ស្នេហ៍បរិសុទ្ធក្នុងសង្សារវដ្ត

ស្នេហ៍បរិសុទ្ធក្នុងសង្សារវដ្ត៖ មេរៀនដ៏កម្រនៃ ព្រះមហាកស្សបត្ថេរ និងព្រះភទ្ទា​កបិលា​នីថេរី ។ ក្នុងចំណោមរឿងរ៉ាវនៃសេចក្តីស្រឡាញ់ដែលយើងបានជួបប្រទះក្នុងសង្សារវដ្ត គ្មានសេចក្តីស្រឡាញ់ណាដែលជិតដូចជាសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ព្រះសិទ្ធត្ថគោតម និងព្រះនាងយសោធរានោះឡើយ ។ ប៉ុន្តែ នៅក្នុងពុទ្ធសាសនា ក៏មានគូព្រេង​បដិបត្តិមួយគូទៀតដែលមានសេចក្តីស្នេហ៍ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ ដែលជាស្នេហ៍ដ៏បរិសុទ្ធបំផុតក្នុងលោក។ នោះគឺរឿងរបស់លោកបិប្បលិមាណព (ក្រោយមកជាព្រះមហា​កស្សបត្ថេរ) និងនាងភទ្ទាកបិលានី (ក្រោយមកជាព្រះភទ្ទាកបិលានីថេរី) ។
​
លោកបិប្បលិមាណព ជាកូនប្រុសតែមួយគត់នៃគ្រួសារព្រាហ្មណ៍ដ៏មហាសេដ្ឋី ដែលមានរូបឆោមលោមពណ៌ស្រស់សង្ហាស្មើនឹងទេវបុត្រ រីឯនាងភទ្ទាកបិលានី ក៏មានរូបសម្បត្តិស្រស់ផូរផង់មិនចាញ់នាងអប្សរា ។ អ្នកទាំងពីរបានកើតមកក្នុងត្រកូលខ្ពង់ខ្ពស់ ប៉ុន្តែចិត្តរបស់លោកទាំងពីរនាក់មិនដែលត្រេកត្រអាលក្នុងកាមគុណឡើយ ។ ដោយ​សារ​បុព្វកម្មបានកំណត់ អ្នកទាំងពីរពុំមែនជាគូស្នេហ៍ដើម្បីរួមរស់ក្នុងជីវិតគ្រហស្ថនោះ​ទេ តែជាគូព្រេងដែលត្រូវមកបំពេញបារមីរួមគ្នាដើម្បីចាកចេញពីកងទុក្ខ ។ ទោះ​បី​មាតាបិតាបង្ខំឱ្យរៀបការក្ដី ពួកគេបានសន្យាគ្នានៅក្នុងរាត្រីរៀបអាពាហ៍​ពិពាហ៍​ដោយ​ដាក់កម្រងផ្កាខណ្ឌកណ្តាលគ្រែថា៖  "បើអ្នកណាមានចិត្តគិតរឿង​កាម​រាគ​ ផ្កា​នៅខាងនោះនឹងស្រពោន"។ ប៉ុន្តែ រហូតដល់ថ្ងៃខែឆ្នាំកន្លងទៅ ផ្កានោះមិនដែល​ស្រពោន​ឡើយ ដែលបង្ហាញពីភាពបរិសុទ្ធនៃចិត្តរៀងៗខ្លួន។



ក្រោយ​មក នៅពេលឃើញសត្វតិរច្ឆានស្លាប់ក្នុងពេលធ្វើស្រែ និងធ្វើប្រេងល្ង ទើបលោកទាំងពីរយល់ឃើញថា ជីវិតជាគ្រហស្ថមានតែបាបកម្ម និងសេចក្តីទុក្ខ។ ពួកគេបានសម្រេចចិត្តលះបង់ទ្រព្យសម្បត្តិមហាសាល ហើយកោរសក់ចេញបួសដូចគ្នា។ នៅតាមផ្លូវបំបែកមួយ លោកមហាកស្សបបានឈប់ ហើយពោលដោយសេចក្តីគោរព​ទៅកាន់នាងភទ្ទាកបិលានីថា៖ "នាងអើយ បើអ្នកស្រុកឃើញយើងទាំងពីរដើរទៅជាមួយគ្នា គេនឹងចោទប្រកាន់យើង វាជាអកុសលដល់ពួកគេ។ ដូច្នេះ យើងបែកផ្លូវគ្នានៅត្រឹមនេះចុះ"។ ទាំងពីរនាក់បានលាគ្នាដោយក្តីរីករាយ មិនមែនដោយការស្តាយស្រណោះ ព្រោះពួកគេដឹងថា នេះជាការបែកគ្នាដើម្បីភាពបរិសុទ្ធ ។ ក្រោយ​មក លោក​បិប្បលិមាណពបានសម្រេចជាព្រះមហាកស្សបត្ថេរ ចំណែកនាង​ភទ្ទា​កបិលានី ក៏បានសម្រេចជាព្រះភទ្ទាកបិលានីថេរី។
​
រឿងនេះគឺជាភស្តុតាងដ៏រស់រវើកថា "សេចក្តីស្រឡាញ់ដោយមិនមានតណ្ហា" គឺពិតជាមានមែន។ ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយ សម្រាប់អ្នកដែលកំពុងលង់ខ្លួនក្នុងអន្លង់នៃតណ្ហា ក្នុងសេចក្តីលោភលន់ ឬភាពចង់បានមកធ្វើជាកម្មសិទ្ធិផ្ទាល់ខ្លួន ពួកគេពិបាកនឹង​ជឿថា​មានសេចក្តីស្រឡាញ់បែបនេះណាស់។ មនុស្សលោកភាគច្រើនវាយតម្លៃស្នេហា​ដោយ "ការបានភាពជាម្ចាស់" ប៉ុន្តែព្រះមហាកស្សប និងព្រះភទ្ទាកបិលានី វាយតម្លៃស្នេហាដោយ "ភាពបរិសុទ្ធនៃចិត្ត"។ ពួកគេបានបង្រៀនយើងថា ការស្រឡាញ់​ពិតប្រាកដមិនមែនជាការដាក់ខ្នោះដៃជើងគ្នានោះទេ ប៉ុន្តែគឺជាការផ្តល់សេរីភាព​ឱ្យដៃគូបានដើរតាមផ្លូវដែលពួកគេជ្រើសរើស ដើម្បីសម្រេចគោលដៅជីវិតដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុត។

​នេះហើយគឺជាគំរូនៃសេចក្តីស្រឡាញ់ដែលមនុស្សជាតិគួររៀនសូត្រ។ ស្នេហាដែលមិន​មែនជាការចង់បានមកធ្វើជាកម្មសិទ្ធិ ប៉ុន្តែជាការជួយគ្នាឱ្យរួចផុតពីវដ្តសង្សារ។ សូម​ឱ្យ​បេះដូងរបស់អ្នកមានភាពស្ងប់ថ្លា និងយល់ដឹងពីសេចក្តីស្រឡាញ់ដ៏បរិសុទ្ធនេះចុះ។

បកប្រែ និងកែសម្រួលពីភាសាស្រីលង្កា
ប្រភព៖ ហ្វេសប៊ុក Bhikkhu Kassapa

ដោយ៥០០០ឆ្នាំ