ការថ្វាយព្រះភ្លើងព្រះដ៏មានព្រះភាគ

គ្រានោះ ក្រោយការមហាបរិនិព្វាន ពួកមល្លក្សត្រ បានលើកព្រះសរីរៈនៃព្រះដ៏មានព្រះភាគ ព្រមដោយគ្រឿងមហាលតាប្រសាធន៍ ដែលធ្វើដោយរតនៈ ៧ ប្រការ ដែល​នាងមល្លិកាបានថ្វាយ រួចនាំចេញតាមទ្វារទិសបូព៌ា ហើយដាក់តម្កល់ព្រះសរីរៈនៃ​ព្រះដ៏មានព្រះភាគចុះ នាមកុដពន្ធនចេតីយ៍ របស់ពួកក្សត្រមល្លៈ នៅខាងទិសបូព៌ានៃ​ព្រះនគរ។

ឯគំនរអុសបូជា ដែលថ្វាយព្រះភ្លើងព្រះដ៏មានព្រះភាគនោះ ធ្វើដោយឈើខ្លឹមចន្ទន៍ ប្រដាប់ដោយរតនៈពីរពាន់។ ពួកក្សត្រមល្លៈទាំងឡាយខ្លះ ៨ នាក់ ខ្លះ ១៦ នាក់ កាន់គប់ភ្លើងជាគូៗ ដើម្បីនឹងបូជាព្រះភ្លើង ទាំងបក់ដោយស្លឹកត្នោត ទាំងផ្លុំដោយបំពង់ផ្សែង (ស្នប់) ទោះបីខំប្រឹងធ្វើដល់ត្រឹមណាក៏ដោយ ក៏មិនអាចធ្វើឱ្យភ្លើងឆេះឡើងបានឡើយ។

ឮថា ពួកទេវតាដែលមានចិត្តជ្រះថ្លាក្នុងព្រះកស្សបថេរៈ កាលមិនឃើញព្រះថេរៈនៅក្នុងមហាសន្និបាតនោះ ក៏គិតថា «ព្រះថេរៈប្រចាំត្រកូលរបស់ពួកយើង និមន្តទៅ​ឯ​ណា​ណោ?» កាលពិនិត្យមើលទៅ ក៏ឃើញលោកកំពុងដើរនៅចន្លោះផ្លូវ ទើបនាំគ្នាអធិដ្ឋាន​ថា «កាលបើព្រះថេរៈប្រចាំត្រកូលរបស់ពួកយើង មិនទាន់បានថ្វាយបង្គំព្រះសរីរៈ​នៃព្រះដ៏មានព្រះភាគត្រឹមណា សូមព្រះភ្លើងកុំទាន់ឆេះភ្លើងត្រឹមណោះ»។ 

ពួក​មនុស្សកាលបានស្តាប់រឿងនោះហើយ ក៏គិតថា «ឮថា ព្រះមហាកស្សបៈពោលថា "ម្នាលអ្នកទាំងឡាយ យើងនឹងថ្វាយបង្គំព្រះបាទារបស់ព្រះទសពល ព្រមដោយភិក្ខុ ៥០០ រូប" ដូច្នេះហើយទើបមក កាលបើលោកមិនទាន់មកដល់ ព្រះបរមសពក៏នឹងមិនឆេះភ្លើងឡើយ»។ ឮថា ព្រះថេរៈ លុះមកដល់ហើយ ក៏ធ្វើប្រទក្សិណព្រះបរម​សព​ ទាំងរំលឹកកំណត់ថា «ត្រង់នេះជាព្រះសិរសា (ព្រះក្បាល) ត្រង់នេះជាព្រះបាទា (ជើង)» ពីនោះមក ព្រះថេរៈក៏ឈរក្បែរព្រះបាទាទាំងពីរ ចូលចតុត្ថជ្ឈានដែលជាបាទនៃអភិញ្ញា លុះចេញពីជ្ឈានហើយ ក៏អធិដ្ឋានថា៖

«សូមព្រះយុគលបាទ (គូព្រះបាទ) នៃព្រះទសពល ដែលមានលក្ខណៈកង់ (ចក្រលក្ខណៈ) ប្រកបដោយកាំ ១,០០០ កាំ កាលតម្កល់នៅហើយ ចូរទម្លាយគូសំពត់ ៥០០ គូ ព្រមដោយស្រទាប់សំឡី ស្នូកមាស និងឈើចន្ទន៍ ចេញជា ២ ចន្លោះ ហើយមកតម្កល់នៅលើសិរសាក្រឡា ខ្ញុំព្រះករុណាផងចុះ»។

ព្រមជាមួយនឹងការតាំងចិត្តអធិដ្ឋាន ព្រះយុគលបាទក៏ទម្លាយគូសំពត់ ៥០០ គូ ជា​ដើម​ទាំងនោះ លេចធ្លោចេញមក ប្រៀបដូចជាព្រះចន្ទពេញវង់ ចេញមកអំពីចន្លោះនៃ​ផ្ទាំងពពកដូច្នោះ។ ព្រះថេរៈលាតដៃទាំង ២ ដូចជាផ្កាឈូកក្រហមដែលរីកពេញទី ចាប់​ព្រះយុគលបាទនៃព្រះសាស្តា ដែលមានព្រះឆវីវណ្ណ (សម្បុរកាយ) ដូចមាស​ រហូត​​ដល់កែវព្រះបាទ (កជើង) ជាប់មាំហើយ ក៏តម្កល់ទុកលើសិរសាដ៏ប្រសើររបស់ខ្លួន ដោយហេតុនោះ លោកទើបពោលថា «ការបើកព្រះបាទថ្វាយបង្គំព្រះបាទារបស់ព្រះដ៏មានព្រះភាគដោយសិរសា»។



មហាជនកាលបានឃើញសេចក្តីអស្ចារ្យដូច្នោះហើយ ក៏បន្លឺសីហនាទគគ្រហឹមឡើងព្រមគ្នា ធ្វើការបូជាដោយគ្រឿងក្រអូប និងផ្កាឈូកជាដើម ហើយថ្វាយបង្គំតាមចំណង់​ចិត្ត។ លុះព្រះថេរៈព្រមដោយមហាជន និងភិក្ខុ ៥០០ រូបទាំងនោះថ្វាយបង្គំរួចហើយ ​ក៏មិនមានកិច្ចដែលត្រូវអធិដ្ឋានតទៅទៀតឡើយ ផ្ទៃព្រះយុគលបាទនៃព្រះដ៏មាន​ព្រះភាគ ដែលមានវណ្ណៈដូចទឹកល័ក្ត ក៏រួចផុតពីហត្ថារបស់ព្រះថេរៈ ហើយមិនបានធ្វើឱ្យឈើចន្ទន៍កម្រើកញាប់ញ័រឡើយ រួចក៏ត្រឡប់ទៅតម្កល់នៅក្នុងទីកន្លែងដើមវិញ។

ជាការពិតណាស់ កាលដែលព្រះយុគលបាទនៃព្រះដ៏មានព្រះភាគចេញមកក្តី ឬចូលទៅវិញក្តី សរសៃសំឡីក្តី សរសៃសំពត់ក្តី តំណក់ប្រេងក្តី ចំណិតឈើក្តី មិនបានឃ្លាតចាកពី​ទីកន្លែងឡើយ ទាំងអស់សាកលោតតាំងនៅតាមដដែលទាំងស្រុង។

កាលបើ​ព្រះយុគលបាទនៃព្រះតថាគតនោះ តាំងឡើងហើយក៏បាត់ទៅ ដូចជាព្រះចន្ទ និងព្រះអាទិត្យអស្តង្គត (លិចបាត់) មហាជននាំគ្នាយំសោកខ្សឹកខ្សួលយ៉ាងខ្លាំងក្លា មហា​​បរិទេវនាការ (ការទួញយំយ៉ាងធំធេង) របស់មហាជនទាំងឡាយនោះ ប្រាកដជាគួរ​ឱ្យអាណិតអាសូរ ក្រៃលែងជាងកាលដែលព្រះដ៏មានព្រះភាគបរិនិព្វានទៅ​ទៀត​។ 

ប្រភពៈ ហ្វេសប៊ុក Long Ti (ធម្មចរិយា ឡេង ពិសិទ្ធិ)
ដោយ៥០០០ឆ្នាំ