ព្រះបរិត្តមានអានុភាពអាចជួយបញ្ចៀស ឬការពារអន្តរាយ
|
|
នៅក្នុងព្រះត្រៃបិដកបាលី (និងក្នុងអដ្ឋកថា) ពិតជាមានការបញ្ជាក់ និងទទួលស្គាល់ថា ព្រះបរិត្តមានអានុភាពអាចជួយបញ្ចៀស ឬការពារអន្តរាយ គ្រោះភ័យ និងជំងឺដង្កាត់ផ្សេងៗបានពិតមែន ប៉ុន្តែការការពារនេះមានលក្ខខណ្ឌ និងដែនកំណត់របស់វា មិនមែនមានន័យថាជាការសង្គ្រោះបែបអភិនិហារដោយគ្មានហេតុផលនោះទេ។ ព្រះបរិត្តសំខាន់ៗ និងសាច់រឿងក្នុងព្រះត្រៃបិដក មានសូត្រជាច្រើននៅក្នុងព្រះត្រៃបិដក (ជាពិសេសនៅក្នុង ខុទ្ទកនិកាយ សុត្តនិបាត និង ចរិយាបិដក) ដែលព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធទ្រង់សម្តែងឡើងក្នុងគោលបំណងការពារ និងរំដោះទុក្ខសត្វលោក៖ - រតនសូត្រ៖ ព្រះពុទ្ធទ្រង់បានបង្គាប់ឱ្យព្រះអានន្ទយកសេចក្តីពិតនៃព្រះរតនត្រ័យ ទៅប្រកាស និងប្រោះព្រំទឹកមន្តជុំវិញក្រុងវេសាលី ដើម្បីជម្រះឧបទ្រពចង្រៃ គ្រោះទុរភិក្ស ភ័យពីអមនុស្ស និងរោគរាតត្បាត (អាសន្នរោគ) ។ ព្រះពុទ្ធសាសនាផ្សារភ្ជាប់អានុភាពនៃព្រះបរិត្តទៅនឹង "សច្ចកិរិយា" (ការបន្លឺវាចាពិត) និង "គុណធម៌" មិនមែនជាមន្តអាគមផ្លូវងងឹតឡើយ៖ ដែនកំណត់នៃព្រះបរិត្ត (ហេតុអ្វីអ្នកខ្លះសូត្រហើយមិនស័ក្តិសិទ្ធិ?) នៅក្នុងគម្ពីរ មិលិន្ទប្បញ្ហា (ក្បួនដោះស្រាយចម្ងល់ព្រះពុទ្ធសាសនា) ព្រះភិក្ខុនាគសេន បានពន្យល់ព្រះបាទមិលិន្ទយ៉ាងច្បាស់ថា ព្រះបរិត្តមិនអាចការពារមនុស្សគ្រប់គ្នាក្នុងគ្រប់កាលៈទេសៈបានឡើយ ដោយសារមាន "ឧបសគ្គ ៣ យ៉ាង"៖ - កម្មាវរណៈ (រាំងស្ទះដោយសារកម្ម)៖ បើគ្រោះថ្នាក់នោះជា "អនន្តរិយកម្ម" ឬជា "គរុកម្ម" (កម្មធ្ងន់) ដែលត្រូវតែហុចផលឲ្យក្នុងជាតិភពនេះ គឺមិនអាចយកព្រះបរិត្តមកបាំងបានឡើយ (ដូចជាករណីព្រះមោគ្គល្លាន ត្រូវចោរវាយសម្លាប់ព្រោះកម្មចាស់)។ នៅក្នុងព្រះត្រៃបិដក ព្រះបរិត្ត ពិតជាមានអានុភាពបញ្ចៀសអន្តរាយបានពិតមែន ប៉ុន្តែវាដំណើរការទៅបាន លុះត្រាតែអ្នកសូត្រ និងអ្នកស្តាប់មាន សទ្ធាជ្រះថ្លា មានសីលធម៌ និង មិនស្ថិតនៅក្រោមឥទ្ធិពលនៃយថាភូតកម្ម (កម្មដាច់ខាតដែលត្រូវតែសង) នោះឡើយ។ ព្រះបរិត្តប្រៀបដូចជាឱសថដ៏ពូកែ តែវាក៏ត្រូវការរាងកាយរបស់អ្នកជំងឺដែលមានលក្ខខណ្ឌអំណោយផលក្នុងការទទួលយកផលនៃថ្នាំនោះដែរ។
|
