និព្វាន បរិនិព្វាន និង មហាបរិនិព្វាន

ផ្សាយ : ១៣ កក្តដា ឆ្នាំ២០២៦ (អាន: ១៨៤ ដង)

និព្វាន បរិនិព្វាន និង មហាបរិនិព្វាន ពាក្យទាំង ៣ នេះសុទ្ធតែជាប់ទាក់ទងនឹងគោលដៅចុងក្រោយបង្អស់ ប៉ុន្តែមានសភាវៈ និងទស្សនៈខុសៗគ្នា៖

១. និព្វាន ការរួចផុតពីវដ្តទុក្ខក្នុងខណៈដែលមានជីវិត និព្វាន គឺជាសភាវៈដែលរំលត់អស់នូវ ៖
* រាគៈ (សេចក្តីត្រេកត្រអាល/តណ្ហា)
* ទោសៈ (សេចក្តីខឹងសម្បារ)
* មោហៈ (សេចក្តីវង្វេង)

ចំណុចសំខាន់៖
* សម្រេចបានក្នុងខណៈដែល នៅមានជីវិត។
* បុគ្គលដែលសម្រេចបាន ហៅថា "ព្រះអរហន្ត"។
* រូបរាងកាយ និងខន្ធទាំង ៥ នៅសេសសល់ (នៅមានជីវិត)។
* នៅទទួលដឹងនូវសុខ និងទុក្ខ ប៉ុន្តែចិត្តមិនជាប់ជំពាក់ ឬបង្កើតជាចំណងកម្មឡើយ។
* ក្នុងភាសាបាលីហៅថា៖ សឧបាទិសេសនិព្វាន (និព្វានដែលនៅមានឧបាទិសេសៈ/ខន្ធសេសសល់)។

២. បរិនិព្វាន ការលះបង់រាងកាយរបស់ព្រះអរហន្ត ។ អត្ថន័យ៖ នៅពេលដែលព្រះអរហន្តដែលបានសម្រេចនិព្វានហើយ ដល់កាលកំណត់លះបង់រាងកាយ (អាយុសង្ខារ) យើងហៅសភាវៈនៃការលាចាកលោកបរិនិព្វាន។

៣. មហាបរិនិព្វាន ប្រើចំពោះតែព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ ។ ពាក្យ "មហាបរិនិព្វាន" ត្រូវបានប្រើប្រាស់សម្រាប់តែការរំលត់ខន្ធរបស់ ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ តែប៉ុណ្ណោះ។

ចំណុចសំខាន់៖
* ជាការបញ្ចប់ការកើតសារជាថ្មី (ភពថ្មី) យ៉ាងដាច់អហង្ការ។
* មិនមានលោក មិនមានភពបន្តទៀត។
* មិនមែនជាអត្ថិភាព (ការមានខ្លួន) ហើយក៏មិនមែនជាអនត្ថិភាព (ការសូន្យទទេ) គឺហួសពីការស្មាន ឬការសន្មតទាំងពួង។
* ក្នុងភាសាបាលីហៅថា៖ អនុបាទិសេសនិព្វាន (និព្វានដែលមិនមានឧបាទិសេសៈ/មិនមានខន្ធសេសសល់)។

សេចក្តីសង្ខេប៖
* និព្វាន = ការរំលត់អស់នូវកិលេសទាំងពួង (ខណៈមានជីវិត)។
* បរិនិព្វាន = ការបញ្ចប់នៃដំណើរជីវិត/អត្ថិភាព (របស់ព្រះអរហន្ត)។
* មហាបរិនិព្វាន = ការរំលត់ខន្ធចុងក្រោយរបស់ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ។

ប្រភពៈ ហ្វេសប៊ុក Long Ti (ធម្មចរិយា ឡេង ពិសិទ្ធិ)
ដោយ៥០០០ឆ្នាំ

ស្កែនយកតំណ
និព្វាន បរិនិព្វាន និង មហាបរិនិព្វាន

Array
(
    [data] => Array
        (
            [0] => Array
                (
                    [shortcode_id] => 1
                    [shortcode] => [ADS1]
                    [full_code] => 
                )

            [1] => Array
                (
                    [shortcode_id] => 2
                    [shortcode] => [ADS2]
                    [full_code] => c
                )

        )

)

ផ្សាយជាធម្មទាន

និព្វាន បរិនិព្វាន និង មហាបរិនិព្វាន