​ជួយ​សង្គមមួយផ្នែកទៀត ទ្រព្យនោះនឹងប្រែហៅថា អរិយទ្រព្យ ដែលបង្កើត​សេច​ក្តី​ត្រជាក់ត្រជុំ ទាំងដល់ខ្លួនយើង និងមនុស្សជុំវិញខ្លួនយ៉ាងពិតប្រាកដ។

ប្រភពៈ ហ្វេសប៊ុក Long Ti (ធម្មចរិយា ឡេង ពិសិទ្ធិ)
ដោយ៥០០០ឆ្នាំ