11
ថ្ងៃ ច័ន្ទ ទី ១៨ ខែ តុលា ឆ្នាំឆ្លូវ ត្រី​ស័ក, ព.ស.​២៥៦៥  
ស្តាប់ព្រះធម៌ (Mp3)
ស្តាប់ការអានព្រះត្រៃបិដក (Mp3)
ស្តាប់​ការបង្រៀនព្រះធម៌ (Mp3)
ស្តាប់​ការអាន​សៀវ​ភៅ​ធម៌​ (Mp3)
កម្រងធម៌​សូត្រ​ផ្សេង​ៗ (Mp3)
កម្រងកំណាព្យនិងស្មូត្រ (Mp3)
កម្រងបទភ្លេងនិងចម្រៀង (Mp3)
ព្រះពុទ្ធសាសនានិងសង្គម (Mp3)
បន្ទុកសៀវភៅ (eBook)
បន្ទុកវីដេអូ (Video)
ទើបស្តាប់/អានរួច
វិទ្យុផ្សាយផ្ទាល់
វិទ្យុមេត្តា
ទីតាំងៈ រាជធានីភ្នំពេញ
ម៉ោងផ្សាយៈ ២៤ម៉ោង
វិទ្យុកល្យាណមិត្ត
ទីតាំងៈ ខេត្តបាត់ដំបង
ម៉ោងផ្សាយៈ ៤.០០ - ២២.០០
វិទ្យុឱវាទព្រះពុទ្ធ
ទីតាំងៈ រាជធានីភ្នំពេញ
ម៉ោងផ្សាយៈ ៤.០០ - ២២.០០
វិទ្យុគល់ទទឹង
ទីតាំងៈ វត្តគល់ទទឹង
ម៉ោងផ្សាយៈ ២៤ម៉ោង
វិទ្យុសំឡេងព្រះធម៌
ទីតាំងៈ រាជធានីភ្នំពេញ
ម៉ោងផ្សាយៈ ២៤ម៉ោង
វិទ្យុវត្តខ្ចាស់
ទីតាំងៈ ខេត្តបន្ទាយមានជ័យ
ម៉ោងផ្សាយៈ ០៤.០០​​​ - ២២.០០
វិទ្យុពន្លឺត្រៃរតន៍
ទីតាំងៈ ខេត្តតាកែវ
ម៉ោងផ្សាយៈ ៤.០០ - ២២.០០
មើលច្រើនទៀត​
ការជូនដំណឹង
ទិន្នន័យសរុបនៃការចុចចូល៥០០០ឆ្នាំ
ថ្ងៃនេះ ១០៦,២៤៩
Today
ថ្ងៃម្សិលមិញ ១៤៨,៧១៣
ខែនេះ ៣,០៨៤,១៨៥
សរុប ២២៧,៨៥៨,៩៦៨
free counters
កំពុងទស្សនា ចំនួន
អានអត្ថបទ
ផ្សាយ : ០២ សីហា ឆ្នាំ២០២១ (អាន: ១៦៩៦៦ ដង)

បិដកលេខ​៥២ ទំព័រ ៦០



ស្តាប់សំឡេង
 
បិដកលេខ​៥២ ទំព័រ ៦០

ការ​ត្រឡប់​បាន​អត្តភាព​ជា​មនុស្ស ជាការ​បាន​ដោយ​កម្រ ការ​រស់​របស់​សត្វ​ទាំង​ឡាយ បាន​ក្រោយ​កម្រ ការ​ស្ដាប់ធម៌ របស់​សប្បុរស បានដោយកម្រ ការ​កើត​ឡើង​នៃ​ព្រះពុទ្ធ​ទាំង​ឡាយ​ក៏​បាន​ដោយ​កម្រ។ ការ​មិន​ធ្វើ​នូវ​បាប​ទាំង​ពួង ការ​ញ៉ាំង​កុសល​ឲ្យ​កើត​ឡើង ការធ្វើ​ចិត្ត​ឲ្យ​ផូរផង់ នេះ​ជាពាក្យ​ប្រៀនប្រដៅ​របស់​ព្រះពុទ្ធទាំងឡាយ។

បិដកលេខ៣៣ ទំព័រ ៣២៥ ព្រះពុទ្ធ​មានផៅពង្ស​ដូច​ព្រះអាទិត្យ ទ្រង់​សម្ដែង​ហើយ​ថា រូប​ដូច​ជា​ដុំ​នៃ​ពពុះ​ទឹក វេទនា​ដូច​ជា​ក្រពេញ​ទឹក សញ្ញា​ដូច​ជា​ថ្ងៃ​បណ្ដើរ​កូន សង្ខារ ដូច​ជាដើមចេក វិញ្ញាណ​ដូច​ជាកលមាយា។

បុគ្គលក្រឡេក មើល​ដោយ​ប្រការ​ណាៗ រមែង​ពិចារណា​ដោយ​ឧបាយ ដែល​ប្រការ​នោះៗ បុគ្គល​ណា​ឃើញ​នូវ​ខន្ធបញ្ចកៈ​នោះ​ដោយ​ឧបាយ ខន្ធបញ្ចកៈនោះ ជារបស់សោះសូន្យ​ទទេ​តែង​ប្រាកដ  (ដល់​បុគ្គល​នោះ)។ ការ​លះ​បង់​នូវ​ធម៌​ទាំង​៣ ដែល​ព្រះមានព្រះភាគ មានបញ្ញា​ដូច​ជា​ផែនដី ទ្រង់​ប្រារព្ធ​នូវ​កាយ​នេះ​ហើយ សម្ដែង​អ្នក​ទាំង​ឡាយ ចូល​ឃើញ​នូវ​រូប​ដែល​គេ​ចោល​ហើយ។ អាយុក្ដី ភ្លើងធាតុក្ដី វិញ្ញាណ​ក្ដី តែង​លះ​បង់​នូវ​កាយ​នេះ​ដែល​ជាចំណី​នៃសត្វ​ដទៃ មិនមាន​ចេតនា ក្នុងកាល​ណា​ហើយ កាយ​ដែល​គេ​ចោល​ហើយ រមែង​ដេក​លើ​ផែន​ដី ក្នុងកាល​នោះ។ ធម៌​ជាតំណនេះ ប្រាកដ​ដូច្នេះ​ឯង កិច្ចកល​នេះ​ជាគ្រឿង​ប្រលោម​នូវ​ជនពាល ខន្ធ​នេះ​អ្នកប្រាជ្ញ​ពោល​ហើយ ថា​ជា​ពេជ្ឈឃាដ​មួយ ឯ​ខ្លឹម​រមែង​មិន​មាន​ក្នុង​ខន្ធនេះ​ឡើយ។ ភិក្ខុ​មាន​ព្យាយាម តឹងតែង មានសេចក្ដី​ដឹង​ខ្លួន មានសតិដ៏មាំ គប្បី​ពិចារណា​នូវខន្ធ​យ៉ាង​នេះ​ទាំង​យប់​ទាំង​ថ្ងៃ។គប្បី​លះ​បង់​នូវ​សំយោជនៈ​ទាំង​ពួង គប្បី​ធ្វើ​នូវ​ទីពឹង​សម្រាប់​ខ្លួន កាល​បើ​ប្រាថ្នា​នូវ​ព្រះនិព្វាន ដែល​មិន​មានចុតិ គប្បី​ប្រព្រឹត្ត​រួសរាន់ ដូច​ជា​បុគ្គល​មាន ភ្លើង​ឆេះ​ក្បាល។


(ទំព័រ៣៣៩) ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ សង្សារ​នេះ​មាន​ទីបំផុត​គេ មិន​អាច​ដឹង​បាន គឺ​ទីបំផុត​ខាង​ដើម របស់​សត្វ​ទាំង​ឡាយ ដែល​មិន​អវិជ្ជា​ជា​គ្រឿង​បិទបាំង មានតណ្ហា​ជាចំណង​អន្ទោល​ទៅ មិនប្រាកដ​ឡើយ។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ មានសម័យ​ដែល​ត្រូវ​មហាសមុទ្រ រីងស្ងួត​មិន​មាន​សេសសល់​នៅ។ មានសម័យ​ដែល​ស្ដេចភ្នំ ឈ្មោះ​សិនេរុ ត្រូវ​ភ្លើង​ឆេះ​វិនាស​ទៅ មិន​មាន​សេសសល់​នៅ។ មានសម័យ​ដែល​មហា​ប្រឹថពី ត្រូវ​ភ្លើងឆេះ​វិនាស​ទៅ មិនមានសេសសល់​នៅ។ ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ពួក​សត្វ ដែល​មាន​អវិជ្ជា​ជា​គ្រឿង​បិទបាំង មានតណ្ហា​ជាចំណង​អន្ទោល​ទៅ ត្រាច់​រង្គាត់​ទៅ តថាគត​មិន​ពោល​ថាធ្វើ​នូវ​ទីបំផុត​នៃទុក្ខ បានឡើយ។

(២៥៧) ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ដូច​ជា​ឆ្កែ​ដែល​គេ​ចង​ដោយ​ដង​ដោយ ចង​ភ្ជាប់​នឹង​បង្គោល​សសរ​ដ៏រឹងមាំ ឆ្កែ​នោះ​រមែង​ស្ទុះ​ក្រឡឹង ដើរ​ក្រឡឹង​បង្គោល ឬសសរ​នោះ​ឯង យ៉ាង​ណា​មិញ។ ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ បុថុជ្ជនជាអ្នក​មិនចេះ​ដឹង មិន​ឃើញ​ពួក​អរិយៈ ។បេ។ មិនបានសិក្សា​ក្នុង​សប្បុរិសធម៌​រមែង​ពិចារណា​ឃើញ​នូវ រូប វេទនា សញ្ញា សង្ខារ វិញ្ញាណ ថាជាខ្លួន ឃើញនូវ​ខ្លួន​ថាមានវិញ្ញាណ​ខ្លះ ឃើញ​នូវ​វិញ្ញាណ​ថាជាខ្លួន ឃើញ​នូវ​ខ្លួន​ថា​មាន​វិញ្ញាណខ្លះ ឃើញ​នូវ​វិញ្ញាណ​ថា​មាន​ក្នុង​ខ្លួន​ខ្លះ។ បុថុជ្ជន្ន​នោះ រមែង​ស្ទុះ​ក្រឡឹង ដើរ​ក្រឡឹង​នូវ​រូប​ដដែលៗ។ ក្រឡឹង​នូវ​វេទនា​ដដែលៗ នូវ​សញ្ញា សង្ខារ វិញ្ញាណ ដដែលៗ។ ទើប​តថាគត​ពោលថា​មិន​រួច​ចាក​រូប មិន​រួច​ចាក វេទនា សញ្ញា សង្ខារ វិញ្ញាណ មិនរួច​ចាក ជាតិ ជរា មរណៈ សេចក្ដី​សោក សេចក្ដីខ្សឹកខ្សួល សេចក្ដី​លំបាក​កាយ​ លំបាក​ចិត្ត និង សេចក្ដី​ចង្អៀតចង្អល់​ចិត្ត​ទាំង​ឡាយ មិនរួច​ចាក​ទុក្ខ​ឡើយ។

ជាការ​ពិតណាស់ ការ​ត្រឡប់​បាន​អត្តភាព​ជាមនុស្ស​ជាការ​បាន​ដោយ​កម្រ ការរស់​នៅ​របស់​សត្វ​ទាំង​ឡាយ បាន​ដោយកម្រ ព្រោះ​ហេតុ​នេះ មនុស្ស​យើង​ដែល​កើត​មក​ជា​មនុស្ស​បាន​ទាន់​ព្រះពុទ្ធសាសនា គប្បី​ខំ​ព្យាយាម​ស្វែង​រក​ការ​ចេះ​ដឹង​ដើម្បី​បាន​ចម្រើន​ផ្លូវ​ចិត្ត មិន​គួរ​បណ្ដោយ​ខ្លួន​ឲ្យ​នៅ​តែ​ល្ងង់​នោះ នៅ​ឡើយ។

សេចក្ដី​ល្ងង់​គឺ​ជា​អវិជ្ជា អវិជ្ជា​គឺ​ជាសត្រូវ​របស់​បុគ្គល​ដែល​មាន​សេចក្ដី​ល្ងង់។

បិដក​លេខ៦៧ ទំព័រ១៣ អជិតមាណព​ទូល​សួរ​ព្រះមានព្រះភាគថា៖ បពិត្រ​ព្រះអង្គ​ដ៏ចម្រើន លោកត្រូវអ្វីបិទបាំង​លោក​មិន​ភ្លឺស្វាង ព្រោះហេតុអ្វី សូមព្រះអង្គ​ទ្រង់​ត្រាស់​ប្រាប់នូវ​ធម៌​អ្វី ជាគ្រឿង​លាប​លោក​នេះ អ្វី​ជាភ័យ​ធំ​របស់​លោក​នោះ។

(៥៩) ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​ត្រាស់​ថា៖ ម្នាល​អជិតៈ​លោក​ត្រូវ​អវិជ្ជា​បិទបាំង លោក​មិន​ភ្លឺស្វាង ព្រោះសេចក្ដី​ប្រាថ្នាផ្សេងៗ (​និង​សេចក្ដី​ប្រហែស) តថាគត​ពោល​នូវ​សេចក្ដី​ប្រាថ្នា ជាគ្រឿងលាប ទុក្ខ​ជាភ័យ​ធំ​របស់​លោក​នោះ។

ពាក្យ​ថាលោកគឺ និរយលោក តិរច្ឆានលោក បិត្តិវិសយលោក មនុស្ស​លោក ទេវលោក ខន្ធលោក ធាតុលោក អាយតនលោក លោកនេះ លោកខាង​មុខ ព្រហ្មលោក នេះ ហៅថា លោក។

ពាក្យ​ថា អវិជ្ជា បានន័យ​ថា សេចក្ដី​មិនដឹង​ក្នុង​ទុក្ខ​សេចក្ដី​មិន​ដឹង​ក្នុង​តណ្ហា ជាហេតុ​ឲ្យ​កើត​ទុក្ខ សេចក្ដី​មិន​ដឹង​ក្នុង​កិរិយា​រលត់​ទុក្ខ សេចក្ដី​មិន​ដឹង​ក្នុង​បដិបទា ជាដំណើរ​ទៅកាន់​ទីរលត់​ទុក្ខ សេចក្ដី​មិនដឹង​ក្នុង​ទីបំផុត​ខាង​ដើម និង​ទីបំផុត​ខាង​ចុង។ សេចក្ដី​មិន​ដឹង​ក្នុង​ធម៌​ដែល​កើត​ឡើង​ហើយ​អាស្រ័យ​ធម៌ នេះ​ជា​បច្ច័យ ភាព​ជាបាល ភាព​មិន​មានសម្បជញ្ញៈ សេចក្ដី​វង្វេង មោហៈ អកុសលមូលណា មានសភាពយ៉ាង​នេះ នេះ​ហៅ​ថា អវិជ្ជា។

ដកស្រង់ចេញពីសៀវភៅ ឱវាទព្រះសាស្តា
រៀប​រៀង​ដោយ វ៉ាង ស៊ីណា
ដោយ​៥០០០​ឆ្នាំ

 
Array
(
    [data] => Array
        (
            [0] => Array
                (
                    [shortcode_id] => 1
                    [shortcode] => [ADS1]
                    [full_code] => 
) [1] => Array ( [shortcode_id] => 2 [shortcode] => [ADS2] [full_code] => c ) ) )
អត្ថបទអ្នកអាចអានបន្ត
ផ្សាយ : ២៦ កក្តដា ឆ្នាំ២០១៩ (អាន: ៥០៣៧៤ ដង)
អានិសង្ស​បោស​សម្អាត​ទី​លាន​ពោធិ​ព្រឹក្ស​
ផ្សាយ : ០២ សីហា ឆ្នាំ២០២១ (អាន: ១៩៨៧៤ ដង)
វត្ថុ​ដែល​មិន​ដឹង​ថា​ឆ្អែត​ ១៦​ យ៉ាង
ផ្សាយ : ២៨ កក្តដា ឆ្នាំ២០១៩ (អាន: ៩៣១៤ ដង)
ហេតុ ៥ យ៉ាង​ ដែល​មានចំណង់​ចង់​បាន​បុត្រ
៥០០០ឆ្នាំ ស្ថាបនាក្នុងខែវិសាខ ព.ស.២៥៥៥ ។ ផ្សាយជាធម្មទាន ៕